Postanowienie z 13 marca 2026, sygn. II Ca 1984/25

POSTANOWIENIE

Dnia 13 marca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia sądu rejonowego del. do SO Magdalena Pasieka - Paczek

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym

sprawy ze skargi J. B.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie II Wydziału Cywilnego Odwoławczego z dnia 25 listopada 2024 roku, sygnatura akt II Ca 1496/23

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko (...) w Niemczech

o zapłatę

odrzuca skargę .

Sygnatura akt II Ca 1984/25

Szczecin, dnia 13 marca 2026 r.

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

Sygnatura akt II Ca 1984/25

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 października 2025 r. J. B. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2024 r., sygnatura akt II Ca 1496/23, którym sąd rozpoznał w sprawie z powództwa J. B. przeciwko (...) w Niemczech o zapłatę apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygnatura akt I C 477/23 i w jej wyniku powództwo oddalił oraz obciążył powódkę kosztami postępowania za obie instancje.

W uzasadnieniu skargi J. B. wywodziła, iż wydane przez sąd okręgowy orzeczenie jest dla nie krzywdzące, a sędzia sprawozdawca orzekając w sprawie nie uwzględnił, że straciła samochód marki S. będący dorobkiem jej życia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia służący wzruszeniu prawomocnego orzeczenia. Nie ma charakteru środka kontroli prawidłowości orzeczeń, lecz stanowi procesową instytucję umożliwiającą ponowne rozpoznanie sprawy z przyczyn skonkretyzowanych w ustawie; realizuje w ten sposób zadania "reparacyjne" ( vide postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2010 r., III CZ 67/09 oraz z dnia 21 marca 2014 r., IV CZ 9/14).

Z uwagi na wyjątkowość tej instytucji, przed przystąpieniem do jej merytorycznego badania konieczne jest ustalenie, czy skarga została wniesiona w przepisanym terminie, czy jest dopuszczalna i została oparta na ustawowej podstawie, co wynika z faktu, iż w myśl art. 410 § 1 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem zostały przez ustawodawcę ujęte w przepisach art. 401 - 404 k.p.c. Merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe jedynie po ustaleniu, iż skarga jest oparta na ustawowej podstawie prawnej, albowiem w przeciwnym wypadku podlega odrzuceniu i na stronie skarżącej spoczywa ciężar wskazania podstawy prawnej skargi (art. 409 k.p.c.). Co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c. wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia, jak też wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, ale w rzeczywistości nie wystąpiła ( tak postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 6/11, z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, z dnia 11 marca 2009 r., II UZ 2/09, z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 71/08, z dnia 22 listopada 2007 r., III CZ 47/07, z dnia 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07 oraz dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05). Innymi słowy, nawet sformułowanie w skardze podstawy wznowienia w sposób odpowiadający jednej z przesłanek ujętych w art. 401 k.p.c. – art. 404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z treści skargi i jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa wznowieniowa faktycznie nie zachodzi, więc taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu.

Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż w przypadku postępowania jakie toczyło się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie w sprawie II Ca 1496/23 nie zaistniała żadna z ustawowych przesłanek uprawniających skarżącą do złożenia skargi o wznowienie tego postępowania, a w każdy razie na żadną z takich przesłanek skarżąca nie powołała się w piśmie z dnia 6 października 2025 r.

W szczególności nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 401 pkt 1 k.p.c., jako że w składzie sądu orzekającego w sprawie II Ca 1496/23 nie uczestniczyła osoba nieuprawniona oraz nie orzekał w sprawie sędzia wyłączony z mocy ustawy. J. B. w skardze z dnia 6 października 2025 r. nie powoływała się też na żadne tego rodzaju okoliczności, które objęte byłby dyspozycją art. 401 pkt 2 k.p.c., tj. by skarżąca nie miała zdolności sądowej lub procesowej, nie była należycie reprezentowana bądź aby wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie wskazywała także na podstawy skargi o wznowienie postępowania ujęte w art. 401 ^{( 1)} k.p.c. (orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydano orzeczenie), art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. (wyrok oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym), art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. (wyrok uzyskany za pomocą przestępstwa), czy art. 403 § 2 k.p.c. (późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego albo wykrycie takich faktów lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu).

W istocie strona skarżąca podstawy skargi upatrywała w samym fakcie wydania przez sąd niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, co w świetle powyższych wywodów nie stanowi ustawowej podstawy do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest skarga o wznowienie postępowania.

Tak argumentując sąd okręgowy uznał, że skarga podlegała odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, o czym orzekł zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. w sentencji postanowienia.

sędzia Magdalena Pasieka - Paczek