Uzasadnienie z 20 maja 2026, sygn. IX Ka 418/26

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Skarżysku Kamiennej, w sprawie II W 34/25 uznał X. A. za winną popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw i wymierzył jej karę 300 złotych grzywny oraz obciążył kosztami postępowania (por. karta 231).

Przedmiotowy wyrok w formie apelacji zaskarżyła obrońca obwinionej w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 kpk poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadków i wyjaśnień obwinionej.

Wskazując na powyższe obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionej od popełnienia przypisanego jej czynu. (por. karta 249).

Apelację wniosła również sama obwiniona i chociaż nie sformułowała zarzutu to z treści apelacji należało wywodzić, że również zakwestionowała ocenę dowodów przeprowadzoną przez sąd (por. karta 240).

Obie apelacje podnosiły w istocie ten sam zarzut, a związku z tym uzasadnione było łączne odniesienie się do nich. Na wstępie należało zauważyć, że analiza akt wiodła do przekonania, iż sąd rejonowy rozpoznający sprawę zebrał i przeprowadził wszystkie istotne dowody w sprawie, poddał je właściwej ocenie i wysnuł trafne końcowe wnioski uznając ostatecznie, że sprawstwo obwinionej nie budzi wątpliwości. Sąd w spełniającym ustawowe wymogi uzasadnieniu wskazał, którym dowodom z jakich powodów dał wiarę, a którym wiarygodności odmówił. Fakt, że za nieprzekonujące uznał wyjaśnienia obwinionej nie oznacza, iż sąd dopuścił się naruszenia art. 7 kpk odnoszącego się do oceny dowodów. Sposób analizy dowodów przeprowadzony przez sąd orzekający, sąd odwoławczy w pełni podzielał wobec czego nie było powodów by na nowo powtarzać omówione kwestie. Jednakże z uwagi na treść apelacji konieczne było podkreślenie, że bezpośredni świadkowie kierujący pojazdami H. i T. i oczywiście koncentrujący się na jeździe jako kierowcy zgodnie opisali przebieg zdarzeń i trudno uznać, że byli w jakiejkolwiek zmowie, jak sugeruje obrońca w apelacji, bowiem nic na to nie wskazywało, a nadto ich interesy nie były wcale zbieżne. Wersje S. Z. (por. karta 94) i R. Z. (por. karta 127) potwierdził w swej opinii biegły (por. karta 218) wskazując przy tym, że obwiniona mogła uniknąć stworzonego przez siebie zagrożenia na jezdni, gdyby właściwie tą jezdnię obserwowała, a zwłaszcza lewy pas ruchu, na który zamierzała wjechać by wyprzedzić samochód H..

W tym stanie sprawy nie mogło być mowy o naruszeniu przepisu art. 7 kpk, bowiem przeprowadzona ocena dowodów oparta była na obiektywnych kryteriach jakimi są wiedza, logika i doświadczenie życiowe.

Sąd rozpoznający sprawę i wymierzający karę wziął pod uwagę, że stopień winy X. A. nie było szczególnie wysoki, a w związku z tym orzeczona kara grzywny była łagodna.

Podniesione w apelacjach zarzuty nie potwierdziły się, a poddane całościowej kontroli orzeczenie nie wykazywało błędów w związku z czym zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy (art. 437 § 1 kpk).

Nienajlepsza sytuacja obwinionej uzasadniała zwolnienie jej od kosztów postępowania.

SSO Jan Klocek