Wyrok z 9 czerwca 2026, sygn. I C 793/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 czerwca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Bożena Chłopecka

Protokolant: stażysta Agnieszka Lichocka

po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Dyrektora (...) Urzędu Pracy w G.

przeciwko (...) Spółdzielni (...) z siedzibą w G.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.434 zł (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote), tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 793/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 20 maja 2024 roku powód Dyrektor (...) Urzędu Pracy w G. wniósł o zasądzenie od pozwanej (...) Spółdzielni (...) z siedzibą w G. na rzecz powoda kwoty 198.199,83 zł wraz z odsetkami: od kwoty 185.408,08 zł w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 12 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty; od kwoty 12.791,75 zł w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 23 lipca 2020 r. do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu w niniejszej sprawie.

Uzasadniając swoje stanowisko, powód wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2020r. pozwana wystąpiła o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanymi nimi sytuacji kryzysowych. Pozwana wniosła o wypłatę dofinansowania z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 187 pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy w kwocie 791.412,54 zł oraz na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia w kwocie 134.642,01 zł. Łączna wnioskowana kwota wynosiła 926.054 zł, zaś okres dofinansowania trwał od 8 kwietnia 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r. Powód wyjaśnił, że na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy, powód za pośrednictwem (...) Urzędu Pracy, zgodnie z przepisami art. 15g ustawy o (...)19 przekazał pozwanemu środki określone szczegółowo w złożonym wniosku. Powód wskazał, że składając przedmiotowy wniosek pozwana oświadczyła, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie (...)19. Tymczasem, w wyniku przeprowadzonej przez powoda weryfikacji ujawniono, że pozwana otrzymała również pomoc na podstawie art. 31zy ust. 1 ustawy K.-19 w dniach 17 marca 2021 r., 17 marca 2021 r., 16 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r. w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek, wymienionych ww. przepisem ( pozew k. 3-6).

W niniejszej sprawie został wydany nakaz zapłaty uwzględniający żądanie powoda ( nakaz zapłaty k. 37).

W piśmie z dnia 25 lipca 2024 r. pozwany (...) Spółdzielnia (...) z siedzibą w G. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, jak również zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany wskazał, że okoliczność, iż pracodawca korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne w stosunku do pracowników, co do których uzyskał pomoc na podstawie art. 15g ustawy (...)19 nie oznacza, że ta ostatnia pomoc jest nienależna, jeżeli obydwie formy wsparcia nie dotyczyły tych samych miesięcy. Zdaniem pozwanego z żadnego przepisu ustawy nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu ww. ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. ( sprzeciw od nakazu zapłaty k. 44-49).

W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany (...) Spółdzielnia (...) z siedzibą w G. prowadzi działalność polegającą m. in. na organizowaniu wyjazdów turystycznych ( informacja z Krajowego Rejestru Sądowego k. 51-72).

Wnioskiem z dnia 25 maja 2020 roku strona pozwana wystąpiła do powoda o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. We wniosku zostało wskazane, że celem środków jest wypłata świadczeń z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 187 pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy w kwocie 791.412,54 zł oraz na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia w kwocie 134.642,01 zł. Łączna wnioskowana kwota wynosiła 926.054 zł, zaś okres dofinansowania trwał od 8 kwietnia 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r. ( wniosek k. 9-12).

Z uwagi na pozytywne rozpatrzenie powyższego wniosku, powód zawarł z pozwanym umowę o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie (...)19.

Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy, Beneficjent zobowiązał się wykorzystać środki na warunkach określonych w umowie, zgodnie z celem na jakie je uzyskał, określonym we Wniosku. Na podstawie § 2 ust. 2, Beneficjent zobowiązał się m. in. że pracownikom objętym świadczeniem dofinansowanym ze środków o których mowa w § 1 ust. 1 umowy, nie wypowie umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania przez pracownika świadczeń, o których mowa w art. 15g ustawy.

Zgodnie z § 3 ust. 1, w terminie do 30 dni po upływie okresu, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 i 2, Beneficjent składa do właściwego (...) Urzędu Pracy: dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania środków, o których mowa w § 1 ust. 1 oraz dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany w § 2 ust. 2.

Na podstawie § 5 ust. 1, niewykorzystana przez Beneficjenta część środków, o których mowa w § 1 ust. 1, podlega zwrotowi na rachunek bankowy (...) Urzędu Pracy. Na podstawie ust. 2, w razie wykorzystania przez Beneficjenta środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, Beneficjent zobowiązany jest do zwrotu na rachunek (...) Urzędu Pracy, z którego otrzymał środki, w terminie określonym w § 3 zdanie wstępne, środków w części wykorzystanej niezgodnie z warunkami określonemu w umowie lub we wniosku wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku.

W § 9 umowy wskazano, że obowiązuje ona od dnia przekazania Beneficjentowi pierwszej transzy środków, o których mowa w § 1 ust. 1 ( umowa o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy k. 14-16).

Na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy, powód, za pośrednictwem (...) Urzędu Pracy, przekazał pozwanemu środki określone szczegółowo we wniosku. ( historia przelewu k. 17).

Pozwana otrzymała również pomoc na podstawie art. 31zy ust. 1 ustawy K.-19 w dniach, 17 marca 2021 r., 16 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r. w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek ZUS za poszczególne miesiące w 2021 roku, wymienionych ww. przepisem ( okoliczność bezsporna między stronami).

Pismem z dnia 16 listopada 2020 roku Dyrektor (...) Urzędu Pracy w G. poinformował pozwanego, że wstępna weryfikacja rozliczenia świadczeń nie pozwala na przeprowadzenie weryfikacji końcowej. Wyjaśniono, że złożona dokumentacja nie wymaga uzupełnienia. Natomiast kwota niewykorzystanych środków wynosi 20.355,49 złotych. W rezultacie powód wezwał do zwrotu powyższej kwoty.

Powyższa kwota w wysokości 20.355,49 złotych została zwrócona przez pozwanego na rzecz powoda w dniu 11 sierpnia 2020 roku ( pismo k. 18-19, pismo k. 20-23).

Pismem z dnia 3 maja 2023 r. Dyrektor (...) Urzędu Pracy w G. wezwał pozwanego do uzupełnienia kalkulatora rozliczeniowego; wyjaśnienia w zakresie otrzymanego wsparcia na podstawie art. 31zy ust. 1 ustawy K.-19 w dniach 17 marca 2021 r., 17 marca 2021 r., 16 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r., 18 kwietnia 2021 r. w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek ZUS, wymienionych ww. przepisem; powód wezwał również pozwanego do zwrotu dwóch transz w wysokości 308.684,85 zł. ( pismo k. 20-23).

Ostatecznie, powód dokonał negatywnej weryfikacji rozliczenia udzielonej pomocy ( notatka służbowa k. 25, karta procesu weryfikacji k. 26-28).

Pismem z dnia 20 września 2023 roku powód skierował do pozwanego przedsądowe wezwanie do zapłaty następujących kwot: 185.408,08 złotych wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 12 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty oraz 12.791,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 23 lipca 2020 r. do dnia zapłaty. ( przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 29-31).

Pismem z dnia 8 grudnia 2023 roku powód wniósł do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wniosek o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej. Do zawarcia ugody pomiędzy stronami nie doszło ( wniosek o zawezwanie do próby ugodowej k. 32-34).

Ustalenia stanu faktycznego zostały poczynione przez Sąd na podstawie dokumentów, zgromadzonych w aktach sprawy, których prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd oparł się ponadto na dokumentach złożonych w kserokopiach, gdyż nie kwestionowała ich żadna ze stron niniejszego postępowania, a zatem zbędne było żądanie dołączenia ich w formie oryginału.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo, jako niezasadne, podlegało oddaleniu w całości.

Na podstawie art. 15g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( ustawa o (...)19), przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2024 r. poz. 1491, 1761 i 1940) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia (...)19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2024 r. poz. 87), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia (...)19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła (...) w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10.

Na podstawie ust. 16 wskazanego wyżej przepisu, świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a.

W niniejszej sprawie, bezsporne było to, że pomiędzy stronami zawarta została umowa o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie (...)19. Na podstawie wskazanej umowy, pozwana otrzymała dofinansowanie w zakresie wynagrodzenia pracowników z uwagi na obniżony wymiar czasu pracy oraz w zakresie pokrycia składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia od 8 kwietnia 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r.

Kwestią sporną pomiędzy stronami było to, czy pozwany mógł następnie skorzystać ze zwolnienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zy ust. 1 ustawy o (...)19 w poszczególnych miesiącach 2021 roku (w odmiennym okresie, niż została przyznana mu pomoc przez powoda) .

Na podstawie przepisu art. 31zy ustawy o (...)19, Rada Ministrów została upoważniona, w celu przeciwdziałania (...)19 – w drodze rozporządzenia – do określenia innych okresów zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3 dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objęcia tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami (...)19. Takie rozporządzenie zostało przez Radę Ministrów wydane, a przedsiębiorcy mogli w tym zakresie ubiegać się o pomoc.

W przedmiotowej sprawie strona pozwana ubiegała się pierwotnie o udzielenie przez powoda dofinansowania na podstawie art. 15g ust. 2 ustawy o (...)19 w zakresie wynagrodzeń pracowników z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy, jak również składek na ubezpieczenia społeczne należne od tych wynagrodzeń od 8 kwietnia 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r. Wskazać należy przy tym, że pozwany otrzymał oraz następnie rozliczył te środki przed pojawieniem się możliwości ubiegania się o zwolnienie z obowiązku odprowadzania składek ZUS za poszczególne miesiące w 2021 roku (a więc przed wprowadzeniem przepisów wykonawczych na podstawie art. 31zy ustawy o (...)19). Zgodnie z art. 15g ust. 18 ustawy o (...)19, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Z kolei, na podstawie ust. 18a, przepisu ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19.

W rezultacie, należy podkreślić, że pozwany ubiegał się u powoda o dofinansowanie za okres od 8 kwietnia 2020 r. do dnia 8 czerwca 2020 r. – a więc za okres, w którym w ogóle nie było możliwości złożenia przez pozwanego wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek ZUS na podstawie art. 31zy ustawy o (...)19. Powyższa okoliczność nie była przedmiotem sporu między stronami.

Na gruncie niniejszej sprawy trzeba podkreślić, że pozwana w chwili występowania z wnioskiem o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy w trybie art. 15g ust. 2 ustawy o (...)19 nie była w stanie przewidzieć, iż w przyszłości pojawi się instrument w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczania składek na rzecz ZUS. Rozwiązanie to zostało bowiem wprowadzone do porządku prawnego dopiero w 2021 r., a zatem już po zakończeniu przez pozwaną wszelkich czynności formalnych związanych z uzyskanym wsparciem. Przyznane dofinansowanie obejmowało okres od 8 kwietnia 2020 r. do 8 czerwca 2020 r., czyli czas, w którym omawiana ulga składkowa jeszcze nie funkcjonowała. Skoro tak, to zwolnienie ze składek ZUS, do którego odwołuje się powód, z przyczyn chronologicznych nie mogło obejmować tych samych pracowników w tym samym przedziale czasowym, w jakim pozwana korzystała ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Tym samym nie wystąpiło zarzucane przez powoda podwójne finansowanie.

Zgodnie z art. 15g ust. 18 ustawy o (...)19, przedsiębiorcy, którzy ubiegają się o pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, mogą otrzymać ją tylko w przypadku, gdy nie uzyskali pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat. Z kolei art. 15g ust. 18a wskazuje, że przepis ten nie odnosi się do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie to dotyczy tych samych miesięcy, w których przedsiębiorca składał wniosek o świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy. W sytuacji pozwanej spółki, pomoc na podstawie art. 31zy oraz art. 31zo ustawy o (...)19 dotyczyła poszczególnych miesięcy w 2021 roku, a więc okresów, które nie pokrywają się z okresem objętym wnioskiem o dofinansowanie w ramach art. 15g ust. 2. Skoro zatem pomoc w zakresie zwolnienia z opłacania składek ZUS nie dotyczyła tych samych pracowników ani tego samego okresu co pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, nie zachodziła podstawa do zwrotu środków na rzecz powoda, jak tego domaga się w pozwie.

Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że treść art. 15g ust. 2 ustawy o (...)19 nie ustanawia zakazu kumulowania wsparcia uzyskanego na tej podstawie z pomocą przyznaną w innych formach, o ile odnosi się ona do odmiennych okresów bądź wynika z innych tytułów wypłat. W realiach niniejszej sprawy strona pozwana wnioskowała o dofinansowanie za czas od kwietnia 2020 r. do czerwca 2020 r. – z przeznaczeniem na wynagrodzenia oraz składki ZUS należne za ten właśnie okres – natomiast prawo do skorzystania ze zwolnienia z opłacania składek ZUS na gruncie art. 31zy zaktualizowało się dopiero później. W tych okolicznościach brak jest podstaw, by przyjąć, że obie formy wsparcia zostały ze sobą połączone w sposób nieprawidłowy. Strona pozwana postępowała w zgodzie ze stanem prawnym istniejącym w dacie złożenia wniosku i nie zestawiała pomocy na wynagrodzenia oraz składki ZUS z późniejszym zwolnieniem z ich uiszczania, które stanowiło instrument samodzielny i obejmowało inne przedziały czasowe.

Na tle wykładni przepisów regulujących pomoc publiczną warto ponadto dostrzec, że unormowania ustawy o (...)19 winny być interpretowane w taki sposób, aby nie przenosić negatywnych konsekwencji na przedsiębiorców postępujących w dobrej wierze, którzy sięgnęli po przysługujące im instrumenty wsparcia we właściwym czasie i z poszanowaniem obowiązujących reguł. Jeżeli zatem regulacje odnoszące się do zwolnienia z opłacania składek na ZUS nie obejmowały okresu, w którym pozwany występował z wnioskiem o dofinansowanie, to domaganie się przez powoda zwrotu wypłaconych środków jawi się jako pozbawione uzasadnienia. Pozwany postępował bowiem praworządnie i w dobrej wierze, opierając się na stanie prawnym aktualnym w tamtym momencie.

Na marginesie wypada zaznaczyć, że sposób postępowania powoda względem strony pozwanej godzi w podstawową zasadę zaufania jednostki do państwa, a nadto osłabia spójność i przewidywalność uregulowań, których celem było udzielenie przedsiębiorcom pomocy w okresie kryzysu wywołanego pandemią (...)19. Owa zasada zaufania do państwa – stanowiąca jeden z filarów relacji prawnych pomiędzy obywatelami a administracją publiczną – obliguje organy władzy do przewidywalnego działania oraz posługiwania się przepisami czytelnymi i trwałymi. Występując z wnioskiem o dofinansowanie, pozwany zachował pełną zgodność z prawem obowiązującym w tamtym czasie, które dopuszczało uzyskanie wsparcia zarówno na wypłatę wynagrodzeń pracowników objętych m.in. przestojem ekonomicznym oraz obniżonym wymiarem czasu pracy, jak i na sfinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne tych pracowników.

Dokonana następczo przez powoda weryfikacja, która zmodyfikowała wykładnię tych samych przepisów i doprowadziła do żądania zwrotu części wypłaconych środków, stanowi przejaw naruszenia omawianej zasady. Zwłaszcza argumentacja powoda, opierająca się na późniejszym skorzystaniu przez pozwanego z prawa do zwolnienia z opłacania składek ZUS (na podstawie art. 31zy oraz art. 31zo ustawy o (...)19), pomija okoliczność, że pozwany zabiegał o pomoc w 2020 r., a więc w czasie, gdy możliwość sięgnięcia po to zwolnienie jeszcze nie istniała. Co więcej, przyznane pozwanemu środki spożytkowano zgodnie z celem wskazanym w ustawie o (...)19, tj. na ochronę miejsc pracy oraz wypłatę wynagrodzeń zatrudnionych, co stanowiło zasadniczy cel udzielonego wsparcia.

Kluczowe jest, że późniejsze skorzystanie z ulg w zakresie składek ZUS, wynikających z odrębnej podstawy prawnej, nie powinno pociągać za sobą obowiązku zwrotu funduszy przekazanych na ochronę zatrudnienia. Postępowanie powoda – mimo że formalnie znajduje oparcie w wykładni przepisów – czyni wątpliwym stosowanie prawa w sposób, który obraca się przeciwko przedsiębiorcy za to, że skorzystał on z ustawowo przewidzianych ulg. To bowiem państwo, zmieniając reguły w toku ich obowiązywania, pozbawia przedsiębiorcę możliwości pewnego i stabilnego planowania własnej działalności. Tego rodzaju działanie strony powodowej podważa zaufanie przedsiębiorców do instytucji państwowych, od których należy oczekiwać przewidywalności i stabilności, szczególnie w warunkach kryzysu gospodarczego wywołanego pandemią. Wymaganie od pozwanego zwrotu części środków wydatkowanych w zgodzie z ówcześnie obowiązującymi przepisami – i to po upływie tak znacznego czasu od udzielenia pomocy – rodzi niepewność co do sięgania po instrumenty pomocowe w przyszłości. Przedsiębiorcy walczący o utrzymanie działalności w trudnym okresie nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji tego, że skorzystali z przepisów pomyślanych jako forma ich wsparcia.

W ocenie Sądu zabiegi powoda zmierzające do odzyskania środków rozdysponowanych zgodnie z celem ustawy o (...)19 pozostają nie tylko w sprzeczności z duchem tej regulacji, lecz także godzą w zasadę zaufania obywateli do państwa, która winna gwarantować trwałość przepisów oraz jasność ich stosowania. Czynności podjęte przez pozwaną służyły ochronie miejsc pracy, a ewentualne rozbieżności interpretacyjne powstałe w związku z późniejszym skorzystaniem z ulgi w składkach ZUS nie mogą uzasadniać zwrotu już wydatkowanych środków – tym bardziej że rozstrzygnięcia administracyjne w tej sprawie zapadały w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili składania wniosku przez pozwanego.

W rezultacie powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu w całości, o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku.

O kosztach ( pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W konsekwencji, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.434 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (5.400 zł – § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 34 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictwa).

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.