Wyrok - I SA/Po 826/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi C. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby AdministraUchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi C. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administra
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Nikodem
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Pismem z 27 czerwca 2025 r. C. G. złożył wniosek o wypłatę odsetek od zajętych środków pieniężnych.W uzasadnieniu pisma wskazał, że wobec skarżącego toczyły się postępowania podatkowe, które zakończyły się wydanie decyzji w zakresie podatku VAT za luty i marzec 2014 r., w których wykazano zobowiązania podatkowe w innych wysokościach niż wykazane w deklaracjach podatkowych. W drodze egzekucji wyegzekwowano w całości dochodzone należności za marzec 2014 r., natomiast za luty 2014 r. podatnik uregulował w całości należności. W wyniku postępowania sądowego decyzje zostały uchylone, a kwoty wyegzekwowane i wpłacone zwrócone podatnikowi: za marzec 2014 r. kwotę 905165 zł za luty 2014 r. – kwotę 284.330,90 zł. Podatnik wskazuje, że zwrócono mu kwoty bez uwzględnienia odsetek.Ustosunkowując się do ww. pisma, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. 14 lipca 2025 r. wydał wyjaśnienia do wniosku o wypłatę odsetek od zajętych środków pieniężnych. W piśmie stwierdził, że mając na uwadze przepisy art. 77 i 78 o.p. nie ma podstaw do wypłaty odsetek, ponieważ nie zaistniały przesłanki do wypłaty w świetle powołanych przepisów. Zdaniem organu kwestia naliczenia ewentualnego oprocentowania będzie mogła być rozważona dopiero po wydaniu nowej decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., jeśli wystąpi sytuacja przewidziana w art. 77 § 1 pkt 1 o.p. Natomiast postępowanie w zakresie podatku VAT za luty 2014 r. zakończyło się wydaniem nowej decyzji 11 kwietnia 2025 r., od której złożono odwołanie, postępowanie nadal się toczy. Tym samym zdaniem organu również nie wystąpiła przesłanka z art. 77 § 1 pkt 1 o.p.Na powyższe pismo skarżący wniósł odwołanie.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniemz 16 września 2025 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r. stanowiło wyjaśnienia do pisma skarżącego z 27 czerwca 2025 r. Zdaniem organu, pismo to nie stanowiło decyzji administracyjnej, a jedynie czynność materialno-techniczną, dlatego skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej złożył C. G., który zarzucił naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") na skutek bezzasadnego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, albowiem takie stwierdzenie zapadło w warunkach naruszenia - art. 120,art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 127 oraz art. 207 § 1 i 2 (w zw. z art. 75 § 4a)i art. 210 § 1 i 4 o.p., a naruszenia te spowodowały nietrafne uznanie, że pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r. nie stanowi de iure decyzji.Skarżący wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego postanowienia;2. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowiena.Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania.Z przepisu tego wynika obowiązek organu odwoławczego badania przesłanek skutecznego wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym. Na gruncie tego przepisu powszechnie przyjmuje się, że niedopuszczalność wniesienia odwołania może mieć charakter podmiotowy i przedmiotowy. W pierwszym przypadkuz niedopuszczalnością środka zaskarżenia mamy do czynienia wówczas, gdy został on wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do dokonania tej czynności albo stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. W drugim przypadku niedopuszczalność występuje w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego organu pierwszej instancji.W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy przyjął, że odwołanie skarżącego jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Przedmiotem odwołania skarżący uczynił bowiem pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r., które w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie jest decyzją.Zgodnie z art. 210 § 1 o.p. decyzja zawiera:1) oznaczenie organu podatkowego;2) datę jej wydania;3) oznaczenie strony;4) powołanie podstawy prawnej;5) rozstrzygnięcie;6) uzasadnienie faktyczne i prawne;7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawieraw szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzjiz przytoczeniem przepisów prawa.Przyjmuje się, że pismo organu rozstrzygającego należy uznać za decyzję, o ile pismo takie zawiera oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis wyznaczonego pracownika organu (por. wyrok NSA z 16 grudnia 1996 r., SA/Ka 2218/95; wyrok WSA z 10 grudnia 2007 r. I SA/Wr 885/07). Stanowisko to, akceptowane przez doktrynę, należy uznać za aktualne również w odniesieniu do decyzji wydawanych w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej (por. A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, A. Kabat, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, uw. 1 do art. 210, LEX/el).Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r. wynika, że zawiera ono oznaczenie organu podatkowego, datę sporządzenia pisma, znak sprawy, której dotyczy, dane osobowei adres osoby do której zostało skierowane, wskazanie treści żądania, okoliczności faktyczne i prawne sprawy z powołaniem odpowiednich przepisów prawnych, rozstrzygnięcie wniosku skarżącego ze wskazaniem, że w sprawach skarżącego nie zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 77 § 1 pkt 1 o.p. oraz podpis osobyz upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (Kierownik Działu A. C. ). Pismo to nie zawiera natomiast pouczenia, co do przysługujących skarżącemu środków odwoławczych oraz formalnego określenia (decyzja, postanowienie).Zdaniem Sądu pismo organu, od którego skarżący złożył odwołanie, posiada elementy, które są wystarczające do uznania pisma za decyzję rozstrzygającą sprawę z wniosku podatnika o wypłatę odsetek od zwróconych kwot.W ocenie Sądu, jeżeli pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 lipca 2025 r. zawiera elementy decyzji zgodnie z dyspozycją art. 210 o.p., to tym samym pismo to stanowi decyzję, o której stanowi art. 207 § 1 o.p., a przez to odwołanie od tego rozstrzygnięcia, spełniające warunki formalne, nie może być uznane za niedopuszczalne w trybie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. Brak zatytułowania danego pisma decyzją czy postanowieniem nie jest brakiem powodującym uznanie, że organ nie wydał rozstrzygnięcia we wskazanej formie.Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji zobowiązany będzie do zastosowania oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszym rozstrzygnięciu i po raz kolejny zbada warunki uzasadniające stosowanie art. 228 o.p. i inne wymogi dotyczące odwołań celem wydania formalnego, bądź merytorycznego rozstrzygnięcia.W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi (100,00 zł), Sąd orzekł jak w pktII sentencji wyroku.. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi (100,00 zł), Sąd orzekł jak w pktII sentencji wyroku.