Postanowienie - I GZ 414/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 listopada 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt II SA/Go 405/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.Go/43Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt II SA/Go 405/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.Go/43
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Kwota główna
35.447,44 zł · kwota żądania
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
19 listopada 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Dudra
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 5 września 2025 r., sygn. akt II SA/Go 405/25 po rozpoznaniu wniosku L. S. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z 12 maja 2025 r. w przedmiocie określenia należnej do zwrotu kwoty dotacji oświatowej.W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Słubic decyzją z 16 września 2024 r. określił L. S. prowadzącej N. "K." w S. przypadające do zwrotu do budżetu Gminy Słubice kwoty dotacji (103.662,60 zł - jako dotacji pobranej w roku 2022 w nadmiernej wysokości oraz 35.447,44 zł - jako dotacji wykorzystanej w roku 2022 niezgodnie z przeznaczeniem), nakazując jednocześnie dokonanie ich zwrotu wraz z odsetkami na rachunek Gminy Słubice.W rezultacie rozpatrzenia złożonego przez skarżącą odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim decyzją z 12 maja 2025 r. uchyliło decyzję Burmistrza Słubic z dnia 16 września 2024 r. w części dotyczącej określenia oraz nakazania zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej w roku 2022 niezgodnie z przeznaczeniem, orzekając w tym zakresie o określeniu tejże kwoty na 30.135,36 zł, a także nakazując dokonanie jej zwrotu wraz z odsetkami na rachunek Gminy Słubice. W pozostałej część Kolegium decyzję Burmistrza Słubic utrzymało w mocy.Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę, w której zawarty został między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżąca nie wykazała okoliczności, z których wynikałoby, że w jej sytuacji zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia w drodze wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez ewentualny późniejszy zwrot dotacji, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca we wniosku wskazała na wysokie prawdopodobieństwo zaprzestania działalności przez Niepubliczne Przedszkole wskutek "jednorazowej egzekucji" kwoty dotacji. Twierdzenie to nie poddaje się jednakże weryfikacji, bowiem skarżąca (osoba fizyczna pełniąca rolę organu prowadzącego placówki nieposiadającej podmiotowości prawnej), na którą został nałożony nakaz zwrotu dotacji oświatowej, zaniechała przedstawienia wraz z wnioskiem jakichkolwiek informacji dotyczących swego stanu majątkowego, w tym dokumentacji finansowej pozwalającej na stwierdzenie, w jakim stopniu wykonanie decyzji wpłynie na sytuację finansową skarżącej, a w konsekwencji na funkcjonowanie prowadzonej przez nią placówki oświatowej. Powyższe, zdaniem WSA, uniemożliwiało dokonanie oceny, czy dochodzenie zwrotu dotacji określonych decyzją spowoduje przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutki.Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazała, m.in. że: drastycznie spadła ilość dzieci uczęszczających do przedszkola przy tym samym poziomie wydatków przedszkola oraz że ponosi znaczne wydatki związane z utrzymaniem przedszkola, siebie, swoich dzieci oraz chorej matki (46.210 zł miesięczne). Do zażalenia załączyła także bankowe zestawienie wybranych (19) operacji z sierpnia 2025 r. na rachunku bankowym przedszkola.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu, przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.W judykaturze dominuje stanowisko kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. postanowienia NSA: z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 2165/13, z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – te i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z 5 maja 2016 r., sygn. akt I FZ 98/16, postanowienie NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FZ 40/16).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Jak słusznie wskazał Sąd w pisemnych motywach podjętego rozstrzygnięcia, skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i nie uprawdopodobniła możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom wnoszącej zażalenie, dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób wyczerpujący. Za niewystarczające, bowiem uznać należy samo tylko wskazywanie na ewentualne zaprzestanie funkcjonowania placówki z uwagi na brak środków.Skoro skarżąca w treści wniosku wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci konieczności zamknięcia przedszkola i wywoła trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty przez pracowników źródła utrzymania, to Sąd ma obowiązek zbadać, czy twierdzenia przedstawione przez stronę odnoszące się do prowadzonej przez nią działalności przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Aby ocenić prawdopodobieństwo zaistnienia skutków o jakich mowa wart. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne jest odniesienie wysokości obciążającej skarżącą kwoty zwrotu dotacji do całościowej sytuacji finansowej skarżącej, tj. zarówno "zawodowej" jak i "prywatnej". Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca winna w sposób rzetelny i przejrzysty zobrazować swoją aktualną sytuację finansową jak i prowadzonej przez nią działalności, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Argumentacja wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.Skarżąca we wniosku (ani w zażaleniu) nie wskazała jakimi dysponuje środkami pieniężnymi zdeponowanymi na rachunkach bankowych, a także, jaki posiada majątek ruchomy i nieruchomości oraz jakiej wartości. Przykładowo nie przedłożono wyciągów z rachunków bankowych (poza zestawieniem operacji z konta przedszkola w sierpniu 2025 r. złożonym na etapie postępowania zażaleniowego), na które rodzice dzieci uczęszczających do przedszkola wpłacają czesne na rzecz przedszkola. Wyciąg ten obejmuje tylko niektóre operacje na koncie bez wskazania wszystkich operacji na rachunku bankowym. Z kolei wszelkie twierdzenia skarżącej zawarte w zażaleniu, a dotyczące jej miesięcznych wydatków także pozostały gołosłowne. Innymi słowy skarżąca nie przedstawiła dokumentacji pozwalającej na rzetelną ocenę jej sytuacji finansowej.Wobec tego zaniechania WSA nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej, a NSA do zmiany zaskarżonego postanowienia. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że wniosek i twierdzenia w nim zawarte nie zostały poparte dokumentami, na podstawie, których możliwym stałoby się zweryfikowanie motywów żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia.Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.