Wyrok - VI SA/Wa 3652/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 8 sierpnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (Spr.) Protokolant ref. stażysta Agnieszka Stegenka-Jakubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. i [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. na czynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie żądania blokowania przekazu informacji oddala skargę UZASADNIENIE F.Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (Spr.) Protokolant ref. stażysta Agnieszka Stegenka-Jakubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. i [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. na czynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie żądania blokowania przekazu informacji oddala skargę UZASADNIENIE F.
Data orzeczenia
8 sierpnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Maciej Borychowski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
F. [...] im. R. D. z siedzibą w W. oraz D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Strona", "Skarżąca") pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie skargę na czynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "Organ", " Szef ABW") skierowaną, na podstawie art. 180 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, do przedsiębiorców telekomunikacyjnych tj.: do P. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o., dotyczącą żądania blokowania przekazu informacji strony internetowej www.[...] (dalej: "zaskarżona czynność").Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie art. 180 p.t. w zw. z art. 54 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne uznanie, że przekaz informacji przez stronę internetową www.[...] może zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, co stanowiło niedopuszczalną cenzurę prewencyjną sprzeczną z powołanym przepisem Konstytucji RP.Strona wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") oraz o zasądzenie od Organu solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.W petitum skargi zawarty został również wniosek dowodowy o zobowiązanie Organu o udzielenie informacji czy żądanie zablokowania strony internetowej www.myslpolska.info zostało także skierowane do innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych (oprócz tych wskazanych w petitum skargi), a jeżeli tak to do jakich.W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w związku z licznymi informacjami od czytelników "Myśli Polskiej" dotyczącymi niemożności otworzenia strony internetowej ww.myślpolska.info, pełnomocnik Strony zwrócił się do przedsiębiorców telekomunikacyjnych tj.: P. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. o udzielenie wyjaśnień w zakresie przyczyn zablokowania ww. domeny.Z uzyskanych odpowiedzi otrzymanych w dniu 22 lipca 2024 r. wynikało, że przedmiotowa strona internetowa została zablokowana na wniosek uprawnionego podmiotu, tj. Szefa ABW w trybie art. 180 p.t.W dalszej kolejności Skarżąca przywołując przepis art. 180 p.t., który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do niezwłocznego blokowania połączeń telekomunikacyjnych lub przekazów informacji, na żądanie uprawnionych podmiotów, jeżeli połączenia te mogą zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, albo do umożliwienia dokonania takiej blokady przez te podmioty, wskazał, że nigdy nie otrzymała od ABW (ani innego organu) żadnej informacji sugerującej, że treści prezentowane na stronie internetowej mogą w jakikolwiek sposób naruszać prawo, a tym bardziej zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Strona podkreśliła, że w trakcie kilkudziesięcioletniej publicystyki na łamach "Myśli Polski" nie zdarzył się żaden wypadek, aby treści tam prezentowane naruszały w jakikolwiek sposób powszechnie obowiązujące prawo. Skarżąca zauważyła, iż powyższe dotyczy także treści prezentowanych od ok. 5 lat na stronie internetowej. Strona zaznaczyła także, iż prawo do publikowania treści na stronie internetowej jest prawem Strony do wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, znajdującymi ochronę w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie przepis art. 54 ust. 2 Konstytucji RP, przewiduje wprost zakaz cenzury prewencyjnej środków społecznego przekazu, do jakich z pewnością należy zaliczyć strony internetowe.W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o odrzucenie skargi w całości na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej. W ocenie Organy Skarżąca nie posiadała legitymacji do złożenia skargi. Natomiast w razie nie przychylenia się przez Sąd do wniosku o odrzucenie skargi Organ wniósł o jej oddalenie w całości, na podstawie art. 151 P.p.s.a.W jawnej części odpowiedzi na skargę Szef ABW wskazał, że art. 180 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne przewiduje, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do niezwłocznego blokowania połączeń telekomunikacyjnych lub przekazów informacji, na żądanie uprawnionych podmiotów, jeżeli połączenia te mogą zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, albo do umożliwienia dokonania takiej blokady przez te podmioty.Organ wskazał, że motywy przemawiające za zasadnością blokowania przekazu informacji stanowią dokumenty niejawne. W związku z czym brak jest możliwości ich przywołania.Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 24 lipca 2025 r. zatytułowanym "Replika na odpowiedź na skargę wraz z wnioskami dowodowymi" podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca odwoływała się do wyroku ETPCz z 23 czerwca 2020 r., Vladimir Kharitanov p. Rosji, skarga nr 10795/14, Bulgakov p. Rosji, skarga nr 12468/15, Engels p. Rosji, skarga nr 61919/16, który dotyczył działania władz rosyjskich wobec trzech stron internetowych. ETPCz uznał, że zablokowanie całej strony internetowej lub adresu IP jest środkiem skrajnym i może być w sposób arbitralny wykorzystywane przez władze. Blokowanie stron internetowych musi być proporcjonalne i nie może naruszać wolności słowa.Ponadto pełnomocnik Strony wniósł o nieuwzględnienie wniosku o odrzucenie skargi. W odpowiedzi na podniesiony przez Organ brak legitymacji do złożenia skargi, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., wniósł o dopuszczenie dowodów z: 1) faktury VAT nr [...] (z adnotacją zapłacone), 2) faktury proforma nr [...], 3) faktury proforma nr [...], 4) potwierdzenia opłat (historia rachunku) faktur proforma wskazanych w pkt 2 i 3, 5) faktury VAT nr [...] (z adnotacją "zapłacone"), 6) oświadczenia P. P. (prezesa zarządu Skarżącej), 7) wydruku artykułu ze strony www. [...] z dnia wniesienia skargi, tj. 21/08/2024 – na okoliczność legitymacji Skarżącej do złożenia skargi.Pismem z dnia 25 lipca 2024 r. pełnomocnik Strony uzupełnił pismo z dnia 24 lipca 2025 r. o brakujący wydruk ze strony internetowej.Na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z urzędu, na podstawie art. 96 § 1 P.p.s.a. zarządził odbycie całego posiedzenia przy drzwiach zamkniętych z uwagi na możliwość ujawnienia okoliczności stanowiących informacje niejawne oraz pouczył o odpowiedzialności karnej z art. 241 § 2 kodeksu karnego.Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski dowodowe i poparł skargę. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił ponadto, że w obecnej chwili wszystkie strony internetowe są odblokowane (od 10 listopada 2024 r.) w związku ze zmianą przepisów. Kwestia strony internetowej [...].com.pl nie jest przedmiotem sprawy. Ponadto pełnomocnik Strony rozszerzył zarzuty skargi o zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji RP oraz o art. 44 ust. 1 prawa prasowego. Wniósł o zwrot kosztów procesowych oraz dopełnił wniosek o zwrot kosztów biletów dotyczących podróży do sądu i z powrotem.Pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi i wniosku dowodowego zawartego w skardze. Wnioski dowodowe zawarte w replice pozostawił do uznania sądu.Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.: 1) oddalić wniosek dowodowy zawarty w skardze, 2) oddalić wniosek dowodowy zawarty w piśmie pełnomocnika Skarżącej zawarty w piśmie z dnia 25 lipca 2025 r. (uzupełnienie pisma zatytułowanego "Replika na odpowiedź na skargę wraz z wnioskami dowodowymi") – w zakresie wydruków – zrzutów z ekranu strony internetowej, 3) przeprowadzić dowód z dokumentów wskazanych w piśmie procesowym Skarżącej z dnia 24 lipca 2025 r. (wymienione w punkcie 1 – 6 pisma).Pełnomocnik Skarżącej złożył zastrzeżenie do protokołu wobec nieuwzględnienia wniosku dowodowego.Po zamknięciu rozprawy Sąd, z uwagi na zawiły charakter sprawy, odroczył na dzień 8 sierpnia 2025 r. termin ogłoszenia orzeczenia (vide: protokół rozprawy – k. 107 akt sądowych).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracji publicznej pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.W tym miejscu należy odnotować, że sprawy o zbliżonym stanie faktycznym i pranym były przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie w wyrokach z dnia: 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1392/23 i 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2972/23. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko wyrażone w ww. orzeczeniach w zakresie legitymacji Skarżącej do wniesienia skargi na czynność Szefa ABW dotyczącą żądania blokowania przekazu informacji. Blokowanie strony internetowej www. [...] nastąpiło na wniosek skierowany do przedsiębiorców telekomunikacyjnych na mocy art. 180 ustawy Prawo telekomunikacyjne (ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne utraciła moc z dniem 10 listopada 2024 r., związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. Prawo komunikacji elektronicznej, Dz. U. poz. 1221 z późn. zm.).Wskazać należy, że stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. akty przewidziane w tym przepisie mają charakter sformalizowany i przyjmują zwykle postać pisma lub zaświadczenia. Z kolei czynności przyjmują postać działań faktycznych, które w wyniku ich realizacji wywołują względem określonych podmiotów następstwa w zakresie nabycia uprawnienia, odmowy ich przyznania, czy nałożenia obowiązku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1457/19).W niniejszej sprawie, co jest poza sporem, Skarżąca nie została powiadomiona przez Organ o dokonanym zablokowaniu strony internetowej. Informacje w tym zakresie Skarżąca "pozyskiwała" od użytkowników strony www. [...], którzy zgłaszali problem z otwarciem tej strony. Jednoznaczną odpowiedź o zablokowaniu strony internetowej Strona powzięła po uzyskaniu odpowiedzi – e-mail z dnia 22 lipca 2024 r. od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego P. sp. z o.o. (k. 7 akt sadowych). Zdaniem Sądu, interes prawny Skarżącej w złożeniu skargi do sądu administracyjnego w przedmiocie czynności, której skutkiem jest zablokowanie wskazanej strony internetowej, nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonych w sprawie danych. Z dopuszczonych bowiem przez Sąd dowodów dołączonych do pisma Skarżącej z dnia 24 lipca 2025 r. (faktur oraz oświadczenia prezes zarządu F. [...] im. R. D.) wynik, że koszty utrzymania domeny (według oświadczenia P. P. od października 2020 r. do nadal) ponosiła ww. F.. W tym też okresie strona internetowa była użyczona spółce, w której F. jest jednoosobowym wspólnikiem. W związku z powyższym, w ocenie Sądu wniosek Szefa ABW, skierowany na podstawie art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, kreował po stronie Skarżącej interes prawny w niniejszej sprawie. Wprawdzie nie była ona adresatem żądania, ale adresatem skutków jego wykonania, tj. pozbawieniem możliwości przekazu informacji za pośrednictwem strony internetowej.W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga była co do zasady dopuszczalne.Przechodząc w dalszej części do oceny zasadności wniesionej skargi należy zauważyć, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.Materialną podstawą skierowania do przedsiębiorców telekomunikacyjnych żądania blokowania strony www. [...] był art. 180 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Ustawa Prawo telekomunikacyjne, również w zakresie ww. artykułu utraciła moc w dniu 10 listopada 2024 r., na art. 68 ust. 1 ustawy dnia 12 lipca 2024 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1222). Niezależnie od powyższego, przedmiotem rozsądzenia jest ocena czy na dzień żądania blokowania przekazu informacji były podstawy zastosowania przez Organ narzędzia, o którym mowa w art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorca telekomunikacyjny był obowiązany do niezwłocznego blokowania połączeń telekomunikacyjnych lub przekazów informacji, na żądanie uprawnionych podmiotów, jeżeli połączenia te mogą zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, albo do umożliwienia dokonania takiej blokady przez te podmioty. W niniejszej sprawie przedmiotem żądania Szefa ABW było żądanie blokowania przekazu informacji (zablokowanie strony internetowej).Wskazać należy, że treść art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego faktycznie pozostawiała do oceny uprawnionego organu czy w danym przypadku zaszły przesłanki żądania blokowania przekazu informacji, tj. czy przekaz zagraża wartościom wskazanym w tym przepisie. Przepisy Prawa telekomunikacyjnego, obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej czynności nie definiowały takich pojęć jak obronność, bezpieczeństwo państwa czy bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z czym ocena czy ww. okoliczności występują wchodziła w zakres kompetencji organu. Należy również wskazać na cel regulacji z art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego i możliwość jego zastosowania w określonych sytuacjach. Niewątpliwie jego celem było podjęcie przez uprawniony organ niezwłocznych działań zmierzających do zablokowania przekazu informacji, tym samym zapobieżenie dalszemu funkcjonowaniu strony internetowej, co mogłoby godzić w ochronę wartości wskazanych w tym przepisie. Innymi słowy, celem tego przepisu w zamierzeniu ustawodawcy było zabezpieczenie przed negatywnym wpływem informacji przekazywanych za pośrednictwem strony internetowej. Nie powinno również ujść uwadze, że zastosowanie tego przepisu wymagało szczegółowej analizy przez uprawniony podmiot, czy przekaz informacji jest na tyle niebezpieczny, że narusza dobra chronione tym przepisem. Tym samym nie można uznać, że art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego był w istocie, co akcentuje Skarżąca, narzędziem prewencyjnej cenzury.Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 2 marca 1994 r., sygn. akt W 3/93, LEX 25105 wskazał m.in.: "Wolność słowa, podobnie jak wszelkie inne prawa i wolności jednostki, nie ma charakteru absolutnego i może być poddawana koniecznym ograniczeniom, co expressis verbis dopuszczone jest także przez Konwencję Europejską (art. 10 ust. 2 i art. 15). Ustanawianie tych ograniczeń należy do kompetencji ustawodawcy, konieczne jest jednak spełnienie trzech warunków. Po pierwsze, ustawowe ograniczenie wolności może nastąpić tylko wówczas, gdy dopuszczone jest w sposób wyraźny w innych przepisach konstytucyjnych, bądź gdy konieczne jest wzajemne harmonizowanie wolności słowa z innymi zasadami, normami i wartościami konstytucyjnymi. (...) Po drugie, ustawowe ograniczenia wolności słowa wprowadzane mogą być tylko w zakresie niezbędnym i traktowane być muszą w kategoriach wyjątków. Ich istnienie zawsze musi wynikać z wyraźnie sformułowanych przepisów ustawowych i zakazane jest opieranie ich na domniemaniu. Przy wykładni takich przepisów ustawowych zawsze należy też przyznawać pierwszeństwo takiemu ich rozumieniu, które w najpełniejszy sposób koresponduje z konstytucyjną zasadą wolności słowa. Po trzecie, ani poszczególne ograniczenia ustawowe, ani też ich suma nie mogą naruszać istoty zasady wolności słowa. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny "Ustawy zwykłe mogą konkretyzować bądź uzupełniać przepisy Konstytucji dotyczące praw i wolności... nie mogą jednak naruszać istoty tych praw" (U. 6/92, OTK w 1992 I, s. 204; także K 6/90, OTK w 1991, s. 21; K. 1/91, OTK w 1991, s. 91)".Problematyka blokowania stron internetowych była także przedmiotem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: "ETPCz"), który wskazywał że ingerencja państwa w postaci blokowania lub ograniczania dostępu do Internetu musi być przedmiotem szczególnego badania jej dopuszczalności, a zastosowane ograniczenia muszą być ściśle niezbędne dla osiągnięcia uzasadnionego celu. Po pierwsze, zakaz taki służyć ma ochronie ważnego dobra, po drugie, musi być wąsko sformułowany, a po trzecie, nie może jednocześnie pozbawiać możliwości zabierania głosu w sprawie, która budzi uzasadnione zainteresowanie publiczne (por. Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 21 marca 2000 r. w sprawie Wabl przeciwko Austrii, skarga nr 24773/94).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko Szefa ABW, że w sprawie zaszły przesłanki żądania od przedsiębiorców telekomunikacyjnych blokowania przekazu informacji publikowanych na stronie www. [...]. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, którego Sąd z uwagi, iż stanowi informacje niejawne nie może przytaczać potwierdza, że były uzasadniane przesłanki do uznania, że prezentowane na zablokowanej stronie internetowej treści zagrażały obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.Należy również zwrócić uwagę na regulacje zawarte w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, dalej: "k.k."). w art. 130 § 9 k.k. stypizowane zostało przestępstwo udział w działalności obcego wywiadu albo działania na jego rzecz, prowadzenie dezinformację, polegającej na rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, mając na celu wywołanie poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej (...). Wprawdzie przepisy k.k. nie definiując pojęcia dezinformacji, to zgodnie z poglądem wyrażonym przez A. Błachnio [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 130, "Dezinformacja" to działalność polegająca na rozpowszechnianiu błędnych (niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy) lub wprowadzających w błąd informacji, które mają na celu wywołanie poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej, państwa sojuszniczego lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska albo skłonienie organu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej, państwa sojuszniczego lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska, do podjęcia lub zaniechania określonych działań. Przez poważne zakłócenia w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć wywołanie takich procesów, które uniemożliwiają lub znacznie utrudniają normalne funkcjonowanie organów państwowych bądź gospodarki państwa polskiego (np. w wyniku wywołania strajków, zamieszek czy paniki związanej z brakiem określonego dobra, np. paliwa silnikowego). Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału, którego Sąd nie może przywołać z uwagi na jego niejawny charakter, wynika, że w związku z funkcjonowaniem zablokowanej strony internetowej mogła mieć miejsce działalność dezinformacyjna osób z nią związanych (publikujących), wobec których wszczęto postępowanie o szpiegostwo na rzecz innego państwa.Znamienne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest to, iż zablokowanie strony internetowej Skarżącej nie naruszało standardów wskazywanych zarówno przez Trybunał Konstytucyjny, jak też orzecznictwo ETPCz. Po pierwsze, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), w art. 31 ust. 3 wskazuje, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Takim właśnie przypadkiem ustawowego ograniczenia była, na dzień żądania blokowania strony www. [...], dyspozycja normy z art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Nie powinno również budzić wątpliwości, że ww. przepis miał wyjątkowych charakter i dotyczący ściśle określonych wartości. Podejmując zaskarżoną czynność Organ nie opierał się na domniemaniach lub przypuszczeniach, lecz na obszernym materiale dowodowym, który był publikowany na zablokowanej stronie. Zastrzeżenia co do informacji publikowanych na stronie www. [...] zgłaszane były również Szefowi ABW przez inne służby. Wreszcie żądanie zablokowania przekazu informacji nie naruszało istoty prawa. Zablokowanie przekazu informacji nie prowadziło bowiem do ich usunięcia czy zablokowania na stałe. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie bowiem, jak wynika z oświadczeń złożonych na rozprawie strona internetowa Skarżącej z dniem 10 listopada 2024 r. zostało "odblokowana", a co za tym idzie użytkownicy mają do niej swobodny dostęp. W ocenie Sądu podjęcie zaskarżonej czynności, wbrew stanowisku Skarżącej, nie miało na celu uniemożliwienie zabrania głosu w sprawach budzących zainteresowanie publiczne. Wydaje się oczywiste, że strony internetowe, w szczególności należące do podmiotów działających w segmencie informacyjnym są miejscem publikowania informacji, wyrażania opinii autorów publikacji, ewentualnie miejscem prowadzenia dyskusji (fora internetowe). Niemniej jednak wolność słowa, jako wartość konstytucyjna może zostać ograniczona z uwagi na ochronę innych wartości o zasięgu ogólnonarodowym, takim jak bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo i porządek publiczny. Materiał zgromadzony przez Organ potwierdzał, że w niniejszej sprawie były podstawy zablokowania strony internetowej w oparciu o art. 180 ust. Prawa telekomunikacyjnego.Mając powyższe na uwadze nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 54 Konstytucji RP na skutek zastosowania art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Podkreślić należy, że narzędzie w postaci blokowania dostępu do stron internetowych, na podstawie art. 180 ust. Prawa telekomunikacyjnego, było ograniczeniem ustanowionym w drodze ustawy. Jest też instrumentem - ograniczeniem – "koniecznym" w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a więc spełniało, w ocenie Sądu, przesłankę proporcjonalności. Pozostaje poza jakimkolwiek sporem, że przekazywanie informacji, które mogą powodować dezinformację może zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Zatem zaskarżona czynność Szefa ABW, zdaniem Sądu, była właściwą i proporcjonalną reakcją w związku z działaniem strony www. [...]. Albowiem, jak już o tym wyżej, celem regulacji z art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego było właśnie niezwłoczne blokowanie przekazu informacji godzących w dobra wymienione w ww. przepisie.Należy podkreślić, że Skarżącej, na skutek zablokowania strony internetowej w żadnej mierze nie pozbawiono wolności wyrażania swoich poglądów, pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. W sprawie doszło do czasowego ograniczenia, które jednak nie naruszyło istoty wolności. Nie ma również podstaw do stwierdzenia, że przez działanie Szefa ABW faktycznie w sprawie była zastosowana instytucja cenzury prewencyjnej. Cenzura prewencyjna to uprzednia kontrola publikacji dokonywana przez upoważniony do tego organ, która może skutkować jej wstrzymaniem i zakazaniem jej rozpowszechniania (M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023, art. 54). W niniejszej sprawie czynność Organu de facto miała charakter następczy, a nie uprzedni. Skierowanie wniosków do przedsiębiorców telekomunikacyjnych z żądaniem blokowania przekazu informacji było w istocie wynikiem analizy przez Organ materiałów publikowanych na stronie internetowej www. [...], także przekazanych przez inne służby. Taki tok zdarzeń zdaje się potwierdzać również Skarżąca w wywiedzionej skardze, wskazując, że "w trakcie kilkudziesięcioletniej publicystyki na łamach "Myśli Polski" nie zdarzył się żaden wypadek aby treści tam prezentowane naruszały w jakikolwiek sposób powszechnie obowiązujące prawo. Powyższe dotyczy także treści prezentowanych od ok. 5 lat na st internetowej.".Oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności nie zmienia przywołany przez Skarżącą w piśmie z dnia 24 lipca 2024 r. wyrok ETPCz z 23 czerwca 2020 r., Vladimir Kharitanov p. Rosji, skarga nr 10795/14, Bulgakov p. Rosji, skarga nr 12468/15, Engels p. Rosji, skarga nr 61919/16, który dotyczył działania władz rosyjskich wobec trzech stron internetowych. Należy jednak zauważyć, że między sprawami rozpoznawanymi przez ETPCz, a sprawą rozpoznawaną przez Sąd zachodzi istotna różnica. Przede wszystkim należy podkreślić, że to co zakwestionował ww. Trybunał, to okoliczność, że rosyjskie ustawodawstwo dopuszczało blokowanie całej strony internetowej bez rozróżnienia na treści zgodne z prawem i nielegalne. ETPCz uznał, że to uprawnienie jest zbyt szeroko sformułowane. W ocenie ETPCz zablokowanie całej strony internetowej lub adresu IP jest środkiem skrajnym i może być w sposób arbitralny wykorzystywane przez władze. W niniejszej sprawie natomiast zablokowanie strony internetowej Skarżącej nastąpiło na podstawie szczególnego przepisu i po uznaniu, że zachodzą przesłanki określone w tym przepisie.W ocenie Sądu nie ma również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 64 Konstytucji RP w zakresie naruszenia prawo do własności, innych praw majątkowych, prawo dziedziczenia. Zablokowanie strony internetowej miało charakter czasowy. Skarżąca na skutek zaskarżonej czynność w żadnej mierze nie została pozbawiona jej własności. Nie sposób również podzielić zarzut dotyczący naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914). Jak już bowiem zostało wskazane, podjęta czynność nie miała na celu utrudnianie lub tłumienie krytyki prasowej. Jej celem było zablokowanie, na podstawie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, rozpowszechniania informacji, które zagrażałyby obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę zastosowania przepisu art. 180 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Zaskarżana czynność podjęta została w odpowiedzi na pojawiające się na stronie internetowej www. [...] publikacje powodujące dezinformację w kontekście sytuacji geopolitycznej i co faktycznie zagrażało bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W ocenie Sądu zastosowanie tego przepisu było możliwe, gdy zgromadzony materiał (oceniony całościowo) uzasadniał zastosowanie ww. przepisu – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.Zawarty w skardze oraz w piśmie z dnia 24 lipca 2025 r. (uzupełniany pismem z dnia 25 lipca 2025 r.) wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w postępowaniu sądowym nie został przez Sąd uwzględnione. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest występowanie do innych organów lub zobowiązywanie tychże organów o udzielenie informacji rzutujących na stan faktyczny sprawy. Z kolei wniosek dowodowy w postaci zrzutu z ekranu (wydruku) ze strony www. [...] nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy. Z przedmiotowego wydruku wynika bowiem, że na dzień 21 sierpnia 2024 r., który jest tożsamy z datą skargi do WSA w Warszawie, na ww. stronie publikowane były artykuły. Jednak co istotne, to nie publikowanie informacji, a rodzaj publikacji, o których Sąd z uwagi na wyłączenie ich jawności nie może napisać, były podstawą podjęcia zaskarżonej czynności.Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .., orzekł jak w sentencji.Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .