Postanowienie - II GZ 826/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 20 stycznia 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 343/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 czerwca 2025 r., nr SKO.DP/41/10/25 w przedmiocieOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 343/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 czerwca 2025 r., nr SKO.DP/41/10/25 w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
20 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Ostrowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 343/25, odmówił C.P. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 czerwca 2025 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego.Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powołaną decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że wniosek, którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) bez odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji wnioskodawcy nie jest wystarczający dla umotywowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył również, że skarżący nie przedłożył na poparcie wniosku żadnych dokumentów, wobec czego niemożliwym było ustalenie jakim majątkiem dysponuje. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08).Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11 oraz 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20).Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19 oraz 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20 oraz 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącego w zażaleniu. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowanym w skardze ograniczył się bowiem do lakonicznych twierdzeń, zgodnie z którymi zapłata kary pieniężnej nałożonej na niego na podstawie zaskarżonej decyzji będzie mu grozić niewypłacalnością z uwagi na istniejącą sytuację gospodarczą i brak możliwości prowadzenia działalności. Argumentacja ta nie została poparta szerszym uzasadnieniem wskazującym w jaki konkretnie lub choćby potencjalnie sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby doprowadzić do wskazanych przez skarżącego we wniosku skutków. Na jej poparcie skarżący nie przedstawił również jakichkolwiek dokumentów, które pozwalałyby na ocenę jego aktualnej sytuacji finansowej.Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu należy wskazać, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i tym samym nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Argumentacja skarżącego odnosząca się do tego, że "zaskarżona decyzja jest oczywiście kuriozalna i nie powinna ostać się w porządku prawnym (...) stad też Sąd powinien w pierwszej kolejności już chociażby z tej przyczyny wstrzymać jej wykonalność", nie mogła więc zostać na tym etapie uwzględniona.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykazał, iż ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.Z związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.