Wyrok - II OSK 2611/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 826/22 w sprawie ze skargi KUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 826/22 w sprawie ze skargi K
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Jurkiewicz
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 826/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi K.K. i S.K., uchylił zaskarżoną decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 3 sierpnia 2022 r., nr WOP.7721.110.2016.EL, oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (zwanego dalej: "Powiatowym Inspektorem") z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr PINB/70035/139, I/2015/16/MR i zasądził od Wojewódzkiego Inspektora na rzecz skarżących kwotę 1014 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.W trakcie oględzin przeprowadzonych na działce nr [...] w Z. Powiatowy Inspektor ustalił, że zostało na niej posadowionych kilka różnych obiektów budowlanych, które stanowią własność różnych osób. Przedmiotem niniejszego postanowienia jest obiekt zlokalizowany na części działki nr [...] oznaczonej na koncepcji podziału literą I. Stanowi on obiekt rekreacji indywidualnej, parterowy o konstrukcji drewnianej i powierzchni zabudowy wynoszącej 32,16 m2 wraz z dwoma drewnianymi tarasami. Pierwszy został dobudowany do obiektu i ma powierzchnię 12,63 m2, a drugi został zlokalizowany na niższym poziomie i jego powierzchnia zabudowy wynosi 20,7 m2. Są one posadowione na gruncie za pośrednictwem słupów. Do obiektu nie doprowadzono żadnych przyłączy. Powiatowy Inspektor wskazał, że kontrolowany obiekt rekreacji indywidualnej obecnie stanowi własność stron, która nie posiada decyzji o pozwolenie na budowę omawianej inwestycji. Według oświadczenia K.K. obiekt ten został posadowiony na terenie wymienionej działki w latach 70-tych XX w.Decyzją z dnia 14 kwietnia 2016 r. Powiatowy Inspektor, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: "P.b.1994") w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej: "P.b.1974"), nakazał K.K. i S.K. rozbiórkę samowolnie posadowionego w latach 70-tych XX w. na terenie działki nr [...] (oznaczonego literą I) w Z. obiektu rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej i powierzchni zabudowy wynoszącej 32,16 m2 + taras o powierzchni równej 12,63 m2 oraz tarasu zlokalizowanego na niższym poziomie o powierzchni zabudowy wynoszącej 20,7 m2.Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 103 ust. 2 P.b.1994 do obiektów lub ich części, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 1995 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Zwrócił uwagę, że art. 28 ust. 1 P.b.1974 jednoznacznie nakazywał uzyskać pozwolenie na budowę na wszystkie roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek. Brak pozwolenia naruszał art. 28 tej ustawy i obligował organ nadzoru budowlanego do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów art. 37 lub art. 40. Powiatowy Inspektor wskazał, że nakaz rozbiórki samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych dotyczy sytuacji określonych w art. 37 P.b.1974, przy czym niezgodność z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, a więc z materialnym prawem budowlanym (art. 37 ust. 1), została obwarowana warunkami szczegółowo opisanymi w punktach 1 i 2.Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Powiatowy Inspektor podniósł, że skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Oznacza to, że orzekając w przedmiocie samowoli budowlanej popełnionej w warunkach, o których mowa w art. 103 ust. 2 P.b.1994, organy powinny mieć na uwadze zgodność budowy obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie orzekania decyzji, a w razie braku planu, z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o warunkach zabudowy.Organ pierwszej instancji wskazał, że działka nr [...] w Z. jest objęta planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia 15 lutego 2008 r. Obiekt jest usytuowany na terenie oznaczonym symbolem ZL – zieleń i zalesienia, ponadto znajduje się w strefie lasów wodochronnych oraz w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu i terenie przewidzianym do przekształceń. Powiatowy Inspektor wskazał, że z treści tej uchwały wynika również, iż na terenach ZL ustala się zakaz zabudowy, a istniejąca zabudowa na terenie lasów oznaczonych na rysunku jako tereny do przekształceń podlega likwidacji do 10 lat od dnia wejścia w życie tej uchwały, z wyłączeniem budynków posiadających pozwolenie na budowę lub posiadających inny dokument prawny dopuszczający zabudowę.Organ dodał, że z pisma Burmistrza Gminy Z. z dnia 11 marca 2016 r. wynika, iż w Urzędzie Gminy Z. brak jest dokumentacji dotyczącej planu miejscowego obejmującego teren działki nr [...] w latach 70-tych XX w. Mając to na uwadze organ pierwszej instancji przyjął, że w wymienionym okresie nie obowiązywał dla wymienionej działki plan miejscowy. Zdaniem Powiatowego Inspektora zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu rekreacji indywidualnej. Organ pierwszej instancji powtórzył, że zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania decyzji. Tym samym w sprawie ustalono przesłanki uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w sposób pozytywny, to jest samowolną budowę obiektu rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...], nieprzeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę.Organ podniósł, że ustalenie przesłanek do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego (samowolną budowę oraz naruszenie przepisów planu miejscowego) obligowało go, zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974, do orzeczenia rozbiórki.W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Wojewódzki Inspektor zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. uchylił ją w całości i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 i nakazał K.K. i S.K. rozbiórkę samowolnie posadowionego w latach 70-tych XX w. budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej i powierzchni zabudowy wynoszącej 32,16 m2, tarasu o powierzchni równej 12,63 m2 oraz tarasu zlokalizowanego na niższym poziomie o powierzchni zabudowy wynoszącej 20,7 m2 na terenie działki nr [...] (na części oznaczonej literą I na załączniku graficznym do decyzji) w Z..Organ odwoławczy wskazał, że obiekt został posadowiony na słupach pełniących rolę fundamentu punktowego, które przenoszą jego ciężar na grunt. Dokumentacja zdjęciowa z oględzin pokazuje, że teren ten jest pochylony, zatem obiekt musi być posadowiony w sposób na tyle trwały, że zapewnia drewnianej konstrukcji stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogłyby ją przenieść lub zniszczyć czy uniemożliwić zsunięcie w dół. Odwołując się do judykatury Wojewódzki Inspektor podniósł, że o tym, czy dany obiekt jest trwale połączony z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda jego połączenia z gruntem, czy też technologia wykonania fundamentu, która w aktualnym stanie wiedzy technicznej może być różna, oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce, ale to, czy jego wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Zdaniem organu odwoławczego gabaryty kontrolowanego obiektu rekreacji indywidualnej i fakt jego istnienia od lat 70-tych XX w. wskazują, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem, czyli jest budynkiem rekreacji indywidualnej.Wojewódzki Inspektor podał, że w Urzędzie Gminy Z. i w Starostwie Powiatowym w K. brak jest informacji na temat wydanego w latach 70-tych XX w. pozwolenia na budowę wymienionego budynku. Organ odwoławczy wskazał następnie, że data budowy budynku została ustalona przez organ pierwszej instancji na lata 70-te ubiegłego wieku. Zatem legalność tego obiektu, co do istnienia (bądź nie) obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na jego budowę, powinna zostać oceniona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 z późn. zm., dalej: "P.b.1961") i przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 197 z późn. zm.).Wojewódzki Inspektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 P.b.1961 obiekty budowlane to zarówno stałe, jak i tymczasowe, budynki (czyli wszelkie budowle posiadające ściany lub filary bądź słupy i pokrycie), urządzenia budowlane związane z budynkami, obiekty inżynierskie, urządzenia techniczne, instalacje przemysłowe, pomniki, posagi, wodotryski itp. obiekty architektury ogrodowej oraz kapliczki i inne podobne obiekty kultu religijnego. Przez tymczasowe obiekty budowlane należy przy tym rozumieć obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytku, które po upływie okresu, oznaczonego w pozwoleniu na budowę, ulegają rozbiórce lub przeniesieniu, oraz obiekty niepołączone trwale z gruntem i przeznaczone do częstej rozbiórki i składania, jak np.: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, cyrki wędrowne, urządzenia rozrywkowe, trybuny na wolnym powietrzu itp. Zgodnie z obowiązującym w dacie budowy art. 36 ust. 1 P.b.1961 inwestor przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego musiał uzyskać pozwolenie na budowę. Jedyne obiekty budowlane, których budowa nie wymagała w latach 70-tych uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, zostały wskazane w rozporządzeniu z dnia 27 lipca 1961 r., jednakże wyłączenia te nie odnoszą się do obiektów budowlanych pełniących funkcję letniskową (rekreacji indywidualnej). Zatem w świetle przepisów obowiązujących w okresie budowy: P.b.1961 oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, na budowę obiektu o funkcji letniskowej inwestor musiał uzyskać stosowne pozwolenie na budowę, którego nie posiadał.Wojewódzki Inspektor podał następnie, że zgodnie z art. 103 ust. 2 P.b.1994 przepisu art. 48 tej ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy art. 37 bądź art. 40 P.b.1974 Organ odwoławczy zauważył, że w świetle wymienionego przepisu procedura określona w nim ma zastosowanie zarówno w stosunku do obiektów powstałych bez pozwolenia na budowę w latach 50-tych, 60-tych, 70-tych, 80-tych i 90-tych do dnia 1 stycznia 1995 r. W świetle art. 103 ust. 2 P.b.1994 do powyższego obiektu rekreacji indywidualnej mają zastosowanie przepisy sprzed 1 stycznia 1995 r., czyli przepisy P.b.1974.Organ drugiej instancji, po przytoczeniu art. 37 ust. 1 i 2 P.b.1974, podniósł, że przesłanką zobowiązującą organ do nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest wybudowanie go niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz znajdowanie się tego obiektu w miejscu, które zgodnie z planem miejscowym nie jest przeznaczone pod zabudowę albo jest przeznaczone pod innego rodzaju zabudowę.Zdaniem organu pierwsza przesłanka, którą stanowi wybudowanie obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, badana jest według stanu prawnego z daty budowy, natomiast drugą przesłankę, dotyczącą zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, ustala się według stanu prawnego z daty wydania rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że badając sprawę w oparciu o przepisy art. 37 P.b.1974 organ w pierwszej kolejności ocenia przesłankę wynikającą z ust. 1 pkt 1, czyli zgodność wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym. Natomiast stwierdzenie, że ta przesłanka nie zachodzi uprawnia do analizy w oparciu o pozostałe przepisy, czyli art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 P.b.1974Wojewódzki Inspektor doszedł do przekonania, że została spełniona pierwsza przesłanka z art. 37 ust. 1 P.b.1974, jaką jest budowa obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy, co oznacza budowę bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Sporny obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem art. 36 ust. 1 P.b.1961.Oceniając natomiast wystąpienie w sprawie drugiej przesłanki, organ odwoławczy wskazał, że z obowiązującego obecnie planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia 15 lutego 2008 r., wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem ZL – zieleń i zalesienia, ponadto znajduje się w strefie lasów wodochronnych oraz w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu i terenie przewidzianym do przekształceń. Z treści planu wynika, że na terenach ZL ustala się zakaz zabudowy, a istniejąca zabudowa na terenie lasów oznaczonych na rysunku jako tereny do przekształceń podlega likwidacji do 10 lat od wejścia w życie uchwały, z wyłączeniem budynków posiadających pozwolenie na budowę lub posiadających inny dokument prawny dopuszczający zabudowę. Wojewódzki Inspektor uznał tym samym, że wybudowany budynek rekreacji indywidualnej narusza ustalenia obowiązującego planu.Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że omawiany budynek rekreacji indywidualnej (z dwoma tarasami) w latach 70-tych został zrealizowany na terenie nieprzeznaczonym na cele letniskowe. Zarówno pierwszy uchwalony w 1978 r. plan miejscowy, jak i kolejne plany, teren działki określały jako teren lasów, na którym obowiązuje zakaz zabudowy. Skutkiem występowania wymienionych przesłanek, zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974, jest obligatoryjny nakaz rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej.Końcowo organ drugiej instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor, jako podstawę prawną nakazu rozbiórki, przywołał art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b.1974, zamiast art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ponadto określenie położenia budynku na działce nr [...] wymagało doprecyzowania, co uzasadniało wydanie decyzji reformatoryjnej.W skardze K.K. i S.K. zarzucili naruszenie:1. art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy na niekorzyść strony, podczas gdy organ odwoławczy powinien uchylić wydaną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;2. art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak wskazania w sentencji decyzji podstawy prawnej wydania nakazu rozbiórki, ograniczając się wyłącznie do wskazania bliżej nieokreślonej przesłanki z P.b.1974;3. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy ustalenia, czy wybudowany obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia;4. art. 6, art. 8 oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązków w zakresie zebrania materiału dowodowego i błędne ustalenie, że domek letniskowy należący do skarżących posiada powierzchnię 32,16 m2 + taras o powierzchni równej 12,63 m2 oraz taras zlokalizowany na niższym poziomie o powierzchni 20,7 m2, podczas gdy w rzeczywistości domek rekreacyjny posiada powierzchnię zabudowy 23,07 m2 + taras o powierzchni 12,63 m2, a taras położony na niższym poziomie powierzchnię 11,02 m2, co powoduje, że postępowanie przeprowadzone w tym zakresie zostało dokonane w sposób nierzetelny, podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;5. art. 6 oraz art. 8 § 1 K.p.a. poprzez ustalenie przeznaczenia działki nr [...] w Z. na podstawie planu miejscowego uchwalonego od 1978 r. oraz z 1991 r., podczas gdy plany te zostały uchwalone już po wybudowaniu domku letniskowego należącego do skarżących, wobec czego nie mogły mieć wpływu na przeznaczenie działki w latach 60. i 70. XX w.;6. art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 poprzez jego błędną wykładnię i wydanie na jego podstawie decyzji o rozbiórce, podczas gdy w chwili wybudowania obiektu brak było dla działki nr [...] ustalenia przeznaczenia terenu.Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Wystąpili też o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. II OSK 1699/22 dotyczącej wydanego pozwolenia na użytkowanie budynku na tej samej działce. Wskazali także na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1699/22 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji, w celu wykazania, że sąsiedni domek letniskowy posiada pozwolenie na użytkowanie, wobec czego prawdopodobnie dla domku skarżących również taka decyzja została wydanaW odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Uchylając decyzje obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego straciły z pola widzenia podstawowy kierunek wykładni przepisów prawa budowlanego, dotyczących legalizacji samowoli budowlanej, który uznaje nakaz rozbiórki za ostateczność, a którego zastosowanie może być uzasadnione tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.Sąd zaznaczył, że najistotniejszą kwestią jest kwalifikacja prawnobudowlana samowolnej zabudowy i ocena jej z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego. Wskazać przy tym trzeba, że sankcjonowanie samowoli budowlanej musi być adekwatne do jej rodzaju i czasu jej powstania. Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania, a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu.Przedstawiwszy obszerne wywody teoretyczne Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewódzki Inspektor uznał za potrzebne doprecyzowanie określenie położenia budynku na działce nr [...] i to uzasadniało wydanie decyzji reformatoryjnej. Jednak zdaniem Sądu lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ drugiej instancji zmienił decyzję Powiatowego Inspektora nie tylko w zakresie określenia położenia budynku na działce, ale również w zakresie kwalifikacji prawnobudowlanej zabudowy. Organ pierwszej instancji uznał, że sporny obiekt jest "obiektem rekreacji indywidualnej", o tyle organ odwoławczy stanął na stanowisku, że jest to "budynek rekreacji indywidualnej". Dalej Sąd szeroko przedstawił wywody organu by dojść do konkluzji, że uznanie spornego obiektu za budynek było w kontekście poczynionych ustaleń przedwczesne. Sąd dodał, że dla prawidłowości orzeczonego nakazu rozbiórki konieczne jest precyzyjne wskazanie elementów objętych tym nakazem. Niezbędne jest więc, aby rozstrzygnięcie zawarte w decyzji rozbiórkowej było całkowicie jednoznaczne. Wszelkie nieścisłości mogą powodować wątpliwości w przypadku ewentualnego wykonania zastępczego na etapie postępowania egzekucyjnego, a także wprowadzają niepewność co do zakresu obowiązku nałożonego przez organ administracji na jednostkę.Wszystko to stało się podstawą stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia po stronie organów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zaznaczył przy tym, że dokonanie prawidłowej kwalifikacji spornej zabudowy było kluczowe dla stwierdzenia samowoli, a następnie trybu usunięcia jej skutków.Sąd pierwszej instancji dodał wreszcie, że istotne znaczenie mogą mieć przepisy wprowadzone do Prawa budowlanego na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471, dalej: "zm.P.b.") i przepisy przejściowe zawarte w tej ustawie. Zgodnie z art. 49f ust. 1 pkt 1 P.b.1994 w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę – jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. Zgodnie natomiast z art. 49f ust. 2, w przypadku obiektów budowlanych, o których mowa w art. 103 ust. 2, uproszczone postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w ust. 1, prowadzi się na żądanie właściciela lub zarządcy tego obiektu budowlanego. Z art. 49f ust. 2 P.b.1994 wynika więc, że stanem zupełnie naturalnym i założonym przez ustawodawcę jest stan, gdy istnieją przesłanki do prowadzenia procedury z art. 37 i art. 40 P.b.1974 (stosowanego na podstawie odniesienia z art. 103 ust. 2 P.b.1994), która wszczynana jest przez organ z urzędu. Zarazem w odniesieniu do tego samego obiektu budowlanego właściciel lub jego zarządca mogą w każdym czasie "wybrać" procedurę legalizacyjną uproszczoną. Innymi słowy, samowolnie wybudowane obiekty wybudowane przed 1995 r. są przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego z urzędu, a przy założeniu bierności właściciela lub zarządcy, powinno być wobec nich wszczęte postępowanie z art. 37 i 40 P.b.1974 (w zw. z art. 103 ust. 2 P.b.1994). Natomiast w razie złożenia przez uprawniony podmiot wniosku o procedurę uproszczoną (art. 49f ust. 2 P.b.1994), rozpatrywana będzie ona w granicach nowej sprawy i będzie miała pierwszeństwo. W sytuacji zatem, gdy strona w toku postępowania prowadzonego na skutek niniejszego wyroku wystąpi do organu z takim żądaniem, organ będzie zobowiązany do prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego.Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 maja 2023 r. wniósł Wojewódzki Inspektor zarzucając naruszenie1. art. 3 pkt 2 P.b.1994 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że obiekt będący przedmiotem postępowania nie posiada fundamentów, a w konsekwencji nie może zostać uznany za budynek;2. art. 32 zm.P.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pomimo wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, o której mowa w przywołanym przepisie, przed dniem wejścia w życie nowelizacji, nadal istnieje możliwość przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego.Wskazując na powyższe, Wojewódzki Inspektor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie oddalenie skargi. Wystąpił też o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.Pełnomocnik K.K. i S.K. złożył w ich imieniu odpowiedź na skargę kasacyjną, jednakże z uwagi na nieuzupełnienie w terminie warunków formalnych, odpowiedź tę pozostawiono bez rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143).W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.).Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje wydane w sprawie z dwóch zasadniczych przyczyn. Po pierwsze, Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie poczyniły wystarczających ustaleń pozwalających zakwalifikować objęty nakazem rozbiórki obiekt jako budynek. W tym zakresie Sąd przyjął, że fundamentem jest osadzona w ziemi dolna część budynku, a trwałe związanie budynku z gruntem jest konsekwencją posiadania fundamentów. Po drugie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie znaczenie mogła mieć zmiana P.b.1994 dokonana ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Sąd wskazał, że skarżący mogli żądać wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Oba te kierunki rozumowania zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżący kasacyjnie organ.W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 32 zm.P.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Jego istota sprowadza się do twierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął możliwość przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, mimo że przed dniem wejścia w życie zm.P.b. została wydana decyzja o nakazie rozbiórki. Zarzut ten jest zasadny.Zgodnie z art. 32 zm.P.b. nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 P.b.1994, w stosunku do obiektów budowlanych, do których wydano przed dniem wejścia w życie tej ustawy decyzję o nakazie rozbiórki. Przepis ten nie posługuje się pojęciem decyzji ostatecznej. Nie uzależnia skutku w nim przewidzianego od tego, czy nakaz rozbiórki stał się ostateczny w administracyjnym toku instancji. Istotny jest sam fakt wydania decyzji o nakazie rozbiórki przed dniem 19 września 2020 r.W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor wydał decyzję nakazującą rozbiórkę dnia 14 kwietnia 2016 r. Była to decyzja wydana przed dniem wejścia w życie zm.P.b. Sąd pierwszej instancji, wskazując na możliwość żądania przez skarżących wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, pominął zatem normę wyłączającą taką możliwość.Uzupełniając powyższe, wypada w tym miejscu dodać, że art. 32 zm.P.b. należy odnosić do wszelkich decyzji rozbiórkowych wydanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, niezależnie od tego, czy były one ostateczne. W przepisie tym ustawodawca posłużył się pojęciem decyzji o nakazie rozbiórki, nie pojęciem ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki. Nie jest to różnica pozbawiona znaczenia. Jeżeli ustawodawca chce uzależnić określony skutek prawny od ostateczności decyzji, posługuje się takim określeniem wprost. Także w ustawie nowelizującej użycie pojęcia decyzji ostatecznej nie jest ustawodawcy obce. Brak tego zastrzeżenia w art. 32 zm.P.b. przemawia więc za przyjęciem, że chodzi o każdą decyzję rozbiórkową wydaną przed dniem 19 września 2020 r. Za takim rozumieniem art. 32 zm.P.b. przemawia również jego cel. Przepis ten miał wyłączyć możliwość otwierania uproszczonej legalizacji w odniesieniu do obiektów, których sytuacja prawna została już rozstrzygnięta decyzją o nakazie rozbiórki, choćby nieostateczną. Ustawodawca mógł zasadnie przyjąć, że jeżeli przed wejściem w życie zm.P.b. sprawa została zakończona przynajmniej w jednej instancji nakazem rozbiórki, to nie powinna być ponownie otwierana w nowym, uproszczonym trybie legalizacyjnym. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie wydanie przez Powiatowego Inspektora decyzji z dnia 14 kwietnia 2016 r. wyłączało możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49f P.b.1994.Z tego względu nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że Wojewódzki Inspektor naruszył art. 9 K.p.a. przez niepoinformowanie skarżących o zmianie prawa, która miała mieć istotny wpływ na ich sytuację. W realiach niniejszej sprawy zmiana ta nie otwierała skarżącym drogi do uproszczonej legalizacji. Pouczenie o niedostępnej procedurze nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.Taki kierunek wykładni został przyjęty także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 r., II OSK 1860/23, zapadłym w sprawie analogicznej pod względem prawnym i faktycznym. Dotyczyła ona nakazu rozbiórki innego obiektu rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w Z.. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację wyrażoną w tamtym orzeczeniu. Art. 32 zm.P.b. nie daje podstaw do rozróżniania decyzji o nakazie rozbiórki na ostateczne i nieostateczne. W niniejszej sprawie przesłanka wyłączająca uproszczone postępowanie legalizacyjne została spełniona.Usprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 P.b.1994 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ zakwestionował przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnię pojęcia budynku. Zarzut ten dotyczy w istocie tego, że Sąd pierwszej instancji nadał decydujące znaczenie temu, czy fundamenty są zagłębione w gruncie, a przez to zakwestionował kwalifikację obiektu jako budynku rekreacji indywidualnej.Zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b.1994 budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia fundamentu. Nie oznacza to jednak, że fundamentem może być wyłącznie element osadzony pod powierzchnią gruntu w taki sposób, że jego przeniesienie wymaga robót ziemnych. Taka wykładnia byłaby zbyt zawężająca. Nie odpowiada ona technicznym sposobom posadowienia obiektów budowlanych i pomija funkcjonalne znaczenie fundamentu jako elementu konstrukcyjnego przenoszącego obciążenia na grunt.O trwałym związaniu obiektu z gruntem nie przesądza wyłącznie technologia posadowienia, głębokość zagłębienia elementów podporowych ani formalna nazwa zastosowanego rozwiązania. Istotne jest to, czy obiekt jest posadowiony na tyle stabilnie, że jego konstrukcja opiera się czynnikom zewnętrznym, które mogłyby spowodować przesunięcie, przemieszczenie albo zniszczenie. Znaczenie mają gabaryty obiektu, jego masa, funkcja, konstrukcja, sposób użytkowania, warunki terenowe oraz czas pozostawania w tym samym miejscu. Długotrwałe funkcjonowanie obiektu w określonej lokalizacji wskazuje także na zamiar trwałego związania go z miejscem posadowienia.W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Inspektor ustalił, że obiekt został posadowiony na słupach pełniących rolę fundamentu punktowego. Słupy te przenoszą ciężar obiektu na grunt. Z ustaleń przytoczonych przez Sąd pierwszej instancji wynika również, że teren jest pochylony, co wymaga takiego posadowienia, które zapewnia drewnianej konstrukcji stabilność oraz przeciwdziała jej przemieszczeniu lub zsunięciu. Obiekt ma konstrukcję drewnianą, pełni funkcję rekreacji indywidualnej i istnieje w tym miejscu od lat 70. XX wieku. Ma powierzchnię zabudowy 32,16 m2, taras o powierzchni 12,63 m2 oraz taras zlokalizowany na niższym poziomie o powierzchni 20,7 m2. Z akt sprawy wynika również, że tarasy są posadowione na gruncie za pośrednictwem słupów. Do obiektu nie doprowadzono przyłączy, lecz okoliczność ta nie ma znaczenia dla kwalifikacji obiektu jako budynku.W tych warunkach nie było podstaw do przyjęcia, że kwalifikacja obiektu jako budynku rekreacji indywidualnej była przedwczesna tylko dlatego, że organy nie ustaliły, czy elementy podporowe są zagłębione w gruncie w sposób wymagający robót ziemnych przy ich przeniesieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zbudował swoją ocenę na zbyt formalnym rozumieniu pojęcia fundamentu. Tymczasem posadowienie na fundamentach punktowych, słupach albo innych elementach przenoszących ciężar na grunt nie wyłącza samo przez się uznania obiektu za budynek. Decydujące jest to, czy w konkretnych warunkach technicznych i terenowych obiekt jest stabilny i przeznaczony do trwałego funkcjonowania w danym miejscu.Trafnie wskazał skarżący kasacyjnie organ, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie skupił się na zagadnieniu, które w realiach sprawy nie mogło prowadzić do uchylenia decyzji. Nawet gdyby przyjąć, że kwalifikacja obiektu jako budynku wymagała doprecyzowania, nie zmieniałoby to zasadniczej oceny, że chodzi o obiekt budowlany o funkcji letniskowej, zrealizowany bez wymaganego pozwolenia i znajdujący się na terenie, na którym tego rodzaju zabudowa jest niedopuszczalna. Art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 odnosi się do obiektów budowlanych lub ich części. Nie ogranicza się wyłącznie do budynków. Dlatego rozbudowane rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące sposobu rozumienia fundamentu nie miały takiego znaczenia, jakie nadał im Sąd.Naczelny Sąd Administracyjny nie pomija przy tym potrzeby jednoznacznego określenia przedmiotu rozbiórki. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora wskazywała jednak działkę nr [...] w Z., część oznaczoną literą I na załączniku graficznym, funkcję obiektu, jego konstrukcję oraz powierzchnie objętych rozbiórką elementów. Nie można więc przyjąć, że zakres obowiązku był nieczytelny w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Skarżący wiedzieli, którego obiektu dotyczy rozstrzygnięcie. Nie zachodziła niepewność co do tego, jaki obiekt objęto nakazem.Również w zakresie wykładni art. 3 pkt 2 P.b.1994 aktualne pozostają uwagi poczynione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 r., II OSK 1860/23. W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obszerne rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczące posadowienia obiektu na gruncie były zbędne wobec utrwalonego rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem. Podstawowe znaczenie ma stabilność obiektu i możliwość przeciwstawienia się czynnikom zewnętrznym, a nie sama technika wykonania fundamentu. Tę ocenę należy odnieść także do niniejszej sprawy.Po usunięciu błędnych założeń przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny należało ocenić, czy zachodziły dostateczne podstawy co rozpoznania skargi. W tym zakresie zasadnicze znaczenie miał art. 103 ust. 2 P.b.1994 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974. Zgodnie z art. 103 ust. 2 P.b.1994 do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie P.b.1994, stosuje się przepisy dotychczasowe. W stosunku do obiektu zrealizowanego w latach 70. XX wieku zastosowanie znajdowały więc przepisy P.b.1974, w szczególności art. 37 i art. 40 tej ustawy.Art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 przewidywał przymusową rozbiórkę albo przejęcie na własność Państwa obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, jeżeli obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju. Przepis ten wymaga więc ustalenia, po pierwsze, czy obiekt został wybudowany z naruszeniem przepisów obowiązujących w dacie budowy, a po drugie, czy zachodzi niezgodność z przepisami planistycznymi.Co do pierwszej przesłanki, ustalenia Wojewódzkiego Inspektora były prawidłowe. Obiekt został posadowiony w latach 70. XX wieku. Legalność jego wzniesienia w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę należało oceniać według P.b.1961 oraz rozporządzenia z dnia 27 lipca 1961 r. Z art. 36 ust. 1 P.b.1961 wynikał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego. Wyłączenia przewidziane w przepisach wykonawczych nie obejmowały obiektów pełniących funkcję letniskową, czyli rekreacji indywidualnej. Wojewódzki Inspektor ustalił także, że w Urzędzie Gminy Z. i w Starostwie Powiatowym w K. brak jest informacji o wydaniu w latach 70. XX wieku pozwolenia na budowę tego obiektu. Skarżący nie wykazali istnienia takiego pozwolenia ani innego dokumentu prawnego dopuszczającego zabudowę.Co do drugiej przesłanki, należy przypomnieć znaczenie uchwały z dnia 16 grudnia 2013 r., nr II OPS 2/13. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w niej, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974 w zw. z art. 103 ust. 2 P.b.1994, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Jednocześnie w postępowaniu dotyczącym nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Sens tego stanowiska polega na tym, że aktualna niezgodność planistyczna ma podstawowe znaczenie, lecz nie można pominąć sytuacji, w której obiekt przez dłuższy okres pozostawał zgodny z korzystniejszym przeznaczeniem planistycznym terenu.W niniejszej sprawie taka korzystniejsza sytuacja nie została ustalona. Wojewódzki Inspektor wskazał, że obecnie działka nr [...] w Z. jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą z dnia 15 lutego 2008 r., nr [...] Rady Miejskiej w Z.. Z planu tego wynika, że obiekt znajduje się na terenie oznaczonym symbolem ZL, czyli zieleń i zalesienia. Teren ten znajduje się ponadto w strefie lasów wodochronnych, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu oraz na obszarze przewidzianym do przekształceń. Na terenach ZL plan ustala zakaz zabudowy. Istniejąca zabudowa na terenach lasów oznaczonych jako tereny do przekształceń podlega likwidacji w terminie 10 lat od dnia wejścia w życie uchwały, z wyłączeniem budynków posiadających pozwolenie na budowę albo inny dokument prawny dopuszczający zabudowę.Organy uwzględniły również wcześniejsze uwarunkowania planistyczne. Z pisma Burmistrza z dnia 11 marca 2016 r. wynikało, że w Urzędzie Gminy Z. brak jest dokumentacji dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr [...] w latach 70. XX wieku. Wojewódzki Inspektor wskazał jednak, że pierwszy uchwalony w 1978 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak kolejne plany, określał teren przedmiotowej działki jako teren lasów, na którym obowiązywał zakaz zabudowy. Brak dokumentacji planu dla wcześniejszego fragmentu lat 70. XX wieku nie oznaczał, że teren był przeznaczony pod zabudowę letniskową. W sprawie nie ujawniono żadnej okoliczności pozwalającej przyjąć, że sporny obiekt był kiedykolwiek zgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym albo że działka nr [...] była przeznaczona pod zabudowę rekreacji indywidualnej.W konsekwencji spełnione zostały przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974. Obiekt został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Znajduje się przy tym na terenie, który według obowiązującego planu miejscowego nie jest przeznaczony pod zabudowę letniskową. Analiza przeznaczenia terenu od daty budowy nie prowadzi do odmiennego wniosku. Od chwili uchwalenia pierwszego planu w 1978 r. oraz w kolejnych planach teren ten kwalifikowano jako lasy z zakazem zabudowy, a dla wcześniejszego okresu nie wykazano istnienia przeznaczenia korzystnego dla skarżących.Ogólne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że nakaz rozbiórki jest środkiem ostatecznym, jest trafne jako dyrektywa ostrożności w sprawach samowoli budowlanej. Nie może ono jednak prowadzić do pominięcia obligatoryjnego skutku wynikającego z art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b.1974. Jeżeli obiekt został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia, a jednocześnie znajduje się na terenie, na którym zabudowa tego rodzaju jest planistycznie wyłączona, organ ma obowiązek wydać nakaz rozbiórki. W takiej sytuacji nie istnieje realna możliwość legalizacji w zwykłym trybie przewidzianym dla dawnych samowoli. Nie istnieje także możliwość uruchomienia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, ponieważ zastosowanie znajduje art. 32 zm.P.b.Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się usprawiedliwione. Zaskarżony wyrok naruszał zwłaszcza art. 3 pkt 2 P.b.1994 oraz art. 32 zm.P.b. Błędy te miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do uchylenia prawidłowych decyzji organów nadzoru budowlanego. Skarga wniesiona przez K.K. i S.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż decyzja Wojewódzkiego Inspektora odpowiadała prawu.Mając na uwadze, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. Na zasądzone od skarżącej na rzecz Wojewódzkiego Inspektora koszty postępowania kasacyjnego w łącznej kwocie 610 zł złożyły się poniesione przez niego:– kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 250 zł i ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535) (zob. k. 273 akt sądowych),– wynagrodzenie radcy prawnego odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).. Na zasądzone od skarżącej na rzecz Wojewódzkiego Inspektora koszty postępowania kasacyjnego w łącznej kwocie 610 zł złożyły się poniesione przez niego:– kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 250 zł i ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535) (zob. k. 273 akt sądowych),– wynagrodzenie radcy prawnego odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).