Wyrok - I GSK 1136/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Osoby niepełnosprawne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2603/21 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób NiepełOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Osoby niepełnosprawne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2603/21 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepeł
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Data orzeczenia
24 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Beata Sobocha-Holc
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 10 grudnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2603/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. (dalej powoływany także jako skarżący) na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej powoływany także jako Prezes PFRON, organ) z dnia 31 grudnia 2020 r. nr DRP.WPAI.411.15884.2020.PGA w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne.Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne Wn-U-G za czerwiec 2020 r. złożył do organu w dniu 25 sierpnia 2020 r. a zatem po upływie terminu przewidzianego w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1218 ze zm.). Pismem z dnia 2 września 2020 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie dokumentu Wn-U-G za czerwiec 2020 r. prośbę uzasadniając panującą epidemią Covid-19.Postanowieniem z dnia 5 października 2020 r. Prezes PFRON odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne (Wn-U-G) za czerwiec 2020 r. W wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z 31 grudnia 2020 r. Prezes PFRON utrzymał w mocy własne postanowienie z 5 października 2020 r.W ocenie organu, w niniejszej sprawie niedochowanie terminu do złożenia dokumentacji nie zostało spowodowane przez żadną nagłą sytuację ani siłę wyższą w rozumieniu obowiązującego prawa, tylko przez brak należytej staranności w sprawie ubiegania się o refundację ze środków Funduszu za ww. okres oraz brak dostatecznej wiedzy wnioskodawcy o obowiązujących przepisach regulujących zasady przyznawania wybranej formy pomocy publicznej. Dodatkowo organ analizując zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że strona nie spełniła przesłanki z art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325) dalej "k.p.a.", umożliwiającej przywrócenie wnioskowanego terminu. W ocenie organu strona nie dochowała siedmiodniowego nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyjmując bowiem, że przeszkoda ustała najpóźniej w dniu 25 sierpnia 2020 r. (data złożenia wniosku Wn-U-G za czerwiec 2020 r, ), to termin do złożenia pisma o przywrócenie terminu upływał w dniu 1 września 2020 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentu Wn-U-G za czerwiec 2020 r. został przekazany do Funduszu przez skarżącego w dniu 2 września 2020 r. Zdaniem organu, z uwagi na fakt, że wszystkie przesłanki z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. muszą być spełnione łącznie, naruszenie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. powoduje, iż niezależnie od wskazanej przez stronę przyczyny uchybienia terminowi do złożenia wniosku Wn-U-G za czerwiec 2020 r., nie można uznać żądania strony.Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie oddalając skargę skarżącego podkreślił, że w sprawie bezspornym było, że skarżący przekazał wniosek o refundację składek na ubezpieczenie społeczne osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą (Wn-U-G) za czerwiec 2020 r, po terminie przewidzianym w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1218), zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie refundacji" tj. do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne oraz, że dopiero w dniu 2 września 2020 r. strona wystąpiła z wniosek o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosku.Odnosząc się do przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. które należy spełnić łącznie aby możliwe było przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej, sąd pierwszej instancji podkreślił, że w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku bez zachowania nieprzywracanego 7 dniowego terminu, albowiem złożył go po upływie 8 dni, zatem ten wymóg formalny nie został spełniony. Sąd zgodził się z organem, że przeszkoda ustała najpóźniej w dniu 25 sierpnia 2020 r. (jest to data złożenia wniosku Wn-U-G za czerwiec 2020 r.), a tym samym termin do złożenia pisma o przywrócenie terminu upływał w dniu 1 września 2020 r. Strona skarżąca złożyła zaś wniosek o przywrócenie terminu w dniu 2 września 2020 r. Tym samym w ocenie sądu pierwszej instancji organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Wbrew zarzutom skargi, zdaniem sądu pierwszej instancji, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości. Skarżonemu wyrokowi zarzucił:1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności poprzez pominięcie przez organy orzekające faktu, iż skarżący nie miał możliwości złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne z uwagi na trwającą pandemię COVID-19;2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wy wołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1777) poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie iż strona z własnej winy uchybiła terminowi na złożenie wniosku o wypłatę refundacji składek, podczas gdy to organ zaniechał czynności zawiadomienia strony o uchybieniu terminu;3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjścia poza granice skargi;4. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 7a oraz 81a k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie zachodzą okoliczności szczególne i nieuzwględnienie słusznego interesu obywateli, którym bez wątpienia jest pomoc i szczególne wsparcie osób niepełnosprawnych w usuwaniu barier prawnych oraz pomocy finansowej takich osobom.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz na podstawie art. 203 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. i 205 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w związku z oświadczeniem, iż koszty pełnomocnika związane ze świadczeniem pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie.Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej.Przechodząc do sformułowanych w pkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać przede wszystkim należy, że kwestie przywrócenia terminu w postępowaniu dotyczącym refundacji składek na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych prowadzących działalność gospodarczą reguluje § 9 rozporządzenia w sprawie refundacji, zgodnie z którym terminy do złożenia wniosku Wn-U-G i wniosku Wn-U-A przywraca się na prośbę wnioskodawcy, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z treścią art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm., dalej "ustawa o rehabilitacji") przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego ze względu na brzmienie przesłanki przywrócenia terminu w obu regulacjach (rozporządzenie i k.p.a.) znajdą zastosowanie ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie wskazówki co do rozumienia i zastosowania tej przesłanki, wyrażone na gruncie art. 58 § 1 k.p.a.Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, nie można przyjąć, że wprowadzenie stanu epidemii Covid-19 w Polsce skutkowało dezaktualizacją wykładni przepisu art. 58 § 1 k.p.a. wskazującego na przesłanki przywracania uchybionego terminu. W związku z wprowadzeniem stanu epidemii zostało dodanych do porządku prawnego szereg instytucji prawnych które, w zależności od ich treści oraz okresu obowiązywania, zmieniły lub zmodyfikowały zasady liczenia terminów i ich przywracania w poszczególnych postępowaniach administracyjnych, nie zmieniły one jednak brzmienia art. 58 § 1-3 k.p.a., dlatego też bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące tej kwestii mogło być wykorzystane, zarówno przez organ jak i sąd pierwszej instancji przy wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.Należy przypomnieć, że organy orzekające w sprawie uznały wniosek skarżącego o przywrócenie terminu za niezasadny, przyjmując, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia dokumentu (Wn-U-G) za czerwiec 2020 r. a ponadto, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem 7 dniowego nieprzywracanego terminu od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Stanowisko to zaakceptował sąd pierwszej instancji uznając, że okoliczności faktyczne, na które powołuje się skarżący tj. trwający stan epidemii Covid-19 nie jest okolicznością przed której skutkami przedsiębiorca działający z należytą starannością nie jest w stanie się zabezpieczyć. Skarżący nie wykazał, aby powyższe zagrożenie istotnie i rzeczywiście wpłynęło na uchybienie terminu do złożenia wniosku za czerwiec 2020 r.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z powyższym poglądem. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez zainteresowanego choćby lekkiego niedbalstwa daje postawę do przyjęcia jego zawinienia w uchybieniu terminu a w konsekwencji odmowy jego przywrócenia. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje okoliczności faktycznych, na które powołuje się strona skarżąca tj. trwającego stanu epidemii Covid-19 jednakże należy wskazać, że już od 16 maja 2020 r. organy administracji publicznej ponownie "otworzyły" się na petentów, od tej daty istniała możliwość pozyskania stosowanych wniosków, czy to w formie papierowej czy też elektronicznie, dlatego też stan epidemii, sam w sobie nie stanowił wystarczającej podstawy do przyjęcia zasadności wniosku skarżącego o przywrócenie terminu.Dodatkowo NSA za prawidłowe uznał stanowisko organu jak i sądu pierwszej instancji, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem 7 dniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skoro w dniu 25 sierpnia 2020 r. skarżący w formie elektronicznej złożył wniosek o refundację składek to należy przyjąć, że w tej dacie ustała przyczyna która uniemożliwiła skarżącemu złożenie wniosku w terminie. Skarżący kasacyjnie nawet nie próbował podważyć powyższych ustaleń, ani nie też nie wskazał żadnych okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu. Tym samym również z tej przyczyny wniosek skarżącego nie mógł zostać rozpoznany pozytywnie.Z uwagi na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi wskazane w pkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej, bowiem ani organ ani sąd pierwszej instancji nie naruszyły wskazanych przepisów, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Działanie organu na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie jest niekorzystane dla skarżącego, nie może świadczyć o naruszeniu zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) czy też zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia (art. 7a k.p.a.).Odnośnie zaś zarzutu z pkt 3 petitum skarg kasacyjnej – naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że stosownie do tegoż przepisu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O naruszeniu normy wynikającej z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. W tym zakresie należy podkreślić, że skarżący po pierwsze w ogóle nie uzasadnił powyższego zarzutu a po drugie nie wskazał, jakie jeszcze przepisy prawa sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić przy orzekaniu, a których nie uwzględnił. Tym samym powyższy zarzut należało uznać za nieskuteczny.Niezasadny okazał się również zarzut podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej - naruszenia przepisów prawa materialnego art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Prawidłowa wykładnia art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 prowadzi do wniosku, że zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje uchybień terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, które miały wprawdzie miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, ale zakończyły swój bieg przed 16 grudnia 2020 r. Analiza art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, wprowadzonego przez art. 1 pkt 24 ustawy z 9 grudnia 2020 r., w związku z dyspozycją przepisu końcowego art. 10 tej ustawy zmieniającej, nie pozostawia wątpliwości co do zakresu retroaktywnego działania nowej regulacji. W zakresie przepisów zmieniających objętych art. 1 pkt 3 lit. a), art. 1 pkt 3 lit. b) oraz pkt 19 i 20, art. 1 pkt 26 oraz art. 8 w zakresie dodawanego art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej (zob. art. 10 pkt 3) ustawodawca wyraźnie nadał nowej regulacji wsteczną moc obowiązującą. Natomiast w zakresie pozostałych zmian normatywnych (w tym wynikających z art. 1 pkt 24, który wprowadził art. 15zzzzzn2) ustanowiono expressis verbis proaktywną skuteczność prawną zmiany normatywnej. Oznacza to, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 odnosi się do terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, których bieg nie zakończył się do dnia 16 grudnia 2020 r. (tj. do dnia wejścia w życie nowego prawa) i nie może wpływać na skutki prawne zakończenia biegu tego rodzaju terminów, który nastąpił do dnia 15 grudnia 2020 r. Przeciwna interpretacja w zakresie ustalenia czasowego zakresu skuteczności prawnej art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 prowadziłaby do rozszerzającej wykładni regulacji intertemporalnej, co zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni tego rodzaju przepisów jest niedopuszczalne.Przyjąć zatem należy, że użyte w art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 sformułowanie "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19" wyznacza jedynie opisowo zakres zastosowania powyższego przepisu, natomiast nie reguluje zakresu czasowego skuteczności prawnej nowego prawa. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony m.in. w wyrokach NSA: z 18 stycznia 2023 r., I GSK 313/22; z 28 listopada 2023 r., II GSK 106/23; z 21 czerwca 2023 r., I GSK 1164/22; 28 lutego 2023 r., I GSK 1071/22 czy też z dnia 14 maja 2025 r. I GSK 211/22 (dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie termin do wniesienia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne upływał z końcem czerwca 2020 r., z kolei termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosku upływał 1 września 2020 r., a więc przed dniem wejścia w życie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.Wobec powyższego Naczelny Sad Administracyjny skargę kasacyjną, jako niezasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.Odnosząc się do wniosku ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego kasacyjne, o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tak więc z tego rodzaju wnioskiem pełnomocnik winien zwrócić się do WSA w Warszawie.. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tak więc z tego rodzaju wnioskiem pełnomocnik winien zwrócić się do WSA w Warszawie.