Wyrok - I GSK 1534/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 396/23 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 6 kwietnia 2023 r. nrOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 396/23 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Kwota główna
73 345,09 zł · kwota żądania
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Podstawa prawna
art. 81
akpa
art. 151
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
art. 141
ppsa
art. 134
ppsa
art. 184
ppsa
art. 204
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2026 poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. S. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr 13/2023/RF-I-SE.433.4.25.2022.ŁM w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Zgodnie z umową o dofinansowanie z dnia 22 listopada 2016 r., zawartą między Wojewódzkim Urzędem Pracy w Warszawie, a skarżącym przyznano beneficjentowi dofinansowanie w wysokości 553 262,22 zł przy całkowitej wartości Projektu aktywizacji biernych zawodowo mieszkańców obszarów wiejskich subregionu [...] po 30 roku życia wynoszącej 586 462,22 zł. Głównym celem Projektu było nabycie kwalifikacji lub kompetencji zawodowych niezbędnych do podjęcia zatrudnienia wśród minimum 90% z 60 osób biernych zawodowo (32 kobiety i 28 mężczyzn) w wieku 30 lat i więcej, o niskich kwalifikacjach, zamieszkałych na obszarach wiejskich subregionu [...] przez objęcie uczestników Projektu programem aktywizacji zawodowej, obejmującym diagnozowanie indywidualnej sytuacji uczestnika Projektu, poradnictwo zawodowe, szkolenia zawodowe, pośrednictwo pracy i staż zawodowy w okresie od 1 września 2016 r. do 30 listopada 2017 r.We wniosku o dofinansowanie beneficjent zadeklarował osiągnięcie czterech wskaźników efektywności zatrudnieniowej, w tym dwóch będących przedmiotem niniejszego postępowania, tj.:1. wskaźnika określonego jako Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla kobiet przez 15 kobiet, co miało stanowić 44% uczestników z tej grupy, przy czym zgodnie z regulaminem konkursu zamkniętego oczekiwany poziom kryterium efektywności zatrudnieniowej wynosił co najmniej 39%,2. wskaźnika określonego jako Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami przez 3 osoby - 2 kobiety i 1 mężczyznę co miało stanowić 50% uczestników z tej grupy, przy czym zgodnie z regulaminem konkursu oczekiwany poziom kryterium efektywności zatrudnieniowej wynosił co najmniej 33%.Dzięki zadeklarowaniu wyższego poziomu efektywności zatrudnieniowej niż poziomy wymagane w regulaminie konkursu jako kryterium dostępu beneficjent na etapie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie otrzymał dodatkowe punkty.Na etapie weryfikacji wniosku końcowego o płatność oraz w wyniku prowadzonej z beneficjentem korespondencji w ramach rozpatrywania kolejnych wersji jego wniosku stwierdzono, że zrealizowane zostały przywołane wyżej wskaźniki na następujących poziomach:- w przypadku wskaźnika nr 18 Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla kobiet beneficjent zadeklarował oraz udokumentował zatrudnienie na podstawie umowy o pracę 11 kobiet oraz 1 kobietę jako prowadzącą działalność gospodarczą, której na tym etapie organ I instancji nie uwzględnił w realizacji wskaźnika z uwagi na brak dokumentacji świadczącej o faktycznym prowadzeniu przezeń działalności, w związku z czym WUP nie doliczył tej osoby do liczby uczestników realizujących przedmiotowy wskaźnik,- w przypadku wskaźnika nr 21 Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami beneficjent zadeklarował oraz udokumentował zatrudnienie na podstawie umów o pracę 3 osób - 2 mężczyzn oraz 1 kobiety.W związku z tym, że były to wskaźniki kluczowe dla celu projektu i stanowiły kryterium dostępu na etapie konkursu, organ I instancji zastosował regułę proporcjonalności w odniesieniu do stopnia nieosiągnięcia wskaźników efektywności zatrudnieniowej, określając do zwrotu z tego tytułu kwotę 83 274,83 zł. Poza tym na koniec realizacji Projektu beneficjent nie zwrócił w całości niewykorzystanych środków w kwocie 64,78 zł.Pomimo wystosowania dwóch wezwań do zapłaty (z dnia 22 kwietnia i dnia 31 maja 2021 r.) beneficjent nie zwrócił żądanych środków. Dlatego WUP zawiadomieniem z dnia 1 marca 2022 r. wszczął postępowanie administracyjne mające na celu wydanie decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki.W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ponownie zweryfikował dokumenty efektywności zatrudnienia, w tym uczestnika wykazywanego przez beneficjenta jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, potwierdzając tym razem tę okoliczność i w efekcie wliczając ją do uczestników wypełniających wskaźnik efektywności zatrudnieniowej dotyczący kobiet. Ustalono również, że 2 sporne dotychczas osoby podjęły prowadzenie działalności gospodarczej bez dofinansowania ze środków EFS na rozpoczęcie działalności gospodarczej.WUP decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. określił kwotę 73 345,09 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania na rachunek beneficjenta środków drugiej transzy tj. od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia zwrotu z wyłączeniem okresu od 9 marca 2022 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji z tytułu naruszenia procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z Unii Europejskiej przez nieosiągnięcie docelowej wartości wskaźnika efektywności zatrudnieniowej oraz niezwrócenie środków niewykorzystanych po zakończeniu Projektu, realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie do zwrotu na rachunek bankowy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie - w terminie 14 dni od doręczenia ostatecznej decyzji.Na skutek złożonego odwołania decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. Zarząd Województwa Mazowieckiego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej okresu wyłączenia w naliczaniu odsetek w wysokości jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie orzekł, że odsetki nalicza się od kwoty 73 345,09 zł od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia 3 lutego 2023 r. i od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji organu drugiej instancji do dnia zwrotu oraz utrzymał w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/23 skargę stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie beneficjent nie osiągnął wskaźnika nr 18, czyli Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla kobiet oraz wskaźnika nr 21 Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami. Organy orzekające, stosując regułę proporcjonalności, wzięły pod uwagę minimalne wartości wskaźnika dla kryterium premiującego, zamiast tych określonych przez skarżącego. W przypadku wskaźnika nr 18 wartość ta wynosi 44% (tj. 13 kobiet), natomiast w przypadku wskaźnika nr 21 - 38% (tj. około 6 osób). Zatem wskaźnik nr 18 został zrealizowany na poziomie 92% (12 kobiet), zaś wskaźnik nr 21 na poziomie 50% (3 osoby).Zdaniem Sądu organy prawidłowo wyliczyły skarżącemu kwotę należności do zwrotu z zastosowaniem reguły proporcjonalności, przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej stopni osiągnięcia wszystkich wskaźników efektywności zatrudnienia wynoszącego 85,58%. Nie jest zasadne stanowisko skarżącego, według którego zwiększenie liczby uczestników Projektu powinno skutkować obniżeniem wymaganego progu procentowego przy obliczaniu stopnia realizacji danego wskaźnika rezultatu.W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonych decyzji organów pierwszej i drugiej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy w postaci:1) art. 3 § 1 i 2 pkt 1) w związku z 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytej kontroli orzeczeń organów i niedostrzeżenia oczywistych uchybień w zakresie błędnych ustaleń faktycznych i przejęcia ich bezrefleksyjnie za własne oraz zaniechania zbadania przez organy przesłanek dotyczących nieprawidłowości w działaniach skarżącego w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie był związany zarzutami skargi i powinien dostrzec, że organy błędnie nie uwzględniły wymogów wynikających z zasady proporcjonalności i tego czy: (1) zachowanie Beneficjenta doprowadziło do niezrealizowania współczynnika; (2) czy nieprawidłowość wynika z naruszenia prawa; (3) czy niezrealizowanie współczynnika spowodowało lub może powodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, a czego brak ustalenia i rozpoznania, świadczy wręcz o nierozpoznaniu istotny tej sprawy, co było konieczne do ustalenia przy stosowaniu art. 207 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 184 u.f.p., a co w rezultacie błędne doprowadziło do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.);2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 7, 7a, 7b, 8, 75, 77, 80 i 81 a k.p.a., przez brak należytej kontroli orzeczeń organów i brak wszechstronnej oceny dowodów polegającej na niedostrzeżeniu faktu, że:a. skarżący doprowadził do zatrudnienia 3 osób z niepełnosprawnością, co prowadziło do realizacji wskaźnika zatrudnienia w 100%, a nie 50% jak błędnie wskazał WSA i organy, bowiem taką liczbę deklarował skarżący w umowie o dofinansowanie. Fakt zwiększenia liczby uczestników nie powinien wpływać na zmianę interpretacji postanowień umowy, tym bardziej, że kwota dofinansowania nigdy nie wzrosła z uwagi na zwiększenie liczby uczestników;b. skarżący zrealizował całościowo założenia projektu na poziomie - 103,95 %, a nie 85,58% jak wskazał WSA, co wskazuje, że nie doszło do naruszenia procedury przez skarżącego, a co miałoby prowadzić do obowiązku częściowego zwrotu środków dofinansowania;c. pkt 16 Materiału Informacyjnego dotyczący rozliczenia projektu w Programie Operacyjnym Wiedza Edukacja Rozwój z 2017 r., nie stanowił według umowy wiążących wytycznych dla skarżącego, co oznacza, że błędnie przyjęto, mimo obowiązku rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego w myśl art. 7 i 81 a k.p.a., że mimo, że skarżący osiągnął współczynnik dla wskaźnika 19, tj. wskaźnika zatrudnienia dla osób o niskich kwalifikacjach na poziomie 123,81 % to organ i Sąd I instancji uznał jedynie 100% wartości dla tego wskaźnika, a co miało wpływ na ocenę realizacji Projektu i błędne uznanie, że skarżący nie zrealizował celów Projektu, w sytuacji, w której cele zostały osiągnięte i tym samym nie doszło do jakichkolwiek naruszeń po stronie skarżącego;d. skarżący nigdy nie otrzymał dodatkowego finansowania, tym bardziej w związku z dopuszczeniem dodatkowych uczestników do projektu, a co doprowadziło Sad I instancji do błędnego przekonania, że w myśl zasady proporcjonalności, skoro skarżący otrzymał dodatkowe finansowanie w związku ze zwiększeniem liczby uczestników, to w sytuacji nieosiągnięcia współczynnika, powinien on, w myśl zasady proporcjonalności rozliczyć się proporcjonalnie z dodatkowo otrzymanych środków; Ocena organu jest błędna, ponieważ skarżący nigdy nie otrzymał dodatkowych środków a bazował od początku na tym samym budżecie, co pokazuje, że wspomniana ocena nie jest w ogóle miarodajna dla tej sprawy;e. skarżący, nawet jeśli przyjąć, że nie osiągnął celu Projektu, to nie osiągnął on ich z uwagi na czynniki zewnętrzne, na które nie miał wpływu, a co stanowi o tym, że nie można przypisać skarżącemu naruszenia prawa, czy też działania/zaniechania, które doprowadziły do niezrealizowania celu projektu; skarżący nie miał wpływu na czynniki zewnętrzne i mimo dochowania przez niego należytej staranności z przyczyn od niego niezależnych nie zrealizował on celów projektu, mimo że wydatkował on środki dofinansowania na cele kwalifikowane. Niedostrzeżenie wspomnianych elementów spowodowało błędne uznanie, że skarżący dopuścił się naruszenia, w sytuacji, w której czynniki zewnętrzne i postawa skarżącego uzasadniają, że naruszeń skarżącemu nie można przypisać co stanowi o braku naruszenia w ogóle, a co w rezultacie błędne doprowadziło do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.).2. Poza tym podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.:1) art. 207 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 11 ust. 7 umowy, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że skarżący realizował projekt niezgodnie z zasadami, w sytuacji, w której skarżący nie dopuścił się żadnych naruszeń, a które powodowałby konieczność zwrotu środków europejskich;2) art. 184 u.f.p. w zw. z art. 2 pkt 35 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia ogólnego zw. z art. 5 ust. 5 TUE, przez błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu wymogów wynikających z zasady proporcjonalności i stwierdzenie, że organy słusznie uznały, że w sprawie skarżący dopuścił się naruszenia procedury, co obliguje skarżącego do zwrotu dofinansowania w części, w sytuacji, w której zgodnie z treścią rozporządzenia ogólnego i TUE, przy ocenie tego czy doszło do naruszenia procedury organy powinny oceniać nie tylko sam fakt niespełnienia współczynnika danego wskaźnika, ale brać także pod uwagę, w myśl zasady proporcjonalności, to czy: (1) zachowanie Beneficjenta doprowadziło do niezrealizowania współczynnika; (2) czy nieprawidłowość wynika z naruszenia prawa; (3) czy niezrealizowanie współczynnika spowodowało lub może powodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Brak wzięcia pod uwagę wspomnianych elementów doprowadziło do bezzasadnego nałożenia na Beneficjanta obowiązku zwrotu dofinansowania, w sytuacji, w której, gdyby organy i WSA prawidłowo oceniły, przez pryzmat ww. przesłanek sprawę, to wniosek byłby odmienny, tj., że Beneficjent nie powinien być obciążany obowiązkiem zwrotu dofinansowania. Brak uwzględnienia ww. przesłanek w ocenie organów i WSA stanowi także o nierozpoznaniu istotny sprawy.Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku zgodnie z którym na gruncie rozpatrywanej sprawy prawidłowo wyliczono skarżącemu kwotę należności do zwrotu z zastosowaniem zasady proporcjonalności, przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej stopni osiągnięcia wszystkich wskaźników efektywności zatrudnienia.Gówna teza stawiana przez skarżącego kasacyjnie sprowadza się do uznania, że skoro sama liczba osób spełniających kryteria efektywności jest zgodna z liczbą założoną we wniosku o dofinansowanie oraz w umowie o dofinansowanie, to bez względu na to jaki odsetek wśród osób biorących udział w projekcie stanowi ta liczba, organy powinny uznać warunek realizacji danego wskaźnika za spełniony.Tymczasem według stanowiska zaakceptowanego w zaskarżonym wyroku dany wskaźnik można uznać za zrealizowany jedynie wówczas, gdy spełniony jest zarówno wymóg określony liczbowo, jak i procentowo, w związku z czym, wobec nie osiągnięcia przez Beneficjenta zadeklarowanego odsetka osób z danej grupy należy uznać, że cel Projektu nie został osiągnięty.Beneficjent zobowiązał się między innymi do realizacji wskaźnika efektywności zatrudnieniowej opisanego jako Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla kobiet na poziomie 44% co oznaczało, że 15 z przystępujących do Projektu 32 kobiet powinno spełnić kryterium efektywności zatrudnieniowej oraz realizacji wskaźnika efektywności zatrudnieniowej opisanego jako Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami na poziomie 50%, co oznacza, że 3 osoby (2 kobiety, 1 mężczyzna) spośród 6 osób przystępujących do Projektu powinno spełnić to kryterium. Zgodnie z umową projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami - 50% -3 osoby.Do zaliczenia danego wskaźnika jako zrealizowanego, niezbędne jest zatem ziszczenie się łącznie dwóch przesłanek w postaci osiągnięcia ustalonej liczby uczestników spełniających kryterium efektywności zatrudnieniowej, jak również to, że liczba ta powinna stanowić zadeklarowany odsetek osób zaktywizowanych w stosunku do liczby wszystkich uczestników z tej grupy. W rozpatrywanej sprawie Beneficjent w przypadku dwóch wskaźników osiągnął jedynie przesłankę określoną liczbowo, jednakże liczby te nie spełniły zakładanych poziomów procentowych, z czego z kolei wynikła konieczność zastosowania reguły proporcjonalności.Efektywność zatrudnieniowa oznacza zatem w tym przypadku nie tylko samą liczbę, ale przede wszystkim odsetek uczestników projektu, którzy po zakończeniu udziału w projekcie podjęli zatrudnienie, a nie tylko liczbę takich osób, jak zdaje się postulować strona skarżąca. Liczba uczestników projektu występująca jako jedyna dana, jest mierzona w przypadku badania innych wskaźników. W rozpatrywanej sprawie jednak przedmiotem badania jest także odsetek osób spełniających dane kryterium w stosunku do osób biorących udział w Projekcie. Może to wzbudzać u skarżącego niezrozumienie, lecz tak zostały ukształtowane zasady dystrybucji i rozliczania środków unijnych, a że dotyczą one środków publicznych, to egzekwowanie przestrzeganie tychże zasad przez wszystkie strony uczestniczące w procesie jest szczególnie ważne.Prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym beneficjent nie osiągnął wskaźnika nr 18 Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla kobiet oraz wskaźnika nr 21 Projekt zapewnia minimalny poziom efektywności zatrudnieniowej dla osób z niepełnosprawnościami. Stosując regułę proporcjonalności uwzględniono minimalne wartości wskaźnika dla kryterium premiującego, zamiast tych określonych przez stronę skarżącą. W przypadku wskaźnika nr 18 wartość ta wynosi 44% (tj. 13 kobiet), natomiast w przypadku wskaźnika nr 21 - 38% (tj. 6 osób). Zatem wskaźnik nr 18 został zrealizowany na poziomie 92% (12 kobiet), zaś wskaźnik nr 21 na poziomie 50% (3 osoby).W tym świetle prawidłowo wyliczono kwotę należności do zwrotu z zastosowaniem reguły proporcjonalności, przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej stopni osiągnięcia wszystkich wskaźników efektywności zatrudnienia wynoszącego 85,58%. Trafne jest przy tym stanowisko, zgodnie z którym umowa o dofinansowanie jest umową rezultatu, a nie starannego działania. Beneficjent otrzymał bowiem środki na realizację konkretnego celu, którym była realizacja Projektu na warunkach określonych umową, a cel Projektu na zasadach określonych w umowie o dofinansowanie nie został w niniejszej sprawie zrealizowany w całości.Podkreślenia wymaga, że to sama strona skarżąca kasacyjnie zobowiązała się do realizacji Projektu na zasadach określonych w umowie, nawet jeżeli Beneficjent założył w Projekcie trudną grupę docelową, to nie zmienia faktu, że wciąż są to założenia samego Beneficjenta, który zdecydował się realizować Projekt w takim kształcie. Skutkiem nieosiągnięcia dwóch wskaźników efektywności zatrudnieniowej było obniżenie skarżącemu kasacyjnie dofinansowania proporcjonalnie do stopnia wykorzystania budżetu, który mógł być przeznaczony na zrealizowany cel Projektu. Należy pamiętać, że korzystanie ze środków publicznych wiąże się z wyższymi wymaganiami co do ich wydatkowania, które powinny być wykorzystywane w sposób celowy i oszczędny, przy czym ubieganie się o dofinansowanie nie jest obowiązkiem, tylko uprawnieniem i przystępując do konkursu, a następnie podpisując umowę o dofinansowanie, przyjmuje się zasady obowiązujące przy realizacji takich zadań. Skoro skarżący kasacyjnie niektóre wskaźniki rezultatu osiągnął na poziomach niższych niż zadeklarowane, to prawidłowo uznano część wydatków za niekwalifikowalne. Argument o trudnej grupie docelowej, czy też powoływane dane statystyczne dotyczące obniżenia poziomu aktywności zawodowej wśród kobiet nie stanowią siły wyższej, ani okoliczności, których nie mógłby przewidzieć na etapie przystąpienia do realizacji Projektu, brak jest zatem podstaw do odstąpienia od zasady proporcjonalności, co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku.Dodać należy, że każdy z określonych w umowie wskaźników rezultatu posiada charakter autonomiczny i podlega indywidualnej ocenie stopnia wykonania, co wyklucza dopuszczalność kompensowania niedoborów w realizacji jednego parametru nadwyżką osiągniętą w innym, gdyż pełna realizacja celu projektu uwarunkowana jest kumulatywnym i należytym wypełnieniem wszystkich przyjętych zobowiązań wskaźnikowych.Należy również stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty skargi, wyjaśnia zastosowane w sprawie przepisy, a ściślej przytacza ich brzmienie, przytacza podstawę prawną rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji lub prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a Przepis ten przewiduje, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy. Nie jest natomiast dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy ani też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA: z 17 września 2018 r., sygn. akt II OSK 3343/17, z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 840/17, z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17).W tym świetle należy stwierdzić, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, samo zaś jego uzasadnienie spełnia wymagania związane z należytym uzasadnieniem orzeczenia sądu administracyjnego i w związku z tym poddaje się kontroli kasacyjnej.Tym samym nie naruszono przepisów prawa materialnego w postaci art. 207 ust. 1 pkt 2, art. 184 u.f.p., art. 2 pkt 35 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia ogólnego oraz art. 5 ust. 5 TUE, a także przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81 a k.p.a.Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).