Postanowienie - III SAB/Po 23/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 23 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. M. B. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie cofnięcia upOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. M. B. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie cofnięcia up
Data orzeczenia
23 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Zbigniew Kruszewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. M. B. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów. Podniósł, że organ celowo działał opieszale, dopuszczając się rażącego naruszenia prawa (przestępstwo przekroczenia uprawnień). Wskazywał też, że 11 czerwca 2024 r. złożył ponaglenie.W konkluzji skargi wniósł o: (a) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, (b) nakazanie organowi wydania decyzji merytorycznej i odnoszącej się do faktów oraz (c) nałożenie na organ grzywny i przyznania skarżącemu odszkodowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz .U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).W tym miejscu należy wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, którą Naczelny Sąd Administracyjny usunął wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłość organu w sytuacji, gdy postępowanie, w chwili wniesienia skargi, zostało zakończone.NSA jednoznacznie bowiem stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega bowiem na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. A zatem, po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił. Wobec powyższego, skoro stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywiste jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 15/24).Taka właśnie sytuacja występuje w sprawie skarżącego, ponieważ postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które skarżący zidentyfikował numerem sprawy (SKO.KM.4030.52.2024), a dodatkowo datą ponaglenia (11 czerwca 2024 r.), zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu 28 czerwca 2024 r. (k. 16 akt SKO). Decyzja ta została zresztą zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił ją wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Po 477/24. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego kolegium, decyzją z 11 czerwca 2025 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że sprawa, której dotyczy obecnie wniesiona skarga została zakończona jeszcze przed wniesieniem skargi na przewlekłe jej prowadzenie. W konsekwencji, skargę należało odrzucić na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega bowiem na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. A zatem, po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił. Wobec powyższego, skoro stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywiste jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 15/24).Taka właśnie sytuacja występuje w sprawie skarżącego, ponieważ postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które skarżący zidentyfikował numerem sprawy (SKO.KM.4030.52.2024), a dodatkowo datą ponaglenia (11 czerwca 2024 r.), zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu 28 czerwca 2024 r. (k. 16 akt SKO). Decyzja ta została zresztą zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił ją wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Po 477/24. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego kolegium, decyzją z 11 czerwca 2025 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że sprawa, której dotyczy obecnie wniesiona skarga została zakończona jeszcze przed wniesieniem skargi na przewlekłe jej prowadzenie. W konsekwencji, skargę należało odrzucić na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.