Wyrok z 23 czerwca 2026, sygn. II Ka 212/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

po rozpoznaniu w dniach 06 maja i 22 czerwca 2026 r. sprawy

U. J.

obwinionego z art. 92a § 2 kw

na skutek apelacji wniesionych przez obwinionego i jego obrońcę

od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

z dnia 4 lutego 2026 r. sygn. akt II W 692/23

I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 212/26

UZASADNIENIE

U. J. został obwiniony o to, że w dniu 09 lipca 2023 roku o godz. 17:00 w miejscowości Z. gm. W., woj. (...) jako kierujący pojazdem marki V. (...) o nr rej: (...) przekroczył dopuszczalną prędkość o 57 km/h na obszarze zabudowanym, jadąc z prędkością 107 km/h, tj. popełnienie wykroczenia z art. 92a § 2 kw.

Sąd Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 4 lutego 2026r. w sprawie II W 692/23 uznał U. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym przyjął, iż przekroczył prędkość dopuszczalną o co najmniej 55 km/h, jadąc z prędkością co najmniej 105 km/h w obszarze zabudowanym i za to na podstawie art. 92a § 2 kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 1.500 złotych oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 150 zł tytułem opłaty oraz 5.018,51 zł tytułem wydatków.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego złożył obrońca obwinionego zaskarżając wyrok w całości i podnosząc:

- zarzuty obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść zapadłego orzeczenia (pkt I - VIII i X apelacji),

- zarzut błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia, mającego wpływ na jego treść (pkt IX apelacji).

Mając na względzie powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego jest bezzasadna w całości, zaś wnioski apelacji nie zasługują na uwzględnienie.

Z uwagi na rozbudowaną i wielowątkową strukturę podniesionych zarzutów, w tym odnoszenie się autora apelacji do tych samych zagadnień faktycznych i prawnych w treści wielu zarzutów zasadnym było kompleksowe odniesienie się do wynikających z tych zarzutów kwestii bez zachowania kolejności podniesionych zarzutów.

Na wstępie należy stwierdzić, że bezzasadne są zarzuty apelacji dotyczące rzekomej „ nierzetelności” urządzenia w postaci ręcznego przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów (...)/(...). Pomijając subiektywne przekonanie obrońcy, który na rozprawie odwoławczej twierdził, że 95 % wszystkich wykonywanych w Polsce pomiarów z użyciem ręcznych mierników prędkości (a zatem także z wykorzystaniem przedmiotowego urządzenia) jest przeprowadzonych prawidłowo, zaś wynik pomiaru miarodajny, należy stwierdzić, że użycie tego modelu miernika prędkości przez funkcjonariusza Policji w przedmiotowej sprawie jest działaniem w granicach i na podstawie prawa. W aktach sprawy znajduje się odpis Decyzji nr (...) Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 05 grudnia 2019r. o zatwierdzeniu przyrządu laserowego o nazwie (...) jako przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego. Decyzja ta jest prawomocna i mimo upływu czasu nadal podlega wykonaniu. Z decyzji tej wynika wprost, że przedmiotowy przyrząd spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym. Bezskuteczne są zatem zawarte w apelacji twierdzenia skarżącego zmierzające do wykazania, że ten typ urządzenia nie stanowi prawnie dopuszczonego do użytkowania urządzenia mierniczego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów obrazy przepisów postępowania dotyczących sfery gromadzenia i oceny dowodów należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy przeprowadził szczegółowe postępowanie dowodowe, uwzględniając uzasadnione wnioski dowodowe obrońcy oskarżonego, a następnie dokonał oceny przeprowadzonych dowodów w sposób zgodny z art. 7 kpk znajdującym zastosowanie w sprawie na podstawie art. 8 kpw. Wbrew nieuzasadnionym twierdzeniom obrońcy, z ustnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie była jakakolwiek opinia biegłego X. B.. Bez rozpoznania zatem pozostawiono te zarzuty apelacje, które dotyczyły wprost opinii sporządzonej przez tego biegłego. Na marginesie należy jedynie dodać, że biegły X. B. nie opiniował co do prawidłowości wykonania pomiaru prędkości samochodu kierowanego przez obwinionego U. J.. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy dokonał ustaleń na podstawie opinii biegłego X. U.. Zdaniem Sądu Rejonowego, nie ujawniły się żadne podstawy do kwestionowania obszernej, zarówno pisemnej jak i ustnej, opinii biegłego X. U., gdyż biegły, posiadający wiedzę specjalistyczną, wyczerpująco wypowiedział się w kwestii prawidłowości wykonanego pomiaru prędkości. Sąd Okręgowy podziela w całości ocenę tego dowodu przedstawioną przez Sąd Rejonowy, jak również Sąd Okręgowy zgadza się ze stwierdzeniem, iż podstawą do wywołania kolejnej opinii nie jest jedynie niezadowolenie strony z wyników przeprowadzonej przez Sąd opinii. Trafnie Sąd Rejonowy podkreślił, że podstawowym, a zarazem kluczowym, zadaniem biegłego było wypowiedzenie się, czy pomiar prędkości dokonany w dniu 9 lipca 2023r. był prawidłowy. Analizując natomiast treść apelacji w zakresie zarzutów kwestionujących omawianą opinię należy stwierdzić, że skarżący nie przedstawił żadnych przekonywujących argumentów. Obrońca zarzucił, że pomiaru prędkości dokonano, gdy samochód znajdował się na wzniesieniu, gdy tymczasem samochód przejeżdżał płaskim i prostym odcinkiem jezdni (dla przykładu fot. 2 z k. 1158 akt sprawy). W tym zakresie należy dodać, że obrońca w treści zarzutu z pkt VI apelacji popadł wręcz w wewnętrzną sprzeczność, gdyż zarzucił jednocześnie, iż pomiaru prędkości dokonano gdzie „ jest wzniesienie, łuk drogi i spadek terenu”, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy. Obrońca zarzucił, iż pomiędzy funkcjonariuszem dokonującym pomiaru a samochodem obwinionego była roślinność zasłaniająca wiązkę lasera, gdy tymczasem analiza wydruków fotografii (chociażby z k. 9) prowadzi do wniosku, że widoczne w pobliży prawej dolnej krawędzi fotografii rośliny nie stanowiły przeszkody dla wiązki lasera, która rozszerzała się w kierunku samochodu i miała jedynie 25 cm w odległości 100 m od urządzenia pomiarowego. Skarżący powołując się w apelacji na „ efekt ślizgania” wiązki lasera stwierdził, że w sprawie doszło do rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść obwinionego, gdyż możliwość ślizgania wiązki następuje „ przy pomiarze po dachu” (zarzut z pkt III.a. apelacji), zaś „ wiązka pomiarowa w czasie pomiaru spoczywała na pojeździe i asfalcie” (zarzut z pkt IV.e. apelacji). Tymczasem z akt sprawy wynika wprost, że pomiaru prędkości dokonano wskutek skierowania miernika prędkości w przednią tablicę rejestracyjną samochodu, zatem w tę część samochodu, która jest sugerowana w instrukcji użytkowania tego urządzenia. Tę okoliczność potwierdził w swej opinii biegły X. U., zatem twierdzenia obrońcy o skierowaniu wiązki lasera w dach pojazdu obwinionego czy w asfalt przed pojazdem są bezpodstawne.

Sąd Okręgowy podziela także stanowisko Sądu Rejonowego, iż w sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia oględzin miejsca dokonania pomiaru prędkości, gdyż wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy informacje dotyczące miejsca zdarzenia zostały zgromadzone w materiale dowodowym.

Wobec powyższego bezzasadny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, gdyż ze zgromadzonych dowodów wynika jednoznacznie, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość o 55 km/h. Twierdzenia obrońcy o braku umiejętności i wiedzy policjanta wykonującego pomiar nie zostały w jakimkolwiek stopniu udowodnione, zaś wskazanie urządzenia (...) co do prędkości pojazdu dotyczyło wyłącznie pojazdu obwinionego.

Osobnego omówienia wymaga kwestia rzekomego „ podrasowania rachunku” przez biegłego X. U., który – zdaniem obrońcy – „ wycenił rachunek jako doktor, choć nim nie jest”. Dalej w swych, mających pomawiający charakter, zarzutach posunął się obrońca na rozprawie twierdząc, że „ pan U. wprowadził w błąd Sąd co do swojego wykształcenia jako doktora”, zaś wypłacenie mu wynagrodzenia zgodnie z wystawionym rachunkiem stanowi niekorzystne rozporządzenie mieniem Skarbu Państwa. Odnosząc się do tych zarzutów należy jednoznacznie stwierdzić, że są zupełnie bezpodstawne i świadczą o tym, że obrońca jedynie pobieżnie zapoznał się z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 04 lipca 2024r. (k. 1177). Otóż należy stanowczo podkreślić, że biegły X. U. nie wprowadził w błąd Sądu I instancji co do swego wykształcenia. Z treści pisemnej opinii wynika wprost, że biegły jest z wykształcenia magistrem inżynierem (k. 1167). Z wystawionej za sporządzenie opinii faktury (k. 1168) czy karty pracy nie wynika, aby ekspert wykonujący opinię miał tytuł naukowy doktora. Nadto z wystawionej faktury wynika, iż stawka godzinowa zastosowana do wyceny pracy biegłego mieściła się w granicach wyznaczonych przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu karnym. Zgodnie z tym przepisem stawka wynagrodzenia biegłych wynosi od 1,67% do 2,36% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Jak wyżej wskazano, zastosowana w obliczeniu należności za sporządzenie opinii stawka mieściła się we wskazanym wyżej zakresie. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia stawka godzinowa wynagrodzenia biegłego posiadającego stopień naukowy doktora wynosi 3,33%. W treści postanowienia Sądu Rejonowego znalazł się jedynie niezgodny z treścią rozporządzenia zapis, iż podstawą do „ naliczenia” wynagrodzenia biegłego posiadającego stopień naukowy doktora jest stawka od 1,67% do 2,36% kwoty bazowej. Niemniej jednak postanowienie Sądu Rejonowego znajduje uzasadnienie w przepisach omawianego rozporządzenia, gdyż stawka godzinowa przyjęta do obliczenia wynagrodzenia za sporządzenie pisemnej opinii jest zgodna z § 2 ww. rozporządzenia (i nie została ustalona na podstawie § 3 ust. 3 rozporządzenia). Zasadnie zatem Sąd Rejonowy uznał, że wydatek poniesiony przez Skarb Państwa z tytuły wypłaty wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii stanowi jeden z wydatków celowych, który finalnie winien być poniesiony przez obwinionego wobec wydania wobec niego wyroku skazującego.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie zasługują na uwzględnienie wnioski apelacji obrońcy obwinionego.

O kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw.

Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.