Uzasadnienie z 17 marca 2026, sygn. IV Ka 14/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 14/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 4 listopada 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 828/24.

0.1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońcy oskarżonego

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.1.Granice zaskarżenia

0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.Wnioski

☒Uchylenie

☒Zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1.2.1. Ustalenie faktów

0.0.1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----------

--------------------

-----------------------------------------------------------

--------------

----------------

0.0.1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----------

------------------

---------------------------------------------------------------

--------------

---------------

0.1.2.2. Ocena dowodów

0.0.1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-------------

------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

0.0.1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

------------

---------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

A pelacja oskarżonego zarzuciła:

1.  obrazę przepisów postępowania poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do istotnych kwestii zawartych w wyjaśnieniach oskarżonego;

2.  Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa wyroku poprzez dowolną i wybiórczą, a w konsekwencji błędną ocenę materiału dowodowego;

3.  Obrazę prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie, że czyn oskarżonego ma charakter ciągły w związku z toczącymi przed Sądem Rejonowym w (...) jeszcze dwoma postępowaniami o tożsamym charakterze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, iż Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy, a następnie dokonał jego wszechstronnej i zgodnej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego oceny. Ocena ta odpowiada wymogom art. 7 k.p.k. i pozostaje pod ochroną tego przepisu, albowiem nie nosi cech dowolności, lecz stanowi rezultat analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, zgodnie z dyrektywą art. 410 k.p.k.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy odniósł się do wyjaśnień oskarżonego I. W., przyznając im walor wiarygodności jedynie w tym zakresie, w jakim znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. W szczególności nie budziło wątpliwości, że oskarżony wielokrotnie kontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym M. M., co sam przyznał, wskazując, iż czynił to w celu uzyskania informacji dotyczących postępowania administracyjnego. Trafnie jednak Sąd I instancji uznał, iż przyjęta przez oskarżonego linia obrony stanowi próbę nadania jego zachowaniu pozorów działania zgodnego z prawem, podczas gdy sposób realizacji tych kontaktów – ich intensywność, powtarzalność oraz treść – wykraczał poza dopuszczalne granice i przybrał postać uporczywego nękania.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, jakoby Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych kwestii podnoszonych przez oskarżonego w jego wyjaśnieniach. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku przeciwnego. Sąd Rejonowy szczegółowo przytoczył i przeanalizował wersję zdarzeń prezentowaną przez oskarżonego, w tym jego twierdzenia o podejmowaniu kontaktów wyłącznie w celu uzyskania informacji w sprawie postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu kosztów odnowienia lasu, jak również jego rozbudowaną argumentację odnoszącą się do rzekomych nieprawidłowości w działaniach pokrzywdzonego oraz innych pracowników starostwa. Okoliczności te zostały jednak trafnie uznane za irrelewantne dla oceny prawnokarnej przypisanego czynu. Nawet przy przyjęciu, że oskarżony subiektywnie postrzegał swoje działania jako uzasadnione interesem prawnym, nie zmienia to faktu, że sposób realizacji tych działań naruszał dobra chronione prawem karnym.

W tym kontekście zasadnie Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, w jakiej usiłował on nadać swoim zachowaniom charakter wyłącznie urzędowy i pozbawiony cech natarczywości. Twierdzenia oskarżonego, jakoby jego pytania nie dotyczyły życia prywatnego pokrzywdzonego, lecz jedynie przyczyn jego nieobecności w pracy, pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadków, z których jednoznacznie wynika, że oskarżony dopytywał między innymi o miejsce zamieszkania pokrzywdzonego oraz o godziny odbioru jego córki ze szkoły. Okoliczność ta znajduje również potwierdzenie w przebiegu konkretnych rozmów telefonicznych opisanych przez pokrzywdzonego, a także w ich odbiorze przez osoby trzecie.

Odnosząc się szerzej do oceny dowodów osobowych, należy podkreślić, że Sąd Rejonowy prawidłowo obdarzył walorem wiarygodności zeznania pokrzywdzonego M. M.. Zeznania te są spójne, konsekwentne i logiczne, a nadto znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków oraz w częściowym przyznaniu przez oskarżonego faktu wielokrotnego nawiązywania kontaktu telefonicznego. Pokrzywdzony w sposób szczegółowy opisał przebieg poszczególnych zdarzeń, wskazując zarówno na częstotliwość kontaktów, jak i ich charakter, w tym na kierowanie przez oskarżonego pytań dotyczących jego życia prywatnego. Brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw do przyjęcia, że zeznania te zostały złożone w sposób nierzetelny lub motywowany chęcią bezpodstawnego obciążenia oskarżonego.

Zeznania świadków G. B. oraz J. B. również zostały trafnie ocenione jako wiarygodne. Świadkowie ci, jako osoby niezainteresowane wynikiem postępowania, potwierdzili istotne elementy relacji pokrzywdzonego, w tym fakt, że oskarżony kontaktował się także z innymi pracownikami starostwa, dopytując o kwestie wykraczające poza zakres typowych spraw urzędowych, w tym o sprawy związane z życiem prywatnym pokrzywdzonego oraz jego dziecka. Ich zeznania są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniają i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, co czyni je w pełni wiarygodnym źródłem ustaleń faktycznych. Na tym tle wyjaśnienia oskarżonego w części, w której zaprzeczał on natarczywemu i ingerującemu w sferę prywatną charakterowi swoich działań, zostały słusznie uznane za niewiarygodne. Mają one charakter przyjętej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej, i pozostają w sprzeczności z jednoznacznym i konsekwentnym materiałem dowodowym. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że nie sposób uznać za przekonujące tłumaczenia oskarżonego, jakoby wielokrotne telefony oraz kierowanie pytań o dziecko pokrzywdzonego miały charakter przypadkowy lub wynikały wyłącznie z chęci ustalenia przyczyn jego nieobecności w pracy.

Nie można również tracić z pola widzenia, że nawet przy przyjęciu – zgodnie z twierdzeniami oskarżonego – iż impulsem do jego działania były kwestie związane z postępowaniem administracyjnym oraz subiektywne przekonanie o nieprawidłowościach po stronie pokrzywdzonego, nie usprawiedliwia to formy i intensywności podejmowanych działań. Sąd Rejonowy trafnie podkreślił, że dla bytu przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. irrelewantny jest motyw działania sprawcy, a decydujące znaczenie ma obiektywna ocena jego zachowania oraz jego skutków dla pokrzywdzonego.

Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności konsekwentne i wzajemnie korespondujące zeznania pokrzywdzonego M. M., a także świadków G. B. oraz J. B., jednoznacznie wskazuje na wielokrotne wykonywanie przez oskarżonego połączeń telefonicznych, w trakcie których dopytywał on nie tylko o kwestie urzędowe, lecz również o miejsce zamieszkania pokrzywdzonego oraz o to, o której godzinie odbiera on córkę ze szkoły. Relacje te zostały trafnie ocenione przez Sąd Rejonowy jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w innych dowodach, w tym w dokumentach oraz częściowo w wyjaśnieniach samego oskarżonego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do ich zdyskredytowania, a apelacja w tym zakresie ogranicza się jedynie do polemiki z prawidłową oceną dowodów.

Nie sposób również podzielić zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji w sposób uprawniony przyjął, że zachowanie oskarżonego miało charakter uporczywy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podejmowane przez niego działania nie miały incydentalnego charakteru, lecz powtarzały się w krótkich odstępach czasu, pomimo braku woli pokrzywdzonego do dalszego kontaktu oraz wyraźnego sprzeciwu z jego strony. O uporczywości świadczy zarówno liczba podejmowanych prób kontaktu, jak i ich intensywność oraz eskalujący charakter, przejawiający się w kierowaniu pytań dotyczących życia prywatnego pokrzywdzonego i jego dziecka.

W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art. 190a § 1 k.k. Trafnie wskazał Sąd Rejonowy, że dla bytu tego przestępstwa irrelewantne pozostaje subiektywne nastawienie sprawcy czy deklarowany przez niego cel działania. Istotne jest natomiast to, czy jego zachowanie obiektywnie stanowiło uporczywe nękanie oraz czy wywołało u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie naruszyło jego prywatność. W niniejszej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione. Pytania kierowane przez oskarżonego dotyczące miejsca zamieszkania oraz godzin odbioru dziecka ze szkoły, w kontekście wielokrotnych i natarczywych kontaktów, musiały wzbudzić u pokrzywdzonego realne i obiektywnie uzasadnione poczucie zagrożenia. Jednocześnie działania te stanowiły istotną ingerencję w sferę jego życia prywatnego.

Argumentacja apelacji, odwołująca się do rzekomego prawa do uzyskiwania informacji oraz charakteru spraw administracyjnych, pozostaje bez znaczenia dla oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego. Nawet bowiem istnienie uprawnienia do uzyskania informacji nie usprawiedliwia sposobu jego realizacji, który narusza dobra chronione prawem karnym. Sąd I instancji słusznie zaakcentował, że granice dopuszczalnego działania zostały w niniejszej sprawie wyraźnie przekroczone.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie ciągłego charakteru czynu. Kwestia ta pozostaje irrelewantna dla przypisania odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem rozpoznania było konkretne zachowanie oskarżonego w określonym przedziale czasowym, które samo w sobie wyczerpywało znamiona czynu zabronionego. Ewentualne inne postępowania nie wpływają na ocenę prawną czynu będącego przedmiotem niniejszej sprawy.

Wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby oraz nałożony obowiązek probacyjny nie noszą cech rażącej surowości. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące, w tym uprzednią niekaralność oskarżonego, jak i obciążające, związane z charakterem i społeczną szkodliwością czynu, który godził w dobro w postaci wolności od nękania oraz prywatności pokrzywdzonego. Orzeczona kara realizuje cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od postawionych zarzutów, ewentualnie uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub postępowania przygotowawczego, ewentualnie umorzenie postępowania ze względu na brak przesłanek czynu zabronionego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy w całości zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Oskarżony nie wykazał, aby wyrok Sądu I instancji był w jakikolwiek sposób nieprawidłowy.

Podsumowując zatem, wyrok Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z prawidłowo zebranym materiałem dowodowym, którego ocena dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa. Zarzuty skierowane do rozstrzygnięcia przez oskarżonego nie mogły spowodować zmiany orzeczenia. Podniesiona w apelacji argumentacja skarżącego nie mogła podważyć słusznych i uzasadnionych wniosków wywiedzionych przez Sąd Rejonowy.

Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także orzeczonej kary.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy.

0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.

------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.2.

------------------------------------------------------------------------

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.3.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.4.

------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2-3

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 i 2 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. M. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym oraz zwolnił oskarżonego I. W. od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

1.PODPIS

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony I. W..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 4 listopada 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 828/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒Zmiana