Wyrok - II SA/Gd 517/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 14 stycznia 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. C. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., nr WOP.7722.44.2025.JS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu bOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. C. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., nr WOP.7722.44.2025.JS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu b
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
56.422,36 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
14 stycznia 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Diana Trzcińska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Pan F. C. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (WINB) z 9 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego.Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach (PINB) postanowieniem z 17 lutego 2025 r. nałożył na Skarżącego grzywnę w wysokości 56.422,36 zł w celu przymuszenia do rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku garażowego z częścią gospodarczą, usytuowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] w miejscowości T., gm. S. Organ wezwał też Skarżącego do uiszczenia grzywny w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia.W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że prawomocną decyzją z 23 września 2019 r. nakazano Skarżącemu rozbiórkę wyżej opisanego budynku. W związku z niewykonaniem obowiązku, organ wystawił w dniu 17 lutego 2024 r. tytuł wykonawczy. Wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Budynek objęty postępowaniem ma 38,32 m2, co daje kwotę 56.422,36 zł. Organ pouczył też Skarżącego, że jeżeli obowiązek rozbiórki zostanie wykonany to grzywna, która nie zostanie zapłacona podlega umorzeniu, natomiast jeśli grzywna zostanie zapłacona lub wyegzekwowana, to na wniosek zobowiązanego może w uzasadnionych przypadkach zostać zwrócona w całości lub w części.WINB rozpoznając zażalenie Skarżącego, postanowieniem z 9 maja 2025 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia grzywny w wysokości 56.422,36 zł i nałożył grzywnę w wysokości 54.889,57 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 31 lipca 2019 r. WINB uchylił też postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku oraz wyznaczył nowy termin, do 31 lipca 2025 r., w pozostałym natomiast zakresie utrzymał postanowienie PINB w mocy.W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że wobec niewykonania obowiązku rozbiórki, organ powiatowy upomnieniem z 11 czerwca 2021 r. wezwał zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku określonego w decyzji rozbiórkowej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało doręczone na podstawie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie organ pierwszej instancji w dniu 17 lutego 2025 r. wystawił tytuł wykonawczy, który został doręczony dorosłemu domownikowi w dniu 24 lutego 2025 r.Organ odwoławczy podkreślił, że nakaz rozbiórki nałożony na Skarżącego decyzją z 23 września 2019 r. nie został wykonany, konieczne było więc wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należy uznać za prawidłowy, gdyż jest to środek mniej uciążliwy dla zobowiązanego, niż wykonanie zastępcze. Wysokość grzywny została obliczona przez organ pierwszej instancji w prawidłowy sposób, podstawą ustalenia jej wysokości był Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 listopada 2024 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2024 r. (obowiązujący w dniu 17 lutego 2025 r., czyli w dniu wydania postanowienia), zgodnie z którym cena 1 m2 wynosiła 7.362 zł. Jednak organ ustala wysokość grzywny w oparciu o aktualnie obowiązujący komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, którym w dniu orzekania był komunikat z 24 lutego 2025 r., zgodnie z którym cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2024 r. wynosi 7162 zł. W związku z tym ustalono grzywnę w wysokości 54.889,57 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że kwestia legalizacji budynku nie może być przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie WINB z 9 maja 2025 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania podkreślił, że zostało ono wydane przedwcześnie, gdyż organ nie zakończył innych postępowań o charakterze prejudycjalnym, których wynik determinować będzie dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności nie zakończył prawomocnie postępowania, którego przedmiot stanowi zawieszenie postępowania egzekucyjnego w celu przymuszenia do rozbiórki przedmiotowego budynku.Skarżący zarzucił także:naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 119 ust. 1 oraz ust. 2, w zw. z art. 18 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na braku zbadania, czy zawisłe przed PINB postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w celu przymuszenia Skarżącego do wykonania obowiązku rozbiórki, nie stanowi postępowania wstępnego, które determinować będzie możliwość oraz dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, w tym, czy nie prowadzić będzie do wstrzymania wykonania obowiązku, którego istnienie stanowi powód zastosowania grzywny w celu przymuszenia;nieustalenie przez WINB, czy zostało przez Skarżącego zainicjowane postępowanie w przedmiocie legalizacji przedmiotowego budynku garażowego z częścią gospodarczą, a także, czy zostało zainicjowane przez PINB z urzędu postępowanie w przedmiocie legalizacji tego budynku oraz czy toczy się inne postępowanie przed innym organem lub sądem, od którego wyniku zależy możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania legalizacyjnego.W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że organ nie wziął pod uwagę tego, że istnieją podstawy do zainicjowania postępowania w przedmiocie legalizacji budynku na terenie działek nr [...] i nr [...] w miejscowości T., gm. S., a więc postępowania, którego wszczęcie skutkować będzie zawieszeniem postępowania egzekucyjnego w administracji. Organ nie wziął też pod uwagę tego, że przed Sądem Rejonowym w Kartuzach toczy się postępowanie w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej oraz stwierdzenia zasiedzenia służebności drogi koniecznej, a więc postępowanie, którego rozstrzygnięcie wyznaczać będzie prawny dostęp do działek, na których znajduje się budynek do drogi, a więc określać będzie kwestię, której uprzednie ustalenie warunkować będzie skuteczne przeprowadzenie legalizacji budynku.W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie podkreślając, że kwestie dotyczące decyzji nakazującej rozbiórkę nie mogą być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Przy czym zasadność nakazu rozbiórki budynku potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., II SA/Gd 393/21.Pismem z 15 lipca 2025 r. w Skarżący uzupełnił skargę o argumentację dotyczącą zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.Wobec niewykonania przez Skarżącego obowiązku rozbiórki budynku garażowego z częścią gospodarczą, o konstrukcji drewnianej i wymiarach wynoszących odpowiednio 5,4 m x 3,98 m + 4,23 m x 3, 98 m, usytuowanego na terenie działek nr [...] i [...], w miejscowości T., gmina S. - orzeczonego decyzją PINB z 23 września 2019 r., utrzymaną mocy decyzją WINB z 26 kwietnia 2021 r., PINB wszczął w dniu 17 lutego 2025 r. postępowanie egzekucyjne, wystawiając tytuł wykonawczy – stosownie do treści art. 26 § 3a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej "u.p.e.a."). Wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzone było doręczeniem Skarżące upomnienia (k. 9 akt organu pierwszej instancji), wymaganego treścią art. 15 u.p.e.a. Następnie PINB w dniu 21 lutego 2025 r. doręczył Skarżącemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie z 17 lutego 2025 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (art. 199 w zw. z art. 122 u.p.e.a.). Postanowienie z 17 lutego 2025 r. o nałożeniu grzywny zostało częściowo uchylone przez WINB w wyniku złożonego przez Skarżącego zażalenia. Jednocześnie organ odwoławczy nałożył na Skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 54.889,57 zł oraz ustalił termin uiszczenia grzywny i wykonania obowiązku do 31 lipca 2025 r., natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy postanowienie PINB.Zgodnie z art. 121 § 5 u.p.e.a., wysokość grzywny, [...], w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.Jak wynika z decyzji nakazującej rozbiórkę, powierzchnia zabudowy budynku mającego być jej przedmiotem wynosi 38,32 m2, natomiast cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa GUS, na dzień wydawania postanowienia przez organ drugiej instancji wynosiła 7.162 zł. To oznacza, że wysokość grzywny określono prawidłowo.Podkreślić należy, że w art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. zawarto zasadę, zgodnie z którą w sprawach obowiązków z zakresu prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia poprzedza zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego. Z tego wynika, że w sprawach dotyczących egzekucji obowiązku z zakresu prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej dotkliwym niż wykonanie zastępcze. W orzecznictwie trafnie zauważa się również, że z uwagi na unormowania art. 125 § 1 u.p.e.a. (umorzenie nałożonej, a nieściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku) oraz art. 126 u.p.e.a. (możliwość zwrócenia w wysokości 75% lub w całości uiszczonej lub ściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku), skłonić się należy do poglądu, że grzywna, jako środek odwracalny, jest środkiem mniej uciążliwym od wykonania zastępczego (por. m.in. wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r., II OSK 3294/17, opublikowany: orzeczenia.nsa.gov.pl).W rozpoznawanej sprawie spór nie dotyczył podstaw i prawidłowości nałożenia grzywny jako takiej, ale zasadności wydania zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem wniosku Skarżącego z 14 lutego 2023 r. o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w Kartuzach sprawy o ustanowienie drogi koniecznej (I Ns 389/12), której pozytywny wynik zdaniem Skarżącego, umożliwi przeprowadzenie procedury legalizacyjnej budynku objętego nakazem rozbiórki.Bez wątpienia, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wniosek z 14 lutego 2023 r. o zawieszenie postępowania został złożony jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, w ramach którego wydano zaskarżone do Sądu postanowienie. Niemniej, nawet przyjmując, że wniosek ten dotyczy zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, stwierdzić trzeba, że brak jego rozpoznania nie miał wpływu na zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia.Kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego uregulowana została w art. 56 u.p.e.a., określającym przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w całości lub w części. Przesłankami tymi są: 1) wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej; 2) śmierć zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) utrata przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.W myśl zaś art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym- przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.W związku z powyższym, za słuszny należy uznać pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 17 lipca 2023 r., II OSK 722/22 (opublikowany jw.), że odpowiednie stosowanie regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Konsekwentnie, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego. Co prawda w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. znajduje się odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zawartych w innych ustawach, jednak celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2012 r., II OSK 2101/10; wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II OSK 1392/13; wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., II OSK 2075/15, opublikowane jw.). Innymi słowy, art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odwołuje się do przepisów innych ustaw przewidujących wprost możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego (por. np. P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, teza 5 do art. 18).W rozpoznawanej sprawie wniosek o zawieszenie postępowania nie odnosił się do żadnej z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a., w tym tej z pkt 5, ponieważ przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie należy do przepisów objętych określonym w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłaniem (por. np. P. Pietrasz (w:) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, teza 4.3. do art. 56). Brak również podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie istniała w dacie orzekania przez organ, którakolwiek z ustawowych przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, co prowadziłoby do konieczności jego zawieszenia przez organ egzekucyjny. Brak zawieszenia postępowania egzekucyjnego skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny, jedynie w sytuacji, w której organ zobowiązany był do zawieszenia postępowania mocą ustawy, a tego nie uczynił i następnie wydał zaskarżone postanowienie. Jeżeli natomiast przywoływana przez Skarżącego przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie należy do ustawowych przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego, to ocena skutków nieuwzględnienia tej okoliczności przez organ egzekucyjny, nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności wydanego postanowienia.W świetle art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tylko żądanie wierzyciela w sprawie zawieszenia postępowania ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. Natomiast wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego podlega uwzględnieniu tylko wówczas, gdy organ egzekucyjny stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawieszenia tego postępowania, wskazanych w ustawie. Zaistnienie jednej z przesłanek art. 56 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, natomiast żadne inne przyczyny nie mogą skutkować jego zawieszeniem. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie zależy zatem od uznania organu egzekucyjnego, lecz od ustalenia, czy wystąpiła obligatoryjna przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego przewidziana przez ustawodawcę w wyżej przytoczonym przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 14 sierpnia 2024 r., I GSK 817/23, opublikowany jw.).Jedną z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest wniosek wierzyciela, co pozwala zająć stanowisko, że wierzyciel jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wiążącą organ egzekucyjny inicjatywą zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast zobowiązanemu. Ewentualny wniosek zobowiązanego należy traktować jako oświadczenie wiedzy o istnieniu podstaw do zawieszenia postępowania (P. Pietrasz [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 56.).Powyższe rozwiązanie ustawowe, w którym żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego przysługuje jedynie wierzycielowi jest zgodne z celem tego postępowania, polegającym na doprowadzeniu do wykonania nałożonego na dłużnika obowiązku. Przyznanie dłużnikowi prawa żądania zawieszenia postępowania, powodujące konieczność każdorazowego rozpoznania takiego wniosku, umożliwiałoby w istocie sparaliżowanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z treści art 56 § 1 u.p.e.a. wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje bądź na wniosek wierzyciela bądź z urzędu. Składany w tym zakresie wniosek dłużnika organ egzekucyjny powinien potraktować jako jedynie ewentualną informację o wystąpieniu ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a nie jako wniosek inicjujący odrębne postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania. Skoro zaś wniosek taki z przyczyn podmiotowych nie inicjuje odrębnego postępowania administracyjnego – tzw. postępowania wpadkowego, którego rozstrzygnięcie powinno nastąpić przed zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do dokonania nakazu rozbiórki, to brak odniesienia się organu egzekucyjnego do treści tego wniosku przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, nie może mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.Przywoływana przez Skarżącego okoliczność uzasadniająca w jego mniemaniu wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czyli wskazane postępowanie przed sądem powszechnym mające na celu umożliwienie przeprowadzenie legalizacji obiektu objętego obowiązkiem rozbiórki, nie stanowi żadnej z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania, uniemożliwiającej jego kontynuowanie.Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.. skargę oddalił.