Uzasadnienie z 13 maja 2026, sygn. I C 561/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 grudnia 2024 roku powód Ł. Ł. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w O. kwoty 6.741,84 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 marca 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. Powód wskazał, że L. W. została poszkodowana w zdarzeniu komunikacyjnym, a w ramach likwidacji szkody został mu przekazany pojazd poszkodowanej w celu naprawienia. Strona pozwana w ramach rozliczenia naprawy uiściła kwotę 46.114,21 zł oraz odmówiła pokrycia kosztów związanych z usługą parkingową, bowiem nie była związana z czasem naprawy pojazdu oraz czynności okołonaprawczych. W ocenie powoda ubezpieczyciel bezpodstawnie zaniżył kwotę naprawy. Ponadto powód zawarł z poszkodowaną umowę cesji wierzytelności wynikającej ze szkody. Do pozwu została dołączana dokumentacja, w tym faktura VAT opiewająca na kwotę 51.749,05 zł tytułem naprawy uszkodzonego pojazdu oraz faktura VAT opiewająca na kwotę 1.107 zł tytułem parkingu uszkodzonego pojazdu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 2 kwietnia 2025 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu. Strona pozwana podniosła, że zaakceptowała w całości zakres napraw, ilość roboczogodzin i kategorię użytych części zamiennych, weryfikując stawki za roboczogodzinę do obowiązujących w warsztatach partnerskich oraz zastosowała rabaty na części zamienne i materiały lakiernicze, które byłyby możliwe do uzyskania w warsztacie partnerskim. W ocenie strony pozwanej poszkodowana dokonując naprawy w warsztacie powoda przyczyniła się do zwiększenia rozmiarów szkody, bowiem dokonując naprawy w warsztacie partnerskim wyniosłyby one 46.114,21 zł. Ponadto brak jest podstaw do odrębnego, płatnego przechowywania przez warsztat pojazdu do rozpoczęcia naprawy, bowiem pojazd powinien być zabezpieczony na terenie warsztatu w ramach wykonanej naprawy bądź przechowywany przez poszkodowanego do czasu rozpoczęcia naprawy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 grudnia 2020 roku w wyniku zdarzenia komunikacyjnego uszkodzeniu uległ samochód U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), należący do L. W. i P. W.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi (...) S.A. z siedzibą w O.. Naprawę uszkodzonego pojazdu poszkodowani zlecili Ł. Ł., prowadzącemu działalność gospodarczą pod (...) Ł. Ł., który nie jest podmiotem prowadzącym warsztat partnerski ubezpieczyciela.

Ponadto, w dniu 18 grudnia 2020 r. L. W. i P. W. dokonali cesji wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej względem (...) S.A. w O. na rzecz Ł. Ł..

Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto umowa cesji z dnia 18 grudnia 2020 r. (k. 15-16).

Szkoda została zarejestrowana przez (...) S.A. w O. pod numerem (...). Pismem z dnia 29 grudnia 2020 r. (...) S.A. w O. przyznała odszkodowanie w wysokości 15.573,36 zł, która to kwota całkowicie pokrywała się z kalkulacją naprawy z dnia 28 grudnia 2020 r. Dołączone do kalkulacji pismo o ustaleniu zakresu uszkodzeń pojazdu zawiera informację, o możliwości przeprowadzenia naprawy w wyliczonej przez ubezpieczyciela kwocie w sieci serwisów współpracujących na terenie całego kraju oraz wskazaniem, że naprawa pojazdu może zostać wykonana zgodnie z warunkami przedstawionymi w kosztorysie z zastosowaniem rabatów w wysokości: 22% na części, 45% na materiał lakierniczy, 10% na łączny koszt naprawy.

Następnie pismem z dnia 15 stycznia 2021 r. ubezpieczyciel przyznał kolejne odszkodowanie w wysokości 8.357,06 zł, ustalone na podstawie kalkulacji kosztów naprawy pojazdu.

Dowód: pismo ubezpieczyciela o ustaleniu kosztów naprawy (k. 70), kalkulacja naprawy z dnia 28 grudnia 2020 r. (k. 71-75), pismo ubezpieczyciela z dnia 29 grudnia 2020 r. (k. 63), pismo ubezpieczyciela z dnia 15 stycznia 2021 r. (k. 64).

Koszt naprawy uszkodzonego pojazdu przez Ł. Ł. wyniósł 51.749,05 zł brutto, natomiast dniu 2 marca 2021 r. Ł. Ł. przesłał (...) S.A. w O. poprawiony kosztorys ze wskazaniem dodatkowych uszkodzeń i fakturę VAT, prosząc o uznanie tych uszkodzeń. Ubezpieczyciel pismem z dnia 11 marca 2021 r. na podstawie faktury VAT nr (...) przyznał kolejne odszkodowanie w wysokości 22.183,79 zł.

(...) S.A. w O. uiściła łącznie odszkodowanie w wysokości 46.114,21 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy pojazdu. Zaakceptowany bowiem został zakres naprawy, ilość roboczogodzin oraz kategoria użytych części zamiennych.

Dowód: faktura VAT nr (...) z dnia 2 marca 2021 r. (k. 27-28), upoważnienie do rozliczenia należności z tytułu likwidacji szkody k. 93, korespondencja e-mail z dnia 2 marca 2021 r. (k. 30), informacja ubezpieczyciela w zakresie zaakceptowanych kosztów naprawy z dnia 3 marca 2021 r. (k. 17), pismo ubezpieczyciela z dnia 11 marca 2021 r. (k. 31 i 65).

Podczas ustalania i weryfikacji kosztów naprawy, pojazd był przechowywany przez okres 45 dni, a to od dnia 18 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., na płatnym parkingu na terenie warsztatu naprawczego należącego do Ł. Ł. za kwotę 20 zł netto dziennie. Łączna kwota z tego tytułu wyniosła 900 zł netto, tj. 1.107 zł brutto.

Pismem z dnia 18 marca 2021 r. (...) S.A. w O. uznała za nieuzasadnione roszczenie dotyczące kosztów przechowania pojazdu, a w konsekwencji odmówiła ich uiszczenia, bowiem uszkodzony pojazd powinien być zabezpieczony na terenie warsztatu w ramach naprawy lub posesji osoby poszkodowanej.

Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto faktura VAT nr (...) z dnia 2 marca 2021 r. (k. 29), upoważnienie do rozliczenia należności z tytułu parkingu uszkodzonego pojazdu (k. 92), pismo ubezpieczyciela z dnia 18 marca 2021 r. (k. 32).

Zastosowana przez Ł. Ł. stawka za roboczogodzinę w wysokości 120 zł netto/rbh prac blacharsko-lakierniczych mieści się w zakresie stawek rozliczeniowych stosowanych przez inne zakłady naprawcze na rynku lokalnym, natomiast zastosowane do naprawy części zamienne odpowiadały cenom detalicznym, obowiązującym w czasie naprawy pojazdu. Ponadto koszt naprawy przywracający pojazd do stanu sprzed zdarzenia przy uwzględnieniu średnich cen części zamiennych i przeciętnej stawki roboczogodziny na rynku lokalnym w warsztatach posiadających autoryzację producenta pojazdu wynosi 57.948,04 zł brutto, natomiast koszt naprawy w warsztacie nieposiadającym autoryzacji - 51.713,79 zł brutto. Z uwagi na fakt, że wartość pojazdu sprzed zdarzenia wynosiła 60.500 zł brutto, w niniejszej sprawie nie nastąpiła szkoda całkowita. Przy ustaleniu wartości nieuszkodzonego pojazdu nie została uwzględniona korekta z tytułu wcześniejszych napraw.

Dowód: opinia biegłego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego oraz mechaniki i budowy pojazd ó w z dnia 25 września 2021 r. wraz z załącznikami (k. 99-122), opinia uzupełniająca biegłego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego oraz mechaniki i budowy pojazd ó w z dnia 12 grudnia 2025 r. wraz z załącznikami (k. 139-146), opinia uzupełniająca biegłego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego oraz mechaniki i budowy pojazd ó w z dnia 25 września 2021 r. wraz z załącznikami (k. 166-168).

Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodu z opinii biegłego. Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu, bowiem ich prawdziwość nie wzbudziła wątpliwości Sądu, ani nie była kwestionowana przez strony. Nie były istotne dla rozstrzygnięcia dowody z dokumentów w postaci decyzji ubezpieczyciela w zakresie przyznania odszkodowania tytułem zwrotu kosztów holowania uszkodzonego pojazdu oraz najmu pojazdu zastępczego, bowiem kwestie te pozostawały poza sporem.

Ustalając rozmiar szkody Sąd oparł się na opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego oraz mechaniki i budowy pojazdów, L. P.. Sąd uznał opinię biegłego za fachową i w pełni wiarygodną. Biegły posiada niezbędne kwalifikacje i doświadczenie, był zatem osobą kompetentną do sporządzenia opinii w niniejszej sprawie. Opinia została sporządzona w sposób jasny, rzetelny i wyczerpujący, a ponadto nie zawierała luk ani sprzeczności. Biegły udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania sformułowane w tezie dowodowej oraz uzupełnił swoją opinię w ramach pisemnych opinii uzupełniających, precyzyjnie odnosząc się do wszystkich zarzutów.

Sąd pominął dowód wnioskowany przez stronę pozwaną o opinię innego biegłego z uwagi na to, iż dowód ten zmierzał jedynie do przewlekłości postępowania, a opinia biegłego L. P. była jednoznaczna, jasna, zaś samo niezadowolenie strony z wyników pracy biegłego nie może być powodem dopuszczania dowodów z opinii innych biegłych.

Są d zwa żył, co następuje:

Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności dla porządku należy wskazać, iż powód był legitymowany czynnie do wytoczenia powództwa wobec nabycia przez niego od poszkodowanych wierzytelności z tytułu szkody w pojeździe na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 18 grudnia 2020 roku zawartej pomiędzy L. W. i P. W. a Ł. Ł.. Wbrew twierdzeniu podniesionemu w pozwie o naprawie pojazdu poszkodowanej L. W. i nabyciu od niej wierzytelności, z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika, że pojazd był przedmiotem współwłasności L. W. i P. W. (umowy cesji k. 15-16, upoważnienia do rozliczenia należności z tytułu likwidacji szkody - k. 93, upoważnienia do rozliczenia należności z tytułu parkingu uszkodzonego pojazdu - k. 92). Jednakże legitymacja czynna powoda oraz skuteczność przelewu wierzytelności nie była kwestionowana przez stronę pozwaną, a Sąd również nie dopatrzył się podstaw do podważenia wskazanej umowy, skoro została zawarta przez uprawnionych współwłaścicieli. Należy zatem stwierdzić, że powód skutecznie wstąpił w prawa poprzednich wierzycieli, zgodnie z art. 509 k.c.

Ponadto w niniejszej sprawie strona pozwana nie kwestionowała swojej odpowiedzialności co do zasady, a w toku postępowania likwidacyjnego uiściła odszkodowanie w zaakceptowanej przez siebie części. Należy zatem stwierdzić, że strona pozwana uznała swoją odpowiedzialność wobec powoda w związku z zaistniałym zdarzeniem, dlatego też nie zachodzi potrzeba analizowania podstawy prawnej roszczenia co do zasady. Wystarczającym będzie stwierdzenie, że podstawę roszczenia stanowią art. 9 i art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Istota sprawy sprowadzała się bowiem do ustalenia wysokości należnego powodowi odszkodowania OC w zakresie stawki za roboczogodzinę oraz ceny części zamiennych i materiałów lakierniczych, a ponadto zasadności zwrotu kosztów pozostawienia pojazdu na płatnym parkingu do czasu jego naprawy.

W oparciu o opinię biegłego z dnia 25 września 2025 r. Sąd ustalił, że rzeczywisty koszt naprawy uszkodzonego samochodu w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 18 grudnia 2020 r., z uwzględnieniem cen detalicznych i rynkowej stawki za roboczogodzinę na poziomie 120 zł netto/rbh, wynosi 51.713,79 zł brutto (k.105). W niniejszej sprawie nie nastąpiła szkoda całkowita, a Sąd przy tym w pełni podziela stanowisko biegłego, zgodnie z którym ujemne korekty wynikające z napraw samochodów starszych niż 6 lat powinny być stosowane w przypadkach ujawnionych wad tych napraw, co jednak nie miało miejsca w niniejszym stanie faktycznym. W tym miejscu wskazać należy, że dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Sąd winien dopuścić i przeprowadzić dowód z opinii innych biegłych gdy zachodzi taka potrzeba, w szczególności gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, bądź nie wyjaśnia istotnych okoliczności. Jednakże samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłego nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii innych biegłych.

Zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.), poszkodowany może domagać się od strony pozwanej jako ubezpieczyciela odszkodowania obejmującego koszty poniesionych prac naprawczych. Poszkodowany ma przy tym prawo wyboru zarówno sposobu naprawy jak i warsztatu, w którym dokona naprawy, natomiast strona pozwana ma obowiązek wyrównania uszczerbku majątkowego spowodowanego zdarzeniem. Szkoda jest bowiem kategorią obiektywną i nie zależy od wyboru sposobu naprawy, czy uzyskanych rabatów.

Strona pozwana nie zdołała skutecznie zakwestionować zastosowania stawki na poziomie 120 zł netto/rbh, jako niemającej pokrycia na rynku. Z opinii biegłego bezpośrednio wynika, że stawki za roboczogodzinę na rynku właściwym dla poszkodowanych mieszczą się w zakresie od 90 zł netto/rbh do 150 zł netto/rbh. Na przyjętą przez dany warsztat stawkę składa się bowiem wiele elementów, takich jak chociażby koszty prowadzenia działalności gospodarczej, jakość i rodzaj świadczonych usług czy konkurencja na rynku lokalnym. W ocenie Sądu przy ustaleniu wysokości odszkodowania OC bezpodstawne jest stosowanie stawki za roboczogodzinę obowiązującej w warsztatach partnerskich ubezpieczyciela. Poszkodowani nie są zobligowani do naprawy pojazdu w warsztatach współpracujących ze stroną pozwaną, a w konsekwencji również do naprawy pojazdu wyłącznie w oparciu o stawki i ceny obowiązujące w warsztatach partnerskich. Do poszkodowanego należy bowiem wybór, czy zamierza naprawiać uszkodzony pojazd i ewentualnie w jakim warsztacie ma tego dokonać, a ubezpieczyciel nie jest uprawniony do ingerowania w decyzję poszkodowanego w tym zakresie. Wybór warsztatu stosującego ceny wyższe niż preferowane przez ubezpieczyciela nie zwalnia go z obowiązku zwrotu tych kosztów, o ile były one uzasadnione w celu przywrócenia stanu poprzedniego pojazdu.

Z tych też względów w ocenie Sądu za miarodajne koszty naprawy należy uznać obiektywne ceny panujące na danym rynku, nie natomiast proponowane przez podmiot współpracujący z ubezpieczycielem. Powyższe stwierdzenie należy odnieść nie tylko do stawek za roboczogodzinę, lecz również w zakresie cen części zamiennych i materiałów lakierniczych. Stawki części zamiennych i materiałów lakierniczych po cenach obniżonych o odpowiednio o 22% i 45% obowiązują podmioty partnerskie strony pozwanej, a zatem ceny te nie mają charakteru powszechnego i nie można uznać ich za rynkowe. Nieskorzystanie przez poszkodowanych z warsztatów oferujących stawki nierynkowe nie może być natomiast w żaden sposób interpretowany jako przyczynienie się do zwiększenia szkody.

Ograniczenie odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej mogłoby zaistnieć w razie udowodnienia, że koszt naprawy dokonany w warsztacie wybranym przez poszkodowanych jako rażąco wygórowany nie przystaje do realiów danego rynku bądź prowadziłby do wzbogacenia poszkodowanych. Strona pozwana nie podjęła jednak nawet próby wykazania wskazanych okoliczności, poprzestając na twierdzeniach dotyczących wysokości kosztów naprawy w warsztatach partnerskich, względnie zarzuceniu niezastosowania najniższej stawki na lokalnym rynku za roboczogodzinę pracy (90 zł netto/rbh).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że poszkodowany nie jest zobowiązany do naprawy pojazdu najniższym możliwym kosztem. Wprawdzie z art. 354 § 2 k.c. wynika, że wierzyciel powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania w sposób wskazany w art. 354 § 1 k.c., a zatem w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Nie można natomiast przypisać poszkodowanym naruszenia obowiązku przeciwdziałania zwiększeniu szkody i minimalizowania jej skutków w sytuacji, gdy nie skorzystali oni z usług warsztatów współpracujących ze stroną pozwaną. Poszkodowani w zdarzeniu drogowym powinni współpracować z ubezpieczycielem dążąc do minimalizacji szkody, jednakże obowiązek ten nie może ograniczać ich uprawnień poprzez narzucenie przez ubezpieczyciela kosztów naprawy stosowanych wyłącznie w warsztatach partnerskich.

Na marginesie należy wskazać, że samochód został przekazany do warsztatu powoda jeszcze w dniu zdarzenia drogowego (18 grudnia 2020 r.), podczas gdy z dokumentacji przedłożonej przez stronę pozwaną wynika, że informacja w zakresie możliwości naprawy pojazdu przy uwzględnieniu rabatów została przekazana wraz z kosztorysem z dnia 28 grudnia 2020 r., a zatem już po dokonaniu wyboru warsztatu naprawczego przez poszkodowanych. Jednocześnie z dokumentacji tej nie wynika chociażby jaki podmiot stosuje niższą stawkę za roboczogodzinę bądź może sprzedać i dostarczyć poszkodowanym części i materiały po obniżonych cenach. Strona pozwana powołując się w toku postępowania na wysokość kosztów naprawy obowiązujących w warsztatach partnerskich nie wykazała, że przedstawiono poszkodowanym rzeczywistą możliwość skorzystania z tych rabatów.

W tym zakresie powództwo zostało uwzględnione co do zasady, natomiast wysokość przysługującego powodowi odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu została ustalona na podstawie opinii biegłego. Powództwo podlegało natomiast oddaleniu w zakresie różnicy pomiędzy kwotą żądaną przez powoda, a ustaloną w toku postępowania oraz w zakresie odszkodowania tytułem zwrotu kosztów parkingu.

W ocenie Sądu, po przyjęciu uszkodzonego pojazdu do warsztatu rozpoczyna się proces jego naprawy. W tym czasie poza samym oczekiwaniem na parkingu pojazd poddawany jest szeregowi czynności związanych z jego oględzinami czy rozbrojeniem w celu ustalenia zakresu naprawy. Samochód poszkodowanych pozostawał na terenie warsztatu powoda wyłącznie w związku z realizacją tego zlecenia. W konsekwencji brak jest w ocenie Sądu podstaw do obciążania strony pozwanej kosztami parkowania, objętymi fakturą nr (...) z dnia 2 marca 2021 r.

Nie sposób też zgodzić się z argumentacją powoda, że działania strony pozwanej w zakresie likwidacji szkody były nieprofesjonalne i w sposób oczywisty zmierzały do wydłużenia likwidacji szkody. Dokumentacja zgromadzona w toku postępowania, w tym przedłożona przez powoda, przeczy jego twierdzeniom jakoby wydłużony czas likwidacji wynikał z przyczyn leżących po stronie ubezpieczyciela. Wskazać bowiem należy, że kosztorys z dnia 28 lutego 2021 r. zwiera uzupełniony zakres naprawy względem kosztorysu z dnia 28 grudnia 2020 r. Korespondencja powoda z dnia 2 marca 2021 r. skierowana do strony pozwanej z prośbą o uznanie dodatkowych uszkodzeń w postaci wnęki koła zapasowego, pojemnika na narzędzia, pokrywy komory bagażnika i okucia regulacyjnego w połączeniu z dokumentacją strony pozwanej o stopniowym przyznawaniu kolejnych kwot składających się na całość odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu wskazuje na fakt, że w toku likwidacji szkody były ujawniane stopniowo kolejne elementy wymagające naprawy. Uzupełniona kalkulacja zawiera przy tym więcej elementów niż tylko te wskazane w korespondencji elektronicznej z dnia 2 marca 2021 r. Jednocześnie powód nie wykazał, że w istocie kierował do strony pozwanej monity i odwołania, a to strona pozwana zwlekała z przyznaniem należnego odszkodowania. Ponadto przedłożone przez powoda samo tylko upoważnienie do odbioru kosztów parkowania nie jest dowodem świadczącym o konieczności poniesienia tych kosztów.

Roszczenie powoda w zakresie kosztów parkowania uszkodzonego pojazdu Sąd uznał jako wykraczające poza normalne następstwa szkody w rozumieniu art. 361 k.c., a konsekwencji niezasługujące na uwzględnienie.

Dlatego też Sąd zasądził na rzecz powoda od strony pozwanej kwotę 5.599,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 marca 2021 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Wskazana kwota stanowi różnicę między ustalonym w toku postępowania należnym odszkodowaniem z tytułu naprawy pojazdu (51.713,79 zł), a kwotą uiszczoną przez stronę pozwaną (46.114,21 zł).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na koszty procesu złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1.800 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i wynagrodzenie biegłego w wysokości 1.958,11 zł (1.396,65 zł + 418,64 zł + 142,82 zł), tj. łączna kwota 4.175,11 zł. Z uwagi na fakt, że powód udowodnił powództwo w 83%, Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.465,34 zł.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

Zarządzenia:

1.  (...)

1.  (...)

2.  (...)

(...)