Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. I C 673/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Bożena Chłopecka

Protokolant: Agnieszka Lichocka

po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S. A. z siedzibą w U.

przeciwko T. I.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 130.655,18 zł (sto trzydzieści tysięcy sześćset pięćdziesiąt pięć złotych i 18/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 lutego 2024r. do dnia zapłaty,

II.  ustala, że pozwany w całości ponosi koszty postępowania z tym, że ich wyliczenie pozostawia referendarzowi sądowemu.

Sygn. akt: I C 673/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 16 czerwca 2024 roku (według daty stempla pocztowego k. 56) skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie w postępowaniu upominawczym (...) S.A. z siedzibą w U. domagał się zasądzenia od pozwanego T. I.

kwoty 130.655,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 130.655,18 zł od dnia wniesienia powództwa w (...) do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego /pozew k. 3 – 9/.

Powód wskazywał, że zawarł z pozwanym T. I. w dniu 29 marca 2019 r. umowę o pożyczkę nr (...). Zgodnie z jej treścią bank udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 159.994,26 zł. Oprocentowanie pożyczki było zmienne i wynosiło na dzień zawarcia umowy 8,99 % w stosunku rocznym. Składnikami oprocentowania była stopa referencyjna NBP, wynosząca na dzień zawarcia umowy 1,50% i stała marża banku wysokości 7,49%. W przypadku nieterminowej spłaty zobowiązania strona powodowa miała prawo naliczyć podwyższone odsetki, według zmiennej stopy procentowej i wynosiły 14%. Całkowita kwota do zapłaty z tytułu pożyczki została określona w sposób jednoznaczny i zrozumiały, wynosiła on na dzień zawarcia umowy 224.289,27 zł, i składały się na nią - całkowita kwota pożyczki w wysokości 152.390 zł oraz całkowity koszt pożyczki w wysokości 71.899,27 zł (odsetki).

Pozwany zobowiązał się do spłaty całości zadłużenia wynikającego z umowy w 96 miesięcznych ratach wysokości 2.336,34 zł każda, płatne do piętnastego każdego miesiąca począwszy od kwietnia 2019 r. Pozwany nie wywiązał się z tego obowiązku, naruszając warunki umowy. Powód wezwał T. I. do dobrowolnego uregulowania zadłużenia, wysyłając na adres wskazany przez pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z 15 lipca 2023 r., w którym poinformowano go o możliwości z restrukturyzacji zadłużenia. Jako że nie doszło ani do spłaty zadłużenia ani jego restrukturyzacji pismem z dnia 2 września 2023 r. bank wypowiedział umowę. Przy ustalaniu wartości przedmiotu sporu strona powodowa wzięła pod uwagę wszystkie wpłaty dokonane przez pozwaną na poczet pożyczki.

Pierwotnie strona wystąpiła z żądaniem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które toczyło się przed Sądem Rejonowym Lublin - Zachód w Lublinie pod sygnaturą Nc-e 296919/24. Dnia 20 marca 2024 r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym od którego pozwany wniósł sprzeciw pismem z 11 kwietnia 2024 r. Na skutek powyższego zostało wydane postanowienie z 19 kwietnia 2024 r. o umorzeniu postępowania. Pozew w niniejszej sprawie został złożony w terminie i ze skutkami wynikającymi z art. 505 ³⁷ § 2 k.p.c.

Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym /zarządzenie k. 59/.

W odpowiedzi na pozew z dnia 17 września 2024 roku pozwany wniósł o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany podniósł zarzut niewykazania przez powoda roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości oraz nieważności umowy kredytowej. Jednocześnie z ostrożności procesowej pozwany podniósł zarzut w zakresie sankcji kredytu darmowego, dotyczącego kredytowania prowizji za udzielenie pożyczki do spłaty wadliwego określenia całkowitego kosztu pożyczki, całkowitej kwoty do zapłaty oraz rzeczywistej stopy oprocentowania. Oświadczył ponadto o skorzystaniu z uprawnienia do sankcji kredytu darmowego. Pozwany zarzucił również brak prawidłowego umocowania osoby, która podpisała umowę pożyczki z ramienia banku, a co za tym idzie nieważność umowy /odpowiedź na pozew k. 65-66 i k. 70-72/.

W dalszym toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie /protokół rozprawy k. 113/.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Strony zawarły w dniu 29 marca 2019 r. umowę o pożyczkę nr (...) na wniosek złożony przez pozwanego za pośrednictwem (...) E.. Kwota pożyczki wynosiła 159.994,26 zł na okres od 29.03.2019 r. do 15.03.2027 r. płatne w 96 ratach od 15.04.2019 r. do 15.03.2027 r. w wysokości 2.336,34 zł, przy czym ostatnia rata miała wynosić 2.336,97 zł. Oprocentowanie w stosunku rocznym wynosiło 8,99 % i składało się ze stopy referencyjnej NBP 1,50% i stałej marży banku 7,49%. Dzienna kwota odsetek w przypadku odstąpienia od umowy wynosiła 37,53 zł. Odsetki podwyższone wynosiły 14%. kwota odsetek łącznie wynieść miała 64.295,01 zł. Całkowity koszt pożyczki wynosił 71.899,27 (prowizja +odsetki). RRSO wynosiła 10,91%. W umowie postanowiono, iż w chwili wypłaty kwoty pożyczki bankowi jednorazowo jest należna prowizja za udzielenie pożyczki. Zapłata prowizji miała nastąpić poprzez jej pobranie z rachunku spłaty rat, z wypłaconej kwoty pożyczki / dowód: umowa k. 14-24/.

Bank stosownie do wymogów ustawy o kredycie konsumenckim przedstawił informację, iż RRSO zostało obliczone przy założeniu, że umowa będzie obowiązywać przez cały czas, na który została zawarta a strony będą wypełniać swoje zobowiązania w całości i w terminach z niej wynikających. Do dyspozycji jest cała kwota pożyczki, bank wypłaci ją w dniu 29.03.2019 r. Odstępy czasu dla obliczania RRSO są zawsze równe rzeczywistej liczbie dni w okresie, na który umowa została zawarta. Prowizja od pożyczki zostanie pobrana w dniu wypłaty, wysokość oprocentowania, opłat i prowizji, które obowiązują w dniu zawarcia umowy nie zmienią się w trakcie obowiązywania umowy (ust. 1 umowy).

Pozwany złożył dyspozycję przelewu kwoty pożyczki na rachunek do spłaty rat. Rachunek do spłaty był rachunkiem technicznym Banku (ust. 2 i 3).

Pożyczkobiorca zobowiązany jest spłacić kwotę pożyczki wraz z odsetkami opłatami lub prowizjami i kosztami wynikającymi z umowy w terminach wskazanych w Podstawowych Warunkach umowy (ust. 9 umowy).

Pożyczkobiorca miał spłacać zadłużenie w miesięcznych ratach kapitałowo – odsetkowych. Jeśli dzień płatności raty nie występuje w danym miesiącu, termin zapłaty raty przypada na ostatni dzień roboczy tego miesiąca lub w sobotę. Jeśli termin płatności raty przypada na:



dzień ustawowo wolny od pracy, wówczas rata jest należna i pobierana przez bank w najbliższym dniu roboczym,



sobotę, wówczas rata jest należna i pobierana przez bank w tym dniu.

W każdym terminie płatności raty pożyczkobiorca miał zapewnić na rachunku do spłaty rat kwotę, która umożliwi bankowi pobranie miesięcznej raty w terminie jej płatności. Jeżeli na rachunku dnie będzie wystarczających środków bank będzie ponawiał próby pobrania pomiędzy aż do pełnej spłaty raty. (ust 10 umowy).

W punkcie 13 i 14 umowy uregulowano kwestię odsetek za opóźnienie.

W myśl ust. 13 umowy niespłacenie raty pożyczki w terminie ustalonym w umowie lub spłacenie jej tylko w części powoduje, że niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym. Od zadłużenia przeterminowanego z tytułu umowy pożyczki Bank pobierał odsetki podwyższone. Łączna kwota odsetek podwyższonych i opłat należnych w przypadku opóźnienie w spłacie części lub całości pożyczki nie może przekroczyć kwoty odsetek maksymalnych za opóźnienie.

Zgodnie z ust. 14 umowy odsetki podwyższone obliczone są według zmiennej stopy procentowej. Wynoszą one dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie. Odsetki ustawowe za opóźnienie to suma stopy referencyjnej i 5,5 pp. Stopa referencyjna jest ustalona przez Radę Polityki Pieniężnej na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim i ogłaszane w dzienniku urzędowym Narodowego Banku Polskiego, jest również dostępna na stronie (...) Wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie ogłaszana jest przez Ministra Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej „(...)”. Zmiana wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie powoduje zmianę wysokości odsetek podwyższonych. Zmiana wysokości odsetek podwyższonych nie wymaga powiadomienia przez bank.

Punkt 15 przewidywał sposób zaliczenia wpłat pożyczkobiorcy na należności z tytułu umowy.

Zgodnie z ust. 20 umowy, jeżeli pożyczkobiorca nie dotrzyma warunków umowy bank ma prawo wezwać go do wykonania umowy listownie, e-mailem, telefonicznie, SMS-em, poprzez system bankowości internetowej, a gdy te formy kontaktu okażą się bezskuteczne – poprzez wizyty w miejscu zamieszkania.

W myśl zaś ust. 21, jeżeli po wezwaniach ze strony banku do wykonania umowy pożyczkobiorca nadal nie będzie dotrzymywał warunków umowy, bank w celu uzyskania spłaty kwoty pożyczki zgodnie z umową może rozpocząć przeciwko pożyczkobiorcy postępowanie sądowe. W przypadku złożenia przez bank pozwu o zapłatę pożyczkobiorca może być zobowiązany do poniesienia dodatkowych kosztów, których wysokość jest określona w przepisach prawa.

Zmiana wysokości oprocentowania została uregulowana w ust. 23 do 25. Wysokość oprocentowania pożyczki może się zmieniać w okresie obowiązywania umowy. Może to wystąpić, jeżeli zmieni się wysokość stopy referencyjnej. Zmiana wysokości stopy referencyjnej spowoduje zmianę wysokości oprocentowania pożyczki o taką liczbę punktów procentowych, o jaką zmieniona została stopa referencyjna. Zmiana to nastąpi w dniu wejścia w życie nowej wartości stopy referencyjnej. Jeśli stopa referencyjna przyjmie wartość zero lub ujemną – oprocentowanie pożyczki będzie równa marży banku. Zmiana oprocentowania pożyczki wywołana zmianą stopy referencyjnej nie wymaga aneksu ani wypowiedzenia umowy. O zmianie stopy referencyjnej bank poinformuje komunikatem dostępnym w oddziałach banku oraz na stronie (...). Jeśli zmieni się oprocentowanie pożyczki, bank bezpłatnie poinformuje pożyczkobiorcę w sposób określony w zasadach doręczenia korespondencji, o zmianie harmonogramu spłaty. Zmieniony harmonogram będzie wskazywał nową wysokość oprocentowania oraz nową wysokość raty, wyliczoną przy uwzględnieniu liczby rat pozostających do spłaty oraz czasu obowiązywania umowy. Zmiana harmonogramu wraz z komunikatem o zmianie stopy referencyjnej dostępnym w oddziałach banku oraz na stronie (...) będzie stanowiła informacje dla pożyczkobiorcy o zmianie oprocentowania pożyczki. Najbliższą ratę pożyczkobiorca zapłaci jeszcze w dotychczasowej wysokości, a kolejną – już w nowej wysokości. Oprocentowanie pożyczki nie może przekroczyć w stosunku rocznym wysokości odsetek maksymalnych, określonych w kodeksie cywilnym. Na dzień zawarcia umowy stanowią one dwukrotność wysokości odsetek ustawowych. Jeśli w wyniku zmiany wysokości odsetek maksymalnych oprocentowanie pożyczki określone w umowie będzie wyższe niż odsetki maksymalne, bank będzie naliczał oprocentowanie w wysokości odsetek maksymalnych. Zrobi to od dnia wejścia w życie zmienionej wysokości odsetek maksymalnych. Bank powróci do naliczenia oprocentowania określonego w umowie, gdy wysokość odsetek maksymalnych będzie równa oprocentowaniu określonemu w umowie lub od niego większa.

Zgodnie z ust. 33 lit. c) umowy bank zastrzegł sobie prawo wypowiedzenia umowy z 30dniowym okresem wypowiedzenia, jeśli pożyczkobiorca nie spłaca terminowo swoich zobowiązań wobec banku, wynikających z umowy, mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuszcza do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie reguluje go w terminie określonym w wezwaniu banku, który nie będzie krótszy niż 14 dni roboczych. W takiej sytuacji bank wezwaniu do zapłaty poinformuję pożyczkobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia z tytułu umowy poprzez zmiany warunków lub terminów spłaty zadłużenia. Bank umożliwi taką restrukturyzację, jeśli będzie ona uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej pożyczkobiorcy. W przypadku odrzucenia wniosku pożyczkobiorcy o restrukturyzację bank, bez zbędnej zwłoki, przekaże pożyczkobiorcy szczegółowe wyjaśnienia w formie pisemnej dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację.

W myśl ust. 34 umowy w każdym przypadku wypowiedzenia umowy pożyczkobiorca zobowiązany jest zapłacić pozostałą do spłaty kwotę pożyczki oraz należne odsetki i prowizje i opłaty najpóźniej w ostatnim dniu okresu wypowiedzenia umowy. Jeżeli tego nie zrobi, bank może wszcząć Postępowanie sądowe i po uzyskaniu tytułu wykonawczego – Postępowanie egzekucyjne. W myśl ust. 35 Bank nalicza odsetki podwyższone – od niespłaconej części kwoty pożyczki – od pierwszego dnia po zakończeniu okresu wypowiedzenia. Odsetki podwyższone będą naliczane w wysokości i zgodnie z zasadami wskazanymi w umowie.

W myśl ust. 62 bank informował pożyczkobiorcę, że pożyczka w złotych oparta na zmiennym oprocentowaniu wiąże się z ryzykiem jego wzrostu – taki wzrost będzie oznaczać zwiększenie kosztów pożyczki, czyli konieczność spłaty wyższej kwoty niż wskazana z podstawowych warunkach umowy. Bank informował także o ryzyku naliczenia oprocentowania jedynie wysokości marży w sytuacji, gdy stopa referencyjna przyjmuje wartość zero lub ujemną. W celu przedstawienia tego ryzyka bank oświadczył, iż przekazał pożyczkobiorcy stosowne symulacje.

Stosownie do ust. 64 pożyczkobiorca oświadczył, że wybierając pożyczkę w złotych opartą na zmiennym oprocentowaniu ma pełną świadomość ryzyka związanego z takim oprocentowaniem i rozumie, że: może ona wzrosnąć – taki wzrost będzie oznaczać zwiększenie kosztów pożyczki, czyli konieczność spłaty wyższej kwoty niż wskazana w podstawowych warunkach umowy; w sytuacji, w której stopa referencyjna przyjmie wartość zero lub ujemną oprocentowanie pożyczki będzie równy marży banku. Pożyczkobiorca potwierdzał otrzymanie wyczerpujących wyjaśnień i informacji od banku o ryzyku związanym ze zmiennym oprocentowaniem / dowód: umowa k. 13-24/.

Umowa została podpisana przez pozwanego oraz działającej na podstawie pełnomocnictwa z 30 października 2017 r. F. I. / dowód: pełnomocnictwo k. 88/.

Bank przelał kwotę pożyczki na rzecz pozwanego w dniu 29 marca 2019 r. / dowód: potwierdzenie wypłaty k. 25/.

W toku wykonywania umowy nie była ona kwestionowana przez pozwanego ani co do ważności ani w odniesieniu do poszczególnych jej zapisów (bezsporne).

Pozwany dokonywał spłat rat odsetkowo - kredytowych, jednakże pomimo początkowo prawidłowego wykonywania umowy pozwany miał trudności ze spłatą zaciągniętej pożyczki.

Kolejno w dniach 30 listopada 2021 roku oraz 17 marca 2023 roku strony zawarły porozumienia restrukturyzacyjne, zgodnie z którymi pozwany uznawał roszczenia powoda za bezsporne. Na mocy ostatniego porozumienia Bank udzielił pozwanemu sześciomiesięcznej karencji w spłacie kapitału. Pozwany natomiast zobowiązał się do spłaty kredytu zgodnie z nowo ustalonym harmonogramem tj. w formie 68 rat kapitałowo-odsetkowych płatnych miesięcznie do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od dnia 15 marca 2023 roku. Względem pierwotnej umowy zmianie uległo również RRSO, które strony ustaliły w wysokości 16,89 zł. Obowiązujące porozumienie weszło w życie z dniem jego podpisania z mocą obowiązującą od dnia 13 marca 2023 roku / dowody: porozumienia restrukturyzacyjne wraz z nowymi harmonogramami spłat k. 26-33/.

W związku z utrzymywaniem przez pozwanego zaległości w spłacie zobowiązań Bank pismem z dnia 15 lipca 2023 r. wystosował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy, wskazując kwotę zaległości w wysokości 3.737,40 zł płatne w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania pisma. Bank jednocześnie poinformował pozwanego, iż może wypowiedzieć umowę pożyczki, a w konsekwencji pozwany będzie obciążona obowiązkiem spłaty całego zadłużenia, czyli 117.881,19 zł. Bank udzielił także pozwanemu informacji na temat możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Pismo zostało doręczone pozwanemu w dniu 25 lipca 2023 r. / dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty wraz z wydrukiem śledzenia Poczty Polskiej k. 34 – 38/.

Pismo z wypowiedzeniem zostało podpisane przez B. D. działającego w imieniu powoda na podstawie pełnomocnictwa numer (...) z 5 listopada 2018 r. /dowód: pełnomocnictwo k. 39/.

Na skutek braku zapłaty przeterminowanego zadłużenia w zakreślonym terminie, a także ze względu na brak wniosku pozwanego o restrukturyzację bank pismem z dnia 2 września 2023 r. wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki pieniężnej, ze względu na utrzymywanie zadłużenia przeterminowanego. Bank poinformował, iż okres wypowiedzenia trwa 30 dni od daty doręczenia pisma, co oznacza, że najpóźniej dzień po upływie tego czasu pozwana jest zobowiązana do spłaty całego zadłużenia wraz z naliczonymi prowizjami, opłatami i odsetkami. Kwota zadłużenia w dniu sporządzenia pisma wynosiła 120.058,95 zł w tym 5.609,71 zł zaległości niespłaconych w terminie. Bank poinformował o zamiarze skierowania danych pozwanego do bankowego rejestru. Bank poinformował także pozwanego, że ze względu na utrzymywanie zadłużenia przeterminowanego ponad 60 dni po upływie 30 dni od doręczenia pisma Biura Informacji Kredytowej oraz (...) Bank (...) będą mogły bez zgody pozwanego przetwarzać informacje objęte tajemnicą bankowa dotyczące zobowiązania pozwanej. Pismo zostało podpisane przez Z. X. na podstawie pełnomocnictwa numer (...) z dnia 1 lipca 2017 r. i nadane do pozwanego przesyłką poleconą. Pismo z wypowiedzeniem umowy zostało doręczone pozwanemu w dniu 18 września 2023 r. / dowody: wypowiedzenie umowy kredytowej k. 40, zpo k. 42-43, pełnomocnictwo k. 44/.

Kolejnym pismem z 13 grudnia 2023 powód, działający poprzez pełnomocnika, wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 125.850,79 zł w nieprzekraczalnym terminie do 18 grudnia 2023 r. / dowód: wezwanie do zapłaty k. 48-49/.

W związku z brakiem zapłaty powód wystąpił do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym, wniesionym 23 lutego 2023 r. – uiszczając opłatę od pozwu w wysokości 1.636 zł. W postępowaniu tym został wydany nakaz zapłaty z 20 marca 2024 r., od którego pozwany wniósł sprzeciw. Postanowieniem z 19 kwietnia 2024 Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w całości /dowód: akta postępowania elektronicznego k. 50 – 55/.

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności załączonych do pozwu oraz pisma procesowego powoda z dnia 13.05.2025 r. (k. 77), których prawidłowości i rzetelności strony nie kwestionowały, a i Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do odmowy przyznania im mocy dowodowej.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki jest zatem umową dwustronnie zobowiązującą, której istotą jest dwukrotne przekazanie środków pieniężnych lub innych rzeczy zamiennych – najpierw przez pożyczkodawcę na rzecz pożyczkobiorcy (udzielenie pożyczki), potem przez pożyczkobiorcę na rzecz pożyczkodawcy (zwrot pożyczki).

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają art. 3 k.p.c, wedle którego strony zobowiązane są przedstawiać dowody, oraz art. 232 k.p.c. stanowiący, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Stosownie do wskazanej reguły rozkładu ciężaru dowodu powoda obciążał obowiązek wykazania, że została zawarta umowa pożyczki, pozwanego zaś obowiązek wykazania, że zobowiązanie zostało wykonane zgodnie z jego przedmiotem i treścią (art. 354 § 1 k.c.) albo wygasło w inny sposób. Powód przedłożył umowę pożyczki, historię jej spłat oraz dokumenty potwierdzające wzywanie pozwanego do zwrotu pożyczki i wypowiedzenie umowy. Na tej podstawie możliwe było dokonanie oceny zarówno zasady roszczenia powoda, jak i jego wysokości. Zgodnie z art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przenosi 500 zł, powinna być stwierdzona pismem.

W ocenie Sądu Okręgowego przedstawione dokumenty w sposób jednoznaczny wykazały fakt zawarcia pomiędzy stronami umowy pożyczki nr (...), w sposób ważny, bowiem osoba podpisująca się imieniem banku – F. I., posiadała stosowne pełnomocnictwo legitymujące ją do działania w imieniu powodowego banku (k. 88). Umowa pożyczki z tego względu jest ważna i nie wymagała potwierdzenia czynności osoby działającej bez stosownego umocowania przez Bank. Z tego względu jako niezasadne należało potraktować zarzuty pozwanego podniesione w odpowiedzi na pozew.

Strona powodowa wykazała także złożonymi dokumentami – umową pożyczki, potwierdzeniem wypłaty kwoty udzielonej pożyczki, a także poprzez wyciągi z kont bankowych wysokość zadłużenia dochodzonego w niniejszym postepowaniu, pozwany zaś nie kwestionował wskazanych przez bank spłat przez pozwanego dokonywanych i rozliczonych przez powoda tytułem spłaty umowy. Wyliczenia przedstawione przez bank tak w zakresie zaliczeń kwot wpłaconych przez pozwanego, jak i wyliczeń w zakresie odsetek umownych kapitałowych czy od zadłużenia przeterminowanego, zweryfikowane przez Sąd przez pryzmat postanowień umowy, były w pełni prawidłowe. Przy tym pozwany nie kwestionował zasadności żądania zapłaty kapitału, podważając same zapisy dotyczące odsetek, zawarte w umowie.

Pozwany zarzucał, że umowa pożyczki w zakresie zmiennego procentowania narusza rażąco zasady współżycia społecznego w efekcie zgodnie z art. 58 § 2 i 353 ¹ k.c. jest nieważna a nadto postanowienia w zakresie ustanawiającym zmienne oprocentowanie pożyczki są abuzywne, bowiem brak jest informacji, w jakich okresach są badane zmiany stopy referencyjnej oraz jak mają one wpływać na oprocentowanie pożyczki

Uwzględniający tymczasem postanowienia spornej umowy, w której na oprocentowanie umowne składała się stała marża banku w procentowo określonej w umowie wysokości 7,49 % i zmienna stopa referencyjna NBP, w sposób jednoznaczny w kolejnych jej postanowieniach od 23 do 25 określono zasady i warunki zmiany wysokości oprocentowania w sytuacji zmiany stopy referencyjnej.

W ocenie Sądu nie sposób było po pierwsze uznać, by postanowienia umowy odnoszące się do oprocentowania tak umownego jak i przeterminowanego naruszały zasady współżycia społecznego czy też mogły naruszać zasadę swobody umów, poprzez ukształtowanie stosunku prawnego w sposób rażąco niekorzystny dla kredytobiorcy. Podkreślić należy, iż elementem przedmiotowo istotnym umowy pożyczki bankowej jest oprocentowanie stanowiące wynagrodzenie banku za udzielenie kredytu-udostępnienie pożyczkobiorcy określonej w umowie kwoty kredytu, uwzględniając tak dyspozycję art. 720 k.c. jak i 78 i 76 ustawy Prawo bankowe. Z mocy bowiem art. 78 cytowanej ustawy do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu- a w konsekwencji z mocy art. 69 ust. 2 pkt 5 tej ustawy umowa winna określać wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, zgodnie zaś z art. 76 ustawy Prawo bankowe zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym, że w razie stosowania stopy zmiennej należy:

1) określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;

2) powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz jeżeli umowa nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.

Oceniając postanowienia spornej umowy w zakresie odsetek umownych i warunków zmiany ich wysokości w ocenie Sądu wbrew twierdzeniom pozwanego były one jasne i jednoznacznie umożliwiały oszacowanie tego jak kształtować będzie się oprocentowanie przy zmianie stawki stopy referencyjnej NBP. Co istotne nie tylko pozwany, ale również powód na wysokość tej stawki jakiegokolwiek wpływu nie miał. Odwołanie się natomiast do wskaźnika tego stanowiło istotę zmiennego oprocentowania jakie miało zastosowanie w przypadku tej umowy. Co istotne przy tym w umowie zastrzeżone zostało, iż górną granicą tych odsetek była wysokość odsetek maksymalnych ustawowych, powyżej którego to pułapu odsetki te wzrosnąć nie mogły. Sam fakt, iż pozwany nie miał wpływu na ukształtowanie tych postanowień odnoszących się do sposobu kształtowania wysokości oprocentowania umownego, bowiem umowa w tym zakresie zawarta została według wzorca jakim posługiwał się powód, nie stanowiło samo przez się podstawy do uznania, iż postanowienia te naruszały zasady współżycia społecznego czy równowagę stron.

Podobnie ocenić należało postanowienia dotyczące oprocentowania należności przeterminowanych, których wysokość skorelowana została z wysokością odsetek maksymalnych za opóźnienie.

W ocenie Sądu nie został również naruszony obowiązek informacyjny przez bank – choćby w treści samej umowy w ust. od 62 do 67 zawarte zostały szczegółowe oświadczenia pożyczkobiorcy, z których wynika, iż został on pouczony o konsekwencjach zastosowania zmiennego oprocentowania, potwierdzając jednocześnie, że otrzymał stosowne symulacje od banku obrazujące to ryzyko. Co istotne w oświadczeniach tych pozwany przyznał, że samodzielnie dokonał wyboru pożyczki ze zmiennym oprocentowaniem i potwierdził otrzymanie pełnych informacji od banku w tym zakresie przed zawarciem umowy. Pozwany własnoręcznym podpisem poświadczył prawdziwość tych oświadczeń, a w niniejszym procesie nawet nie podjął próby wykazania, iż swoim podpisem poświadczył w tym dokumencie nieprawdę.

W efekcie Sąd uznał, że umowa łącząca strony jest w ważna.

Sąd nie stwierdził również by postanowienia odnoszące się do oprocentowania, jak i pozostałe postanowienia umowne, miały charakter postanowień abuzywnych.

W tym względzie rozważania prawne oparł na brzmieniu art. 385 ¹ k.c., zawierającego postanowienia odnoszące się do tzw. klauzul niedozwolonych. Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to jednak postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1). Zgodnie z § 2, jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Zgodnie zaś z § 3, nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Definicja przeciętnego konsumenta zawarta została przy tym w art. 2 pkt 8 ustawy z 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, w którym wskazano, iż "dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny”. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że przy wykładni wzorców umownych ze względu na ich funkcję standaryzacyjną stosować należy metodę obiektywną, a za miarodajny uznawać należy sens dostępny dla typowego adresata wzorca (wyrok SN z dnia 19 kwietnia 2007 r., I CSK 27/07, LEX nr 315565).

Niewątpliwie pozwany zaciągnął umowę pożyczki jako konsument- wynika to z treści umowy, która odwołuje się i zawiera pouczenia wynikające z ustawy o kredycie konsumenckim. Status pozwanego jako konsumenta, nie był kwestionowany przez powodowy bank, który bezsprzecznie miał status przedsiębiorcy.

Umowa pożyczki łącząca strony została zawarta na wzorcu umownym, stosowanym przez powodowy Bank w relacjach z klientami i nie była w swojej treści przedmiotem indywidualnych uzgodnień – stosowanie do art. 385 ¹ §4 k.c. na przedsiębiorcy spoczywa ciężar udowodnienia, że analizowane postanowienia umowy zostały indywidualnie uzgodnione. Postanowieniem indywidualnie uzgodnionym w myśl przepisu art. 385 ¹ § 1 KC nie jest postanowienie, którego treść konsument mógł negocjować; ale jest nim takie postanowienie, które rzeczywiście powstało na skutek indywidualnego uzgodnienia. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. Jednakże sam fakt nieuzgodnienia indywidulanego wzorca umownego nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że poszczególne zapisy są bezskuteczne w stosunku do konsumenta.

W ocenie Sądu postanowienia umowy dotyczące oprocentowania umownego (ust. 1 oraz od 23 do 25) dotyczyły głównego przedmiotu umowy w rozumieniu analizowanego przepisu, bowiem w zamian za świadczenie banku w postaci udostępnienia kapitału świadczeniem wzajemnym pożyczkobiorcy był nie tylko zwrot tego kapitału, ale również zapłata wynagrodzenia w postaci odsetek umownych kapitałowych. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - V Wydział Cywilny z dnia 6 sierpnia 2010 r. VI ACa 88/10) Jednocześnie w ocenie Sądu postanowienia te wyrażone zostały w sposób jednoznaczny w analizowanej umowie w rozumieniu tego przepisu, co wykluczało możliwość ich badania pod katem abuzywności.

Mając bowiem na względzie także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (v. choćby wyrok z dnia 30 kwietnia 2014 roku (C-26/13 O. U.,V. U. T. v. (...)) świetle których art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku warunku umownego wymóg, zgodnie z którym warunek umowny musi być wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, powinien być rozumiany jako nakazujący nie tylko, by dany warunek był zrozumiały dla konsumenta z gramatycznego punktu widzenia, ale także, by umowa przedstawiała w sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu wymiany waluty obcej, do którego odnosi się ów warunek, a także związek między tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach dotyczących uruchomienia kredytu, tak by rzeczony konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne.

Jak wynika z przywołanych w stanie faktycznym zapisów umowy, w szczególności ust. 1, 13-14 oraz 23 – 25 oprocentowanie pożyczki, a także podwyższone oprocentowanie, zostało oparte na aktualnie obowiązującej stopie referencyjnej NBP, wynoszącej w dacie zawierania umowy 1,50%, powiększonej o stałą marżę banku w wysokości 7,49%.

Stopa referencyjna to wskaźnik rentowności bonów pieniężnych emitowanych przez NBP w trakcie podstawowych operacji otwartego rynku, takich jak: zakup lub sprzedaż krótkoterminowych bonów pieniężnych na rynku międzybankowym. Wykorzystywana jest również do obliczenia wartości pomocy publicznej w formie m.in. pożyczek czy odroczenia terminu płatności. W Polsce od 6 lutego 1998 roku stopa referencyjna NBP należy do podstawowych stóp procentowych normowanych przez Radę Polityki Pieniężnej. W praktyce podstawą do obliczania wszelkich stosowanych odsetek jest referencyjna stopa procentowa. Wysokość stopy referencyjnej jest podawana do wiadomości publicznej przez Radę Polityki Pieniężnej i publikowana w dzienniku urzędowym NBP, a także jest dostępna na stronie NBP pod adresem wskazanym w umowie (...) (archiwalne dane sprawdzić można pod adresem (...)). Rada Polityki Pieniężnej publikuje na stronach NBP także harmonogram posiedzeń na poszczególne lata, co pozwala nie tylko skontrolować dane historyczne, ale także zorientować się kiedy należy spodziewać się kolejnych komunikatów dotyczących wysokości stopy referencyjnej. Dzięki temu może być ona zweryfikowana przez obydwie strony umowy.

Wobec powyższego należało dojść do przekonania, że konstrukcja oprocentowania pożyczki, jako sumy stałej marży i stopy referencyjnej NBP jest przejrzysta, zrozumiała dla przeciętnego uważnego konsumenta. Podkreślenia wymaga, iż zmiana stawki stopy referencyjnej NBP powodowała z chwilą płatności kolejnej raty zmianę wysokości odsetek umownych, z zastrzeżeniem, że jeżeli wysokość tych odsetek przekroczy wysokość odsetek maksymalnych ustawowych, wówczas od razu naliczane będą odsetki maksymalne ustawowe, w efekcie jakakolwiek wątpliwość co do daty obowiązywania zmienionego oprocentowania, a na którą starał się wskazywać pozwany, powstać nie mogła. Reasumując pozwanemu jakichkolwiek trudności nie mogła nastręczać weryfikacja zarówno wysokości obowiązującego go oprocentowania (wystarczyło co do zasady dokonać zsumowania stałej marży i stopy referencyjnej NBP po jej ustaleniu na stronie tego banku) jak i ustalenie od kiedy zmienione oprocentowanie obowiązywać będzie (poprzez porównanie daty wejścia w życie danej stopy i daty płatności raty z harmonogramu spłat udostępnionego mu przez powodowy bank). Zgodnie z treścią umowy (ust. 1 oraz 10 umowy) pożyczka miała być przy tym spłacana w miesięcznych ratach kapitałowo odsetkowych w 15 dniu każdego miesiąca.

Już z tej przyczyny postanowienia te jako jednoznaczne i dotyczące głównego przedmiotu umowy nie mogły być uznane za abuzywne.

Abstrahując od tego zdaniem Sądu nie sposób było uznać, by postanowienia te naruszały dobre obyczaje rażąco naruszając interesy pozwanego jako konsumenta.

Mając na uwadze treść tych postanowień z całą pewnością nie prowadziły one do uzyskania przez Bank dodatkowego zarobku, nie świadczyły też o ukryciu kosztów, stanowiących dodatkowy nieuprawniony uwzględniając istotę umowy pożyczki dochód powoda.

W realiach niniejszej sprawy należało uznać, iż ukształtowanie odsetek nie spełnia przesłanek warunku nieuczciwego, bowiem jest wyrażone prostym i zrozumiałym językiem, nie narusza zasad współżycia społecznego ani dobrych obyczajów, nie jest także rażąco niekorzystne dla pozwanego. Należy wskazać, że pozwany w zasadzie całość zarzutu w tej części oparł na twierdzeniach o braku przejrzystości zapisów dotyczących zmiany stopy referencyjnej – w jakich okresach i jakich okolicznościach stopa podlega badaniu przez Bank. Pozostałe zarzuty o naruszeniu dobrych obyczajów maja charakter ogólny i nie odnoszą się w konkretny sposób do badanego stosunku prawnego. Jako oderwany od charakterystyki stopy referencyjnej należało uznać zarzut, że bank ustala średni poziom miesięczny wskaźnika w oderwaniu od danych za cały okres miesięczny, choć nie wiadomo jakiego okresu dotyczy ten termin. Zmieniony harmonogram spłat, uwzględniający aktualną stopę referencyjną był przekazywany pożyczkobiorcy a także dostępny w banku. Skoro zaś zmiana harmonogramu zgodnie z umową następowała w zakresie rat jeszcze niewymagalnych, począwszy od kolejnej raty, która zapadała po wejściu w życie zmienionej stopy referencyjnej zbędne było inne określanie częstotliwości zmiany oprocentowania umownego. Podkreślenia wymaga, iż bank pozbawiony był jakiejkolwiek dowolności tak w zakresie dokonania zmiany oprocentowania jak i kierunku tej zmiany (in plus lub in minus), a określenie wysokości oprocentowania poprzez odniesienie się do wskaźnika ustalanego niezależnie od banku w postaci stopy referencyjnej NBP nie mogło decydować o uznaniu, iż analizowane postanowienia naruszają dobre obyczaje. Zaznaczyć należy, iż jakakolwiek arbitralność banku została w zakresie określenia wysokości odsetek umownych kapitałowych wykluczona, a pozwany miał pełną możliwość weryfikacji poprawności ustalonego przez bank oprocentowania. W efekcie postanowienia te nie naruszały rażąco interesów pozwanego jako konsumenta, który samodzielnie wybrał pożyczkę z oprocentowaniem zmiennym, a nie stałym, uwzględniając skierowane do niego pouczenia musiał mieć świadomość ryzyk z tym związanych.

Powyższe rozważania zachowają aktualność również w kontekście postanowień umowy (ust. 13 i 14) dotyczących odsetek od zadłużenia przeterminowanego, które ukształtowane zostały w wysokości odpowiadającej odsetkom ustawowym maksymalnym za opóźnienie. W konsekwencji postanowienia po pierwsze były jednoznaczne, a po drugie nie sposób było uznać, by taki sposób określenia ich wysokości i częstotliwości zmiany mógł kreować obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszają jego interesy.

Również pozostałe postanowienia umowy, w tym odnoszące się do opłat i prowizji były zgodne z prawem i skuteczne, nadto w umowie nie zostały zawarte żadne klauzule przeliczeniowe, które prowadziłyby do przekonania o zasadności zarzutów pozwanego, które, co należy ponownie podkreślić, maja charakter ogólny i w dużej mierze oderwany do konkretnej, badanej umowy.

Z tego względu zarzuty pozwanego wskazujące na abuzywność postanowień umowy należało potraktować jako bezprzedmiotowe i jako takie niepodlegające uwzględnieniu.

Strona pozwana podniosła zarzut przedwczesności roszczenia dochodzonego pozwem, zarzucając, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu.

Jako, że umowa pożyczki nr (...) została zawarta pomiędzy konsumentem a bankiem stosuje się do niej przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 128 zez zm.).

Zgodnie z art. 75c ust. 6 Prawa bankowego przepisy dotyczące wezwania do zapłaty i restrukturyzacji zadłużenia stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. W myśl tego przepisu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Ustęp 2 powołanego przepisu stanowi, że w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Zgodnie z ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl ust. 5 art. 75c Prawa bankowego, bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Zapisy umowy pożyczki nr (...) powielają regulację ustawową.

Ratio legis art. 75c Prawa bankowego polega na ułatwieniu kredytobiorcom spłaty kredytu w przypadku nastąpienia przejściowych trudności i tym samym uniknięcia najdotkliwszego skutku, jakim jest niewątpliwie wypowiedzenie umowy i postawienie całej należności w stan natychmiastowej wymagalności. Możliwość wypowiedzenia umowy przez bank stanowi rodzaj uprawnienia kształtującego, którego wykonanie może doprowadzić do zakończenia łączącego strony stosunku przed pierwotnie ustalonym okresem spłaty kredytu. Regulacja ta ma zapobiegać wykonaniu powyższego uprawnienia banku w sposób nagły, zaskakujący dla kredytobiorcy, nawet jeśli istnieją podstawy do jego podjęcia zgodnie z treścią umowy. W takiej sytuacji wypowiedzenie umowy winno być poprzedzone odpowiednimi wezwaniami kredytobiorcy do zapłaty. Temu bowiem ma służyć procedura przewidziana w art. 75c Prawa bankowego.

W ocenie Sądu ostateczne wezwanie do zapłaty z 15.07.2023 r. jest sformułowane w sposób prawidłowy i niepozostawiający wątpliwości, tak co do faktu zalegania z zapłatą rat kredytowo – odsetkowych, co wynika także z wysokości kwoty objętej wezwaniem, jak i terminu ich płatności – 14 dni roboczych od daty doręczenia pisma bankowego. W ocenie Sądu wezwanie do zapłaty określonej kwoty bez dodatkowego opisywania, iż jest to dwukrotność przeterminowanej należności należnej powodowi od pozwanego również jest zrozumiałe dla przeciętnego, rozważnego konsumenta, który prowadzi swoje sprawy z należytą starannością. Bank wskazał także pozwanemu możliwość wypowiedzenia umowy w przypadku nieuiszczenia zaległości w zakreślonym terminie oraz pouczył pozwanego o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację kredytu w terminie na zapłatę zaległości. Wypełnia to w ocenie Sądu wymogi procedury przewidzianej art. 75c Prawa bankowego.

W ocenie Sądu Okręgowego zarówno treść wezwania jak i oświadczenia o wypowiedzeniu umowy są przejrzyste, zrozumiałe i nie budzą wątpliwości zarówno co do ich brzmienia, zgodnie z ustawą Prawo bankowe w tym art. 75c oraz umową pożyczki, jak i merytorycznej poprawności wyliczeń należności dochodzonej od pozwanego. Należało wskazać, że jedynie ogólne zakwestionowanie przez pozwanego prawidłowości czynności dokonanych przez bank, wobec przedstawionych wiarygodnych dowodów przez stronę powodową, nie mogło skutkować uznaniem, że zarzuty pozwanego zostały wykazane. Bezspornym było, że pozwany ostatecznie nie wystąpił do powoda z wnioskiem o kolejną restrukturyzację, nie uiścił także zaległości w spłacie rat, pozostawiając wezwanie bez jakiejkolwiek reakcji. Wezwanie do zapłaty zostało także podpisane przez pracownika banku upoważnionego do dokonywania tego typu czynności pana B. D. (pełnomocnictwo k. 39. Tak samo skuteczne jest oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, które podpisała Z. X., również działająca na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez powodowy bank. Jako bezprzedmiotowe Sąd Okręgowy potraktował zarzuty pozwanego o niedoręczeniu mu korespondencji bankowej, gdyż fakt też został wykazany poprzez wydruki z systemu śledzenia Poczty Polskiej potwierdzające, że zarówno przesyłka w postaci wezwania do zapłaty jak i zawierająca oświadczenie o wypowiedzeniu zostały odebrane osobiście przez pozwanego. Co istotne obie te przesyłki zostały skierowane do pozwanego przesyłkami poleconymi na adres stanowiący adres zamieszkania pozwanego wskazany tak w umowie jak i w pozwie, w efekcie także uwzględniając brzmienie art. 61 k.c. uznać należało, że zostały one skutecznie pozwanemu złożone- pozwany miał możliwość zapoznania się z nimi.

Z tych względów skutek wypowiedzenia umowy na podstawie oświadczenia z 02.09.2023 r. nastąpił w efekcie doręczenia oświadczenia o wypowiedzeniu 18 września 2023 roku z dniem wskazanym jako data wymagalności przez powoda tj. 19 października 2023 r. (w tym dniu upływał 30 dniowy termin wypowiedzenia) i roszczenie banku objęte pozwem było wymagalne.

Na marginesie należy dodać, że jak wynika z wyciągu z rachunku do obsługi spłaty pożyczki (k. 45-46) pozwany miał problemy z płatnościami rat i regulował je nieterminowo już od maja 2020 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy, pozwany dwukrotnie kontaktował się z bankiem w celu uzyskania restrukturyzacji kredytu na co Bank przystał. Po uzyskaniu restrukturyzacji pozwany w dalszym ciągu miał problemy ze spłatą pożyczki.

Postępowanie dowodowe zaś doprowadziło Sąd Okręgowy do przekonania, iż roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie zarówno co do zasady jak i wysokości. Co istotne samej wysokości żądania w kontekście wyliczenia wysokości niespłaconego kapitału jak i naliczonych skapitalizowanych odsetek umownych i za opóźnienie pozwany nie kwestionował. Nie twierdził nawet by dokonał spłat w wyższej wysokości niż wynikająca z dokumentów przedłożonych przez bank. Sąd mając zaś na uwadze postanowienia umowy, przepisy prawa w zakresie odsetek, jak i treść zestawień przedłożonych przez stronę powodową, uwzględniając wysokość udzielonego kredytu, jak i kwotę spłat dokonanych przez pozwanego, uznał, że roszczenie powoda zostało udowodnione zarówno w zakresie obejmującym niespłacony kapitał, jak i co do skapitalizowanej należności odsetkowej doliczonej do kwoty głównej powództwa.

O odsetkach liczonych od kwoty niespłaconego kapitału to jest 113.846,25 zł Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Jako że strona powodowa dokonała skapitalizowania odsetek za opóźnienie liczonych od kwoty tak niespłaconych w terminie rat kredytowych do daty rozwiązania umowy na skutek wypowiedzenia jak i od kwoty niespłaconego kapitału od dnia 18 października 2023 roku do dnia 16 czerwca 2021 roku w efekcie dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie należały się od wskazanej kwoty niespłaconego kapitału od dnia następnego, to jest 19 października 2023 roku do dnia zapłaty. Datą początkową żądania odsetek jest dzień wniesienia pozwu do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Sąd Okręgowy uznał ją za prawidłową, również pod kątem regulacji z art. 482 §1 k.c.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji w punkcie I wyroku.

W pkt II sentencji wyroku Sąd ustalił, że pozwany jest zobowiązany do zwrotu powodowi całości poniesionych przez niego kosztów procesu, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu opisaną w art. 98 k.p.c., pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.