Wyrok - II SA/Gl 122/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 listopada 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1061/2025/15383 w przedmiocie stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych 1) ucUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 listopada 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1061/2025/15383 w przedmiocie stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych 1) uc
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Edyta Kędzierska
Podstawa prawna
art. 158
kpa
art. 145
kpa
art. 146
kpa
art. 134
kpa
art. 151
kpa
art. 16
kpa
art. 149
kpa
art. 100
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 18 listopada 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1061/2025/15383, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1, art. 151 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania T. M. (dalej – Skarżący, Wnioskodawca), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta G. (dalej – organ I instancji) z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] (znak [...]) i orzekło, że decyzja organu I instancji nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa.Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Organ I instancji – po rozpoznaniu wniosku Skarżącego – decyzją z dnia 17 lutego 2020 r. odmówił przyznania świadczenia na okres od 1 do 30 listopada 2019 r. w formie zasiłku rodzinnego na córkę i syna Skarżącego, a także przyznał prawo do świadczeń na okres zasiłkowy 2019/2020 w formie:a) zasiłku rodzinnego wnioskowanego na M.M,b) zasiłku rodzinnego wnioskowanego na M. M.1,c) dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021 wnioskowanego na M.M.,d) dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021 wnioskowanego na M. M.1.Następnie organ I instancji powziął wiedzę o zmianie sytuacji dochodowej rodziny Skarżącego. Według jego ustaleń, zmiana była na tyle istotna, że doszło do przekroczenia kryterium dochodowego o kwotę wyższą niż łączna kwota zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami przysługującymi rodzinie Wnioskodawcy w okresie zasiłkowym, na który jest ustalane prawo do tych świadczeń. W konsekwencji tego organ I instancji decyzją nr [...] z dnia 12 marca 2020 r. uchylił własną decyzję nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. Kolegium rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy decyzją z dnia 20 lipca 2020 r. nr [...]. Wskutek skargi Wnioskodawcy, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 1244/20 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu orzeczenia dostrzeżono, że organ I instancji analizując sprawę zupełnie pominął okoliczność, że Skarżący nie utracił zatrudnienia, ale zmienił tylko podstawę jego świadczenia, zachowując stosowne wynagrodzenie. Nie mniej jednak Sąd uznał, że organy nie poczyniły prawidłowych ustaleń, co do tego czy rodzina Skarżącego spełnia kryterium dochodowe, o jakim mowa w art. 5 ust. 1 w związku z ust. 4b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1208 z późn. zm. – dalej u.ś.r.). Z tego też względu, jego zdaniem, uchylenie decyzji przyznającej świadczenie było przedwczesnym. Ponadto Sąd podniósł, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej, gdyż jej uzasadnienie nie spełnia wymaganych prawem standardów.Następnie Kolegium decyzją z dnia 16 sierpnia 2021 r. nr [...] – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a. - po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 17 lutego 2020 r. nr [...]. Tutejszy Sąd uwzględniając skargę Wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 15 grudnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 1282/21 uchylił wskazaną decyzję. Sąd w motywach orzeczenia podniósł, że oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. Tymczasem – jak stwierdził Sąd - w dacie wydania decyzji z dnia 17 lutego 2020 r. organ I instancji nie dysponował materiałem dowodowym z którego wynikałoby, czy Skarżącemu przysługują świadczenia rodzinne. Z tego też względu SKO nie powinno weryfikować w trybie nadzwyczajnym decyzji. Natomiast organ I instancji powinien wykonać zalecenia zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1244/20.Decyzją z dnia z dnia 19 maja 2023 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a., Kolegium ponownie stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji z dnia 17 lutego 2020 r. nr [...]. Również w tym przypadku WSA w Gliwicach uwzględniając skargę Wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r. o sygn. akt II SA/Gl 1202/23 uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych. W orzeczeniu tym wskazano przede wszystkim, iż organy nie wykonały zaleceń określonych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1244/20.W kontrolowanym postępowaniu organ I instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. - wznowił z urzędu postępowanie (postanowienie nr [...] z dnia 23 czerwca 2025 r.), by decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...]: 1) uchylić w całości własną decyzję nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r.; 2) odmówić przyznania na każde z dwójki dzieci Skarżącego świadczenia w formie zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2019/2020 oraz dodatku do niego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021.W odwołaniu z dnia 24 września 2025 r. Skarżący zanegował nie tylko decyzję organu I instancji, ale również jego postanowienie nr [...] z dnia 23 czerwca 2025 r. o wznowieniu postępowania i wniósł o uchylenie obu aktów i umorzenie postępowania administracyjnego. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. W opinii Skarżącego okoliczność w nim opisana nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie było podstaw do wznowienia, a w dalszej kolejności do uchylania decyzji przyznającej świadczenia.Kolegium decyzją z dnia 18 listopada 2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło, że decyzja organu I instancji nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa.W uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przebieg postępowania, a także stan prawny znajdujący zastosowanie w sprawie. Następnie – powołując się na art. 146 § 1 k.p.a. - stwierdził, że skoro od dnia doręczenia stronie decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r., do dnia wydania decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] w dniu z dnia 20 sierpnia 2025 r. upłynęło 5 lat, to należało orzec o wydaniu decyzji nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. z naruszeniem prawa. Nieprawidłowo zatem – zdaniem Kolegium – organ I instancji wydał decyzję uchylającą decyzję i jednocześnie odmawiającą prawa do świadczeń rodzinnych.Natomiast postanowieniem z dnia 18 listopada 2025 r. Kolegium - działając na podstawie art. 134 k.p.a. - stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Skarżącego na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 23 czerwca 2025 r. nr [...] o wznowieniu postępowania z urzędu.W skardze osobistej z dnia 29 grudnia 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Wnioskodawca zanegował decyzję Kolegium i sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w punkcie odnoszącym się do stwierdzenia wydania decyzji pierwotnej z naruszeniem prawa, a także uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto w skardze zawarto wniosek zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.W motywach skargi Wnioskodawca przyznał, że pierwotna decyzja jest obarczona jakąś wadą, ale nie potrafi jej doprecyzować. Chciałby, aby ktoś rzetelnie zajął się tym problemem i wyjaśnił na czym ta nieprawidłowość polega. Kolegium jednak wskazując na art. 151 § 2 k.p.a. nie wskazało do jakiego rodzaju naruszenia prawa doszło. Niezależnie od tego Skarżący stoi na stanowisku, że nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Argumentacja w tej kwestii została zaprezentowana w odwołaniu, a do której nie odniósł się organ odwoławczy. Podkreślił jednak, że nie wyjaśniono na czym polega "zagadnienie wstępne" i nie dokonano porównania oceny tego zagadnienia przyjętej przez Sąd z rozstrzygnięciem organu, przy założeniu, że dotyczy to decyzji dnia 17 lutego 2020 r.Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Pełnomocnik Wnioskodawcy w uzupełnieniu skargi z dnia 10 marca 2026 r. wniósł o:1) rozpoznanie skargi na rozprawie;2) połącznie do wspólnego rozpoznania skarg oznaczonych sygn. II SA/Gl 122/26 i sygn. II SA/Gl 121/26 albowiem dotyczą tej samej sprawy administracyjnej, a zaskarżone orzeczenia Kolegium zostały wydane w wyniku rozpoznania jednego odwołania Skarżącego, tj. odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...], lecz z nieznanych powodów organ odwoławczy postanowił wydać dwa odrębne orzeczenia, i tym samym wymusił wywiedzenie dwóch skarg pomimo, iż zarówno procesowo, jak i materialno-prawnie oba orzeczenia dotyczą tej samej materii i jednego postępowania administracyjnego;3) przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci wyroków tut. Sądu: z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. II SA/Gl 1244/20, z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. II SA/Gl 1282/21, z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. II SA/Gl 1202/23 oraz dokumentów w aktach sądowo-administracyjnych i administracyjnych spraw;4) przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w aktach administracyjnych spraw prowadzonych w kierunku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r., tj. postępowań wymienionych w treści skargi z dnia 29 grudnia 2025 r.W motywach uzupełnienia skargi pełnomocnik podniósł, że wyczerpany został tok instancji i ostatecznie zakończono postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej świadczenie. Natomiast wzruszenie decyzji nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. w trybie nadzwyczajnym kilkukrotnie było przez Sąd oceniane jako nieprawidłowe. Z tego też względu kolejne próby wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji nie może być traktowane inaczej jak dążenie do ponownego rozpoznania sprawy, co godzi w zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). Pełnomocnik wyraził również pogląd, że organ odwoławczy, w ramach wniesionego odwołania od decyzji, winien rozpoznać zarzuty nie tylko dotyczące decyzji, ale i zarzut dotyczący braku podstaw do wszycia postępowania wznowieniowego. Rozstrzygniecie w tym względnie wino znaleźć się w decyzji Il-instancyjnej. Tymczasem, jak zauważył pełnomocnik, organ odwoławczy postanowił ten zarzut "wyciągnąć" z odwołania, potraktować jak zażalenie i je odrzucić jako niedopuszczalne.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Spór dotyczy zasadności wznowienia z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 17 lutego 2020 r. nr [...], którą przyznano na dzieci Skarżącego zasiłek rodzinny i dodatki do niego. W dalszej kolejności ustosunkować się również należy do problemu zastosowania art. 146 § 1 k.p.a., tj. prawidłowości stwierdzenia wydania decyzji pierwotnej z naruszeniem prawa z uwagi na upływ 5-letniego okresu od jej doręczenia Skarżącemu.W przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z instytucją wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Jej wzruszenie może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych. Jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania jest właśnie wznowienie postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.). "W literaturze istnieje utrwalony pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna" (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. LEX 2010. Komentarz do art. 145 k.p.a.).Postanowienie o wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem przedmiotem tego postępowania, zainicjowanego wspomnianym postanowieniem jest: 1) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a, art. 145aa, bądź art. 145b; 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem.W niniejszym przypadku organ I instancji działając z urzędu wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Przyjmuje się, że wznowienie postępowania z urzędu jest prawem organu. Nie ma on obowiązku wszczynać postępowania w każdej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia. Obowiązek wznowienia ma miejsce w razie znalezienia przyczyny wznowienia. Organ wszczyna z urzędu postępowanie wznowieniowe, jeżeli na podstawie znanych mu okoliczności faktycznych uzna, że zaistniała jedna z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3, 5-8 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1595/21, LEX nr 3360351). Wywieść stąd należy, że wznowienie postępowania z urzędu winno nastąpić tylko wtedy, gdy organ dysponuje wiedzą wskazującą na wystąpienie jednej z przesłanek wznowieniowych określonych w k.p.a. lub przepisach szczególnych, nie zastrzeżonych do wyłącznej inicjatywy strony.Organ I instancji jako podstawę wszczęcia postępowania wznowieniowego wskazał art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.).Według Prezydenta Miasta, zagadnienie wstępne, o którym mowa w tym przepisie, związane jest ze stanowiskiem wyrażonym przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 22 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 1244/20. Mianowicie w orzeczeniu tym Sąd nie podzielił poglądu organu I instancji o utracie zatrudnienia przez Skarżącego. Uznał bowiem, że "przejęcie" Skarżącego przez firmę, na rzecz której dotychczas wykonywał pracę będąc zatrudnionym przez agencję pracy tymczasowej, stanowi wyłącznie o zmianie podstawy jej świadczenia. W okolicznościach sprawy nie można natomiast – zdaniem Sądu – mówić o utracie zatrudnienia.Punktem wyjścia jest wyjaśnienie, co należy rozumieć przez "zagadnienie wstępne" (inaczej - zagadnienie prejudycjalne). W judykaturze przyjmuje się, że z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczone są cztery elementy: po pierwsze, zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; po wtóre, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; po trzecie, wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; po czwarte, istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (zob. wyroki NSA: z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1905/24, LEX nr 4024289; z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt I OSK 11/24, LEX nr 3945248). Oznacza to, że przez "zagadnienie wstępne" rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ. Od zagadnienia wstępnego zależy zatem sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Inaczej ujmując, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji.Zwrócić również należy uwagę, że w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. nawiązuje się do art. 100 § 2 k.p.a. Stwierdza on, że jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Wynika stąd, że możliwe jest wznowienie na wymienionej podstawie postępowania zakończonego decyzją, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a organ rozpatrujący sprawę, z uwagi na szczególne okoliczności określone w art. 100 § 2 k.p.a. rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1699/15, LEX nr 2286263).W takim stanie rzeczy nie można zgodzić się z organami administracji, aby w sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Jej zastosowanie było bowiem wynikiem niezrozumienia treści (sensu) przywołanej normy.Stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 1244/20 nie jest zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., a odmienną oceną stanu faktycznego w kontekście obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mianowicie Sąd we wskazanym orzeczeniu uznał, że wbrew twierdzeniu organu I instancji nie doszło do utraty zatrudnienia przez Skarżącego, a jedynie do zmiany podstawy prawnej wykonywanej przez niego pracy. Niezależnie od tego zwrócić należy uwagę, że pogląd w tej materii wyrażony został w orzeczeniu wydanym w ramach sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, po uprzednim zakończeniu II-instancyjnego postępowania administracyjnego. Zatem wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta nie było warunkowane potrzebą wcześniejszego uzyskania stanowiska w tej materii.Jak wykazano wcześniej, organ I instancji błędnie przyjął wystąpienie okoliczności z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., co wynikało z nieprawidłowej wykładni pojęcia "zagadnienia wstępnego". W tej sytuacji zasadnym jest umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Tytułem porządku wskazać przyjdzie, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.Wskazać przyjdzie, że wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a. nie zwalnia organu od rozstrzygnięcia w sprawie, czy stwierdzona wadliwość (naruszenie prawa) doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy objętej wznowieniem i nie pozbawia organu kompetencji do rozpoznania istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a wyłącza jedynie dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Z tego to powodu konieczne jest rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. z pominięciem określonych dowodów), ale również o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja o określonej treści (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4052/21, LEX nr 3761847). Zatem badanie wystąpienia przeszkód z art. 146 § 1 k.p.a. jest uzasadnione tylko i wyłącznie w przypadku potwierdzenia wystąpienia jednej z przesłanek wznowieniowych, a więc gdy zachodzi podstawa do uchylenia decyzji pierwotnej. Skoro więc nie zaistniała w sprawie wskazywana przez organ I instancji okoliczność z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. to nie uzasadnionym było zastosowanie art. 146 § 1 k.p.a.Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 3 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne. Jednocześnie orzekając w granicach sprawy, celem wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwego aktu wznawiającego postępowanie administracyjne, Sąd uchylił postanowienie organu I instancji z dnia 23 czerwca 2025 r. nr [...].Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Dlatego też o kosztach postępowania w kwocie 480 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).., zaliczając do nich wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).