Uzasadnienie z 5 maja 2026, sygn. IV Ka 253/26

UZASADNIENIE

Apelacja jest bezzasadna.

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

Tym samym – skoro Sad prawidłowo ustalił stan faktyczny – chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być podnoszony przy niekwestionowaniu ustaleń faktycznych, na podstawie których norma prawa karnego ma być zastosowana.

W sprawie nie ma więc żadnych nieusuniętych wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze rzetelnej i logicznej oceny dowodów. To, że apelant się z tą oceną nie zgadza, nie jest równoznaczne z sytuacją określoną w art. 5 § 2 kpk w zw. z at. 8 kpw. Zatem nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo.

W szczególności chybione są zarzuty podważające wiarygodność zeznań świadka H. Z.. Jej zeznania są stonowane, nie są nacechowane niechęcią do obwinionego, mają odzwierciedlenie w obiektywnym materiale dowodowym ( w pisemnych oświadczeniach złożonych na potrzeby postępowania Państwowej Inspekcji Pracy i wydrukach korespondencji z komunikatora internetowego )

Słusznie nie dano wiary zeznaniom M. Ł. i D. Ł. oraz wyjaśnieniom obwinionego. Osoby te mają interes w tym, aby lansować niezgodną z rzeczywistością linię obrony, w przypadku obwinionego to oczywiste, a M. Ł. i D. Ł. ro najbliższa rodzina obwinionego ( odpowiednio ojciec i babcia). Przede wszystkim zaś ich relacje są w sposób jawny sprzeczne z obiektywnymi dowodami w postaci pisemnych oświadczeń M. Ł. złożonych na potrzeby postępowania Państwowej Inspekcji Pracy i wydrukach korespondencji obwinionego z P. K. z komunikatora internetowego.

W oświadczeniu M. Ł. wprost przyznał on, że między obwinionym a P. K. zawarta została ustnie umowa o pracę ( k. 15). Oświadczenie to podpisał własnoręcznie, a nieudolne próby wyłgania się z tego Sąd Rejonowy słusznie ocenił jako niewiarygodne ( ponieważ zostało to wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie będzie tu powielane).

W w/w korespondencji obwinionego z P. K. z komunikatora internetowego wyraźnie obwiniony mówi o łączącym te osoby stosunku pracy oraz wydaje P. K. jako pracownikowi typowe dla pracodawcy w rozumieniu Kodeksu Pracy polecenia organizujące mu pracę, w tym w zakresie czasu i miejsca jej wykonywania oraz zadań, które ma spełnić.

Tym samym słusznie za wiarygodne uznano zeznania P. K., bo mają potwierdzenie w tym obiektywnym materiale dowodowym oraz w zeznaniach H. Z..

Strony ( obwinionego i P. K.) ewidentnie łączył stosunek pracy i nawiązanie takiej umowy było zamiarem obu tych osób, co zostało w sposób wyczerpujący, przejrzysty i obiektywy wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, więc te wywody nie będą tu powtarzane, dość powiedzieć, że Sąd Okręgowy w pełni aprobuje te ustalenia Sądu Rejonowego.

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.

Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł ( art. 118 § 2 kpw w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467).

O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami). Obwiniony osiąga dochody pozwalające mu na uiszczenie tych kosztów bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania swojej osoby.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.