Wyrok z 24 czerwca 2026, sygn. II Ka 154/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 154/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Jaśle z dnia 16 lutego 2026 r. sygn. akt II K 137/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

M. C.

Brak możliwości oddziaływania na działki sąsiednie, w tym działkę pokrzywdzonej nr ew. (...) przez oskarżonego prowadzącego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prace porządkowe polegające na wycince drzew na użytkowanej działce nr (...)

mapa z portalu geoportal.gov.pl

365

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

mapa z portalu geoportal.gov.pl

Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego uwzględnił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego i dopuścił dowód z mapy stanowiącej wydruk z portalu geoportal.gov.pl, obrazującej położenie działki należącej do pokrzywdzonej R. E. nr ew. (...) oraz działki użytkowanej przez oskarżonego nr (...) oraz innych działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, w tym działki W. L. nr (...) oraz działki S. P. nr (...).

Wbrew stanowisku obrońcy oraz oskarżonego, przedstawiony układ działek nie daje podstaw do twierdzenia, iż pokrzywdzona nie mogła odczuwać uciążliwości, w tym przede wszystkim hałasu, jaki czynił oskarżony podczas prac porządkowych w późnych godzinach wieczornych i nocnych polegających na wycince drzew. Działka użytkowana przez oskarżonego nr ew. (...) graniczy z działką pokrzywdzonej nr ew. (...), zatem odgłos prac porządkowych mógł być przez pokrzywdzoną jak najbardziej słyszalny. Odgłosy tych prac mogły być także słyszalne przez W. L. i S. P., których (...), położone są w niedalekiej odległości od działki użytkowanej przez oskarżonego, zatem odgłos prac porządkowych jak najbardziej mógł być przez nich słyszany, tym bardziej że prace te oskarżony wykonywał w późnych godzinach wieczornych i nocnych, kiedy dźwięk roznosi się na większą odległość.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

- art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej R. E. oraz świadków O. i A. S. (2), przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w tym zeznań świadków W. L. i S. P., R. T., grafiku pracy oskarżonego, dokumentacji medycznej oskarżonego, mapy obrazującej położenie działek oskarżonego, świadków i pokrzywdzonej, nagrań zgromadzonych w aktach sprawy o sygn. akt II W 206/24, jak też pominięciu okoliczności nasuwających wątpliwości co do prawdziwości zeznań pokrzywdzonej, a mianowicie, iż pomimo posiadania monitoringu na budynku mieszkalnym nie przedłożyła żadnych nagrań obrazujących zarzucone oskarżonemu wykonywanie nocnych prac, nie przedłożyła żadnych nagrań wykonanych zarówno przez siebie czy zeznających na jej korzyść świadków, które by obrazowały negatywne zachowania oskarżonego, nie wzywała Policji w związku z rzekomym zakłócaniem ciszy nocnej, a przecież uprzednio już składała na oskarżonego zawiadomienia dotyczące dopuszczenia się przez niego rzekomych zniszczeń na jej działce (w tym drenażu) co nie zostało ostatecznie potwierdzone;

- art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, z pominięciem istotnych dowodów ujawnionych w toku rozprawy, w szczególności dokumentacji medycznej oskarżonego oraz okoliczności wynikających z grafiku jego pracy;

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie licznych i istotnych wątpliwości na korzyść oskarżonego, w szczególności w zakresie autorstwa wiadomości e-mail oraz faktycznego przebiegu zdarzeń wskazywanych przez pokrzywdzoną;

- art. 170 § 1 pkt 2 w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku mapy z portalu (...) obrazującej położenie działki pokrzywdzonej nr (...) oraz działki użytkowanej przez oskarżonego nr (...), a także innych zabudowanych nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie tych działek, w tym (...) oraz (...), podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności dla zobrazowania rzeczywistego układu przestrzennego nieruchomości oraz oceny wiarygodności twierdzeń pokrzywdzonej dotyczących rzekomej uciążliwości zachowania oskarżonego;

- art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym, polegający na braku szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego Sąd odmówił wiarygodności dowodom korzystnym dla oskarżonego, braku analizy sprzeczności w zeznaniach świadków oraz braku logicznego wyjaśnienia podstaw ustaleń faktycznych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest oczywiście bezzasadny.

Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Orzekający nie wykracza poza zakreślone przepisem art. 7 k.p.k. granice swobodnej sędziowskiej oceny, a także nie zawiera istotnych błędów logicznych lub faktycznych oraz nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, a tym samym musi korzystać z ochrony zagwarantowanej jego treścią.

Orzekając o sprawstwie oskarżonego Sąd Rejonowy oparł się na dowodach, którym w sposób uprawniony przyznał walor wiarygodności. Właśnie takie dowody, uzupełnione zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, uznane za wiarygodne, legły u podstaw ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, co jest oczywiste i w pełni odpowiada treści art. 410 k.p.k. i w żaden sposób nie narusza zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k.

Sąd Orzekający przypisując oskarżonemu M. C. zachowanie w postaci rozsyłania pod adresem pokrzywdzonej R. E. w okresie od 26 marca 2024 r. do 23 listopada 2024 r., przy wykorzystywaniu poczty elektronicznej o nazwie (...) nieprawdziwych doniesień do (...) w V. oraz (...) w T., inicjując tym samym kontrole na terenie jej posesji, zakłócania jej spoczynku nocnego, wykonywania w późnych godzinach wieczornych i nocnych prace porządkowe polegające na wycince drzew na sąsiedniej działce, nachodzenia pokrzywdzonej, nagrywania i fotografowania jej posesji, oparł się na dowodach w postaci zeznań pokrzywdzonej R. E., zeznań świadków O. S., R. T., V. Ł., S. P., W. L., informacji operatora Interia z dnia 15 stycznia 2025 r. informacji pracodawcy oskarżonego z dnia 20 grudnia 2024 r., a także informacji dostawcy internetu firmy (...) Sp. z o.o. w V. z dnia 5 lutego 2025 r.

W pełni prawidłowo Sąd Orzekający przyznał walor wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej R. E., mających oparcie w zeznaniach świadków A. S. (1) i O., którzy byli naocznymi i bezpośrednimi świadkami zachowania oskarżonego. Także świadek V. Ł. potwierdził, iż widział jak oskarżony chodził koło posesji pokrzywdzonej, robił zdjęcia, krzyczał i gadał. Zeznał, iż M. C. nęka ludzi, tak jak i jego. W trakcie wykonywania czynności geodezyjnych oskarżony, bez zgody geodety R. T., wykonał zdjęcie dokumentacji zawierającej adres mailowy pokrzywdzonej. Adres ten posłużył oskarżonemu do niepokojenia pokrzywdzonej poprzez wysyłanie do niej wiadomości email. Z kolei świadek W. L. potwierdził, iż słyszał w 2023 roku ok. godz. 23 pracę ciągnika rolniczego, zaś S. P. widział, jak oskarżony pracuje na działce ciężkim sprzętem.

Co więcej, z zebranej w sprawie dokumentacji jednoznacznie wynika, iż oskarżony posługujący się adresem email (...) , pracując w (...) w V., gdzie miał dostęp do komputera z IP (...), a także z domu, gdzie miał dostęp do komputera z IP (...), wysyłał z adresu (...) na skrzynkę pocztową pokrzywdzonej niepokojące ją wiadomości, a także do (...) w V. oraz (...) w T. nieprawdziwe informacje, inicjując tym samym kontrole na posesji pokrzywdzonej.

Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego sprawstwo M. C. potwierdza grafik jego pracy. Wysyłane bowiem w dniach 25/26 marca 2024 r., 11 września 2024 r., 15 września 2024 r. i 23 października 2024 r. przez oskarżonego wiadomości ze skrzynki pocztowej (...) miały miejsce właśnie z (...) w V., gdzie oskarżony pracuje jako elektryk i ma dostęp do komputera.

Także przedłożona dokumentacja medyczna oskarżonego, czy też wydruk z mapy google, nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Orzekającego w zakresie zakłócania spoczynku nocnego pokrzywdzonej i wykonywania przez oskarżonego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prac porządkowych polegających na wycince drzew na sąsiedniej działce. Zgodnie z dokumentacją oskarżony w dniach 19 kwietnia (...), 24 kwietnia 2024 r. i 6 maja 2024 r. korzystał z pomocy lekarskiej w związku z urazem nadgarstka lewego spowodowanym zakłuciem kolcem głogu, w dniu 5 października 2024 r. przebywał w szpitalu w związku z pobiciem, a w dniu 5 listopada 2024 r. korzystał z poradni stomatologicznej. Schorzenia te, o ile w poszczególnych dniach mogły ograniczać aktywność oskarżonego, o tyle aktywności tej nie wyłączały w okresie od 26 marca 2024 r. do 23 listopada 2024 r., w szczególności w zakresie zakłócania spoczynku nocnego pokrzywdzonej i wykonywania przez oskarżonego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prac porządkowych.

Bezzasadnie obrońca oskarżonego uwypukla nie przedłożenie przez pokrzywdzoną nagrań z monitoringu budynku, obrazujących inkryminowane zachowanie oskarżonego. Brak takich nagrań w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu, w sytuacji gdy świadkowie naoczni potwierdzają, iż oskarżony chodził po posesji pokrzywdzonej, robił zdjęcia, gadał i krzyczał, jak również pracował ciężkim sprzętem rolniczym na sąsiedniej działce.

Także podnoszony brak wezwań Policji w związku z zakłócaniem spoczynku nocnego nie podważa wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, mających oparcie w zeznaniach świadków naocznych, potwierdzających inkryminowane zachowanie oskarżonego, w tym wykonywanie przez niego prac porządkowych na sąsiedniej działce w późnych godzinach wieczornych i nocnych.

Bezzasadny jest także zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. określającego zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego (in dubio pro reo).

Przede wszystkim zauważyć należy, iż zarzuty obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny, zatem łączenie tych przepisów w jednym zarzucie jest nieuprawnione. Nadto utrwalony jest już pogląd w orzecznictwie, iż brak jest podstaw do stawiania zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. w oparciu o podnoszone przez stronę wątpliwości co do ustaleń faktycznych lub interpretacji prawa. Dla skutecznego sformułowania zarzutu obrazy ww. przepisu nie mają znaczenia podnoszone przez stronę wątpliwości, lecz jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych w sprawie lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, ewentualnie to, czy w świetle konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W sytuacji zatem, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania lub odmówienia wiary dowodom z zeznań lub wyjaśnień, brak jest podstaw do formułowania zarzutu in dubio pro reo.

W realiach niniejszej sprawy Sąd Orzekający, w zakresie w jakim potwierdził sprawstwo oskarżonego, nie powziął wątpliwości, których nie był w stanie usunąć i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.

Chybiony jest także zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., mający mieć istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z wydruku mapy z portalu I. (...), obrazującej położenie działki należącej do pokrzywdzonej nr ew. (...) i działku użytkowanej przez oskarżonego nr ew. (...).

Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego uwzględnił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego i dopuścił dowód z mapy stanowiącej wydruk z portalu geoportal.gov.pl, obrazującej położenie działki należącej do pokrzywdzonej R. E. nr ew. (...) oraz działki użytkowanej przez oskarżonego nr (...) oraz innych działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, w tym działki W. L. nr ew. (...) oraz działki S. P. nr ew. (...).

Wbrew stanowisku obrońcy oraz oskarżonego, przedstawiony układ działek nie daje podstaw do twierdzenia, iż pokrzywdzona nie mogła odczuwać uciążliwości, w tym przede wszystkim hałasu, jaki czynił oskarżony podczas prac porządkowych w późnych godzinach wieczornych i nocnych polegających na wycince drzew. Działka użytkowana przez oskarżonego nr ew. (...) graniczy z działką pokrzywdzonej nr ew. (...), zatem odgłos prac porządkowych mógł być przez pokrzywdzoną jak najbardziej słyszalny. Odgłosy tych prac mogły być także słyszalne przez W. L. i S. P., których działki nr (...). (...) nr ew. (...), położone są w niedalekiej odległości od działki użytkowanej przez oskarżonego, zatem odgłos prac porządkowych jak najbardziej mógł być przez nich słyszany, tym bardziej że prace te oskarżony wykonywał w późnych godzinach wieczornych i nocnych, kiedy dźwięk roznosi się na większą odległość.

Tym samym oddalenie prze Sąd Orzekający wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego w żaden sposób nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

Także zarzut obrazy art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. nie jest uzasadniony. Pomijając okoliczność, iż obraza ww. przepisu w żaden sposób nie może mieć wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem sporządzenie uzasadnienia wyroku ma charakter następczy, po jego wydaniu, uzasadnienie orzeczenia Sądu Orzekającego czyni zadość wymogom ww. przepisu. Sąd ten w sposób zwięzły przedstawił fakty uznane za udowodnione oraz fakty uznane za nieudowodnione, wyjaśnił którym dowodom dał wiarę, a które dowody uznał za niewiarygodne i dlaczego, jak również wyjaśnił podstawę prawną wyroku.

3.2.

Obrońca oskarżonego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż to oskarżony był autorem wiadomości e-mail kierowanych do instytucji publicznych oraz że jego zachowania miały charakter uporczywego nękania pokrzywdzonej

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest częściowo zasadny, a to w zakresie w jakim błędnie Sąd Orzekający dokonał subsumpcji zachowania oskarżonego M. C. w stosunku do pokrzywdzonej, jako przestępstwa z art. 190a § 1 k.k., mającego stanowić uporczywe nękanie pokrzywdzonej lub wzbudzać u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie naruszało jej prywatność, w sytuacji gdy ustalone zachowanie wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 107 k.w, stanowiąc złośliwe niepokojenie pokrzywdzonej i celowe jej dokuczenie, o czym szerzej będzie mowa w części 5.2. uzasadnienia wyroku.

Bezzasadny natomiast jawi się powyższy zarzut w zakresie, w jakim obrońca usiłuje podważyć prawidłowość przypisania oskarżonemu sprawstwa wysyłania wiadomości e-mail kierowanych do instytucji publicznych.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt VIII AKa 205/23, publik. w Lex nr 3664224).

Tymczasem, podniesiony przez obrońcę oskarżonego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, w zakresie dotyczącym przypisania M. C. sprawstwa wysyłania wiadomości email kierowanych do instytucji publicznych, tj. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w V. oraz (...) w T., stanowiące donosy na pokrzywdzoną, w istocie ogranicza się wyłącznie do bezzasadnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Orzekającego.

Jak wynika bowiem z grafiku pracy oskarżonego w dniu 15 września 2024 r. M. C. pracował od godziny 22 ^{( 00)} do godz. 6 ^{( 00)} dnia następnego. Korzystając ze swojego adresu email (...) oskarżony o godzinie 2 ^{( 21)} wysłał do (...) ((...)), tj. (...) w T. donos na pokrzywdzoną. Następnie, o godz. 2 ^{( 28)} korzystając z tego samego adresu poczty elektronicznej oskarżony wysłał do (...) w V. donos na pokrzywdzoną, inicjując kontrole na posesji pokrzywdzonej. Powyższe wiadomości wysłane zostały z tego samego adresu poczty elektronicznej, mają one taką samą szatę stylistyczną, zatem wiadomości te wysłała jedna osoba, którą był oskarżony, korzystający z adresu email (...) i z komputera w trakcie pracy w (...) w V., gdzie miał do niego dostęp.

3.3.

Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę prawa materialnego tj. art. 190a § 1 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zachowanie oskarżonego wyczerpuję znamiona przestępstwa uporczywego nękania, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza wystąpienia ustawowego skutku w postaci uzasadnionego poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia prywatności pokrzywdzonej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesiony zarzut jest nieuzasadniony.

Stawiany zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) poprzez jego błędne zastosowanie - przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych Sądu Orzekającego (art. 438 pkt 3 k.p.k.) - dotknięty jest błędem logicznym. Nie sposób bowiem skutecznie podważać przepisów prawa materialnego na podstawie ustaleń faktycznych, które jednocześnie również są podważane. W takiej sytuacji podstawą apelacji może być wyłącznie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, tj. art. 438 pkt 3 k.p.k.

Zarzut obrazy prawa materialnego ma bowiem rację bytu wyłącznie wówczas, gdy odwołujący się nie kwestionuje treści poczynionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych. Naruszenie tego prawa polega mianowicie na jego wadliwym zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych.

W każdej innej sytuacji zarzut obrazy prawa materialnego musi być oceniany jako przedwczesny i może pozostać poza granicami rozpoznania (Kodeks postępowania karnego – Komentarz P. Hofmański, E. Sadzik i K. Zgryzek, Wydawnictwo C. H. Beck – Warszawa 2004 - tom II str. 603 – 604 teza 3, także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1974 r., sygn. akt V KR 212/74).

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. C. od zarzucanego mu czynu i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony z wyboru wedle norm prawem przepisanych, ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jaśle do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Także wnioski obrońcy oskarżonego są bezzasadne.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie potwierdziło, iż M. C. dopuścił się czynów karalnych, aczkolwiek stanowiących wykroczenie, zatem uniewinnienie obwinionego nie jest możliwe.

Także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, jest bezzasadny. Dotychczas bowiem przeprowadzone postępowanie przez Sąd Orzekający nie wymaga uzupełnienia, a jedynie właściwej subsumpcji ustaleń faktycznych pod normę prawno-karną, w tym wypadku wykroczenia. Korekta ta dokonana została w postępowaniu odwoławczym.

3.4.

Oskarżony zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, które miały wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że uporczywie nękał R. E., gdyż:

a)  rzekomo rozsyłał pod adresem pokrzywdzonej R. E. do (...) w M., (...) w U. Delegatura w V., (...) w V., (...) w V., (...) w T. nieprawdziwe doniesienia inicjując tym samym kontrole na terenie jej posesji, podczas gdy:

- to nie on rozsyłał te donosy, a z informacji jakie posiada, wiadomo, że były one wysłane tylko jeden raz, do wszystkich w/wymienionych organów o takiej samej treści i że były one niepodpisane, nie ustalono nadawcy tych wiadomości, a więc nie można przypisać mu, że to on byłem ich autorem;

- nawet gdybym to on wysłał te wiadomość - a tak nie było - to nie można byłoby nazwać tego nękaniem pokrzywdzonej, tylko zawiadomieniem właściwych organów o nieprawidłowościach w odprowadzaniu ścieków przez pokrzywdzoną (jak się okazało rury od szamba skierowała ona do cieku wodnego co groziło zanieczyszczeniem wody), co jest działaniem nielegalnym, przestępstwem przeciwko środowisku i obowiązkiem każdego obywatela jest zgłoszenie takich nieprawidłowości (on o tym nie wiedział i nie wie kto dokonał zgłoszenia, ale jego zdaniem postąpił słusznie;

- w rzeczywistości - jak się później okazało - kontrola na posesji pokrzywdzonej nie była zainicjowana zawiadomieniami o których mowa wyżej, tylko wynikała z rutynowych kontroli przeprowadzanych w tym czasie przez gminę u wszystkich mieszkańców wsi, co potwierdza pismo z gminy, w związku z czym bez względu na to czy ktoś złożyłby powiadomienie o nieprawidłowościach na posesji pokrzywdzonej, czy też nie, to kontrola ta i tak byłaby przeprowadzona;

- kontrola przeprowadzona przez (...) (k. 93, k, 96) potwierdziła zarzuty, gdyż wykazała nieprawidłowości w odprowadzaniu ścieków przez pokrzywdzoną (ujawniono ruty skierowane do cieku wodnego) i nakazano pokrzywdzonej podjęcie konkretnych działań, a abstrahując od tego, że to nie on dokonałem doniesień - wbrew stanowisku Sądu I instancji - nie były to zatem doniesienia nieprawdziwe;

- Sąd I instancji w treści uzasadnienia wyroku uznał rozsyłanie przez niego pod adresem pokrzywdzonej nieprawdziwych doniesień, doniesień za fakt udowodniony, gdyż zgodnie z przedłożonym grafikiem i informacją od pracodawcy nie było go wówczas w pracy, a mimo tego uznał go winnym tych zarzutów i za te zarzuty go skazał, co jest niedopuszczalne;

b)  zakłócał pokrzywdzonej spoczynek nocny wykonując w późnych godzinach wieczornych i nocnych prace ogrodowe polegające na wycince drzew na sąsiedniej działce, podczas gdy;

- są to zarzuty nieprawdziwe, powołane przez pokrzywdzoną wyłącznie na użytek niniejszego postępowania i niepoparte żadnymi wiarygodnymi dowodami, gdyż w okresie objętym aktem oskarżenia w większości czasu przebywałem na zwolnieniu lekarskim z uwagi na kontuzję ręki i żadnych prac - zwłaszcza ogrodowych, piłą spalinową, a rębaka nawet nie posiadam - nie był w stanie wykonywać, a w pozostałych dniach, w których zarzucane mu jest zakłócanie ciszy nocnej przebywał w pracy na zmianach popołudniowych i nocnych (co potwierdza mój grafik) i w ogóle nie było go wtedy na posesji, a więc nie mógł i nie wykonywał żadnych prac ogrodowych;

- gdybym faktycznie w godzinach późno wieczornych i nocnych wykonywał prace ogrodowe, i to jeszcze - jak twierdzi pokrzywdzona - przez wiele dni z rzędu, to pokrzywdzona, która jest do niego bardzo wrogo nastawiona (w tym odgrażała się, że go zniszczy i zrobi wszystko co może aby uprzykrzyć mu życie) natychmiast wezwałaby policję aby go ukarać, czego jednak nigdy nie zrobiła ponieważ są to zarzuty nieprawdziwe, wymyślone przez nią na użytek niniejszego postępowania i nie udowodnione żadnymi wiarygodnymi dowodami;

c)  podobno nachodził pokrzywdzoną w miejscu jej pobytu, jak również nagrywałem i fotografowałem jej posesję, czym rzekomo wzbudziłem u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, udręczenia i istotnie naruszyłem jej prywatność, podczas gdy:

- zarzuty te są zupełnie nieprawdziwe i bezpodstawne, bo ja nigdy nie nachodziłem pokrzywdzonej - tym bardziej, że przebywa ona na stałe w Holandii ,a o tym że jeden raz przebywałem na drodze publicznej obok jej posesji dowiedziała się z kamer monitoringu;

- byłem na drodze publicznej obok posesji pokrzywdzonej tylko jeden raz w czasie trwania procesu sądowego o to, że zniszczyłem jej ciągnikiem trawnik o wartości 180,00 zł i chciałem, naocznie zobaczyć te zniszczenia co z całą pewnością nie mogło wzbudzić w pokrzywdzonej oddalonej o tysiące kilometrów od niego poczucia zagrożenia i udręczenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut oskarżonego nie jest uzasadniony.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt VIII AKa 205/23, publik. w Lex nr 3664224).

Tymczasem, podniesiony przez oskarżonego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, w zakresie dotyczącym przypisania mu sprawstwa wysyłania wiadomości email kierowanych do instytucji publicznych, tj. do (...) w V. oraz (...) (...) w T., stanowiących donosy na pokrzywdzoną, w istocie ogranicza się wyłącznie do bezzasadnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Orzekającego.

Jak wynika bowiem z grafiku pracy oskarżonego w dniu 15 września 2024 r. M. C. pracował od godziny 22 ^{( 00)} do godz. 6 ^{( 00)} dnia następnego. Korzystając ze swojego adresu email (...) oskarżony o godzinie 2 ^{( 21)} wysłał do (...) ((...)), tj. (...) w T. donos na pokrzywdzoną. Następnie, o godz. 2 ^{( 28)} korzystając z tego samego adresu poczty elektronicznej oskarżony wysłał do (...) w V. donos na pokrzywdzoną, inicjując kontrole na posesji pokrzywdzonej. Powyższe wiadomości wysłane zostały z tego samego adresu poczty elektronicznej, mają one taką samą szatę stylistyczną, zatem wiadomości te wysłała jedna osoba, którą był oskarżony, korzystający z adresu email (...) i z komputera w trakcie pracy w (...) w V., gdzie miał do niego dostęp.

Także przedłożona dokumentacja medyczna oskarżonego, czy też wydruk z mapy google, nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Orzekającego w zakresie zakłócania spoczynku nocnego pokrzywdzonej i wykonywania przez oskarżonego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prac porządkowych polegających na wycince drzew na sąsiedniej działce. Zgodnie z dokumentacją oskarżony w dniach 19 kwietnia (...), 24 kwietnia 2024 r. i 6 maja 2024 r. korzystał z pomocy lekarskiej w związku z urazem nadgarstka lewego spowodowanym zakłuciem kolcem głogu, w dniu 5 października 2024 r. przebywał w szpitalu w związku z pobiciem, a w dniu 5 listopada 2024 r. korzystał z poradni stomatologicznej. Schorzenia te, o ile w poszczególnych dniach mogły ograniczać aktywność oskarżonego, o tyle aktywności tej nie wyłączały w okresie od 26 marca 2024 r. do 23 listopada 2024 r., w szczególności w zakresie zakłócania spoczynku nocnego pokrzywdzonej i wykonywania przez oskarżonego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prac porządkowych.

Ustalenia Sądu w zakresie zakłócania pokrzywdzonej przez oskarżonego spoczynku nocnego i wykonywania przez niego w późnych godzinach wieczornych i nocnych prac porządkowych na sąsiedniej działce oparcie mają nie tylko w zeznaniach pokrzywdzonej, ale też w zeznaniach W. L., który słyszał w 2023 roku ok. godz. 23 pracę ciągnika rolniczego oraz zeznaniach S. P., który widział, jak oskarżony pracuje na działce ciężkim sprzętem.

Przedstawiony na podstawie wydruku z Google Maps układ działek nie daje podstaw do twierdzenia, iż pokrzywdzona nie mogła odczuwać uciążliwości, w tym przede wszystkim hałasu, jaki czynił oskarżony podczas prac porządkowych w późnych godzinach wieczornych i nocnych polegających na wycince drzew. Działka użytkowana przez oskarżonego nr ew. (...) graniczy z działką pokrzywdzonej nr ew. (...), zatem odgłos prac porządkowych mógł być przez pokrzywdzoną jak najbardziej słyszalny. Odgłosy tych prac mogły być także słyszalne przez W. L. i S. P., których działki nr ew. (...) i nr ew. (...), położone są w niedalekiej odległości od działki użytkowanej przez oskarżonego, zatem odgłos prac porządkowych jak najbardziej mógł być przez nich słyszany, tym bardziej że prace te oskarżony wykonywał w późnych godzinach wieczornych i nocnych, kiedy dźwięk roznosi się na większą odległość.

Również ustalenia Sądu Orzekającego w zakresie nachodzenia przez oskarżonego pokrzywdzonej w miejscu jej pobytu w N., nagrywania i fotografowania jej posesji są jak najbardziej prawidłowe, a oparcie mają w dowodach uznanych za wiarygodne, przede wszystkim w zeznaniach pokrzywdzonej, a także świadków A. S. (1), O., czy też V. Ł., którzy byli naocznymi i bezpośrednimi świadkami przypisanych oskarżonemu zachowań.

3.5.

Oskarżony zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary polegającą na wymierzeniu mu kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat dwóch i zasądzenie od niego na rzecz pokrzywdzonej nawiązki w kwocie 5.000,00 zł, podczas gdy, zgodnie z art. 66 kk, sąd I instancji winien był warunkowo umorzyć postępowanie karne, gdyż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a jego postawa jako rzekomego sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w Jaśle za przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby stracił na aktualności, a to wobec zmiany przez Sąd Odwoławczy zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, w miejsce przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. i orzeczonej za niego kary, sprawstwa wykroczenia z art. 107 k.w. i orzeczonej za nie grzywny w wysokości 1.000 zł.

Wniosek

Oskarżony wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie

- warunkowe umorzenie postępowania karnego, względnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Jaśle

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Także wnioski oskarżonego są bezzasadne.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie potwierdziło, iż M. C. dopuścił się czynów karalnych, aczkolwiek stanowiących wykroczenie, zatem uniewinnienie obwinionego nie jest możliwe.

Także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, jest bezzasadny. Dotychczas bowiem przeprowadzone postępowanie przez Sąd Orzekający nie wymaga uzupełnienia, a jedynie właściwej subsumpcji ustaleń faktycznych pod normę prawno-karną, w tym wypadku wykroczenia. Korekta ta dokonana została w postępowaniu odwoławczym.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, za wyjątkiem jego zmiany poprzez przyjęcie, iż popełniony przez M. C. na szkodę pokrzywdzonej R. E. czyn stanowi wykroczenie z art. 107 k.w., a nie przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. oraz konsekwencji tej zmiany w postaci uchylenia warunkowego zawieszenia wykonania kary (pkt II wyroku), zobowiązania do powstrzymania się od wszelkich kontaktów z pokrzywdzoną (pkt III wyroku), orzeczonej nawiązki w wysokości 5.000 zł (pkt IV wyroku) oraz zobowiązania oskarżonego do pisemnego informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy (pkt V wyroku).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Uchylenia zastosowanego wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci zakazu wszelkiego kontaktowania się z pokrzywdzoną (pkt VI wyroku) jest jak najbardziej uzasadnione, w sytuacji zakończenia postępowania karnego w sprawie.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)  w punkcie I wyroku przyjął, iż oskarżony M. C. w okresie od 26 marca 2024 roku do 23 listopada 2024 roku w N. pow. (...) w celu dokuczenia złośliwie niepokoił R. E. w ten sposób, że przy wykorzystaniu poczty elektronicznej o nazwie (...) rozsyłał pod jej adresem nieprawdziwe doniesienia do (...) w V. oraz (...) w T., inicjując tym samym kontrole na terenie jej posesji, a nadto zakłócał jej spoczynek nocny, wykonując w późnych godzinach wieczornych i nocnych prace porządkowe polegające na wycince drzew na sąsiedniej działce, nachodził pokrzywdzoną w miejscu jej pobytu w N., jak również nagrywał i fotografował jej posesję, co stanowiło wykroczenie z art. 107 k.w., za co na podstawie art. 107 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. skazał go na karę grzywny w wysokości 1.000 zł;

b)  uchylił orzeczenia z punktu II, III, IV i V wyroku.

Zwięźle o powodach zmiany

Stosownie do art. 190a § 1 k.k., penalizacji za przestępstwo uporczywego nękania (tzw. stalking) podlega ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność.

By zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. Nadto prawnie irrelewantne jest w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa, czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego, które musi być oceniane w sposób zobiektywizowany (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt III KK 417/13, publik. w Lex nr 1415121).

Kluczowym znamieniem tego przestępstwa jest „uporczywe nękanie”. Zgodnie przyjmuje się, że jest ono spełnione, gdy występują łącznie dwa elementy - obiektywny i subiektywny, to jest powtarzalność zachowania sprawcy jak również szczególne nastawienie psychiczne sprawcy do czynu polegające na nieustępliwości czy też chęci postawienia na swoim (obojętne z jakich pobudek) (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt I KK 279/22, publik. w Lex nr 3723536).

W realiach niniejszej sprawy zachowanie oskarżonego C. nie zawierało takiego natężenia, które dawałoby podstawę do przyjęcia, iż dopuścił się on uporczywego nękania w rozumieniu ww. przepisu. Zauważyć należy, iż okres inkryminowanego zachowania oskarżonego obejmował okres od 26 marca 2024 r. do 23 listopada 2024 r., zaś zachowanie jego ograniczało się do dwukrotnego wysłania donosów na pokrzywdzoną do instytucji publicznych, kilkukrotnych wiadomości email skierowanych do pokrzywdzonej oraz zakłócenia jej spoczynku nocnego i kilkukrotnego nachodzenia pokrzywdzonej oraz nagrywania i fotografowania jej posesji.

Zachowanie to w istocie realizowało znamię złośliwości z wykroczenia art. 107 k.w. Zgodnie z tym przepisem, ukaraniu za wykroczenie złośliwego niepokojenia podlega ten, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi.

Oskarżony ewidentnie kierował się chęcią dokuczenia pokrzywdzonej i złośliwie ją niepokoił donosami, wiadomościami email, zakłócał spoczynek nocny, czy też nachodził ją, nagrywał i fotografował jej posesję.

Przedmiotem ochrony tego przepisu jest spokój psychiczny człowieka. Znamię złośliwości oznacza szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy przejawiające się w chęci dokuczenia, zrobienia przykrości, wyprowadzenia z równowagi. W słowniku języka polskiego "złośliwie" jest definiowane jako w sposób złośliwy, sprawiający przykrość, nacechowany nieżyczliwością, niechęcią. "Złośliwy" to skłonny do robienia komuś przykrości, lubiący dokuczyć, powiedzieć coś uszczypliwego; wyrażający takie intencje, sprawiający przykrość, nacechowany nieżyczliwością, niechęcią, dokuczliwy, uszczypliwy, zjadliwy. Niepokojenie może też polegać na zakłóceniu spokoju lub innych zrachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej, np. wysyłaniu przykrych listów, głuchych telefonach, pukaniu do drzwi i uciekaniu (tak Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w wyroku z dnia 9 września 2019 r. sygn. akt II W 995?18, publik. w Lex nr 2780772).

Złośliwość to szczególne nastawienie sprawcy przejawiające się w chęci dokuczenia, zrobienia przykrości, wyprowadzenia z równowagi. Złośliwe niepokojenie w rozumieniu art. 107 k.w. to wzbudzanie niepokoju, obawy, lęku, polegające na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej (tak Sąd Rejonowy w Nysie z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II W 114/24, publik. w Lex nr 3700811).

W realiach niniejszej sprawy zachowanie oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonej było złośliwe. Oskarżony kierował się zamiarem dokuczenia pokrzywdzonej, zrobienia jej przykrości, wyprowadzenia z równowagi psychicznej, co też po części się mu udało. Pokrzywdzona bowiem zaniepokojona była kierowanymi na nią donosami, otrzymywanymi wiadomościami email z nieznanego jej adresu, czy też osobistym zachowaniem oskarżonego wobec niej. Za każdym razem, gdy przyjeżdżała do Polski obawiała się, jak tym razem oskarżony zachowa się w stosunku do niej, w jaki sposób uprzykrzy jej pobyt.

Sąd Odwoławczy uznając, iż M. C. dopuścił się na szkodę R. E. wykroczenia z art. 107 k.w., skazał go za powyższe wykroczenie na karę 1.000 zł grzywny.

Zgodnie z art. 24 § 1 k.w., grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Natomiast wg § 3 ww. przepisu, wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Kara grzywny orzeczona została poniżej połowy ustawowego zagrożenia, zatem nie jest karą surową, a tym bardziej rażąco surową. Kara ta nie przekracza stopnia winy obwinionego, stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak również realizują zasadę prewencji generalnej kary i zasadę prewencji indywidualnej kary. Kara ta spełnia zatem wymogi dyspozycji z art. 33 k.w.

Kształtując wysokość grzywny Sąd uwzględnił, iż obwiniony legitymuje się źródłem dochodu w postaci wynagrodzenia za pracę.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 123 z późn. zm.) Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonego M. C. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20,00 zł, a nadto wymierzył mu opłaty za obie instancje w kwocie 100 zł.

IV.

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 215 z późn. zm.) Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonego M. C. na rzecz oskarżycielki posiłkowej R. E. kwotę 840,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

PODPIS