Wyrok z 7 maja 2026, sygn. VII Ka 252/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 252/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II K 1949/23

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego J. M.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/ obrazę przepisów postępowania w postaci art. 7 kpk, która miała wpływ na wynik orzeczenia przez dowolną ocenę zeznań świadka M. F., w zakresie jakim Sąd pierwszej instancji nie ustalił, iż oskarżony nie bił pokrzywdzonej, gdy taka okoliczność jednoznacznie wynika z zeznań tego świadka;

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia w postaci:

a/ ustalenia, iż oskarżony naruszył nietykalność cielesną R. T. poprzez uderzenie jej otwartą dłonią w twarz, w sytuacji gdy jedynym dowodem pozwalającym dokonać takiego ustalenia są zeznania samej pokrzywdzonej, brak zaś innych dowodów potwierdzające powyższe, w tym przede wszystkim brak innych świadków takiego czynu oskarżonego, co doprowadziło do uznania oskarżonego za winnego tego czynu i finalnie wymierzenie mu kary za ten czyn;

b/ ustalenia w opisie zarzucanego czynu, iż oskarżony „kopał po głowie i po ciele" pokrzywdzoną w sytuacji gdy takie zachowania nie miały po stronie oskarżonego miejsca i nie wynikają z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w sprawie, co doprowadziło do uznania oskarżonego za winnego tego czynu i finalnie wymierzenie mu kary za ten czyn;

3/ rażącą niewspółmierność kary ograniczenia wolności oraz zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej, w sytuacji gdy drugiemu sprawcy czynu, którego zachowanie nacechowane było większą agresją wobec pokrzywdzonej została wymierzona kara w istocie mniejsza niż oskarżonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie J. M., a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącej.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg przedmiotowego zdarzenia oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy J. M.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia R. T. przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia przypisanego mu zachowania. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Także zatem w ocenie Sądu Okręgowego trafnie uznano za wiarygodne te wyjaśnienia oskarżonego, w których J. M. nie wykluczył swojego udziału w zdarzeniach z dnia 24 czerwca 2023 r., potwierdził bowiem swoją obecność na miejscu zdarzenia, zarówno przy ul. (...) oraz i to, iż w dniu zdarzenia spożywał alkohol, pluł na pokrzywdzoną R. T., złapał ją za włosy, wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, nagrywał ją, czy też biegł za nią gdy szła ona w kierunku H. (2) w G. jak i ty, w których opisał okoliczności w jakich doszło do spotkania z pokrzywdzoną R. T. w dniu zdarzenia, Te twierdzenia korespondują bowiem z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonej R. T., zeznaniami J. L. (1), zeznaniami X. Ł., jak również z protokołem oględzin telefonu marki W. (...).

Jednocześnie trafnie nie dano wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których generalnie nie przyznał się on do zarzucanych mu czynów. Wskazać bowiem należy, że twierdzenia J. M. co do tego, że w dniu 24 czerwca 2023 r. ani w mieszkaniu przy ul. (...), ani na H. (1) w G. nie uderzył pokrzywdzonej R. T., pozostawały w całkowitej sprzeczności z zeznaniami samej pokrzywdzonej R. T., jak nawet i relacja współoskarżonej J. L. (1). Wymienione konsekwentnie wskazywały, że oskarżony w mieszkaniu przy ul. (...) kilkukrotnie uderzył pokrzywdzoną z otwartej ręki w twarzy, jak również kilka razy uderzył ją z tzw. „główki”. Natomiast okoliczności zdarzenia w zakresie naruszenia nietykalności cielesnej R. T. na H. (1) w G. zostały potwierdzone zeznaniami pokrzywdzonej oraz i świadka X. Ł.. Te wyjaśnienia oskarżonego stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony mającą na celu umniejszenie jego odpowiedzialności karnej a on sam starał się zmarginalizować swoją rolę w zdarzeniach. Podkreślenia przy tym wymaga, że spotkanie z pokrzywdzoną R. T. zostało zainicjowane właśnie przez oskarżonego, który zdawał sobie doskonale sprawę o wrogim nastawieniu J. L. (1) do pokrzywdzone a następnie czynnie uczestniczył w całym zdarzeniu – początkowo „zagrzewając” J. L. (1) do zadawania ciosów pokrzywdzonej oraz samodzielnie przystępując do pobicia R. T..

Sąd Rejonowy w pełni zasadnie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej R. T., albowiem były one logiczne oraz konsekwentne. Jej relacja pozwoliła na rekonstrukcję zdarzenia z dnia 24 czerwca 2023 r. Wprawdzie są w nich pewne rozbieżności: początkowo pokrzywdzona zeznała, że oskarżony J. M. siłą zaciągnął ją do mieszkania przy ul. (...) w G., jednak podczas kolejnego przesłuchania sprostowała tę kwestię, wskazują, iż do mieszkania tego udała się dobrowolnie. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że pierwsze zeznania zostały złożone w dniu dokonanego na szkodę pokrzywdzonej pobicia, kiedy to pokrzywdzona pozostawała pod silnym wpływem emocji, co bez wątpienia nie pozostawało bez wpływu na treść jej depozycji. Natomiast kolejne zeznania złożone zostały po upływie dwóch dni od dnia zdarzenia i dokonana korekta w relacji świadczy, że R. T. nie była ukierunkowana na bezpodstawne obciążanie J. M..

R. także Sąd rejonowy wskazał, że pozostałe zeznania pokrzywdzonej, cechowały się spójnością i konsekwencją, a nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w zeznaniach J. L. (1), w opinii sądowo-lekarskiej oraz protokołach oględzin zabezpieczonych telefonów.

R. T. wręcz drobiazgowo opisała udział oskarżonego w przedmiotowym zdarzeniu, w tym również na etapie kiedy była ona bita wyłącznie przez J. L. (1) i z jej rzetelnej relacji wynikało wprost, że oskarżony początkowo „zagrzewał” J. L. (1) do zadawania ciosów pokrzywdzonej krzycząc „bardzo dobrze”, „bij mocniej”, a następnie sam zadał jej kilka uderzeń w twarz z otwartej ręki, jak i z tzw. „główki”. Co przy tym istotne, pokrzywdzona potrafiła rozgraniczyć udział J. L. (1) w przedmiotowym zdarzeniu od zachowania J. M., wskazując „główne uderzenia zadawała mi J.”, „J. zaczęła bić mnie pierwsza w mieszkaniu”, „z większą intensywnością uderzała mnie J.”, „(...) biła mnie dłużej”.

Tym samym ta relacja pokrzywdzonej w sposób niebudzący wątpliwości pozwala na przyjęcie, że J. M. działając wspólnie i w porozumieniu z J. L. (1) dokonał pobicia R. T. a zarzut apelacji obrońcy w tym zakresie jest całkowicie chybiony.

Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zeznań J. L. (1), która kategorycznie przyznała się do pobicia pokrzywdzonej R. T. i szczerze opisała jego przebieg, w tym udział oskarżonego J. M. w całym zdarzeniu. W ślad za Sadem I instancji wskazać należy, że wymieniona „potwierdziła, że pierwsza uderzyła R. T., przy czym wskazała, że ciosy pokrzywdzonej zadawał również oskarżony J. M., o czym wprost świadczy użyte przez nią sformułowanie „To ja pierwsza uderzyłam R., ale J. też ją uderzał, widziałam jak ją uderzył w głowę kilka razy z otwartej ręki, a także kilka razy z „główki”, ciągnął ją za włosy, widziałam jak złapał ją też za szyję w łazience”. Nadto, świadek opisała przyczyny swojego zachowania, (tj. R. T. była jej dłużna pieniądze), jak również okoliczności w jakich doszło do spotkania z pokrzywdzoną. Relacja świadka koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej R. T. jak również z częścią wyjaśnień oskarżonego, której Sąd dał wiarę” – k. 360 odw.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań X. Ł., która przed Sądem podtrzymała swoje zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego im w których podał, że była ona naocznym świadkiem zachowań oskarżonego wobec pokrzywdzonej R. T. w dniu 24 czerwca 2023 r. na odcinku drogi (...) w G.; wymieniona potwierdziła, że oskarżony wyzywał pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, jak również pluł na nią oraz ja uderzył.

Co do zeznań świadka M. F., to trafnie uznano je za wiarygodne w zakresie potwierdzenia jego obecności w mieszkaniu przy ul. (...) w G., jak również tego, że J. L. (1) uderzyła R. T. pięścią w głowę kilka razy, złapała ją za włosy jedną ręką, zaś drugą uderzyła pięścią po głowie, J. M. pluł na pokrzywdzoną, nagrywał ją oraz wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe albowiem w tym zakresie relacja świadka korespondowała z zeznaniami pokrzywdzonej R. T., zeznaniami J. L. (1) oraz częścią wyjaśnień oskarżonego, którą Sąd uznał za wiarygodne.

Sąd i instancji maił na uwadze, że śmierć świadka uniemożliwiła jego bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie co ma znaczenie o tyle o ile zważy się, iż „relacje świadka złożone na etapie postępowania przygotowawczego, tj. w dniach 25 czerwca 2023 r. oraz 26 czerwca 2023 r. w pewnym stopniu są wewnętrznie sprzeczne, m.in. podczas pierwszego przesłuchania świadek wskazał, że spotkał J. M. oraz J. L. (2) pod sklepem (...), a później dołączyła do nich R. T. i wszyscy razem udali się do mieszkania przy ul. (...) w G., natomiast podczas drugiego przesłuchania zeznał, że gdy przebywał sam w mieszkaniu przyszli do niego J. M., J. L. (1) oraz R. T.. Podobnie, podczas pierwszego przesłuchania świadek wskazał, że R. T. oraz J. L. (1) opuściły mieszkanie, zaś oskarżony J. M. pozostał w nim jeszcze przez około godzinę, natomiast z treści kolejnych zeznań świadka wynika, że oskarżony wyszedł z mieszkania razem z pokrzywdzoną oraz J. L. (1). Niemniej jednak, niemożliwość zweryfikowania tych rozbieżności poprzez bezpośrednie przesłuchanie świadka nie powoduje, iż nie jest możliwe dokonanie jednoznacznej oceny tych zeznań, w szczególności w świetle zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań R. T., zeznań J. L. (1) oraz zeznań X. Ł.” – k. 361.

Sąd Rejonowy dokonał ponadto trafnej oceny wniosków płynących z opinii biegłego z zakresu informatyki, opinii sądowo-lekarskiej, opinii sądowo-psychiatrycznych oraz sądowo-psychologicznej, treści dokumentów a także protokołów oględzin telefonów komórkowych zabezpieczonych od oskarżonego J. M. oraz J. L. (1).

W tym ostatnim zakresie odwołać się należy do stwierdzeń Sadu Rejonowego co do tego, że „Treść tych protokołów wprost przedstawia korespondencję prowadzoną przez w/w związaną bezpośrednio z przedmiotowym zdarzeniem, m.in. J. L. (1) wysłała do U. T. wiadomości o następującej treści: „Dorwałam (…) Za pomocą M. i M. (…) Żeby się nie(...) i żeby nie było dowodów”, „Oko jej załatwiłam xd”, J. krew na białku xd”, „Jak ja już co chwilę (...) xd”, „Dopóki mi kasy nie spłaci do końca to ja zostaw bo nic z niej nie zostanie po nas dwóch xd”. Z kolei, na telefonie J. M. ujawniono przesłane przez niego wiadomości do czterech osób, tj. J. T., U. T., J. L., M. Ł., których treść w sposób niebudzący wątpliwości świadczy o sprawstwie oskarżonego i jego czynnym udziale w pobiciu pokrzywdzonej R. T., m.in., „R. jak w (...)dostała”, „Ganiałem ją po starówce wczoraj„3h była jechała opluwana ja ją za włosy targałem „A ja na nią plułem ciągał ją za włosy i tam parę liści (...)”, „To masz pokaże Ci coś, Każdy tam jakiś filmik nagrywał, J. ma lepszy, Ale ja też coś nagrałem, Tylko tego nie pokazuj”, „Ja tą (…) tylko za włosy ciągnąłem plułem na nią i ewentualnie jej liście sprzedawałem delikatnie”. Co również istotne, na zabezpieczonym od oskarżonego telefonie ujawniono nagranie wideo, trwające 02:30 min., na którym zarejestrowany został wizerunek pokrzywdzonej oraz zachowanie oskarżonego wobec niej, a mianowicie złapanie jej za włosy oraz szarpanie. Strony nie kwestionowany prawdziwości tych protokołów, jak również żadnych innych sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania, zaś Sąd nie miał podstaw, aby czynić to z urzędu”- k. 362.

Wniosek

O zmianę wyroku w zaskarżonej części:

1/ zakresie zarzuconego w pkt I aktu oskarżenia czynu eliminację z opisu zarzuconego czynu, iż oskarżony kopał pokrzywdzoną po głowie i ciele oraz o warunkowe umorzenie postępowania w tej części;

2/ w zakresie zarzuconego w pkt II aktu oskarżenia czynu uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosków z pkt 1 i 2 powyżej o zmniejszenie wymierzonej oskarżonemu kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącego

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II K 1949/23

jako prawidłowy utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec wskazanych okoliczności w sprawie nie stwierdzono zarzucanej obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

W zakresie czynu z art. 158§1 kk, to Sąd I instancji słusznie ustalił i przyjął, że oskarżony J. M. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 158 § 1 kk, albowiem wymieniony w okolicznościach i w sposób opisany w zarzucie, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, tj. J. L. (1), dokonał pobicia R. T..

Zasadnie zatem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono między innymi, że „sprawca przestępstwa z art. 158 § 1 kk odpowiada na podstawie cytowanego przepisu niezależnie od tego, czy to właśnie jego zachowanie stanowi o niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia oraz czy można mu przypisać np. zadanie uderzenia powodującego uszczerbek na zdrowiu lub utratę życia. Do przypisania sprawcy udziału w pobiciu nie jest konieczne udowodnienie, że zadał on pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć (wyrok SA w Krakowie z 29 czerwca 2010 r., II AKa 69/10, postanowienie SN z 11 stycznia 2017 r., IV KK 285/16, LEX nr 2254801). Już sama bowiem obecność każdego uczestnika pobicia zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar. Rozmaitość form zachowania, aktywności każdego z uczestników, ich ilość i skutki mają znaczenie dla oznaczenia stopnia winy każdego z nich, ale nie są znamienne dla bytu tego przestępstwa" (KZS 2000, nr 11, poz. 42). Sprawczym udziałem w bójce lub pobiciu – nie zaś jedynie podżeganiem lub pomocnictwem do popełnienia czynu zabronionego – jest również „zagrzewanie” bijących się do kontynuowania bójki lub pobicia (zob. A. Lisowski, Przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu. Orzecznictwo Sądu Najwyższego, Toruń 1996, s. 206; A. Zoll [w:] Kodeks karny..., t. 2, red. A. Zoll, s. 394). Jeśli zatem „dana osoba włącza się do zajścia, to biorąc następnie aktywny udział w bójce lub pobiciu, popełnia własne przestępstwo i odpowiada za występek z art. 158 k.k. w formie dokonanej, nie zaś tylko za udzielenie pomocy do popełnienia tego przestępstwa. Jest ono bowiem dokonane nawet wtedy, gdy udział w zajściu polega jedynie na słownym zagrzewaniu do walki, lub np. na podawaniu narzędzi służących do atakowania strony przeciwnej” (wyrok SA w Katowicach z 26.03.1996 r., II AKa 16/96, OSA 1998/2, poz. 13), J. Giezek [w:] D. Gruszecka, K. Lipiński, G. Łabuda, A. Muszyńska, T. Razowski, J. Giezek, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2021, art. 158). Nadmienić również należy, że do porozumienia między sprawcami może dojść w każdej formie, nawet w sposób dorozumiany. Współdziałający nie muszą się bezpośrednio kontaktować ani nawet się znać (wyr. SA w Katowicach z 25.9.2003 r., II AKa 249/03, KZS 2004, Nr 2, poz. 38; wyr. SA w Krakowie z 1.3.2001 r., II AKa 227/00, KZS 2001, Nr 4, poz. 25)”.

W konsekwencji udowodniono, że J. M. w dniu 24 czerwca 2023 roku w mieszkaniu przy ul. (...) w G., województwo (...) wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wziął udział w pobiciu R. T. poprzez uderzanie pięściami i otwartą ręką po twarzy i po głowie, kopanie w głowę i po ciele, ciąganie za włosy, uderzanie „z główki”, plucie w wyniku czego pokrzywdzona doznała powierzchownych urazów głowy z sińcami okularowymi obuocznymi, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstroju zdrowia R. T. trwające nie dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 kk, przy czym naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 kk.

Podkreślenia wymaga, iż oskarżony nie tylko zainicjował spotkanie pokrzywdzonej R. T. z J. L. (1), ale przede wszystkim namawiał J. L. (1) do zadawania pokrzywdzonej kolejnych ciosów i tym samym brał świadomy udział w grupie napastniczej i obejmował swoim zachowaniem wszystkie znamiona przypisanego mu przestępstwa popełnionego na szkodę R. T..

Co do czynu z art. 217§1 kk to w tym wypadku oskarżony J. M. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 217 § 1 kk, albowiem naruszył on w tym samym dniu nietykalność cielesną pokrzywdzonej R. T. poprzez uderzenie jej otwartą dłonią w twarz.

Za prawidłowe także należało uznać orzeczenie o karze ograniczenia wolności i w tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni akceptuje stanowisko wyrażone jak na k. 364-365 co do konieczności skazania oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego wobec ustalonego stanu faktycznego brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw aby postępowanie wobec J. M. warunkowo umorzyć.

Ponadto wskazać należy, że kary ograniczenia wolności za czyn z art. 158§1 kk orzeczone wobec J. M. i J. L. są jednakowe; jedynie orzeczono wyższe zadośćuczynienie od oskarżonego dla pokrzywdzonej.

W tym miejscu, celem przypomnienia stwierdzić trzeba, że rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych za przypisane przestępstwa nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów, stopnia winy oraz nie realizuje określonych w art. 53 kk celów kary.

Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen zasadniczej natury a kara rażąco niewspółmierna to kara, której w realiach konkretnej sprawy nie sposób zaakceptować.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę wziął pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, które miały wpływ na jej wysokość. Wobec przekonującej argumentacji Sądu I instancji brak było także podstaw do uznana rażącej surowość orzeczonej wobec oskarżonego zadośćuczynienia, które uwzględnia naganność przypisanego oskarżonemu czynów oraz negatywnych jego następstw dla pokrzywdzonej, a także związanej z tym traumy, skutkujących silnym poczuciem doznanej w ten sposób krzywdy.

Orzeczone kary jednostkowe i łączna są adekwatne do winy oskarżonego i wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynów i winny powstrzymać oskarżonego przed popełnieniem kolejnego przestępstwa w przyszłości oraz spełnią cele w zakresie społecznego oddziaływania.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego J. M.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II K 1949/23

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana