Uzasadnienie z 7 maja 2026, sygn. IX Ka 1188/25

UZASADNIENIE

P. J. stanął pod zarzutami tego, że:

- w dniu 23 września 2022 roku, w miejscowości H. (...) gm. K. na
drodze publicznej kierując pojazdem marki U. o nr rej. (...) korzystał
podczas jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub
mikrofonu w ręku, to jest o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

- w miejscu i czasie jak w pkt. l, kierował pojazdem marki U. o m rej. (...)
pomimo, że pojazd ten był nienależycie wyposażony w wymagane urządzenia i
przyrządu, tj. trójkąt ostrzegawczy i gaśnicę, to jest o wykroczenie z art. 96 § 1 pkt 5 kw w zw. z art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym

- w miejscu i czasie jak w pkt. 1 kierując pojazdem marki U. o m rej. (...),
nie korzystał z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, to jest o wykroczenie z art. 97 kw. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Sąd Rejonowy Wydział II Karny w Kielcach wyrokiem zaocznym z dnia 20 lutego 2025r. wydanym w sprawie II (...)23 orzekł, co następuje:

I.  obwinionego P. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego my w pkt 1 wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym, czynu zarzucanego mu w pkt 2 wniosku o ukaranie i czyn ten zakwalifikował jako wykroczenie z art. 96 § 1 pkt 5 kw i czynu zarzucanego mu w pkt 3 wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 39 yst. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym o za to na podstawie art. 96 § 1 pkt 5 kw w zw. z art. 9 § 2 kw, art. 24 § 1 – 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł;

II.  na podstawie art. 119 § 1 kpsow zasądził od obwinionego P. J. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170 zł tytułem kosztów postępowania, w tym 50 zł tytułem opłaty.

Apelację od wyroku wniosł obrońca obwinionego P. J. – adw. R. C. (k. 136 – 138 akt sprawy). Jako podstawę wniesienia środka odwoławczego skarżąca wskazała na przepis art. 103 § 2 i 4 kpk, zaskarżając orzeczenie w całości. Powołując się na przepisy art. 109 § 2 kpsow w zw. z art. 427 § 2 kpk i art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zrzuciła:

- naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia: - a to
art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez jednostronną i błędną ocenę materiału
dowodowego i bezzasadne uznanie, że obwiniony w dacie czynu korzystał
podczas jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub
mikrofonu w ręku oraz, że nie korzystał z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, a nadto art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść obwinionego nie dających się usunąć wątpliwości, w sytuacji gdy: ustalenie to poczyniono na podstawie zeznań funkcjonariuszy policji w osobach K. F. i F. O., których depozycje nie
korelujące ze sobą w istotnych kwestiach i są tak rozbieżne, że odnosi
się wrażenie jakby relacjonowali dwa różne zdarzenia, bowiem:

a/ K. F. twierdził, że w chwili gdy przejeżdżał obok nich
obwiniony, obydwaj funkcjonariusze siedzieli już w radiowozie
i mieli ruszać, natomiast F. O. zeznał, że w chwili gdy
P. J. przejeżdżał samochodem, kolega z patrolu stał przed
radiowozem, przy niedużej odległości od samochodu
obwinionego 3-4 metry i następnie K. F. wsiadł do
radiowozu i pojechali za tym samochodem

b/ F. O. wskazał, że kolega z patrolu jak zobaczył jak obwiniony
korzysta z telefonu to przyszedł powiedział o tym i wówczas
wsiadł do radiowozu i udali się za obwinionym, natomiast sam
K. F. podał, że obserwowali to zdarzenie z wnętrza
radiowozu i zobaczył, że obwiniony trzyma w ręku telefon, nie
pamiętał w której ręce, ani czy w ręku czy przy uchu,

c/ F. O. zeznał także, że w chwili gdy przejeżdżał obok nich
obwiniony, on był w radiowozie i dlatego nie! widział, aby
obwiniony korzystał z telefonu, a widział to jego kolega, który
stał na zewnątrz blisko krawędzi jezdni

d/ świadek F. O. zeznał "zatrzymaliśmy pojazd po przejechaniu
kilkunastu, kilkudziesięciu metrów", natomiast świadek G.
(...) podał "ujechaliśmy maksymalnie 300m, nie pamiętam
czy staliśmy za nim czy przed nim"

e/ świadek F. O. zeznał, że „obwinionego cały pas przypięty był
tak, że znajdował się między fotelem, a plecami obwinionego,
natomiast świadek K. F. pomimo, że obserwował
obwinionego (jak twierdzi jego kolega z patrolu, stojąc przy
krawędzi jezdni), nie zauważył żadnej nieprawidłowości w
korzystaniu z pasów bezpieczeństwa, a przecież to tylko on
widział obwinionego w chwili gdy ten prowadził pojazd i gdyby
pasy nie były zapięte na pewno ujawniłby to wykroczenie.
Świadek ten dodał, że z tego co pamięta, to ujawniano to
wykroczenia w chwili gdy obwiniony miał wysiąść podczas
kontroli drogowej, a nie w czasie kiedy P. J. kierował
pojazdem. Nadto miało to polegać, na częściowo nieprawidłowym
zapięciu pasów tj. na wysokości brzucha. Co istotne świadek G.
F. zeznał, też że on nie ujawnił tego wykroczenia, tylko
kolega z patrolu powiedział mu o tym. Natomiast F. O.
podał, że już po zatrzymaniu się obwinionego "jak podeszliśmy
do Pana to ja zauważyłem, że cały pas był zapięty między fotelem
a plecami obwinionego"

f/ z zeznań świadków nie wynika, aby obwiniony używał telefonu, tylko
jeden z funkcjonariuszy- miał widzieć że trzyma go w ręku, nawet nie
przy uchu, a mając na uwadze, że pojazd obwinionego jest wyposażony
w system głośnomówiący, którego niejednokrotnie użytkował w tym
samochodzie -jak zeznała świadek Ł. O. - obwiniony nie
ma nawet potrzeby wybierania nr na telefonie gdyż system ten działa
głosowo i automatycznie nawiązuje się połącznie telefoniczne z
konkretnym rozmówcą.

g/ z zeznań świadka Ł. O., która chwilę przed zdarzeniem
jechała razem z obwinionym, wynika, że widziała u niego zapięte pasy
w sposób prawidłowy oraz zrelacjonowała sposób działania sytemu
głośnomówiącego w jego pojeździe oraz okresowy zwyczaj trzymania
przez niego w dłoni pilota z diodą, co mogło wizualnie przypominać
telefon

a w konsekwencji:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał
wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że zachowanie obwinionego wyczerpuje
znamiona wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 97 kw w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 97 kw w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o wymierzenie obwinionemu w ramach czynu z pkt 2 wyroku, grzywnę w wysokości dolnej granicy ustawowego zagrożenia i
zwolnienie obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego P. J. niezależnie od podniesionych w niej zarzutów doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz umorzenia postępowania wobec wskazanej w treści art. 5 § 1 pkt 4 kpsow negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest przedawnienie karalności zarzucanego obwinionemu czynu.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, nie wykracza poza ramy zakreślone przepisem art. 7 kpk, nie pozostawia miejsca na żadne wątpliwości, co do sprawstwa obwinionego w zakresie zarzucanych mu wykroczeń stypizowanych w treści art. 96 § 1 pkt 5 kw oraz art. 97 kw. Ocena ta jest swobodna, nie dowolna, a poczynione w oparciu o taką ocenę ustalenia faktyczne są prawidłowe. Mając jednak na uwadze treść art. 45 § 1 kw, karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. W realiach przedmiotowej sprawy zarzucanych wykroczeń obwiniony P. J. dopuścił się w dniu 23 września 2022r. A zatem, stwierdzić należy, iż w chwili obecnej ustała karalność zarzucanych obwinionemu czynów, z uwagi na wskazany w przywołanym wyżej przepisie kodeksu wykroczeń – 2 letni termin przedawnienia. Mając na uwadze określoną w treści art. 5 § 1 pkt 4 kpsow negatywną przesłankę procesową (przedawnienie karalności czynu), która wyklucza kontynuowanie postepowania niezależnie od jego stadium, postepowanie w przedmiotowej sprawie należało umorzyć.

Stosownie do treści art. 119 § 2 pkt 1 kpsow Sąd Okręgowy kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

SSO Andrzej Ślusarczyk