Postanowienie - II OZ 1660/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 października 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 517/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia 17 lutego 2025 r., nr PINB.518.13.2021.2025.AL w sprawie ze sOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 517/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia 17 lutego 2025 r., nr PINB.518.13.2021.2025.AL w sprawie ze s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
56.422,36 zł · grzywna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 października 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Roman Ciąglewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Uzasadnienie.Postanowieniem z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 517/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, dalej: "PWINB", z dnia 9 maja 2025 r., nr WOP.7722.44.2025.JS oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia 17 lutego 2025 r., nr PINB.518.13.2021.2025.AL w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego.Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest zaskarżone postanowienie, którym PWINBuchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z 17 lutego 2025 r. w części dotyczącej nałożenia na skarżącego grzywny w wysokości 56.422,36 zł i nałożył na zobowiązanego grzywnę w wysokości 54.889,57 zł oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 31 lipca 2019 r., to jest do rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku garażowego z częścią gospodarczą zrealizowanego w trakcie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1994 r., o konstrukcji drewnianej i wymiarach zabudowy wynoszących odpowiednio 5,4 m x 3,98 m + 4,23 m x 3,98 m (łączne wymiary 9,63 m x 3,98 m) usytuowanego na terenie działek nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Organ uchylił także postanowienie w części dotyczącej terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku oraz wyznaczył nowy termin do 31 lipca 2025 r. W pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymano w mocy. Zakres ten obejmował obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł oraz wezwanie zobowiązanego do wpłacenia grzywny na określony rachunek bankowy.Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji skarżący podniósł, że w sprawie ziściła się przesłanka z "art. 61 § 2 pkt 1" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci powstania niebezpieczeństwa wystąpienia znaczącej szkody, w postaci powstania znacznego uszczerbku majątkowego, w związku z koniecznością zapłaty grzywny o znaczącym wymiarze oraz powstania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z trudnością odzyskania uiszczonej kwoty i wyrównania powstałego uszczerbku nawet w sytuacji ujawnienia się okoliczności kreującej brak celowości zastosowania grzywny w celu przymuszenia. Brak wstrzymania wykonania poszczególnych postanowień, spowoduje, iż w dacie 31 lipca 2025 r. zaistnieje wymagalność uregulowania grzywny, a finalnie kreować się będzie zagrożenie powstania dla skarżącego uszczerbku majątkowego o znacznym wymiarze, w sytuacji braku wyjaśnienia kluczowych kwestii istotnych dla ustalenia czy nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest celowe i zasadne. W szczególności skarżący zostanie zmuszony do uregulowania grzywny w sytuacji braku weryfikacji zasadniczych wątpliwości, co do dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których weryfikacja wymaga uprzedniego zakończenia postępowania w materii zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego celem przymuszenia skarżącego do realizacji obowiązku rozbiórki. Ponadto brak wstrzymania wykonania poszczególnych postanowień spowodować może trudne do odwrócenia skutki, związane z uszczerbkiem majątkowym, którego kompensacja będzie znacząco utrudniona nawet w sytuacji późniejszego stwierdzenia braku zasadności nałożenia grzywny, a także stwierdzenia braku obowiązku rozbiórki.Pismem z 15 lipca 2025 r., skarżący wskazał na konieczność rozpoznania jego wniosku w trybie art. 61 par. 3 ze względu na fakt, że w związku z wykonalnością postanowień po jego stronie zaistnieje istotny uszczerbek majątkowy, a także powstaną dodatkowe koszty, w sytuacji braku kompleksowej weryfikacji, czy nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest w ogólności zasadne i czy ma charakter "proter legem". Ponadto skarżący, w nawiązaniu do stanowiska zawartego uprzednio w treści skargi, wskazał, że brak wstrzymania wykonania wyszczególnionych postanowień spowodować może trudne do odwrócenie skutki, związane z uszczerbkiem majątkowych, którego kompensacja będzie znacząco utrudniona, nawet w sytuacji późniejszego stwierdzenia braku zasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia, a także stwierdzenia braku obowiązku rozbiórki. Zdaniem skarżącego obowiązujące de lege latae regulacje, przede wszystkim regulacja art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustanawia wyjątkowe przypadki, w których wyegzekwowana grzywna w celu przymuszenia może zostać zwrócona, a ponadto wprowadza ograniczony zakres objętym zwrotem. Nawet w wypadku późniejszego uznania, iż nałożenie grzywny w celu przymuszenia było bezprzedmiotowe, zaistnieje istotna trudność w uzyskaniu całości wyegzekwowanej wartości grzywny oraz poniesionych w związku z wdrożonym postępowaniem egzekucyjnym w administracji kosztów. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołał także szeroko poglądy doktryny oraz judykatury dotyczące przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB.Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że na podstawie przedstawionych przez skarżącego okoliczności, uzasadniających złożony wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień, nie sposób stwierdzić, czy wykonanie nałożonego mocą zaskarżonego postanowienia obowiązku będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący pomimo obszernego uzasadnienia wniosku nie przedstawił argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji finansowej (majątkowej), które umożliwiłyby Sądowi ocenę czy uiszczenie nałożonej grzywny narazi go na znaczną szkodę majątek, bądź że nastąpią skutki, których nie będzie można odwrócić. Wniosek nie zawiera wskazania jakichkolwiek okoliczności uwiarygadniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia spowoduje bezpośrednio takie skutki. Orzeczona w sprawie grzywna jest znacznej wysokości, jednakże nie sposób stwierdzić nie znając sytuacji majątkowej skarżącego, czy jej zapłata może wiązać się z ryzkiem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i na czym ta szkoda lub ewentualne skutki miałaby polegać. W tym zakresie uzasadnienie wniosku pozbawione jest jakiekolwiek argumentacji.Odnosząc się zaś do subiektywnego przekonania skarżącego o trudności w ewentualnym uzyskaniu zwrotu uiszczonych przez skarżącego tytułem grzywny pieniędzy, Sąd stwierdził, że nie stanowi to przesłanki uzasadniającej wstrzymanie zaskarżonego postanowienia z art. 61 § 3 P.p.s.a. Trudność odzyskania uiszczonej kwoty, na którą powołuje się skarżący, nie przesądza o ziszczeniu się ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonych postanowień. Ewentualna konieczność zwrotu nienależnie pobranej grzywny nie stanowi sama w sobie trudnego do odwrócenia skutku, ponieważ przepisy prawa przewidują instrumenty zwrotu nienależnie pobranych należności publicznoprawnych.Ponadto WSA wskazał również na charakter aktu, o wstrzymanie którego wniósł skarżący. Po pierwsze, grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu do wykonania obowiązku publicznoprawnego. Po drugie, grzywna nie ma charakteru bezwzględnego czy nieodwracalnego. Skarżący może bowiem w każdej chwili uniknąć zagrożenia egzekucji nałożonej grzywny poprzez wykonanie obowiązku określonego tytułem wykonawczym. Skoro natomiast skarżący, jak należy domniemywać, mimo wystosowania stosownego upomnienia, nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku, to powinien liczyć się z koniecznością poniesienia konsekwencji, w postaci obowiązku zapłaty czy wyegzekwowania nałożonej grzywny. Takie zachowanie determinuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a zatem to od woli skarżącego zależy, czy egzekucja potencjalnie może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nadto, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nie jest również wyłączona możliwość zwrotu całej uiszczonej lub ściągniętej grzywny, gdyż zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132), na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (por. wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., II OZ 24/25).Odnośnie żądania wstrzymania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z 17 lutego 2025 r., czyli postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, dodatkowo Sąd Instancji zauważył, że poza argumentacją przedstawioną powyżej, w myśl art. 130 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. wniesienie zażalenia w terminie wstrzymuje ex lege wykonanie postanowienia organu pierwszej instancji.Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. Na podstawie art. 194 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu postanowieniu w sprawie II SA/Gd 517/25 zarzucił:II.1 Naruszenie art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w:1. Dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni wyszczególnionej regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażającej się w:1.1 Uznaniu przez Sąd I instancji, iż w świetle przedmiotowej regulacji:A) warunek konieczny do bezspornego stwierdzenia, iż ziściła się statuowana na kanwie art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawa do wstrzymania zaskarżonej decyzji lub postanowienia co do istoty sprawy w postaci ziszczenia się niebezpieczeństwa powstania znaczącej szkody, a w konsekwencji:B) warunek konieczny do wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia ze względu na ziszczenie się przesłanki w postaci zagrożenia niebezpieczeństwa powstania znaczącej szkody, stanowi: 1)Wykazanie w sposób skonkretyzowany przez stronę wnioskującą o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia: sytuacji majątkowej i dochodowej, w tym w szczególności:2)Wykazanie w sposób skonkretyzowany przez stronę wnioskującą o wstrzymanie wykonanie decyzji lub postanowienia, iż brak wstrzymania decyzji lub postanowienia spowoduje określone uszczuplenie się dochodów lub majątku w szczegółowo wykazanym wymiarze, a także:1.2 Uznaniu przez Sąd I instancji, iż:A) wykazanie przez stronę wnioskującą o wstrzymanie decyzji lub postanowienia, iż brak zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia prowadzić będzie w sposób bezpośredni i realny do powstania uszczerbku majątkowego związanego ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji, w tym:B) wykazanie przez stronę wnioskującą o wstrzymanie decyzji lub postanowienia, iż brak zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia powodować będzie bezpośrednie i realne uszczuplenie aktywów majątkowych o należności objęte przedmiotem wszczętego na podstawie decyzji lub postanowienia, postępowania egzekucyjnego w administracji,per se nie jest tożsame z zaistnieniem przestanki do wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody,a w rezultacie:1.3 Uznaniu przez Sąd I instancji, iż:A) Szczegółowe i obszerne ujawnienie przez Skarżącego A.B., iż brak zastosowania instytucji wstrzymania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025.JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, powodować będzie realne zagrożenie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji w celu zaspokojenia nałożonych na skarżącego grzywny oraz spowoduje uszczuplenie majątku , w tym aktywów majątkowych A.B. w znaczącym wymiarze, a więc w wymiarze 54.889,57 w warunkach braku uprzedniego ustalenia, czy zachodzą podstawy prawne warunkujące zasadność i celowość nałożenia na skarżącego grzywny,nie jest tożsame z wykazaniem przesłanki w postaci zaistnienia zagrożenia wyrządzenia skarżącemu znaczącej szkody, a w konsekwencji tożsame z wykazaniem zasadności i celowości zastosowania instytucji wstrzymania wykonania rzeczonych Postanowień Organów obydwu instancji, a finalnie:1.4 Wydaniu przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w materii odmowy wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025.JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, ze względu na brak wykazania podstaw do zastosowania rzeczonej instytucji, przede wszystkim:A) Ze względu na brak wykazania przez A.B., iż brak wstrzymania rzeczonych Postanowień spowoduje określone kwotowo zubożenie majątkowe Skarżącego, w sytuacji gdy:1.5 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w świetle prawidłowej egzegezy statuowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody’':A) Warunku koniecznego do ustalenia, iż przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody zaistniała, nie stanowi wykazanie przez stronę wnioskującą o wstrzymanie wykonania określonej decyzji lub postanowienia sytuacji majątkowej i zarobkowej, w tym wykazanie skonkretyzowanego wymiaru zubożenia jakie zaistnieć może w sytuacji braku wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia,lecz:1.6 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w świetle prawidłowej egzegezy statuowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody":A) Niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody warunkujące zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, zachodzi w każdej sytuacji, gdy wskutek wykonania decyzji lub postanowienia (przed weryfikacją ich prawidłowości materialnoprawnej w tym dopuszczalności, zasadności i celowości wydania), po stronie adresata decyzji lub postanowienia wystąpi realne zagrożenie uszczuplenia aktywów majątkowych, w szczególności:-Zaistnieje realne i skonkretyzowane zagrożenie zajęcia i wyegzekwowania określonych należności pieniężnych lub praw majątkowych określonych w decyzji lub postanowieniu, powodujące znaczące zmniejszenie się stanu majątkowego adresata decyzji lub postanowienia, pomimo istnienia istotnych wątpliwości w zakresie prawidłowości prawnej oraz zasadności obowiązku określonego w decyzji lub postanowienia, a w rezultacie:1.7 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w świetle prawidłowej egzegezy statuowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody":A) Transparentne i szczegółowe ujawnienie przez skarżącego:-Okoliczności istnienia realnego i skonkretyzowanego zagrożenia wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w administracji zmierzającego do zajęcia znaczącej kwoty nałożonej grzywny, wynoszącej blisko 55.000 zł-Okoliczności powstania w bezpośrednim następstwie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji znaczącego uszczerbku w zakresie aktywów majątkowych A.B., w tym powstania rzeczonego uszczerbku w sytuacji braku weryfikacji podstaw prawnych, w tym zasadności I celowości nałożenia grzywny, tożsame jest z wykazaniem wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody wskutek wykonania objętych wnioskiem o wstrzymanie Postanowień, w tym tożsame z wykazaniem zaistnienia normatywnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy brakiem wstrzymania Postanowień Organów obydwu instancji oraz niebezpieczeństwem powstania po stronie Skarżącego konkretnej szkody majątkowej a finalnie:1.8 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w świetle prawidłowej egzegezy statuowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody, transparentne i szczegółowe ujawnienie przez Skarżącego:-Okoliczności istnienia realnego i skonkretyzowanego zagrożenia wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w administracji zmierzającego do zajęcie znaczącej kwoty nałożonej grzywny, wynoszącej blisko 55.000 zł-Okoliczności powstania w bezpośrednim następstwie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji znaczącego uszczerbku w zakresie aktywów majątkowych A.B., w tym powstania rzeczonego uszczerbku w sytuacji braku weryfikacji podstaw prawnych, w tym zasadności i celowości nałożenia grzywny,winno skutkować zastosowaniem instytucji wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025.JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, bez względu na sytuację majątkową i dochodową A.B. oraz1.9 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w świetle prawidłowej egzegezy statuowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wyrządzenia znaczącej szkody, rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznające, iż nie została wykazana oraz nie ziściła się podstawa do wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025. JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, ma charakter błędny.II.2 Naruszenie art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na:1. Braku dokonania przez Sąd i instancji na etapie rozpoznawania wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025. JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej w petitum zarzutu :A) regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc regulacji określającej jako przesłankę wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia występowania niebezpieczeństwa wystąpienia znaczącej szkody,B) regulacji art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj.: regulacji explicite określającej, iż nałożone grzywny w celu przymuszenia podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, skutkującego:1.1 Uznaniem przez Sąd I instancji, iż in casu przedmiotowej sprawy nie zostały wykazane, a także nie ziściły się podstawy do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025. JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nrPINB.518.13.2021.2025.AL, oraz finalnie skutkującego:1.2 Wydaniem przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w materii odmowy wstrzymania wykonania wyszczególnionych Postanowień Organów obydwu instancji, w sytuacji gdy:1.3 Kumulatywna subsumpcja oraz prawidłowa egzegeza wyszczególnionych regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz regulacji art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi do konkluzji, iż:A) Na kanwie przedmiotowej sprawy występuje bezsporna sytuacja w której nałożona na Skarżącego mocą wyszczególnionych Postanowień grzywna w celu przymuszenia w znaczącym wynoszącym blisko 55000 zł wymiarze może zostać bezpośrednio w sposób realny zaspokojona w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji na etapie poprzedzającym weryfikację, czy zastosowanie rzeczonej grzywny miało charakter proter legem, w tym czy było w świetle regulacji prawnych celowe i zasadne a w rezultacie:B) Na kanwie przedmiotowej sprawy występuje bezsporna sytuacja w której konkretyzuje się niebezpieczeństwo bezpośredniego wdrożenia w stosunku do skarżącego A.B. postępowania egzekucyjnego w administracji oraz niebezpieczeństwo powstania bezpośredniego, realnego i skonkretyzowanego skutku w postaci zajęcia i zaspokojenia znaczących należności pieniężnych oraz uszczuplenia aktywów majątkowych A.B., na etapie poprzedzającym weryfikację, czy zastosowanie rzeczonej grzywny miało charakter proter legem, w tym czy było w świetle regulacji prawnych celowe i zasadne a finalnie:1.4 Kumulatywna subsumpcja oraz prawidłowa egzegeza wyszczególnionych regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz regulacji art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ujawnia bezpośrednio, iż:A) W wypadku skarżącego konkretyzuje się realne niebezpieczeństwo powstania szkody majątkowej obejmującej zajęcie na podstawie obowiązujących regulacji prawnych znaczącego wymiaru grzywny w sytuacji braku uprzedniej weryfikacji, czy zastosowanie grzywny ma charakter zgodny z prawem oraz czy jest zasadne w tym:1.5 Kumulatywna subsumpcja oraz prawidłowa egzegeza wyszczególnionych regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz regulacji art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ujawnia bezpośrednio, iż:A) Zastosowanie instytucji wstrzymania wyszczególnionych Postanowień Organów obydwu instancji stanowi jedyny skuteczny środek prawny zmierzający do ochrony Skarżącego przed powstaniem wyszczególnionej, mającej charakter in conreto szkody majątkowej a w konsekwencji:1.6 W świetle kumulatywnej subsumpcji oraz prawidłowej egzegezy wyszczególnionych regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz regulacji art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji:A) Zachodzi bezsporna podstawa do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025, JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nrPINB.518.13.2021.2025.AL,B) Rozstrzygnięcie sformułowane przez Sąd I instancji ma charakter contra legem.II.3 Naruszenie art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmujące:1. Dokonanie przez Sąd I instancji na etapie rozpoznawania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722.44.2025.JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB.518.13.2021.2025.AL, błędnej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności błędnej egzegezy dekodowanej na kanwie rzeczonej regulacji kategorii "niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, wyrażającej się w:A) Uznaniu przez Sąd I instancji, iż istnienie potencjalnej prawnej możliwości odzyskania przedmiotu lub sum pieniężnych zajętych oraz wyegzekwowanych wskutek braku wstrzymania wykonania decyzji lub powstania, per se wyłącza możliwość uznania, iż zaistniało niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutki związane z wykonaniem decyzji lub postanowienia, a w konsekwencji wyłącza możliwość uznania, iż ziściła się druga z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia,a w konsekwencji:1.1 Uznanie przez Sąd l instancji, iż potencjalna możliwość żądania przez skarżącego zwrotu wyegzekwowanej uprzednio grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku w oparciu o regulację art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tamuje automatycznie możliwość uznania, iż brak wstrzymania wykonania ostatecznego Postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie WOP.7722,44.2025.JS z dnia 9 maja 2025 r. oraz Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach nr PINB,518.13.2021.2025.AL, prowadzić będzie do zaistnienia po stronie skarżącego niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutkóworaz finalnie:1.2 Wydanie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w materii odmowy zastosowania instytucji wstrzymania wykonania wyszczególnionych Postanowień Organu I oraz Organu II instancji w związku z brakiem zaistnienia podstaw do zastosowania rzeczonej instytucji,w sytuacji gdy:1.3 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:A) Okoliczność istnienia prawnej możliwości odzyskania przedmiotów, lub sum pieniężnych zajętych oraz wyegzekwowanych w następstwie wykonania decyzji lub postanowienia nie stanowi przesłanki automatycznie tamującej możliwość stwierdzenia, iż wskutek braku wstrzymania decyzji lub postanowienia zachodzić będzie niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków,w szczególności:B) Niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków zachodzić może w każdym wypadku, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie jest wyłączone i jest prawnie możliwe, lecz wiązać będzie się z dużym nakładem sił i środków oraz obejmować będzie znaczny okres temporalny,a ponadto:C) Niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków zachodzić może w każdym wypadku, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie jest wyłączone i jest prawnie możliwe, lecz wiązać będzie się z sytuacją w której brak wstrzymania decyzji lub postanowienia kreować będzie skutek w postaci zajęcia i wyegzekwowania określonych przedmiotów lub środków pieniężnych, a w rezultacie skutek w postaci powstania określonego uszczerbku majątkowego,a w rezultacie:1.4 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym prawidłowej egzegezy kategorii "niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków", po stronie skarżącego pomimo formalnego istnienia prawnej możliwość odzyskania nałożonej grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, występują aspekty charakteryzujące pojęcie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków, a mianowicie:A)Aspekt w postaci konieczności podjęcia przez skarżącego, nawet w sytuacji uznania, iż nałożenie grzywny pozbawione było causy prawnej złożonych, objętych dużym nakładem sił kroków prawnych zmierzających do odzyskania uprzednio wyegzekwowanych środków pieniężnych w znaczącym wymiarze blisko 55000 zł, w tym konieczność złożenia wniosku oraz oczekiwania na zwrot środków,B)Aspekt w postaci braku istnienia po stronie skarżącego pełnej gwarancji odzyskania wyegzekwowanych środków w całości, w związku z możliwością odmiennej oceny przez właściwe Organy istnienia przesłanek do zwrotu wskazanych środków,C)Aspekt w postaci uprzedniego powstania po stronie skarżącego uszczerbku majątkowego w związku z uprzednim zajęciem i egzekwowaniem kwoty nałożonej grzywny,a finalnie:1.6 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym prawidłowej egzegezy kategorii "niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków", zachodzi bezpośredni normatywny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy brakiem wstrzymania wyszczególnionych Postanowień Organów obydwu instancji oraz realnym, skonkretyzowanym niebezpieczeństwem zaistnienia ujemnym, dotkliwych negatywnych skutków pogarszających znacząco sytuację faktyczną i prawną skarżącego, a więc skutków mieszczących się w zakresie hipotezy trudnych do odwrócenia skutków, których to skutków uniknięcie nie będzie możliwe nawet w sytuacji istnienia prawnej, potencjalnej możliwości następczego żądania zwrotu zajętych i wyegzekwowanych środków,oraz w rezultacie:1.7 W świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 61 par.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym prawidłowej egzegezy kategorii "niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków", stanowisko ocenne Sądu l instancji uznające brak zaistnienia in casu przedmiotowej sprawy przesłanki w postaci niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków oraz uznania braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonych Postanowień w oparciu o rzeczoną przesłankę, ma charakter contra legem.III. Mając na uwadze sformułowane w pkt. II petitum zażalenia zarzuty, skarżący na podstawie art. 197 par.2, w zw. z art. 185 par.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi o:III.1 Uchylenie w całości objęte zaskarżeniem Postanowienia Sądu I instancji i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustanowiona została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania.Jest oczywiste, że wykonanie, jak twierdzi strona skarżąca, wadliwego w jej ocenie postanowienia o nałożeniu grzywny, nie może mieć znaczenia dla kwestii udzielenia ochrony tymczasowej stosownie do treści art. 61 P.p.s.a. Należy mieć bowiem na uwadze, że Sąd - na tym etapie rozpoznawania sprawy - nie bada zasadności samej skargi kasacyjnej lecz wyłącznie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który jest zamknięty.Relacja zaś pomiędzy indywidualną sytuacją finansową skarżącego, a wysokością wymierzonej grzywny nie jest znana Sądowi, w związku z tym nie wskazuje na to, aby uiszczenie grzywny mogło wywołać znaczną szkodę. Pojęcie znacznej szkody jest przede wszystkim uwarunkowane indywidualnymi okolicznościami sprawy.Natomiast, co jeszcze raz należy podkreślić, a na co zwrócił uwagę także Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu - twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Nie zostały wykazane ani konsekwencje w sferze finansowej ani też na innych płaszczyznach, które przemawiałyby za tym, że wykonanie kwestionowanego postanowienia wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sama wysokość grzywny w celu przymuszenia, która niewątpliwe ze swej istoty stanowi wymierną dolegliwość, nie może przesądzać o zaistnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sytuacji braku jakiegokolwiek uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.Niezależnie od niewykazania przez skarżącego zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skonstatować można, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast według art. 126 tej ustawy, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia.Nie jest zatem zgodna z rzeczywistą treścią zaskarżonego postanowienia teza, według której, Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślana w zażaleniu wielokrotnie potrzeba kumulatywnej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może być rozważana w oderwaniu od dyspozycji art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uwzględnienie zaś systemu norm regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia, zawartych w przepisach art. 119-126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje na to, że zasadniczym celem grzywny jest wykonanie nałożonego obowiązku. Z tego powodu, jak wyżej wskazano, dłużnik może uwolnić się od tej dolegliwości finansowej, wykonując orzeczony ostatecznie obowiązek. Unormowanie to uprawnia do przyjęcia, że sam fakt nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie oznacza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Względem podniesionych zarzutów należy dodać, że ewentualna niezgodność zaskarżonego postanowienia z prawem będzie przedmiotem kontroli Sądu w dalszym toku postępowania, jako kwestia autonomiczna od ochrony tymczasowej. Przy rozpatrywaniu wniosku tego rodzaju, Sąd nie może bowiem brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu aktu z naruszeniem przepisów prawa.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.