Wyrok z 25 marca 2026, sygn. II Ka 35/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 35/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 31 października 2025 r. sygn. akt II K 675/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Ł. K.

dotychczasowa karalność oskarżonej za przestępstwa podobne

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt III K 7/20

307-308

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt IX Ka 205/24

309

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt III K 7/20

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt IX Ka 205/24

Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego dopuścił dowód z wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt III K 7/20, którym Ł. K. skazana została za przestępstwa z art. 257 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., tj. znieważenie grupy ludności narodowości ukraińskiej z powodu przynależności narodowej. Wyrok ten Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt IX Ka 205/24, w zakresie sprawstwa utrzymał w mocy, natomiast zmienił w zakresie rodzaju orzeczonej kary, na karę łagodniejszego rodzaju w postaci kary grzywny.

Powyższe orzeczenia potwierdzają, iż oskarżona Ł. K. nie przejawia refleksji i jakiejkolwiek woli zmiany postępowania w przyszłości. .Jej motywacja działania wynika na tle nienawiści do ludności narodowości ukraińskiej. Mimo toczącego się postępowania popełniła kolejny czyn.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonej zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez nieuzasadnione odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej w zakresie, w jakim oskarżona wyjaśniała, że działała w przekonaniu o prawdziwości formułowanych zarzutów oraz, że jej publikacje stanowiły jedynie dozwolona formę uświadamiania społeczeństwa, że oskarżona nie przekroczyła granic dyskusji, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 212 § 2 k.k. poprzez uznanie, że oskarżona w okresie od 4 marca 2024 r. do 17 marca 2024 r. zniesławiła A. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo (...) w Ł., a to poprzez stwierdzenie, że ww. dokonuje sprowadzania zboża z Ukrainy, co mogło go narazić na utratę zaufania potrzebnego ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesiony zarzut jest bezzasadny.

Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonej przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Orzekający nie wykracza poza zakreślone przepisem art. 7 k.p.k. granice swobodnej sędziowskiej oceny, a także nie zawiera istotnych błędów logicznych lub faktycznych oraz nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego,
a tym samym musi korzystać z ochrony zagwarantowanej jego treścią.

Do uzasadnienia naruszenia standardów swobodnej oceny, bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia,
a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie
w wyroku z dnia 17 maja 2023r., sygn. akt II AKa 411/22, publik. w Lex nr 3591335).

Orzekając o sprawstwie oskarżonej Sąd Rejonowy oparł się na dowodach, którym w sposób uprawniony przyznał walor wiarygodności. Właśnie takie dowody, uzupełnione zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, uznane za wiarygodne, legły u podstaw ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, co jest oczywiste i w pełni odpowiada treści art. 410 k.p.k. i w żaden sposób nie narusza zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k.

Sąd Orzekający przypisując oskarżonej Ł. K. przestępstwo z art. 212 § 2 k.k., tj. pomówienie A. Ł. za pomocą środków masowego komunikowania, iż dokonuje sprowadzenia zboża z Ukrainy, co mogło narazić go na utratę zaufania potrzebnego ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, oparł się na dowodach
w postaci częściowych wyjaśnień oskarżonej, zeznań oskarżyciela prywatnego, zeznań świadka Ł. Ł., wydruków z portali społecznościowych oraz oświadczeń klientów o odstąpieniu od umowy.

W pełni prawidłowo Sąd Orzekający uznał wyjaśnienia oskarżonej za wiarygodne jedynie
w zakresie, w jakim Ł. K. potwierdziła, iż jest ona autorem wpisów objętych zarzutem. Jednocześnie, trafnie Sąd ten wykluczył, by oskarżona miała działać
w przekonaniu o prawdziwości formułowanych zarzutów, a więc w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego (art. 28 k.k.), jak tez że jej publikacje stanowiły jedynie dozwoloną formę uświadamiania społeczeństwa. Przede wszystkim bowiem, pomimo powszechnie dostępnych w tym zakresie informacji, oskarżona nie podjęła żadnych działań celem zweryfikowania prawdziwości stawianego zarzutu, ignorowała przedstawianą jej przez oskarżyciela prywatnego dokumentację, w tym wyniki
z badań sanitarnych. Nie zapoznała się z opublikowaną przez Ministerstwo Rolnictwa listą importerów zbóż z Ukrainy, na której firma (...) z Ł. nie figurowała. Tym samym słusznie Sąd Orzekający wykluczył, by oskarżona miała działać w błędzie i to usprawiedliwionym, co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego.

Podnieść także należy, iż lektura wyjaśnień oskarżonej jednoznacznie wskazuje, iż motywem zachowania oskarżonej są jej silne uprzedzenia wobec osób pochodzenia ukraińskiego wynikające z osobistych i rodzinnych doświadczeń historycznych.

Zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy, który Sąd Orzekający ocenił swobodnie, zgodnie z kodeksowymi regułami, w pełni dawał podstawę do przypisania oskarżonej Ł. K. popełnienia przestępstwa z art. 212 § 2 k.k., tj. pomówienia A. Ł. za pomocą środków masowego komunikowania.

3.2.

Obrońca oskarżonej zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności wyrażającą się w nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej i w konsekwencji wymierzenie oskarżonej surowej kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okoliczności sprawy oraz warunki i właściwości osobiste oskarżonej uzasadniają wymierzenie łagodniejszej kary, tj. kary ograniczenia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Także zarzut rażącej niewspółmiernie surowej kary jest bezpodstawny, i to w stopniu oczywistym.

Orzeczony bowiem wobec oskarżonej rodzaj kary, tj. kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, nie jest karą surową, a tym bardziej karą rażąco surową.

Obrońca oskarżonej, formułując ww. zarzut i domagając się zmiany orzeczonej kary na karę ograniczenia wolności, nie dostrzega iż oskarżona Ł. K. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt III K 7/20 skazana została za przestępstwa podobne, albowiem z art. 257 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., tj. wielokrotne znieważenie grupy ludności narodowości ukraińskiej, na kare 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt IX K 205/24 zmienił ww. wyrok w zakresie orzeczonej kary, wymierzając oskarżonej w miejsce kary pozbawienia wolności karę grzywny. Pomimo zatem skazania na karę wolnościową zachowanie oskarżonej nie uległo zmianie, popełniła bowiem kolejne przestępstwo podobne, determinowane uprzedzeniem i niechęcią do ludności narodowości ukraińskiej, co jasno wynika z jej wyjaśnień.

Orzeczona zatem kara 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2 uwzględnia okoliczności obciążające w postaci stopnia nasilenia złej woli oskarżonej, jej uporczywość i zacietrzewienie w formułowaniu

i rozpowszechnianiu nieprawdziwych zarzutów, skutki jej zachowania doznane przez oskarżyciela prywatnego, dotarcie do szerokiego grona odbiorców na skutek użycia portali społecznościowych, czy też reakcje użytkowników wzmacniające zasięg i trwałość nieprawdziwych informacji wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dostrzegł po stronie oskarżonej żadnych okoliczności łagodzących.

Orzeczona zatem kara, uwzględniająca powyższe okoliczności, jest karą – wbrew zarzutowi obrońcy oskarżonej – w pełni adekwatną do stopnia winy oskarżonej, stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, jak również spełnia warunki prewencji generalnej i indywidulanej. Kara ta spełnia zatem wymogi dyspozycji z art. 53 k.k. i nie jest karą surową, a tym bardziej rażąco niewspółmiernie surową.

Orzeczona kara i warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby wymusi na oskarżonej refleksję co do dalszego jej zachowania i uzmysłowi jej, że popełnienie przez nią kolejnego przestępstwa podobnego skutkować będzie wdrożeniem kary 4 miesięcy pozbawienia wolności do wykonania. Tylko zatem od woli oskarżonej zależeć będzie, czy kara orzeczona w zawieszeniu jej wykonania spełni swoje cele, czy koniecznym będzie zarządzenie jej wykonania.

Podzielając wypracowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy należy stwierdzić, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyroki SN: z 22.10.2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073; z 26.06.2006 r., SNO 28/06, LEX nr 568924; z 30.06.2009 r., WA 19/09, OSNwSK 2009, poz. 1255; z 11.04.1985 r., VKRN 178/85, OSNKW 1985/7-8, poz. 60). W realiach niniejszej sprawy sytuacja taka nie zachodzi.

Wniosek

Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonej kary ograniczenia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak jest podstaw do podzielenia wniosku obrońcy oskarżonej i wymierzenie jej kary łagodniejszego rodzaju, w sytuacji gdy orzeczona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1564) w § 17 ust. 2 pkt 4, § 20 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t. jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 87) Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. L. kwotę 1.446,48 zł obejmującą podatek VAT, za obronę z urzędu oskarżonej Ł. K. w postępowaniu odwoławczym, uwzględniając dwa dodatkowe terminy rozpraw apelacyjnych.

III.

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonej Ł. K. na rzecz oskarżyciela prywatnego A. Ł. kwotę 1.176,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, uwzględniając dwa dodatkowe terminy rozpraw apelacyjnych.

IV.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy zwolnił w całości oskarżoną Ł. K. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję, obciążając nimi Skarb Państwa, mając na uwadze iż oskarżona nie ma żadnego majątku, a jej źródłem utrzymania jest wynagrodzenie w wysokości 2.100 zł netto, w konsekwencji czego uiszczenie przez nią kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze mogłoby być zbyt uciążliwe.

PODPIS