sygn. II OSK 1077/24 24 czerwca 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - II OSK 1077/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na decyzjęOddalono skargę kasacyjną. Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 24 czerwca 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Andrzej Jurkiewicz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 28 listopada 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2036/23, oddalił skargę X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania.Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 2 lipca 2021 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (PINB) wpłynęło pismo Miasta Stołecznego Warszawy o przeprowadzenie kontroli budynku przy ul. [...] [...] w [...] (działka nr ewid. [...], obr. [...]) celem sprawdzenia legalności użytkowania budynku z funkcji mieszkalnej na funkcję usługową. W wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w dniu 3 sierpnia 2021 r. ustalono, że na ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami na parterze - oficyna. Budynek niepodpiwniczony posiadający 7 kondygnacji nadziemnych. Wskazano, że PINB decyzją z dnia 21 września 2018 r. nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku oficyny. Wg oświadczenia złożonego do protokołu w trakcie kontroli obiektu przez służby, tj. Sanepid i Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej budynek w 70 % był w stanie wykończonym. Roboty wykończeniowe wykonywane były na podstawie umowy przedwstępnej z inwestorem, a X sp. z o.o. 13 listopada 2018 r. ww. budynek został zakupiony przez X sp. z o.o. w 85% w stanie obecnego wykończenia z drzwiami wejściowymi na kody i karty. Lokale mieszkalne wykonano w 100%. Trwały roboty w części usługowej - parterze. Z protokołu wynika ponadto, że zgodnie z dokumentacją w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej budynek podzielono na 2 strefy pożarowe: parter - kategoria ZL III dla usług, a klatka schodowa wraz z holem i piętra 1-6 - kategoria ZL IV. Podniesiono, że w stanie obecnym po rozpoczęciu użytkowania budynek oficyny został wynajęty firmie Y sp. z o.o., która, wg. oświadczenia, wynajmuje mieszkania na podstawie umów długoterminowych. Dalej organ powiatowy stwierdził, że w ww. obiekcie prowadzona jest działalność usługowa związana z wynajmem mieszkań, co może powodować zmianę warunków przeciwpożarowych stref ZL IV na ZL V bez zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania we właściwym organie administracji architektoniczno- budowlanej.Zawiadomieniem z dnia 1 lipca 2022 r. PINB poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania ww. budynku mieszkalnego na funkcję zamieszkania zbiorowego.PINB postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r. Nr [...](sprostowanym postanowieniem z dnia 14 września 2022 r. Nr [...]) wstrzymał użytkowanie części mieszkalnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową na parterze przy ul. [...] [...] w [...], zmienionej na funkcję zamieszkania zbiorowego oraz nałożył na X sp. z o.o. sp.k. obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w art. 71 a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej: P.b.).W związku z dalszym użytkowaniem ww. obiektu oraz brakiem przedłożenia dokumentów legalizacyjnych PINB decyzją z dnia 8 marca 2023 r. Nr [...], na podstawie art. 71 a ust. 4 P.b., nakazał X sp. z o.o. sp.k. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części mieszkalnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową na parterze przy ul. [...] [...] w [...], pełniącego obecnie funkcję zamieszkania zbiorowego.Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) decyzją z dnia 23 czerwca 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania X sp. z o.o. sp.k., utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. W uzasadnieniu powyższej decyzji MWINB podniósł, że jedną z podstawowych zasad Prawa budowlanego w odniesieniu do istniejących obiektów budowlanych jest zapisany w art. 61 P.b. obowiązek korzystania z nich w sposób zgodny z ich przeznaczeniem. Podniósł, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy wskazuje, że w części spornego budynku (części mieszkalnej) prowadzona jest działalność usługowa (hotel - wynajem mieszkań). W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie mamy do czynienia ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego (wynajmowanie mieszkań), gdyż zmieniono warunki m.in. bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarne. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszym przypadku w istocie uległy zmianie warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Przede wszystkim analiza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie prowadzi do wniosku, iż budynek mieszkalny i zamieszkania zbiorowego zostały zakwalifikowane do innych kategorii zagrożenia ludzi. Zgodnie bowiem z § 209 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej "rozporządzenie") budynki mieszkalne zaliczane są do kategorii ZL IV, zaś budynki zamieszkania zbiorowego zaliczane są do kategorii ZL V. Powyższe rozróżnienie wpływa na wymagania przeciwpożarowe jakie budynek winien spełniać dla bezpiecznego jego użytkowania, co znajduje odzwierciedlenie w przepisie § 212 i następnych tego rozporządzenia. W związku z tym zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego na zamieszkania zbiorowego w sposób oczywisty zmienia warunki pożarowe, higieniczno-sanitarne, pracy. Podjęcie działalności usługowej (wynajem mieszkań) w ww. części budynku mieszkalnego wielorodzinnego spowodowało zmiany z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które znajdowały zastosowanie do dotychczasowego sposobu użytkowania. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Ww. budynek w części objętej postępowaniem nie pełni funkcji mieszkalnej, nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, tj. nie stanowi pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych umożliwiających stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Wobec powyższego stwierdzono, że w omawianej spawie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania ww. części budynku na cele usługowe (hotel).Dalej MWINB stwierdził, że skoro termin na przedłożenie dokumentów legalizacyjnych upłynął zasadne było zastosowanie przez organ I instancji nałożenia na skarżącego obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania ww. części budynku mieszkalnego wielorodzinnego użytkowanego jako budynek zamieszkania zbiorowego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 61 P.b. i powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że niezależnie od tego kto dokona samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu odpowiedzialność za takie działanie ponosi właściciel lub zarządca obiektu.MWINB wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwalający na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania ww. części budynku w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Organy dokonały oceny materiału dowodowego w sposób logiczny, zgodny z przepisami, zasadami wiedzy technicznej i doświadczenia życiowego i nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności dowodów i ich mocy nastąpiła na podstawie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego.Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że są niezasadne i nie mają oparcia w zebranym materiale dowodowym, bowiem kwestia właściwego oznaczenia adresata postanowienia Nr [...]i dokonania sprostowania w tym zakresie postanowieniem Nr [...]była przedmiotem odrębnego postępowania zażaleniowego prowadzonego przez organ wojewódzki. MWINB zaznaczył, że (za postanowieniem Nr [...]z dnia 10 listopada 2022 r.), wskazany przez organ I instancji błąd w nazwie spółki, tj. niedokładne (niepełne) oznaczenie formy prawnej spółki będącej adresatem postanowienia, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, ma charakter niezamierzonego błędu pisarskiego, który nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia Nr [...]. Jakkolwiek w postanowieniu [...]wskazał niepełną formę prawną spółki, to z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest spółka X sp. z o.o. sp. k. jako właściciel ww. budynku. Wobec powyższego uznano, że w toku postępowania czynności były podejmowane w stosunku do X sp. z o.o. sp. k. jako strony postępowania, a nie w stosunku do innego podmiotu. Ubocznie organ odwoławczy wskazał, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., VII SA/Wa 40/23, oddalił skargę na ww. postanowienie.Skargą X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1944); art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 6 k.p.a.; art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a.; art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 71 a ust. 4 P.b.; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. względnie art. 138 § 2 k.p.a.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest niezasadna. Sąd podzielił ustalenia organów co do zmiany samowolnej sposobu użytkowania części przedmiotowego budynku. Wskazał, że z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że budynek składa się z części mieszkalnej i części usługowej. W części mieszkalnej budynku prowadzona jest działalność usługowa (hostel – krótkoterminowy wynajem mieszkań). Stosownie do treści § 3 pkt 5 rozporządzenia przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć "budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny". Z treści powyższego przepisu zdaniem Sądu bezspornie wynika, że budynkiem zamieszkania zbiorowego są obiekty których oferta skierowana jest do dużej ilości osób i w których jednocześnie może przebywać większa liczba osób. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w przedmiotowym budynku prowadzony jest hostel.W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o usługach hotelarskich. Brak spełnienia wymogów budynku hotelarskiego z art. 35 ust. 1 ustawy o usługach hotelarskich nie zmienia bowiem oceny, że obecnie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku na budynek zamieszkania zbiorowego. Trafnie w ocenie Sądu organy administracji uznały, że doszło do zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego, gdyż zmieniono warunki m.in. bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarne, co wpływa na sposób użytkowania całego budynku. Sąd wskazał, że zgodnie z § 209 ust. 2 rozporządzenia budynki mieszkalne zaliczane są do kategorii ZL IV, zaś budynki zamieszkania zbiorowego zaliczane są do kategorii ZL V. Powyższe rozróżnienie wpływa na wymagania przeciwpożarowe, jakie budynek winien spełniać dla bezpiecznego jego użytkowania, zgodnie z § 212 -308 rozporządzenia. W związku z tym zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego na zamieszkania zbiorowego zmienia warunki pożarowe, higieniczno-sanitarne, pracy. Podjęcie działalności usługowej prowadzenie hostelu (krótkoterminowy wynajem mieszkań) w części budynku mieszkalnego wielorodzinnego spowodowało zmiany z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, dotyczące wielkości lub układu obciążeń, dla całego budynku. Trafnie zdaniem Sądu organy uznały, że budynek obecnie nie pełni funkcji mieszkalnej, nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, tj. nie stanowi pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych umożliwiających stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Wobec powyższego stwierdzono, że w omawianej spawie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania części mieszkalnej budynku na cele usługowe (hostel).Sąd podkreślił, że zmiana sposobu użytkowania spowodowała, że zastosowanie znajdują przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia, tak jak miałyby zastosowanie w przypadku rozbudowy czy przebudowy budynku, zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Zmiana sposobu użytkowania lokalu o funkcji mieszkalnej (czyli części obiektu budowlanego) na inne cele użytkowe w świetle przepisów Prawa budowlanego jest dopuszczalna, o ile podmiot zainteresowany dopełni procedury zgłoszeniowej (art. 71 ust. 2), zaś właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący takiego zgłoszenia nie dokonał, wobec czego prawidłowo organy przyjęły, że do zmiany sposobu użytkowania doszło w sposób samowolny. Skoro doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, to organ I instancji prawidłowo, w świetle art. 71a ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego, wstrzymał jego użytkowanie i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentacji, o której mowa na podstawie art. 71 ust. 2 P.b. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący nie zastosował się do obowiązku wstrzymania zmienionego sposobu użytkowania, co skutkowało obligatoryjnym zastosowaniem przez organ normy art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego i nakazaniem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu.Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (względnie art. 138 § 2 k.p.a.) był w ocenie Sądu niezasadny. Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, zebrano cały niezbędny materiał dowodowy, dokonano jego swobodnej, ale nie dowolnej oceny, a w konsekwencji ustalono poprawnie stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Prawidłowo organy administracji wskazały też jako adresata decyzji skarżącą Spółkę jako właściciela budynku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że decyzji wydanej na podstawie art. 71a ust. 4 P.b., nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, może być podmiot wskazany w art. 61 Prawa budowlanego, tj. właściciel lub zarządca budynku. Te podmioty bowiem są zobowiązane do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego.) i wobec tego do nich można kierować nakazy dotyczące przywrócenia legalnego sposobu użytkowania.Niezasadny okazał się również zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 6 k.p.a. poprzez błędne określenie strony, do której zaskarżona decyzja jest adresowana. Sąd zwrócił uwagę, że kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r. nr [...] MWNIB utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 14 września 2022 r. o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w postanowieniu organu powiatowego z 1 lipca 2022 r., poprzez dopisanie po wyrazach "X sp. z o.o." wyrazów: "Sp.K.". Wyrokiem z 20 kwietnia 2023 r. WSA w Warszawie, w sprawie o sygnaturze akt VII Sa/ WA 40/2023, oddalił skargę skarżącej na powyższe postanowienie MWINB z dnia 10 listopada 2022 r.Sąd uznał też za nietrafny zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 71 a ust. 4 P.b. W ocenie Sądu organy nadzoru budowalnego dostatecznie precyzyjnie określiły część obiektu, która ma zostać przywrócona do poprzedniego sposobu użytkowania. Dotyczy to całej części mieszkalnej budynku, który jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową na parterze przy ul. [...] [...]. Właścicielem wszystkich lokali w budynku jest skarżąca spółka. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. Nie było bowiem w jego ocenie żadnych podstaw do zawieszania postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż postępowanie w przedmiocie sprostowania nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu. Na marginesie Sąd dodał, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło w dniu 23 czerwca 2023r., a zatem już po wydaniu ostatecznego postanowienia o sprostowaniu, a nawet po oddaleniu skargi na to postanowienie. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.Skargą kasacyjną X sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:1) naruszenie, w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez:a. nie swobodną lecz dowolną i wybiórczą ocenę dowodów przejawiającą się pominięciem w procesie ustalania stanu faktycznego znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń o przekształceniu lokali mieszkalnych znajdujących w budynku, o którym mowa w decyzji PINB z dnia 8 marca 2023 r. nr [...]w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oraz w utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] MWINB z dnia 23 czerwca 2023 r., w skutek którego to pomięcia WSA błędnie uznał, że przedmiotowe lokale nie stanowią pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych umożliwiających stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego; uwzględnienie powołanych zaświadczeń w procesie ustalania stanu faktycznego prowadziłoby zaś do wniosku, że rzeczony budynek w części objętej wymienionymi decyzjami składa się z wyodrębnionych prawnie (samodzielnych) lokali mieszkalnych, które stanowią pomieszczenia mieszkalne i pomocnicze umożliwiające stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego,b. naruszenie zasad logiki w procesie ustalania stanu faktycznego polegające na przyjęciu rozumowania, wedle którego okoliczność, iż budynek tudzież znajdujące się w nim lokale nie pełni funkcji mieszkalnej (jest wykorzystywany na działalności gospodarczą) jest tożsama z tym, że znajdujące się w budynku lokale nie stanowią pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych umożliwiających stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego; obie okoliczności w sposób oczywisty nie są zaś ze sobą tożsame;2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania. WSA nie dostrzegł bowiem, że organ administracji naruszył art. 7 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego. WSA nie dostrzegł braków w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ administracji i wynikającego z nich bezpodstawnego przyjęcia przez te organy, że przedmiotowe lokale nie nadają się do wykorzystania do celów prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego, przeoczenie to skutkowało zaniechaniem uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia,3) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. WSA nie dostrzegł, że przepis ten rozszerza zakres dopuszczalnego sposobu użytkowania lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach kategorii ZL IV o możliwość wykorzystywania ich do działalności polegającej na świadczeniu usług hotelarskich i w ten sposób powołany przepis wpływa na zakres dopuszczalnego sposobu korzystania z obiektu budowlanego mieszkalnego (art. 61 pkt 1 P.b.) a także uniemożliwia twierdzenie, że podjęcie w takim obiekcie powołanej działalności stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b.;4) naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie - otóż błędna interpretacja art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, o której mowa wyżej, w prostej konsekwencji prowadziła do naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 71 a ust. 4 P.b. Powołany przepis został naruszony przez WSA poprzez nieprawidłową ocenę jego zastosowania przez organ administracji.Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w zakresie zarzutów z punktów 1 i 2 powyżej skargę kasacyjną opiera na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w zakresie zarzutów z punktów 3 i 4 skargę kasacyjną opiera na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego odpowiednio poprzez jego błędną wykładnię (zarzut z pkt 3) i błędne zastosowanie (zarzut z pkt 4).W oparciu o przytoczone zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca Spółka oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, stąd też nie zasługiwała na uwzględnienie.Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego w pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż przedmiotem oceny legalności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji była ostateczna decyzja MWINB z dnia 23 czerwca 2023 r. nakazująca skarżącej, na podstawie art. 71a ust.4 w zw. z art. 71a ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części mieszkalnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową na parterze przy ul. [...] [...] w [...] na terenie Dzielnicy [...], pełniącego obecnie funkcję zamieszkania zbiorowego.W sprawie tej niesporne jest, iż przedmiotowy siedmiokondygnacyjny budynek wielorodzinny z usługami w parterze przy ul. [...] [...] w [...] (działka nr [...] z obrębu [...]) zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oficyny – budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową na parterze, zmienionej następnie decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2016 r. (w związku ze zmianą w projekcie budowlanym polegającą na podwyższeniu szybu windowego i wykonaniu ostatniego przystanku windy na dachu przedmiotowego budynku).Ponadto w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż PINB decyzją z dnia 21 września 2018 r. nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie spornej oficyny-budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową w parterze. Według oświadczenia złożonego do protokołu w trakcie kontroli obiektu przez służby, tj. Sanepid i Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej budynek w 70 % był w stanie wykończonym. Roboty wykończeniowe wykonywane były na podstawie umowy przedwstępnej z inwestorem a X sp. z o.o. Następnie w dniu 13 listopada 2018 r. ww. budynek został zakupiony przez skarżącą w 85% w stanie obecnego wykończenia z drzwiami wejściowymi na kody i karty. Lokale mieszkalne wykonano w 100%. Trwały roboty w części usługowej - parterze. Z protokołu wynika ponadto, że zgodnie z dokumentacją w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej budynek podzielono na 2 strefy pożarowe: parter - kategoria ZL III dla usług, a klatka schodowa wraz z holem i piętra 1-6 gdzie znajduje się część mieszkalna- kategoria ZL IV.Zatem z ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 21 września 2018 r. jak też z ujawnionej w sprawie księgi wieczystej działki nr [...] z obrębu [...] w [...] o nr [...]wynika, iż budynek przy ul. [...] [...] jest budynkiem mieszkalnym. W budynku tym na 6 piętrach znajdują się 22 apartamenty a są one aktualnie, co potwierdzają akta sprawy, wynajmowane (wykorzystywane są na działalność gospodarczą). Po rozpoczęciu użytkowania spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową w parterze, obiekt ten został wynajęty firmie Y sp. z o.o., która, wg. oświadczenia, wynajmuje mieszkania na podstawie umów długoterminowych. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części mieszkalnej przedmiotowego budynku, bowiem w tej części mieszkalnej budynku prowadzona jest działalność usługowa (hostel – krótkoterminowy wynajem mieszkań). Dodatkowo na prowadzenie tej działalności usługowej wskazują przywołane przez organy nadzoru budowlanego strony internetowe www.booking.com czy www.no4residance.com gdzie znajduje się oferta wynajmu apartamentów w spornym budynku.Nie jest zatem kwestionowane, iż w części mieszkalnej obejmującej 6 kondygnacji spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego prowadzony jest wynajem apartamentów na doby, co oznacza, że lokale te wykorzystywane są do świadczenia usług zamieszkania zbiorowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zamieszkanie zbiorowe to termin odnoszący się do budynków przeznaczonych do okresowego pobytu ludzi. Budynek zamieszkania zbiorowego może obejmować różne obiekty, takie jak hotele, pensjonaty, domy dziecka, internaty, schroniska młodzieżowe oraz inne miejsca, w których przebywa określona grupa osób. Budynki te nie obejmują bloków mieszkalnych ani domów wielorodzinnych. W kontekście prawnym, zamieszkanie zbiorowe odnosi się do budynków, w których przez krótki czas mieszka określona grupa ludzi. Z przepisów § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez budynki zamieszkania zbiorowego - należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny.W związku z tym ustalono, że w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania części mieszkalnej przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na 6 piętrach na budynek zamieszkania zbiorowego (hostel, aparthotel), gdyż zmieniono warunki m.in. bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarne, co wpływa na sposób użytkowania całego budynku, bez uzyskania wymaganego w tym zakresie pozwolenia, co również nie jest sporne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione w sprawie przez organy ustalenia w zakresie stanu faktycznego są prawidłowe i oparte o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, a w konsekwencji zasługiwała na uwzględnienie dokonana przez organy w oparciu o te ustalenia ocena prawna. Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej w realiach tej sprawy ujawnione wyżej okoliczności faktyczne uzasadniają zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów nadzoru budowlanego, że doszło w przedmiotowym budynku wielorodzinnym do samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. WSA w Warszawie niewadliwie ocenił, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z punktu widzenia treści art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., który zawiera legalną definicję "zmiany sposobu użytkowania". Zgodnie z tą definicją przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się "w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń". Przy czym wyliczenia zawarte w tym przepisie nie stanowią katalogu zamkniętego, bowiem ustawodawca posłużył się słowem "w szczególności", co wskazuje na jego niewyczerpujący charakter. Dlatego uznanie, czy w konkretnym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania, zależy od ustalonego stanu faktycznego i jego właściwej analizy.A zatem to właśnie ww. przepis prawa materialnego determinował zakres postępowania wyjaśniającego potrzebny do stwierdzenia, czy w przedmiotowym budynku doszło do samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. Dla tej oceny nie mają zatem znaczenia inne okoliczności niż wynikające z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b.Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą zgody właściwego organu, należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Tak więc nie tylko zmiana rodzaju użytkowania obiektu budowlanego, lecz także znaczące zwiększenie zakresu realizowanej już działalności w tym obiekcie może powodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zatem ocena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania. Zachowanie zatem nawet tej samej funkcji budynku nie przesądza o tożsamości prowadzonych w nim działalności-patrz wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3014/14.Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania-patrz wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. II OSK 2236/14W realiach tej sprawy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania 6 kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego, nastąpiło to poprzez zmianę warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarnych.Przypomnieć należy w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej sporny budynek podzielono na 2 strefy pożarowe: parter - kategoria ZL III dla usług, a klatka schodowa wraz z holem i piętra 1-6 gdzie znajduje się część mieszkalna- kategoria ZL IV co odpowiada wymogom z § 209 ust.2 pkt 3 i 4 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdy tymczasem obiekty zamieszkania zbiorowego zaliczane są do kategorii ZL V. Spowodowało to zmianę z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno –sanitarnego a także zdaniem NSA wpływa na wielkość i układ obciążeń. W konsekwencji zasadnie uznano, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, bowiem nie zostało to poprzedzone wymaganym zgłoszeniem.Dlatego też wdrożono postępowania, w którym umożliwiono skarżącej zalegalizowanie tej samowolnej zmiany, wydając dnia 1 lipca 2022 r. postanowienie (sprostowane postanowieniem z dnia 14 września 2022 r.) wstrzymujące użytkowanie części mieszkalnej przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową w parterze oraz nakładające obowiązek przedstawienia, w terminie 6 m-cy od dnia doręczenia, wskazanych w sentencji postanowienia dokumentów. Pomimo skutecznego doręczenia wskazanego wyżej postanowienia, skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów, dlatego też organy nadzoru budowlanego zastosowały konstrukcję prawną z art. 71a ust.4 w zw. z art. 71a ust.1 pkt 1 i 2 P.b. nakazując przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części mieszkalnej spornego budynkuNakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jest możliwe tylko wówczas, gdy zobowiązany nie wykonał w terminie nałożonych obowiązków lub mimo wstrzymania w dalszym ciągu kontynuował zmieniony sposób użytkowania. Przepis art. 71a ust. 4 P.b. ma charakter restrykcyjny i może być stosowany tylko w przypadku zlekceważenia przez stronę postępowania nakazów zawartych w postanowieniu wydanym w oparciu o art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Dlatego sankcja przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania może być nałożona wyłącznie na podmiot, który nie poddał się wymogom postanowienia wydanego na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Skoro skarżąca nie poddała się wymogom wydanego postanowienia z dnia 1 lipca 2022 r. (sprostowanego postanowieniem z dnia 14 września 2022 r.), to zasadnie w realiach tego postępowania wydano zaskarżoną decyzję.Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 35 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, jak też nie naruszył ww. przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (zarzut kasacji oznaczony w petitum jako nr 3 i 4 ).Z dyspozycji art. 35 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.Z kolei w ustępie 2 powołanej wyżej normy wynika, że usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4 oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.W przypadku obiektów hotelarskich mamy do czynienia z wymaganiami co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalonymi dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany (art. 35 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy). W przypadku innych obiektów wymagania te są złagodzone - są to minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4 ustawy o usługach hotelarskich (art. 35 ust. 2 ). Zatem usługi te mogą być świadczone w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych ale muszą one wówczas spełniać wymogi dla budynków zbiorowego zamieszkiwania. Wspólnymi wówczas wymaganiami są to wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 2 ustawy o usługach hotelarskich).Tym samym zdaniem NSA świadczenie usług hotelowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym jest możliwe, ale wymaga spełnienia określonych wymogów prawnych (uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i dostosowania obiektu do charakteru prowadzonej działalności, zapewnienia odpowiednich wymogów zbiorowego zamieszkiwania w zakresie przepisów przeciwpożarowych) co w tej sprawie nie nastąpiło.Krótkoterminowy wynajem mieszkań (apartamentów) w budynku obejmującej 6 kondygnacji przeznaczonych dla mieszkalnictwa wielorodzinnego w realiach tej sprawy nosi cechy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu Prawa budowlanego. Podjęcie tego typu działalności w obiekcie budowlanym, z uwagi w szczególności na wymagania przeciwpożarowe jakie budynki zamieszkania zbiorowego muszą spełniać w odróżnieniu od obiektów mieszkalnictwa wielorodzinnego, zdaniem NSA, spowodowało zasadniczą zmianę w zakresie warunków: bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarnych. Prowadzona bowiem działalność gospodarcza (hotelarska), co do zasady powoduje w sposób zasadniczy zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania w opisanym wyżej zakresie. Stąd też wskazywanie w skardze kasacyjnej, iż co do zasady funkcja mieszkaniowa została zachowana, nie może odnieść zamierzonego skutku.W skardze kasacyjnej powołano, się na zaświadczenia potwierdzające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jakie wydano, a które znajdowały się w aktach sprawy. Zaświadczenia te, zdaniem NSA nie miały istotnego znaczenia w procesie ustalani stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Zaświadczenie potwierdzające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ma charakter deklaratoryjny. Oznacza to, że nie ustanawia nowego prawa, a jedynie potwierdza fakt, że przekształcenie nastąpiło z mocy prawa. To zaświadczenie jest dowodem na to, że użytkowanie wieczyste zostało przekształcone w prawo własności i jest niezbędne do ujawnienia tego faktu w księdze wieczystej. Istotne jest również i to, że przesłanka przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oceniana była według stanu faktycznego i prawnego na dzień 1 stycznia 2019 r. Natomiast wynajęcie wszystkich lokali skarżącej w budynku przy ul. [...] [...] podmiotowi trzeciemu nastąpiło na podstawie umowy z dnia 10 kwietnia 2019 r. zawartej z Y sp. z o.o. w celu podnajmu krótkoterminowego (porównaj prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2946/22). Tym samym wskazywane w kasacji zaświadczenia nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu.Dotychczasowe rozważania wskazują, iż nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., podobnie jak i zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.W sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe. Możliwość zastosowania przepisów procedury cywilnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczona została bowiem ustawowo do sytuacji procesowej określonej w art. 106 § 3, to jest do przeprowadzania w ramach postępowania sądowego uzupełniającego dowodu z dokumentu. Tym samym zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wtedy, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji sam nie uzupełniał postępowania dowodowego, nie mógł naruszyć art. 106 § 5 p.p.s.a. Przepis ten zawiera odesłanie nie tylko do przepisów k.p.c., ale i do art. 106 § 3 p.p.s.a. ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To zaś oznacza, iż odpowiednie przepisy k.p.c. są wtórne w stosunku do regulacji zawartej w art. 106 § 5 i art. 106 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe - podobnie w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1568/17.Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.