Uzasadnienie z 3 lipca 2026, sygn. I C 2557/25

Sygn. akt: I C 2557/25/K

Uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie

I Wydziału Cywilnego z 15 czerwca 2026 roku

Pozwem z 24 lipca 2025 roku (data nadania pozwu do tut. Sądu na poczcie - k. 37) J. M. (powód) reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od (...) Spółki Akcyjnej we G. (strona pozwana) kwoty 348,07 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 22 lutego 2025 roku do dnia zapłaty tytułem jednej uiszczonej raty umowy pożyczki gotówkowej nr (...) w części odsetkowej, zapłaconej 20 marca 2023 roku, która z uwagi na skorzystanie przez powoda z sankcji kredytu darmowego, na podstawie złożonego oświadczenia o skorzystaniu przez powoda z sankcji kredytu darmowego w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, stanowi świadczenie nienależne (k. 3).

Ponadto powód wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od strony pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych (k. 3).

W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił szeroką argumentację dotyczącą naruszenia przez stronę pozwaną przy zawieraniu z powodem ww. umowy pożyczki szeregu przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, które uprawniały go do skorzystania z tzw. sankcji kredytu darmowego (k. 4 - 19).

Pismem z 23 grudnia 2025 roku (...) Bank Spółka Akcyjna we G. (strona pozwana) reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym złożyła odpowiedź na pozew, wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kwoty 51 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. (k. 46).

Strona pozwana zakwestionowała w całości roszczenie powoda (k. 47). W jej ocenie stanowisko powoda nie uwzględnia koniecznej zasady proporcjonalności (k. 47). Zarzuciła, że nie naruszyła względem powoda przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, a także bezskuteczność oświadczenia powoda o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z powodu jego złożenia po upływie terminu (k. 47). Strona pozwana podniosła również, że wystąpienie przez powoda z żądaniem pozwu stanowi nadużycie prawa podmiotowego przez powoda w rozumieniu art. 5 k.c. i jako takie nie zasługuje na ochronę (k. 47).

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana przedstawiła szeroką argumentację dotyczącą przedstawionych przez nią ww. zarzutów i twierdzeń (k. 48 - 62).

Na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku strony podtrzymały swoje stanowiska (k. 74 - 75).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny w niniejszej sprawie.

20 lutego 2023 roku (...) Spółka Akcyjna we G. (strona pozwana, kredytodawca) oraz J. M. (powód, kredytobiorca) zawarli umowę o kredyt gotówkowy plus nr (...).

Na mocy ww. umowy strona pozwana udzieliła powodowi na jego wniosek kredytu w wysokości 21.087,98 złotych obejmującego środki przeznaczone na cele konsumpcyjne w wysokości 7000 złotych, spłatę zobowiązań finansowych powoda wobec strony pozwanej w wysokości 10.291,73 złotych oraz sfinansowanie prowizji strony pozwanej za udzielenie kredytu w wysokości 3796,25 złotych.

Oprocentowanie kredytu zostało w powyższej umowie określonej jako stałe oraz wynoszące 20,49% w stosunku rocznym.

Wysokość odsetek z tytułu udzielonego kredytu w dniu zawarcia ww. umowy została określona na kwotę 12.779,95 złotych.

Całkowity koszt kredytu został w dniu zawarcia ww. umowy został określony na kwotę 16.576,20 złotych.

Rzeczywista roczna stopa oprocentowania została ustalona w ww. umowie na poziomie 35,11%. Podana rzeczywista roczna stopa oprocentowania zgodnie z treścią umowy stanowi całkowity koszt kredytu ponoszony przez kredytobiorcę wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu wynoszącej 17.291,73 złotych, w stosunku rocznym, dla założeń szczegółowo opisanych w ww. umowie.

Całkowita kwota do zapłaty w dniu zawarcia ww. umowy została określona na kwotę 33.867,93 złotych.

Na podstawie powyższej umowy powód zobowiązał się względem strony pozwanej do m.in. poniesienia odsetek oraz prowizji za udzielenie kredytu.

Zgodnie z treścią ww. umowy powód zobowiązał się do spłaty kredytu w 60 ratach do 20 dnia każdego miesiąca począwszy od marca 2023 roku. Wysokość 59 rat została określona na kwotę 564,47 złotych, a wysokość ostatniej raty na kwotę 564,20 złotych.

Ostateczny termin spłaty kredytu upływa 20 lutego 2028 roku.

Stosownie do treści ww. umowy spłaty rat kredytu przez powoda są zaliczane w następującej kolejności: opłaty opcjonalne wynikające z tabeli opłat, kapitał, odsetki umowne oraz odsetki karne.

Umowa o kredyt gotówkowy plus nr (...) z 20 lutego 2023 roku została zawarta przez (...) Spółkę Akcyjną we G. oraz J. M. telefonicznie.

Dowody: - umowa o kredyt gotówkowy plus nr (...) z 20 lutego 2023 roku - k. 23 - 24,

- przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Warunki umowy zostały przedstawione J. M. przez pracownika banku w rozmowie telefonicznej. Przedstawienie warunków umowy kredytu miało ogólnikowy charakter i nie zawierało informacji na temat szczegółów umowy kredytu. Z rozmowy telefonicznej z pracownikiem banku (...) dowiedział się tylko jaką kwotę otrzyma i do kiedy ma ją zwrócić. Tylko część kwestii opisanych w umowie była jasna dla J. M.. Pozostałe kwestie zostały mu przedstawione bardzo ogólnikowo. Kiedy w trakcie ww. rozmowy J. M. dopytywał o elementy umowy, które były dla niego niejasne, to za każdym razem otrzymywał od pracownika pozwanego banku odpowiedź, że proponowana mu umowa kredytu to bardzo dobra oferta ze strony pozwanego banku.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Ostatecznie pomimo pewnych wątpliwości J. M. zdecydował się na zawarcie umowy kredytu z pozwanym bankiem, gdyż zaufał pracownikowi pozwanego banku, który przeprowadził z nim rozmowę telefoniczną, w trakcie której doszło do zawarcia ww. umowy o kredyt.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Zawierając ww. umowę J. M. nie był świadomy, że złożona przez niego dyspozycja wypłaty kwoty kredytu przez pozwany bank obejmuje także prowizję za udzielenie kredytu przez pozwany bank. J. M. w chwili zawarcia ww. umowy z pozwanym bankiem był świadomy, że elementem kredytu jest prowizja, lecz nie zdawał sobie sprawy z tego, że od prowizji będą naliczane odsetki.

Co do powyższych kwestii J. M. nie został poinformowany przez pracownika pozwanego banku i nie otrzymał żadnych szczegółowych wyjaśnień.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

J. M. został poinformowany o rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania kredytu, lecz informacja ta nie była dla niego do końca jasna. J. M. nie został poinformowany o założeniach przyjętych do obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytu podanej w umowie.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Opisana powyżej rozmowa telefoniczna, w trakcie której doszło do zawarcia umowy, była poprzedzona wnioskiem J. M. o udzielenie kredytu złożonym do pozwanego banku. W reakcji na ten wniosek pracownik pozwanego banku skontaktował się telefonicznie z J. M..

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Po ww. rozmowie J. M. otrzymał na swój adres e-mail umowę kredytu i ją przeczytał. Tekst umowy nie był jednak dla niego do końca zrozumiały ze względu na użyte w nim słownictwo oraz fakt, że nie jest on prawnikiem.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Po zawarciu umowy J. M. nie kontaktował się z pozwanym bankiem, żeby wyjaśnić wątpliwości co do prowizji.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

J. M. miał możliwość spłaty prowizji gotówką, ale nie zwracał się do pozwanego banku z pytaniem o możliwość spłaty. Pozwany bank nie proponował J. M. spłaty prowizji.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

J. M. w chwili zawarcia ww. umowy miał 39 lat. Z zawodu jest cieślą. Nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Środki otrzymane z kredytu przeznaczył na potrzeby związane z codziennym życiem. Umowa, której dotyczy niniejsze postępowanie, była czwartą lub piątą umową tego rodzaju, którą zawarł w swoim życiu.

J. M. nadal spłaca kredyt zgodnie z treścią umowy.

Dowód: - przesłuchanie powoda J. M. na rozprawie w dniu 1 czerwca 2026 roku - k. 74.

Do umowy kredytu przesłanej J. M. na jego adres e-mail zostały dołączone: informacje dotyczące ochrony danych osobowych, klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych przez BIK, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, tabela opłat oraz wzór (formularz) oświadczenia o odstąpieniu od umowy o kredyt.

Dowody: - informacje dotyczące ochrony danych osobowych - k. 25,

- klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych przez BIK - k. 26,

- formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego - k. 26 - 27,

- tabela opłat - k. 28,

- wzór (formularz) oświadczenia o odstąpieniu od umowy o kredyt - k. 28.

20 marca 2023 roku J. M. uiścił tytułem raty kredytu kwotę 505,04 złotych, na którą składają się kwota 156,97 złotych tytułem kapitału kredytu oraz kwota 348,07 złotych tytułem odsetek.

Dowód: - zestawienie wpłat powoda J. M. dotyczące umowy nr (...) - k. 34.

Rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu obliczona od całkowitej kwoty kredytu (bez prowizji za udzielenie kredytu) wynosi 38,64%, a nie jak wskazano w treści umowy 35,11%, która to wartość została obliczona z uwzględnieniem prowizji za udzielenie kredytu.

Dowód: - obliczenia dwóch wariantów rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytu - wydruki zarzutów ekranu kalkulatora rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania - k. 5 - 6.

Pismem z 10 lutego 2025 roku J. M. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym złożył oświadczenie o skorzystaniu z sankcji darmowego kredytu na podstawie art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz wezwał (...) Spółkę Akcyjną we G. do zwrotu kwoty 8793,18 złotych w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. W uzasadnieniu swojego oświadczenia J. M. wskazał na szereg naruszeń przepisów ustawy o kredycie konsumenckim przez (...) Spółkę Akcyjną we G. w związku z zawartą umową kredytu, w tym m.in. wskazanie w treści umowy nieprawidłowej wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz nieprawidłowej wysokości całkowitej kwoty do zapłaty oraz brak zamieszczenia w treści umowy precyzyjnych i prawidłowych założeń, w oparciu o które została obliczona wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

Dowód: - pismo z 10 lutego 2025 roku - oświadczenie J. M. o skorzystaniu z sankcji darmowego kredytu oraz wezwanie do zapłaty - k. 29 - 31.

Powyższe pismo zawierające oświadczenie o skorzystaniu z sankcji darmowego kredytu na podstawie art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz wezwanie do zwrotu kwoty 8793,18 złotych zostało doręczone (...) Spółce Akcyjnej we G. w dniu 14 lutego 2025 roku.

Dowód: - potwierdzenie odbioru pisma z 10 lutego 2025 roku - wydruk z systemu Poczty Polskiej - k. 32.

Pismem z 26 lutego 2025 roku (...) Bank Spółka Akcyjna we G. oświadczył, że nie może uznać ww. oświadczenia J. M. o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego za skuteczne.

Dowód: - pismo z 26 lutego 2025 roku - k. 35 - 36.

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie ww. dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania powoda J. M..

W ocenie Sądu dowody z dokumentów są autentyczne i wiarygodne. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez strony.

Również dowód z przesłuchania powoda J. M. jest zdaniem Sądu wiarygodny. Zdaniem Sądu dowód z przesłuchania jest jasny, pełny i logiczny w swojej treści. Żadna ze stron postępowania nie zakwestionowała skutecznie wiarygodności zeznań powoda. W szczególności nie uczyniła tego strona pozwana, która wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda i która będąc reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika, miała taką możliwość na rozprawie poprzez zadawanie pytań powodowi.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Sąd uwzględnił powództwo w całości, gdyż spełnione zostały wszystkie przesłanki powstania uprawnienia powoda do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z tzw. sankcji kredytu darmowego określone w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (dalej jako u.k.k.).

W ocenie Sądu strona pozwana zawierając umowę kredytu z powodem, którą to umowę sama sformułowała, naruszyła przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu ((...)) oraz całkowita kwota kredytu do zapłaty zostały bowiem nieprawidłowo określone w umowie kredytu łączącej strony. (...) powinno wynosić 38,64% zgodnie z obliczeniami przedstawionymi przez powoda, które Sąd podziela, a nie 35,11% jak zostało to podane w umowie kredytu.

Powyższe naruszenia (nieprawidłowości) są skutkiem uwzględnienia prowizji za udzielenie kredytu w podanej w umowie (...) oraz całkowitej kwocie kredytu do zapłaty, którą to praktykę należy uznać za niezgodną z art. 5 pkt 6, art. 5 pkt 7, art. 5 pkt 8 oraz art. 5 pkt 12 u.k.k. Ocena ta zdaniem Sądu jest uzasadniona wykładnią przepisów u.k.k. uwzględniającą wyrok TSUE w sprawie C-(...)/24, w którym (...) orzekł, że artykuł 3 lit. g) i j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2167 z dnia 24 listopada 2021 r., w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta.

Ponadto jak ustalił Sąd umowa kredytu została zawarta przez stronę pozwaną z powodem telefonicznie, czyli jest to umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 u.k.k. W konsekwencji skoro powód przed zawarciem tej umowy w trakcie rozmowy telefonicznej nie został w sposób jasny, zrozumiały, pełny, rzetelny oraz wyczerpujący poinformowany przez pracownika strony pozwanej o (...) oraz o założeniach przyjętych do jej obliczenia, w tym o tym, że przy jej obliczaniu uwzględniono prowizję za udzielenie kredytu, to strona pozwana w ocenie Sądu naruszyła również przepisy art. 8, art. 11, art. 13 ust. 1 pkt 7 i 7a, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 24 oraz art. 25 u.k.k.

Naruszenia ww. przepisów u.k.k. zdaniem Sądu uzasadniają dodatkowo naruszenie przez stronę pozwaną przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., a także świadczą o istotnej wadze (randze) tego naruszenia w niniejszej sprawie.

Kolejno należy wskazać, że powód będący konsumentem (co nie było kwestionowane przez stronę pozwaną, wynika wprost z treści umowy kredytu, a także z dowodu z przesłuchania powoda) złożył pozwanemu kredytodawcy pisemne oświadczenie wskazujące na ww. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.

Oświadczenie to zostało złożone przez powoda przed upływem terminu określonego w art. 45 ust. 5 u.k.k., czyli przed upływem roku od dnia wykonania umowy. W ocenie Sądu termin ten w niniejszej sprawie nie zaczął biec, ponieważ nie doszło jeszcze do wykonania umowy kredytu. O wykonaniu tej umowy w niniejszej sprawie można byłoby mówić dopiero w sytuacji spłaty całego kredytu zgodnie z treścią umowy przez powoda. Tymczasem powód nadal spłaca kredyt zgodnie z umową. Zdaniem Sądu wypłata przez stronę pozwaną kapitału kredytu oznacza wykonanie przez stronę pozwaną ciążącego na niej zobowiązania wynikającego z umowy kredytu (spełnienie świadczenia wynikającego z tej umowy, do czego jest zobowiązana jako kredytodawca), a nie oznacza wykonania umowy kredytu, które jest równoznaczne z jej wykonaniem przez obie strony umowy. Nie doszło zatem w ocenie Sądu do wygaśnięcia uprawnienia powoda do złożenia pisemnego oświadczenia na podstawie art. 45 ust. 1 u.k.k. o skorzystaniu z tzw. sankcji kredytu darmowego.

Powyższe uprawnienie zostało wykonane przez powoda w sposób ważny i skuteczny, tj. przez uprawnioną do tego osobę oraz w taki sposób, że oświadczenie woli powoda o skorzystaniu z ww. uprawnienia z art. 45 ust. 1 u.k.k. dotarło do strony pozwanej w taki sposób, że mogła zapoznać się ona z jego treścią (co więcej strona pozwana odpowiedziała na ww. oświadczenie woli powoda).

Konsekwencją skorzystania przez powoda z tzw. sankcji kredytu darmowego określonej w art. 45 ust. 1 u.k.k. jest jednostronne przekształcenie (zmodyfikowanie) treści stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy kredytu przez powoda w taki sposób, że jest on zobowiązany wyłącznie do zwrotu kapitału kredytu (czyli kwoty kredytu bez odsetek i innych kosztów) w terminie i sposób określony w umowie, która w niniejszej sprawie określa sposób oraz termin spłaty kapitału kredytu przez powoda. Oznacza to zatem, że od momentu skutecznego złożenia oświadczenia w trybie art. 45 ust. 1 u.k.k., świadczenie powoda w postaci spłaconych przez niego odsetek kredytu w wysokości 348,07 złotych stało się świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 410 § 2 k.c., gdyż zgodnie z tym przepisem podstawa tego świadczenia odpadła w wyniku skutecznego złożenia przez powoda oświadczenia w trybie art. 45 ust. 1 u.k.k. To z kolei oznacza, że strona pozwana zgodnie z art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. jest zobowiązana do zwrotu kwoty 348,07 złotych na rzecz powoda.

Strona pozwana nie dokonała zwrotu.

Roszczenie powoda o zwrot kwoty 348,07 złotych stało się wymagalne zgodnie z art. 455 k.c., gdyż strona pozwana została wezwana do zapłaty (zwrotu) tej kwoty.

Powyższe roszczenie powoda jest zaskarżalne. Strona pozwana nie podniosła zarzutu przedawnienia roszczenia powoda, dlatego Sąd nie miał podstaw, aby badać tę kwestię w niniejszej sprawie.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł również w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 481 § 1 i § 2 k.c.

Jak wskazano wcześniej naruszenia ww. przepisów u.k.k. zdaniem Sądu uzasadniają dodatkowo naruszenie przez stronę pozwaną przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., a także świadczą o istotnej wadze (randze) tego naruszenia w niniejszej sprawie. W związku z tym nie można w ocenie Sądu uznać skorzystania przez powoda z tzw. sankcji kredytu darmowego z art. 45 ust. 1 u.k.k. za nieproporcjonalne do wagi ww. naruszeń, a w efekcie nie można także uznać wystąpienia powoda z roszczeniem objętym pozwem za niezgodne z art. 5 k.c. Ocenę tę dodatkowo uzasadnia niska wysokość roszczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu istotne naruszenia przepisów u.k.k. dokonane przez stronę pozwaną sprawiły, że powód jako konsument nie mógł prawidłowo ocenić zakresu swojego zobowiązania, które zaciągnął zawierając umowę kredytu, co zgodnie z wyrokiem (...) w sprawie C-(...)/23 nie stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania zawartego w art. 45 ust. 1 u.k.k.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 348,07 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od 22 lutego 2025 roku do dnia zapłaty.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku zasądzając je od strony pozwanej na rzecz powoda zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., gdyż powód wygrał w całości niniejszą sprawę.

Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 137 złotych złożyły się opłata sądowa od pozwu w wysokości 30 złotych (art. 13 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c.; k. 22), koszty zastępstwa procesowego powoda przez zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. częścią IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; k. 21).

Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku zasądził wraz z kosztami procesu wysokości 137 złotych odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z art. 98 § 1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c., orzekając w tym zakresie z urzędu stosownie do treści art. 98 § 1 ¹ zdanie trzecie k.p.c.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Asesor sądowy M. F.