Wyrok - II SA/Rz 241/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 5 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 36/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. UZASADNIEOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 36/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. UZASADNIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
5 czerwca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Grzegorz Panek
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
B. sp. z o.o. z/s w W. (dalej: Skarżąca lub Spółka) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z 20 grudnia 2024 r. nr Bi-ZG-SBK.440.36.2024. Utrzymano nią w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z 8 listopada 2024 r. nr 138/D/PSG, którą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz 1539; dalej: "u.t.d.") nałożono na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 3.000 zł, w tym:1) 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (l.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.),2) 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (l.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy wynikało, że 19 września 2024 r. w drogowym przejściu granicznym w [....] na kierunku wjazdowym do Polski funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili kontrolę graniczną autobusu marki [....] o nr rej. [...], którym realizowany był, bez pasażerów, międzynarodowy transport drogowy osób w rozumieniu art. 4 pkt. 6a u.t.d. Kontrolowany pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego wykonanego przez stację diagnostyczną w Polsce, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, wymaganego na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2024 poz. 1251, dalej przywoływana w skrócie: "p.r.d."). Termin ważności poprzedniego badania upłynął 27 czerwca 2024 r. Z kolei tachograf w autobusie nie został w przepisanym terminie poddany sprawdzeniu okresowemu przez zatwierdzony warsztat z Unii Europejskiej, wymaganemu na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 rozdział VI pkt 4 wymaganie 256. Na tej podstawie nałożono na Spółkę ww. kary, nie stwierdzając podstaw do odstąpienia od ich nałożenia i nie znajdując podstaw do zastosowania w sprawie przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).W odwołaniu Spółka zarzuciła, że w związku ze stwierdzonymi naruszeniami nie zastosowano przepisów działu IVa k.p.a., a ponadto przypisano jej naruszenia, na powstanie których nie miała wpływu, ponieważ była przekonana, że badanie techniczne pojazdu i legalizacja tachografu wykonane kilka dni przed kontrolą na terenie Ukrainy będą ważne również w państwie członkowskim UE. W dniu kontroli autobus posiadał ważne badanie techniczne i legalizację tachografu, które zostały wykonane 12 i 13 września 2024 r. na terenie Ukrainy. Do dnia wykonania przeglądu i legalizacji tachografu w ukraińskiej stacji kontroli pojazdów autokarem nie były wykonywane przewozy, ponieważ był on poddawany renowacji. Po kontroli pojazd poddano badaniu w stacji kontroli pojazdów na terenie Polski i dokonano sprawdzenia tachografu. Wdrożono również plan naprawczy (kalendarz elektroniczny służący m.in. kontroli terminów, lista kontrola kierowcy oraz teczka kierowcy dotycząca sprawdzenia stanu technicznego i bezpieczeństwa pojazdów oraz ważności dokumentów) w celu wyeliminowania takich nieprawidłowości w przyszłości. Z tych przyczyn organ powinien zastosować regulację z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.Opisaną na wstępie decyzją z 20 grudnia 2024 r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Organ odwoławczy zwrócił uwagę na uzupełnienie postępowania wyjaśniającego odnośnie do tachografu. Na podstawie zgromadzonych dowodów ustalono, że Spółka jest właścicielem autokaru od 13 grudnia 2023 r., który przed rejestracją w Polsce w dniu 29 grudnia 2023 r. był zarejestrowany w Austrii. Na podstawie wydruku z pamięci masowej tachografu ustalono, że ostatni przegląd tachografu przeprowadzony był w Austrii 7 marca 2023 r. Ponownego przeglądu tachografu należało dokonać po pierwszej rejestracji pojazdu w Polsce, nie później niż przed rozpoczęciem użytkowania pojazdu w transporcie wymagającym stosowania tachografu. Obowiązek taki wynika z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Wskazanie organu pierwszej instancji o braku wklejki legalizacyjnej w pojeździe na tachografie było zatem prawidłowe. Natomiast dokument dotyczący przeglądu tachografu w ukraińskiej stacji kontroli pojazdów nie przedstawiał żadnej wartości dowodowej, ponieważ nie spełniał wymagań wynikających z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Kontrolowany autokar nie posiadał także aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, a badanie wykonane w ukraińskiej stacji kontroli pojazdów nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ dotyczyło pojazdu zarejestrowanego w Polsce.Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów Spółki, które miały stanowić podstawę odstąpienia od nałożenia kary. Uznał, że nie wykazała żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że dołożyła należytej staranności, by nie doszło do naruszenia prawa. Zarazem wskazano, że nie mogły w sprawie znaleźć zastosowania przepisy działu IVa k.p.a., ponieważ kwestie odnoszące się do zasad odstąpienia od nałożenia kary nakładanej na podstawie u.t.d. zostały uregulowane w tej ustawie. Podniesiono, że waga naruszeń prawa nie była znikoma, ponieważ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie jest bardzo poważnym naruszeniem (2.2 BPN), natomiast wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego jest najpoważniejszym naruszeniem (5.1 NN), zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającym załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.W skardze skierowanej do tut. Sądu Spółka, domagając się uchylenia wydanych decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego lub uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także orzeczenia o kosztach postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie:1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia, na które nie miał wpływu, ponieważ był przekonany, że badanie techniczne pojazdu i legalizacja tachografu wykonane na terenie Ukrainy będą ważne również w państwie członkowskim UE,2) art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w nich zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 2 pkt 2 oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie u.t.d., które pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a., a ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania, stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji.Skarżąca podtrzymała stanowisko, że autobus posiadał ważne badanie techniczne oraz przegląd tachografu, wykonane w ukraińskiej stacji kontroli pojazdów. Niezwłocznie po kontroli ponowiono te badania w Polsce. Okoliczności te powinny lec u podstaw odstąpienia od nałożenia kary, ponieważ świadczą o tym, że nie podchodzono do ciążących obowiązków prawnych lekkomyślnie. Ponadto, stwierdzone naruszenia miały znikomą wagę i przedstawiono organowi dowody potwierdzające usunięcie naruszenia. Natomiast przepisy art. 92c u.t.d. nie są zbieżne z regulacjami art. 189f k.p.a., na co uwagę zwracano już w orzecznictwie sądów administracyjnych.W odpowiedzi na skargę Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga okazała się niezasadna. Przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby wydane w sprawie decyzje wydano z naruszeniem przepisów, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej przywoływana w skrócie: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi przez Sąd może nastąpić, jeżeli stwierdzone zostaną okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji albo wznowienia postępowania administracyjnego, a w innych przypadkach tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności takich Sąd nie stwierdził.W ocenie Sądu organy, po uzupełnieniu materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, zgromadziły materiał dowodowy, który potwierdza poczynione ustalenia i przypisane Spółce naruszenia. Ustalenia te odpowiadają wymaganiom i rygorom określonym w przepisach k.p.a., w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a ocena dowodów zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Zaprezentowane w zaskarżonej decyzji ustalenia mogły stanowić dla Sądu podstawę wydanego wyroku.Z ustaleń faktycznych organów wynikało, że podczas kontroli granicznej zarejestrowanego w Polsce autobusu o nr rej. [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy osób w rozumieniu art. 4 pkt. 6a u.t.d., stwierdzono, że pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, natomiast zamontowany w nim tachograf nie został poddany wymaganemu przeglądowi przez upoważniony zakład. Oba naruszenia zostały ujęte w załączniku nr 3 do u.t.d. i przewidziano za nie kary pieniężne (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., l.p. 9.1 i l.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).Organy prawidłowo wywiodły, że autobus zarejestrowany w Polsce, aby mógł legalnie poruszać się po drogach publicznych, w tym aby mógł wjechać do Polski drogowym przejściem granicznym, musiał posiadać aktualne badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 p.r.d. Jak wynika z ust. 9 tego artykułu, okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy. Ponieważ autobus był wcześniej zarejestrowany w Austrii, po rejestracji pojazdu w Polsce na Spółce ciążył prawny obowiązek przedstawienia go do okresowego badania technicznego przed upływem każdych kolejnych 6 miesięcy od ostatniego badania. W okazanym do kontroli dowodzie rejestracyjnym widniała data, do której należy wykonać kolejne okresowe badanie techniczne (zob. art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d.) i została ona wyznaczona do 27 czerwca 2024 r., ale nie została dotrzymana. W dniu 19 września 2024 r. autobus nie posiadał aktualnego badania okresowego. Zostały zatem wyczerpane przesłanki do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podstawie l.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., o którym mowa w art. 92a ust. 7 u.t.d. Regulacja ta przewiduje bowiem karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zastosowanie przez organy tych regulacji okazało się zgodne z prawem. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji przyjęto też, że badanie takie, ponieważ dotyczyło pojazdu zarejestrowanego w Polsce, nie mogło być, ze skutkiem dla wymagań wynikających z p.r.d. i u.t.d., wykonane w Ukrainie. Badanie takie mógł przeprowadzić tylko uprawniony diagnosta (por. art. 81 ust. 3 i 9 oraz art. 83 p.r.d.) w stacji kontroli pojazdów, o której mowa w przepisach art. 83 ust. 2 i 2a p.r.d. Stanowisko Spółki, w którym powołała się na wykonanie takiego badania na terenie Ukrainy, nie mogło zostać zatem uwzględnione w kontekście oceny dopełnienia tego wymagania.Organy prawidłowo zidentyfikowały także drugie z przypisanych Spółce naruszeń. Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, ponieważ te zgromadzone przez organ pierwszej instancji nie potwierdzały w pełni przypisanego Spółce naruszenia, choć ostatecznie rozstrzygnięcie to okazało się prawidłowe. Zakres przeprowadzonego dodatkowego postępowania dowodowego mieścił się w granicach określonych w art. 136 ust. 1 k.p.a. Zarazem stwierdzić należy, że okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.Z przytoczonych w decyzjach przepisów unijnych wynika, że tachograf jest obowiązkowym wyposażeniem pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim używanym do przewozu drogowego osób (art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 165/2014). W myśl art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Wskazany termin nie ma jednak zastosowania w przypadku zmiany numeru rejestracyjnego i kraju rejestracji pojazdu. Jak bowiem wynika z załącznika IB do rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, który Spółka powinna przestrzegać z mocy odesłania zawartego w art. 46 rozporządzenia (UE) 165/2014, przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut, lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli (zob. wymaganie nr 256 załącznika IB). Jak wynika z definicji zawartych w powołanym załączniku IB, "identyfikacja pojazdu" oznacza numery identyfikujące pojazd: numer rejestracyjny pojazdu (VRN) z oznaczeniem Państwa Członkowskiego i numer identyfikacyjny pojazdu (VIN). Dlatego też, pomimo że pojazd był wcześniej zarejestrowany w Austrii, a od ostatniego przeglądu okresowego tachografu nie upłynęło 24 miesiące, ponieważ był on wykonany 7 marca 2023 r. a kontrola miała miejsce 19 września 2024 r., to jednak z uwagi na zarejestrowanie tego pojazdu 29 grudnia 2023 r. w Polsce, co wiązało się ze zmianą numeru rejestracyjnego (numeru VRN) i oznaczenia państwa członkowskiego UE rejestracji pojazdu, konieczne stało się poddanie go aktualnemu przeglądowi okresowemu niezwłocznie po rejestracji w Polsce, przed wykonaniem pierwszego przewozu/przejazdu wymagającego stosowania tachografu. Przejazd taki, jak wskazał organ odwoławczy, był natomiast realizowany 23 stycznia 2024 r. Ponieważ tachograf kontrolowanego autobusu takiemu przeglądowi nie został poddany, to okoliczność ta wyczerpywała znamiona określone w l.p. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Przewidziana w nim kara w wysokości 1.000 zł jest nakładana za naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, co stanowiło podstawę do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. Stanowisko Spółki, w którym powołała się na wykonanie takiego badania na terenie Ukrainy, nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ podmiot ukraiński nie mógł zostać uznany za zatwierdzony warsztat w rozumieniu przepisów rozporządzenia (UE) 165/2014. Na terytorium Polski działalność w zakresie instalacji, sprawdzania, przeglądów lub napraw tachografów jest natomiast działalnością regulowaną, na którą należy uzyskać zezwolenie, stosownie do przepisów art. 10 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach.Odnośnie do powyższego wskazać należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny. Nie jest ona uzależniona od winy podmiotu wykonującego transport drogowy ani kierującego pojazdem. Dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Kary określone w załączniku nr 3 do u.t.d. mają sztywną wysokość i nie podlegają miarkowaniu. Organy nie mają wpływu na jej wysokość, a wydawana na powołanej podstawie prawnej decyzja ma charakter związany.Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, że organy niezgodnie z prawem nie uwzględniły przepisów działu IVa k.p.a. Kwestie zasad nakładania kar pieniężnych zostały uregulowane w u.t.d. w sposób wykluczający możliwość stosowania przepisów k.p.a.. Przepisy art. 92a i art. 92c u.t.d. stanowią regulacje szczególne, o których mowa w art. 189a k.p.a. Na okoliczność tę uwagę zwrócił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach przywołanych przez organ odwoławczy o sygn. akt II GSK 248/21, II GSK 1878/18 i II GSK 1560/23 (zob. także wyroki o sygn. akt II GSK 1189/24, II GSK 292/23), a Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela ten kierunek wykładni i stosowania przepisów u.t.d., a nie podziela poglądów odmiennych dopuszczających stosowania przepisów działu IVa k.p.a. Warunki zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. i nie ma podstawy do stosowania w tym zakresie powołanych w skardze przepisów k.p.a. Wynika z nich, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sąd podzielił przy tym ocenę organu, że nie zostało wykazane przez Spółkę, aby nie miała ona wpływu na powstanie naruszeń i powstały one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Oba stwierdzone naruszenia wiązały się z zapewnieniem należytej organizacji prowadzonego przedsiębiorstwa transportowego. Oba dotyczą kwestii związanych ze stanem technicznym autobusu. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, wagi stwierdzonych naruszeń nie można było ocenić jako znikomej, ponieważ zostały one przez ustawodawcę sklasyfikowane jako poważne i najpoważniejsze. Z kolei wdrożenie w przedsiębiorstwie opisanych w skardze rozwiązań organizacyjnych, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, miało miejsce już po kontroli granicznej.Z podanych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości jako niezasadną.., Sąd oddalił skargę w całości jako niezasadną.