Wyrok - II SA/Gd 530/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 11 grudnia 2024
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 marca 2024 roku, nr WOP.7722.36.2024.MK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiekOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 marca 2024 roku, nr WOP.7722.36.2024.MK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiek
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
5.000,00 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 grudnia 2024
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Dariusz Kurkiewicz
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
M. K. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: WINB) z 26 marca 2024 r., nr WOP.7722.36.2024.MK, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (dalej jako: PINB) z 9 lutego 2024 r., nr PINB-7146/006/2021/RW sprostowane postanowieniem z 25 marca 2024 r., nr PINB-7146/006/2021/RW, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego.Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:Decyzją PINB z 4 stycznia 2021 r., nr PINB-7141/165c/2002/A/PO, nałożono na skarżącego obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) o wymiarach 1,83 m x 1,88 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.W związku z brakiem wykonania nałożonego obowiązku, upomnieniemz 19 lutego 2021 r., nr PINB-7145/007/2021/RW, wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przesyłkę zawierającą upomnienie pozostawiono do dyspozycji adresata w UP R. Przesyłkę w placówce pocztowej odebrała R. K. w dniu 26 lutego 2021 r.Biorąc pod uwagę dalszy brak realizacji obowiązku niepieniężnego, po upływie siedmiodniowego terminu od daty doręczenia upomnienia, tytułem wykonawczymz 9 lutego 2021 r., nr PINB-7146/006/21/RW, wszczęto postępowanie egzekucyjne, zaś postanowieniem z 20 kwietnia 2021 r., nr PINB-7146/006/21/RW, nałożono na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji administracyjnej. Również ta przesyłka, zawierająca ww. akty, została odebrana przez R. K. w placówce pocztowej w dniu 27 kwietnia 2021 r.Postanowieniem z 6 grudnia 2023 r., nr WOP.7722.52.2021.MK, WINB uchylił postanowienie organu I instancji o grzywnie z 20 kwietnia 2021 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczegoz 20 kwietnia 2021 r. uznając, że tytuł wykonawczy został błędnie sporządzony (błędne pouczenie co do skutków wniesienia zarzutów i prawie małżonka do wniesienia sprzeciwu), co oznaczało, że wszczęcie postępowania było wadliwe.W związku z tym, w dniu 9 lutego 2024 r. PINB wystawił nowy tytuł wykonawczy nr PINB-7146/006/2021/RW. Jednocześnie organ I instancji przesłał zobowiązanemu postanowienie z 9 lutego 2024 r., nr PINB-7146/006/2021/RW, którym nałożył na niego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 9 lutego 2024 r. w wysokości 5.000,00 zł, wezwał do uiszczenia grzywny w terminie do dnia 31 sierpnia 2024 r., a także wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do dnia 31 sierpnia 2024 r.W zażaleniu od tego postanowienia strona zarzuciła, że zostało ono wydane na podstawie rażąco wadliwej decyzji, zaś organy błędnie przyjęły, że obowiązek jest wymagalny i wykonalny w sytuacji, gdy sam WINB przyznał pisemnie, że jego postanowienie w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności złożenia odwołania od decyzji w sprawie nałożenia obowiązku rozbiórki, skutkujące ostatecznością decyzji I instancji, jest wadliwe i będzie podlegać uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Dopóki zaś odwołanie od decyzji I instancji o nakazie rozbiórki nie zostanie rozstrzygnięte, decyzja nie może zostać uznana za wykonalną. Dalsze więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego, przed należytym rozpatrzeniem środków odwoławczych, spowodowałoby nieodwracalne skutki. Wobec tego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania.Ponadto odwołujący się wniósł o uchylenie przez organ, w trybie autokontroli z art. 154 lub art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) dalej "k.p.a.", decyzji rozbiórkowej i przeprowadzenie procedury uproszczonej legalizacji z art. 49f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 628 ze zm.), dalej jako "Prawo budowlane". Dalej strona zawarła obszerne uzasadnienie dotyczące konieczności zastosowania w sprawie art. 49f Prawa budowlanego.Na skutek rozpoznania zażalenia WINB postanowieniem z 26 marca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o grzywnie.W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że upomnienie stanowiące niezbędny element wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostało stronie skutecznie doręczone w dniu 26 lutego 2021 r. W tej dacie przesyłkę z upomnieniem odebrała w placówce pocztowej R. K. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe, przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem. Doręczenie pisma w tych warunkach skutkuje przyjęciem, że dopuszczalne jest doręczanie korespondencji osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem (dorosłemu domownikowi) zarówno pod wskazanym na przesyłce adresem, jak i w placówce operatora, a dniem doręczenia pisma adresatowi w taki zastępczy sposób jest dzień jego doręczenia do rąk dorosłego domownika (osobie pełnoletniej stale zamieszkałej z adresatem).W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie nie złożył w Urzędzie Pocztowym R. zastrzeżenia w zakresie doręczania przesyłek rejestrowanych, a R. K. przy odbiorze przesyłki nie złożyła pisemnego oświadczenia o zamieszkiwaniu z adresatem przesyłki, jednakże kwestia zamieszkania pod tym samym adresem R. K. i M. K. jest znana organowi z urzędu. Także w toku postępowania administracyjnego żona M. K. – R. K., niejednokrotnie odbierała, jako dorosły domownik, przesyłki zaadresowane do skarżącego, w tym odebrała tytuł wykonawczy z 20 kwietnia 2021 r. i postanowienie o grzywnie z 20 kwietnia 2021 r. Jako że M. K. wniósł zażalenie od ww. postanowienia należało przyjąć, że niewątpliwie przesyłki te zostały mu przekazane przez odbierającą je żonę.Kontrolowane postępowanie toczyło się więc na podstawie prawidłowo doręczonego upomnienia z 26 lutego 2021 r. i ponownie wystawionego tytułu wykonawczego z 9 lutego 2024 r. Odnośnie zaś nałożonej grzywny WINB nie stwierdził, aby nałożenie jej w wysokości 5 000 zł było nadmiernie dotkliwe, ponieważ nie jest to środek najbardziej dotkliwy dopuszczony przez ustawę. Wysokość grzywny uwzględnia zakres robót do wykonania. Grzywna w mniejszej wysokości niewątpliwie nie wzbudziłaby respektu do poszanowania prawa i nie zmobilizowałaby zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku.Jak zauważono, w przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w przeciwieństwie do wykonania zastępczego, zobowiązany ma możliwość wyboru wykonawcy ciążącego na nim obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, a co za tym idzie, wyboru najkorzystniejszej w jego ocenie oferty. Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie podmiotu zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów - ponad te związane z wykonaniem nakazu rozbiórki w wyznaczonym terminie. Zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że grzywna w celu przymuszenia nie jest formą kary, lecz formą nacisku mającego za celu skłonienie zobowiązanego do określonego zachowania się poprzez dolegliwość finansową.W przypadku wykonania zastępczego zobowiązany zostaje obciążony kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu, a koszt ten z pewnością jest większy niż dobrowolne wykonanie obowiązku. Ponadto koszty te, w formie zaliczki, w razie braku dobrowolnego ich wpłacenia przez zobowiązanego podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, przed przystąpieniem do wykonania obowiązku przez wyłonionego w drodze przetargu wykonawcę.Z tych względów, w ocenienie WINB, wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a zatem spełnia on wymogi określone w art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.". Kwestionowane postanowienie zawiera też inne wymagane prawem elementy.Również ustalony termin do uiszczenia grzywny i do wykonania obowiązku określonego decyzją organ uznał za wystarczający i umożliwiający zobowiązanemu wykonanie nałożonego obowiązku, wobec czego nie było konieczności jego zmiany przez organ odwoławczy.Odnosząc się do zarzutów zażalenia WINB wyjaśnił, że wykonanie decyzji rozbiórkowej nie zostało wstrzymane, co oznacza, że nie ma podstaw aby organ zaniechał prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli bowiem nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, to obowiązek z niej wynikający może być egzekwowany od momentu kiedy decyzja ta uzyskuje walor ostateczności. Natomiast, z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 54a u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, PINB, jako wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny, musi podejmować czynności zmierzające do wykonania nałożonego obowiązku. Uchylanie się organu od podejmowania takich działań z uwagi na prowadzone obecnie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłoby bezpodstawne i mogło skutkować uznaniem bezczynności ww. organu.W kwestii wniosku o uchylenie w trybie autokontroli decyzji rozbiórkowej WINB stwierdził, że strona powinna wnieść odrębnym pismem jednoznaczne i konkretne żądanie, doprecyzowane o informację o jaki tryb postępowania wnosi. Natomiast wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49f Prawa budowlanego, powinien zostać przedłożony właściwemu organowi, tj. PINB.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący ponownie podniósł, że sprawa będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego – obowiązek rozbiórki – jest przedmiotem niezakończonego postępowania przed sądami administracyjnymi. Ponadto skarżący stwierdził, że z mocy prawa powinien on być objęty procedurą uproszczonej legalizacji samowoli. Dopóki zaś odwołanie od decyzji rozbiórkowej nie zostanie rozstrzygnięte, nie może ona zostać uznana za wykonalną. Dalsze prowadzenie postępowanie egzekucyjnego w celu przymuszenia wykonania tej rozbiórki, przed należytym rozpoznaniem środków odwoławczych, spowodowałoby nieodwracalne skutki. Dlatego też organy powinny zawiesić postępowanie w sprawie nakazania rozbiórki oraz egzekucji do czasu rozpoznania wniosku skarżącego z 30 listopada 2023 r. o uproszczoną legalizację. Organ jednak odmawia rozpoznania ww. wniosku do czasu zakończenia się postępowania przed NSA.Skarżący przedstawił też argumentację dotyczącą rażącej wadliwości samej decyzji rozbiórkowej.Wobec tego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, uchylenie natychmiastowej wykonalności decyzji o nakazaniu rozbiórki, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a także o stwierdzenie nieważności decyzji o rozbiórce stanowiącej podstawę nałożonego obowiązku egzekucyjnego lub nakazanie organowi II instancji rozpatrzenie z urzędu nieważności decyzji o nakazaniu rozbiórki jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 49f Prawa budowlanego.W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podkreślając, że decyzja, z której wynika obowiązek określony w tytule wykonawczym jest ostateczna i wykonalna.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 26 marca 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z 9 lutego 2024 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku niepieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji PINB z 4 stycznia 2021 r., zobowiązującej skarżącego do rozbiórki obiektu budowalnego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) o wymiarach 1,83 m x 1,88 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], obręb K., gmina K.Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.". Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze tej ustawy, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. grzywna w celu przymuszenia.W myśl art. 119 u.p.e.a., grzywnę nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a także, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak natomiast stanowi art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., przedmiotowy środek nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;2) postanowienie o nałożeniu grzywny.Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.Przy czym, zgodnie z § 3 omawianego przepisu, podmiotowi zobowiązanemu przyznano możliwość zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W orzecznictwie natomiast nie budzi wątpliwości, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny, co do zasady, nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (m.in. brak wymagalności obowiązku), gdyż takie zażalenie byłoby w istocie zarzutem. Niewniesienie skutecznie przez zobowiązanego zarzutów do doręczonego mu tytułu, pozbawia go więc możliwości podnoszenia ich w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego.Z powyższego wynika więc, że norma art. 122 § 3 u.p.e.a. kreuje rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa w art. 122 § 1 i 2 tej ustawy. Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinny zostać oparte na zasadzie wyłączności rozumianej w ten sposób, że jednego rodzaju przesłanka powinna umożliwiać określonemu podmiotowi wniesienie jednego rodzaju środka prawnego. Z uwagi zatem na alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, grzywna nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku (zob. m.in. J. Radwanowicz - Wanczewska (w:) G. Łaszczyca (red.), A. Matan (red.), System Prawa Administracyjnego Procesowego, t. III, cz. 2, Warszawa 2020, s. 317; R. Hauser, W. Piątek (w:) R. Hauser (red.), A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. 9, s. 265, a także wyroki NSA z: 17 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2954/20; z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 715/18; z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2140/17; z 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2394/16; z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2606/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Także w razie wniesienia następnie skargi do sądu możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny, jak również Sąd, nie są bowiem uprawnieni do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wynika wprost art. 29 § 1 u.p.e.a. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2539/14, dostępny w CBOSA).Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w dniu 13 lutego 2024 r. doręczono skarżącemu tytuł wykonawczy z 9 lutego 2024 r., nr PINB-7146/006/2021/RW. W tym samym dniu wydano też postanowienie o nałożeniu grzywny, również doręczone w tej samej przesyłce i odebrane w dniu 13 lutego 2024 r. W obu dokumentach wskazano prawidłowo środki zaskarżenia, jakie od nich przysługują – tj. odnośnie tytułu wykonawczego zarzuty, a odnośnie postanowienia o grzywnie zażalenie. Natomiast w dniu 21 lutego 2024 r. skarżący złożył jedynie zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny, nie wniósł natomiast zarzutów do tytułu wykonawczego. Jak już zaś wskazano, w zażaleniu nie można kwestionować zasadności obowiązku egzekwowanego grzywną, ani powoływać okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a.Tymczasem w treści zażalenia strona w obszerny sposób argumentowała, iż w sprawie brak było podstaw do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego, gdyż zastosowanie powinien mieć tryb uroszczonego postępowania legalizacyjnego, co oznacza, że obowiązek rozbiórki nie jest wymagalny i wykonalny. Są to zatem argumenty dotyczące merytorycznych kwestii oraz odnoszące się do okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku), natomiast - jak już wskazano, nie jest możliwe kwestionowanie postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny za pomocą środków właściwych dla postępowania w przedmiocie zarzutów. W związku z tym WINB, rozpoznając przedmiotowe zażalenie, nie mógł uwzględnić ww. zarzutów.Organ ten natomiast prawidłowo rozważył, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do nałożenia środka egzekucyjnego w postaci grzywny i skontrolował zasadność jej wysokości.Jak już podawano, zgodnie z art. 119 u.p.e.a., grzywnę nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W niniejszej sprawie egzekwowanym obowiązkiem jest rozbiórka obiektu budowlanego, a więc obowiązek wykonania czynności. Stosownie do art. 122 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu doręczono też tytuł wykonawczy.Przy czym w tym miejscu należy poczynić dodatkowe uwagi, gdyż z akt wynika, że tytuł wykonawczy z 9 lutego 2024 r. był drugim tytułem, jaki wystawiono wobec skarżącego, i w którym jako podstawę obowiązku wskazano decyzję PINB z 4 stycznia 2021 r. oraz określono obowiązek jako "rozbiórka obiektu budowlanego pełniącego funkcję sanitariatu na działce nr [...] w K.". Pierwszy tytuł wystawiono w dniu 20 kwietnia 2021 r. oraz w tym dniu wydano postanowienie nr PINB-7146/006/21/RW o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 5 000 zł. Jednakże, z uwagi na błędne sporządzenie tytułu wykonawczego z 20 kwietnia 2021 r., postanowieniem z 6 grudnia 2023 r., nr WOP.7722.52.2021.MK, WINB uchylił postanowienie o grzywnie z 20 kwietnia 2021 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne.Wobec tego należy wyjaśnić, że egzekucja administracyjna odbywa się w ramach postępowania egzekucyjnego. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe, podejmowane zarówno przez organ egzekucyjny, jak i przez inne podmioty, np. przez wierzyciela. Wśród czynności organu egzekucyjnego można wyróżnić m.in. doręczenie tytułu wykonawczego, o którym stanowi art. 32 u.p.e.a. Prowadzona natomiast w ramach postępowania egzekucyjnego egzekucja administracyjna oznacza stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków egzekucyjnych. Różne są w związku z tym momenty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Postępowanie egzekucyjne wszczynane jest wcześniej niż sama egzekucja.Na podstawie każdego tytułu wykonawczego wszczynane jest i prowadzone odrębne, niezależne od siebie postępowanie egzekucyjne. Wynika to wprost z art. 26 § 1 u.p.e.a. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą doręczenia organowi egzekucyjnemu tytułu egzekucyjnego wystawionego przez wierzyciela. W sytuacji. gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z momentem wystawienia przez niego tytułu wykonawczego zaopatrzonego klauzulą wykonalności. Ustawa wiąże natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej, rozumianej już konkretnie jako możliwość zastosowania wobec zobowiązanego określonego środka egzekucyjnego (np. grzywny w celu przymuszenia), z momentem doręczeniu mu tytułu wykonawczego.W związku z tym fakt, że wcześniejsze postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 20 kwietnia 2021 r., zostało umorzone, nie stał na przeszkodzie do wystawienia tytułu wykonawczego z 9 lutego 2024 r. dotyczącego tego samego obowiązku (rozbiórka w.c.). Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza bowiem, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata (powagi rzeczy osądzonej), ponieważ organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zatem przyjęcie poglądu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza niemożność jego ponownego wszczęcia - poza przypadkiem wskazanym w art. 61 u.p.e.a. - jest niedopuszczalne również z tego powodu, że de facto pozbawiałoby ono wierzyciela możliwości egzekwowania obowiązków wynikających z ostatecznych decyzji lub postanowień właściwych organów administracji publicznej albo prawomocnych orzeczeń sądowych (zob. wyrok NSA z 24 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1138/14, dostępny w CBOSA).Jednocześnie należy wskazać, że jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, niezmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia. Wprawdzie - na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie w przepisie tym przewidzianym powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jednakże sporządzenie, przesłanie i doręczenie upomnienia nie stanowi czynności egzekucyjnych. Jak bowiem wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Upomnienie natomiast ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, w którym to dopiero stosuje się środki egzekucyjne. Upomnienie, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela. W konsekwencji jednorazowo wykonany obowiązek przesłania upomnienia dotyczy administracyjnej egzekucji danego przedmiotu w stosunku do danego podmiotu, nie zaś poszczególnych czynności wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym podmiotowo - przedmiotowym obszarze, również po jego umorzeniu. (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1361/16, dostępny w CBOSA).Reasumując, po umorzeniu wcześniej prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dotyczącego tej samej osoby zobowiązanej i tego samego podmiotu, możliwe było wystawienie nowego tytułu egzekucyjnego i prowadzenie nowego postępowania egzekucyjnego, bez konieczności ponownego przesyłania upomnienia z uwagi na zrealizowanie tego wymogu w dniu 19 lutego 2021 r. W takich okolicznościach nie zachodzi niedopuszczalność egzekucji o jakiej mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a.Wątpliwości Sądu nie budzi też prawidłowość doręczenia tytułu wykonawczego z 9 lutego 2024 r., stanowiącego podstawę kontrolowanego postępowania egzekucyjnego, oraz kwestionowanego postanowienia o grzywnie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę zawierającą tytuł oraz postanowienie, każdy w trzech egzemplarzach, w dniu 13 lutego 2024 r. z placówki pocztowej odebrała R. K.W tym miejscu wskazać trzeba, że ani z przepisu art. 43 k.p.a. (dotyczącego doręczenia przesyłki pełnoletniemu domownikowi adresata wyłącznie w miejscu zamieszkania adresata), ani z unormowania art. 44 § 1-4 k.p.a. nie wynika, czy komuś innemu niż adresat przesyłki możliwe jest jej wydanie w placówce operatora pocztowego. Zastosowanie zatem znajdzie unormowania zawarte w Prawie pocztowym. Stosownie do art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b Prawa pocztowego przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem. Doręczenie pisma w tych warunkach skutkuje przyjęciem, że dniem doręczenia pisma adresatowi w taki zastępczy sposób jest dzień jego doręczenia do rąk dorosłego domownika (osobie pełnoletniej stale zamieszkałej z adresatem), pod warunkiem złożenia przez odbiorcę oświadczenia i zamieszkiwaniu razem z adresatem i w sytuacji, gdy przesyłka nie została nadana na poste restante oraz adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia takiej przesyłki w placówce pocztowej (zob. wyrok NSA z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 921/23, dostępny w CBOSA).W rozważanym wypadku M. K. nie złożył w Urzędzie Pocztowym zastrzeżenia w zakresie doręczania przesyłek rejestrowanych, lecz jak już wskazano, na zwrotnym potwierdzeniu przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy i postanowienie PINB z 9 lutego 2924 r. zaznaczono, że przesyłkę wydano "pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjął się oddania pisma adresatowi [...]".Potwierdzenie to zostało opatrzone podpisem R. K. bez uwag. Nie można zatem wywodzić, że operator pocztowy nie uzyskał oświadczenia o zamieszkiwaniu odbiorcy pisma wspólnie z adresatem, o którym stanowi art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b Prawa pocztowego. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi bowiem dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanego pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2022/17, dostępny w CBOSA). Nie jest jednakże wykluczona możliwość obalenia domniemania prawidłowości doręczenia pisma wymienionego w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Sytuacja taka nie wystąpiła jednak w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżący na żadnym etapie nie kwestionował faktu zamieszkiwania razem z nim R. K.Co więcej, o tym, iż tytuł wykonawczy oraz postanowienie zostały przekazane adresatowi przez odbiorcę przesyłki świadczy niezbicie fakt, iż M. K. złożył zażalenie na postanowienie o grzywnie, a więc zapoznał się z treścią postanowienia – w szczególności znał wysokość wymorzonej grzywny, co wynika z treści zażalenia.Wobec powyższego również ta przesłanka nałożenia grzywny – doręczenie tytułu wykonawczego, została w sprawie spełniona.Sąd nie dopatrzył się też nieprawidłowości w samym tytule wykonawczym. Wprawdzie strona wskazuje, że w dniu jego wystawienia, decyzja PINB nie była ostateczna, jednakże zarzut te nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że jeżeli nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, to obowiązek z niej wynikający może być egzekwowany od momentu kiedy decyzja ta uzyskuje walor ostateczności. Zgodnie zaś z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Walor ostateczności decyzja organu I instancji uzyskuje z mocy samego prawa, z chwilą upływu terminu do wniesienia odwołania i to zarówno wówczas, gdy odwołania w ogóle nie wniesiono, jak i wówczas, gdy odwołanie zostało wniesione po ustawowym terminie, którego to terminu nie przywrócono (zob. wyrok NSA wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 297/21, dostępny w CBOSA).W rozważanej sprawie, jak wynika z wyroku Sądu z 19 października 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 354/22, decyzja PINB o rozbiórce została doręczona skarżącemu w dniu 7 stycznia 2021 r. , a odwołanie zostało wniesione w dniu 22 stycznia 2021 r. (data nadania). Termin na złożenie środka odwoławczego upływał zaś w dniu 21 stycznia 2021 r. i z tą chwilą, jeśli nie wniesiono odwołania lub wniesiono je po terminie, decyzja rozbiórkowa stała się ostateczna. Postanowieniem z 4 kwietnia 2022 r. WINB odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia ww. odwołania, a rozstrzygnięcie to zostało uznane za prawidłowe wyrokiem tut. Sądu z 19 października 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 354/22. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 407/23.W konsekwencji więc w dniu 9 lutego 2024 r. decyzja rozbiórkowa była ostateczna (upłynął termin na złożenie odwołania, a odwołanie złożono z uchybieniem tego terminu) i mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w tej sprawie.W dalszej kolejności Sąd stwierdził, że samo postanowienie o grzywnie spełnia wymogi art. 122 § 2 u.p.e.a., tj. zawiera wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz zawiera wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze.Odnośnie wysokości grzywny należy wskazać, że w myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Przy czym stosownie do § 4 jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia.Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia jest podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, na co wskazuje użyty w art. 121 cyt. ustawy zwrot "może być nakładana". Kontrola decyzji/postanowienia opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżone rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy.W takich przypadkach kontrola sądowa obejmuje proces wydania postanowienia (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Niewskazanie przez organ egzekucyjny przesłanek, jakimi kierował się przy ustalaniu wysokości wymierzanej grzywny w celu przymuszenia oznaczałoby całkowitą dowolność w jej ustalaniu, a w istocie prowadziłoby do wyłączenia sądowej kontroli takich rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z 8 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 510/05, CBOSA).Zatem organ egzekucyjny, kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji, powinien mieć na uwadze nie tylko treść tytułu wykonawczego, ale także górną granicę wymierzanej grzywny. Chodzi o takie rozstrzygnięcie, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej - aby był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, gdyż zgodnie z art. 7 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne w administracji powinno być prowadzone racjonalnie i efektywnie (por. wyrok NSA z 20 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 43/07). Uzasadnienie postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia powinno odnosić się więc do okoliczności danej sprawy, tj. uwzględniać rodzaj niewykonanego obowiązku i okres bierności zobowiązanego w jego realizacji oraz wskazywać, że taka kwota będzie stanowić dla zobowiązanego tego rodzaju dolegliwość, że zastosuje się on do ciążących na nim obowiązków administracyjnych.Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd ocenił, że organy egzekucyjne - działając w ramach uznania administracyjnego - wywiązały się z obowiązku należytego wyjaśnienia i uzasadnienia nałożonej wysokości grzywny, stosując się do wyrażonych w art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. zasad praworządności (stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie) i celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego).Jak już też wskazywano, przepis art. 119 § 2 u.p.e.a. stanowi, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W egzekucji obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego (jak w sprawie niniejszej) organ dysponuje dwoma środkami egzekucyjnymi. Pierwszy z nich to grzywna w celu przymuszenia, drugi to wykonanie zastępcze. Należy podkreślić, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego - poprzez dolegliwość finansową - do określonego zachowania się. Stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego, przy czym grzywna powinna być na tyle dolegliwa, aby zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione. Sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego (zob. wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 471/20, z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 956/17 i z 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1822/10).Zdaniem Sądu nałożona na skarżącego grzywna w wysokości 5.000 zł jest odpowiednia i nie przekracza granicy określonej przepisami. Określając wysokość grzywny organ egzekucyjny nie musiał jej szczegółowo uzasadniać. Wystarczające było określenie jej w takiej, realnej wysokości, która będzie na tyle dolegliwa finansowo w sytuacji skarżącego, że poskutkuje wykonaniem nałożonego obowiązku. Miała skłonić zobowiązanego do prostej kalkulacji ekonomicznej, czy bardziej opłacalne jest uiścić grzywnę i nadal nie realizować obowiązku, czy korzystniejsze będzie zrealizować obowiązek i ponieść związane z tym koszty niż uiszczać grzywnę. W tym ostatnim przypadku należało brać pod uwagę, że brak uiszczenia grzywny spowoduje zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, które z istoty swej jest kosztowniejsze i bardziej ryzykowne, gdyż zobowiązany ponosi koszty w wysokości przedstawionej przez wykonawcę i zaakceptowane przez organ, na których ustalenie nie ma żadnego wpływu oraz ponosi pełną odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości przy realizacji obowiązku przez wykonawcę.Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast w myśl art. 126 tej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. To od zobowiązanego zależy zatem, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia.Podsumowując należy wskazać, że szerokie możliwości uniknięcia zapłaty grzywny w celu przymuszenia lub zwrotu zapłaconej kwoty czynią z tego środka egzekucyjnego środek mniej uciążliwy od wykonania zastępczego. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być więc na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalne było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku. W ocenie Sądu orzeczona grzywna spełni ona swój cel i przyczyni się do realizacji przez skarżącego orzeczonego nakazu rozebrania obiektu, a jej wysokość uwzględnia czas samowolnego istnienia obiektu (powstał w 1990 r.) oraz jego wymiary (zajmuje powierzchnię 3,44 m2) oraz ogólny stopień naruszenia prawa.Odnosząc się do zarzutów skargi jeszcze raz stwierdzić należy, że dotyczą one w głównej mierze kwestii merytorycznych, tj. niezasadności orzeczonego obowiązku oraz konieczności prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego zamiast rozbiórkowego, które - jak już wyjaśniano - nie mogą mieć wpływu i znaczenia na etapie wydawania postanowienia o grzywnie oraz kontroli sądowej tego rozstrzygnięcia. Brak wobec tego było też podstaw do zawieszenia przez organy prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia wniosku strony o uproszczoną legalizację, jak domagano się tego w skardze.Mając na uwadze całość powyższych rozważań Sąd uznał, że wydane w sprawie postanowienia odpowiadają prawu, w szczególności zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Także przeprowadzone przez organy postępowanie należy uznać za prawidłowe. W jego toku należycie wyjaśniono stan faktyczny sprawy (m.in. okoliczność, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją z 4 stycznia 2021 r. dotyczącego samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego istniejącego od 1990 r.), w konsekwencji czego wykazano, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Oceny tej nie zdołały natomiast podważyć zarzuty podniesione w skardze.W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.