Wyrok - I SA/Go 354/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi kasacyjnej C spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2025 roku sygn. akt I SA/Go 354/25 w sprawie ze skargi C spóUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi kasacyjnej C spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2025 roku sygn. akt I SA/Go 354/25 w sprawie ze skargi C spó
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Alina Rzepecka
Podstawa prawna
art. 170
ppsa
art. 174
ppsa
art. 171
ppsa
art. 188
ppsa
art. 179
appsa
art. 134
ppsa
art. 183
ppsa
art. 206
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] października 2025 r. C. K sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca, spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ II instancji, SKO) z dnia [...] września 2025 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (organ I instancji, Wójt) z dnia [...] listopada 2023 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 rok oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.Z akt wynika następujący stan sprawy:Spółka wnioskiem z [...] grudnia 2021 r. wystąpiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016 - 2021 w wysokości 416.528 zł. Do wniosku załączyła korekty deklaracji za poszczególne lata. W uzasadnieniu wskazała, że działki znajdujące się w jej posiadaniu w ewidencji gruntów oznaczone są jako użytki rolne i jednocześnie nie są ujęte na prowadzenie działalności gospodarczej, tym samym nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiemod nieruchomości, natomiast winny zostać opodatkowane podatkiem rolnym a ze względu na klasy użytków gruntów podlegają zwolnieniu z podatku rolnego. W toku postępowania organ ustalił, że w dniu 30 czerwca 1999 r. (akt notarialny rep. [...]) wówczas "S." sp. z o. o. nabyła na własność nieruchomości położone we wsi [...], Gmina [...] stanowiące działki nr [...] o łącznej powierzchni 7,9490 ha. W ewidencji gruntów, nieruchomości zakwalifikowane zostały jako rolne. Spółka do 2023 r. włącznie składała deklaracje na podatek od nieruchomości, wykazując przedmiotowe grunty jako związane z działalnością gospodarczą. Podatek w wysokości obliczonej w ww. deklaracji został w całości opłacony za poszczególne lata do 2023r.,w tym za rok 2021. Zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS: [...]) przedmiotem działalności spółki jest między innymi kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek [...] (PKD 2007).Organ I instancji do akt załączył decyzję Wójta Gminy [...] z dnia[...] czerwca 1999r. o warunkach zabudowy inwestycji (budowa zespołu 2 stałych ekologicznych stacji paliw [...] w lustrzanym odbiciu po obu stronach drogi krajowej Nr [...], pawilonów parterowych i wiat w obrębie wsi [...] MOP II i III działki nr [...] i [...]), decyzję Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] lipca 1999r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę stacji paliw w m. [...] Gmina [...], decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych zawierającą zgodę na wykonanie zjazdów wraz z pasem włączenia i wyłączenia na drogę krajową nr [...]. Oraz Dziennik budowy nr [...] dla obiektu budowlanego Stacja paliw w miejscowości [...].Spółka w odpowiedzi na wezwanie w pismach z dnia [...] września 2023 r. wyjaśniła, że podatek od nieruchomości zapłacony został po rozstrzygnięciu przez NSA skarg za lata 2009-2014. Uiszczony podatek zewidencjowany zostałw księgach rachunkowych na koncie kosztowym "propeitytams" (podatekod nieruchomości). Spółka nie wykorzystywała przedmiotowych gruntów w żadnej działalności, w tym rolniczej. Klasyfikacje działek nr [...] jako użytków rolnych potwierdzają wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowe nieruchomości działki figurowały jako środki trwałe w ewidencji środków trwałych spółki w latach 2016-2021. Spółka przed rokiem 2009 planowała wykorzystać ww. działki do prowadzenia działalności gospodarczej, wybudować na nich stację paliw. Zarzuciła jednak te plany i nie planuje (nie planowała 2016-2021) budowy stacji paliw na ww. działkach lub zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej w jakikolwiek inny sposób. Ponadto w latach 2016-2021 nie zlecała ani nie przeprowadzała żadnych prac porządkowych w obrębie tych działek.W tym okresie również nie wydzierżawiła ani nie udostępniła odpłatnie wskazanych gruntów w całości lub części. Nie ponosiła żadnych kosztów i nie osiągała przychodów związanych z ww. działkami. W związku z tym kosztyi przychody nie były ujmowane w żadnej dokumentacji w tym księgach zgodniez ustawą o rachunkowości. W tych latach ponosiła wydatki z tytułu opłat urzędowych (geodezyjnych, sądowych i skarbowych) za wydanie dokumentów geodezyjnych, planistycznych, czy odpisy KW. Wydatki te były ujmowane w księgach rachunkowych spółki na kontach kosztowych. Ponadto, spółka złożyła oświadczenie o braku zajęcia gruntów rolnychna prowadzenie działalności gospodarczej oraz rzuty satelitarne z Geoportalu, dotyczące działek numer [...] na których to zrzutach widoczne jest,że przedmiotowe grunty nie były - i do chwili obecnej również nie są - zajętena prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka do wniosku załączyła odpowiedni wypis z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie którego potwierdzone zostały oznaczenia klasy użytków poszczególnych gruntów oraz ich klasy bonitacyjne. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości jaka została wykazana przez spółkęw złożonej przez nią pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2021 rok w kwocie 73 131 zł, oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty. W postępowaniu odwoławczym SKO utrzymało w mocy decyzję organuI instancji. W ocenie organu sporne grunty, sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że grunty zostały nabyte w celu wybudowania na nich stacji paliw. Spółka podjęła czynności związane z realizacją inwestycji, m. in. uzyskała decyzję o warunkach zabudowy, decyzję o pozwoleniuna budowę, decyzję zawierającą zgodę na wykonanie zjazdów. Ponadto spółka uzyskała dziennik budowy oraz nastąpiło wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie. Później, na kilka lat przed okresem objętym ww. wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, spółka zaniechała realizacji inwestycji (w sposób trwały), w związku z czym decyzjao pozwoleniu na budowę wygasła. Niemniej, uzyskanie dziennika budowy oraz wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie jest jednoznaczne z rozpoczęciem budowy, a tym samym z wyłączeniem gruntów z użytkowania rolniczego. Rezygnacja z zamiaru budowy stacji paliw i przeznaczenie przedmiotowej nieruchomoścido sprzedaży, w sytuacji, gdy Spółka jest przedsiębiorcą, który prowadzi różnorodną działalność - między innymi polegającą na kupowaniu i sprzedaży nieruchomości,a przy tym nieprzystąpienie do rolniczego użytkowania gruntów, spowodowało utrzymanie przez przedmiotową nieruchomość statusu nieruchomości zajętejna prowadzenie działalności gospodarczej. Samo przeznaczenie na sprzedaż nieruchomości nabytej uprzednio pod własną inwestycję stanowi wykonywaniena tych gruntach czynności faktycznych składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto w latach 2016-2021 sporne działki figurowały jako środki trwałe w ewidencji środków trwałych Spółki.Dalej, organ wskazał, że mimo sklasyfikowania w ewidencji gruntów jako użytki rolne, należało uznać za faktycznie wyłączone z produkcji rolnej bowiem spółka rozpoczęła na nich czynności prawne zmierzające do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Na spornych działkach nie jest i nie może być prowadzona działalność rolnicza. Działki są zakrzaczone, rośnie na nich wieloletnia trawa, samosiejki, dlatego też trudno jest uznać, że w 2021 r. była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. Zarzuciła organowi odwoławczemu rażące naruszenie prawa materialnego,tj.: art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.) dalej: "u.p.o.l." w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333 z zm.) dalej "u.p.r." poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że grunty rolne znajdujące sięw posiadaniu Spółki, które są niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. W skardze podkreślono, że Sąd przy rozpoznaniu tej skargi nie jest związany w trybie art. 170 P.p.s.a. wyrokami WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 czerwca 2017 r. o sygn. I SA/Go 217/17 oraz NSA z dnia 19 grudnia 2018 r. o sygn. II FSK 3152/17, wydanymi w sprawie nadpłaty Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014. Przedmiotem sporu są te same działki, tj. położne w miejscowości [...], Gmina [...] działki o numerach ewidencyjnych [...], jednak stan faktyczny uległ znaczącej zmianie od chwili nabycia nieruchomości w 1999 r. W sprawie nie występuje tożsamość przedmiotu kontroli sądowo administracyjnej z ww. wyrokami. Postępowania dotyczą osobnych lat podatkowych i stanowią odrębne sprawy sądowoadministracyjne.W sprawie nie mogła wystąpić tzw. prekluzja stanu faktycznego, ponieważ stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia jest inny. Niemożliwym jest z istoty sprawy aby okoliczności faktyczne z lat 2009-2014 determinowały zobowiązanie spółki w podatku od nieruchomości za rok 2021. Konieczne jest zatem zbadanie innych, nowych okoliczności faktycznych (innego stanu faktycznego) niż będącego podstawą rozstrzygnięcia sądów w sprawie za lata 2009-2014. Spółka powoływała się w toku niniejszego postępowania m. in. na następujące okoliczności faktyczne późniejsze niż rok 2014:- brak uzyskania w kolejnych latach nowych pozwoleń na budowę (przy czym uprzednie pozwolenia na budowę, z których Spółka nie wykorzystała, wygasły),- stan gruntu w poszczególnych latach, udokumentowany dokumentacjąz Geoportalu,- aktualny stan nieruchomości, udokumentowany protokołem oględzin nieruchomości,- zaprzestanie poszukiwania nabywcy gruntu w kolejnych latach, - brak prowadzenia robót budowlanych w kolejnych latach. W ocenie Spółki, nie zachodzi powiązanie obecnego postępowania wyrokami zapadłymi w sprawie dot. lat 2009-2014, gdyż w sprawie nie występuje tożsamość przedmiotu kontroli sądowoadministracyjnej. W sprawie nie mogła wystąpić tzw. prekluzja stanu faktycznego, ponieważ stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia jest inny. Pełnomocnik spółki wniósł o uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, zasądzenie na rzecz spółkiod SKO zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przypisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasową argumentacjęi wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 354/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił w całości skargę spółki. Sąd zauważył, że sprawa w przedmiocie nadpłaty w podatkuod nieruchomości w postaci działek o numerach ewidencyjnych [...] położnych w miejscowości [...], Gmina [...], była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (wyrok w sprawie I SA/Go 217/17) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok w sprawie II FSK 3152/17). Choć ocena ta dotyczyła lat 2009 – 2014 r., to zasadnicza kwestia sporna pozostaje niezmienna tj. czy przedmiotowe działki były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Rozstrzygnięcie tożsamego zagadnienia prawnego pomiędzy tymi samym stronami w prawomocnym wyroku powoduje, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 170 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji Sąd uznał się związany ww. wyrokiem także w odniesieniu do roku 2021. Wskazał, że dokonując wykładni terminu "zajęcia" gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjmuje się, że grunty zajęte na działalność gospodarczą, to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc grunty, na których mają miejsce działania powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanego z działalnością gospodarczą. Realizacja czynności składających się na wykonywanie działalności gospodarczej nie może być identyfikowana jedynie z fizyczną ingerencją w grunt, której rezultatem muszą być fizykalne, trwałe i obserwowalne zmiany wykluczające działalność rolniczą na danym terenie. Wystarczy, by na spornym gruncie faktycznie dokonywano działań mieszczących się w ramach działalności gospodarczej.W świetle powyższego "przystąpienie przez Spółkę do budowy stacji paliw wywołało skutek w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości w postaci uzyskania przez tę nieruchomość statusu gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Rezygnacja z zamiaru budowy stacji paliw i przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży, w sytuacji, gdy Spółka jest przedsiębiorcą, który prowadzi różnorodną działalność – między innymi polegającą na kupowaniu i sprzedaży nieruchomości, a przy tym nieprzystąpieniedo rolniczego użytkowania gruntów, spowodowało utrzymanie przez przedmiotową nieruchomość statusu nieruchomości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy samo przeznaczenie na sprzedaż nieruchomości nabytej uprzednio pod własną inwestycję stanowi wykonywania na tych gruntach czynności faktycznych składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym stan faktyczny sprawy uzasadniał objęcie przedmiotowej nieruchomości gruntów podatkiem od nieruchomości. Co do argumentu, że w latach 2016-2021 spółka nie występowała o wydanie pozwolenia na budowę, a poprzednio wydane wygasło, Sąd przypomniał,że w związku z planowaną inwestycją, uzyskane zostały przez spółkę decyzjeo warunkach zabudowy, o pozwoleniu na budowę oraz wydana przez Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych decyzja w sprawie zgody na dokonanie zjazdu. Ponadto spółka uzyskała dziennik budowy oraz nastąpiło wytyczenie geodezyjne obiektóww terenie. Później, na kilka lat przed okresem objętym ww. wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, spółka zaniechała realizacji inwestycji (w sposób trwały), w związku z czym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła. Te okoliczności istniały i były brane pod uwagę w zakończonej prawomocnie sprawie I SA/Ga 217/17 (wyrok NSA II FSK 3152/17). Jak wskazał NSA w cytowanej już sprawie o sygn. akt II FSK 3152/17,w świetle art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego rozpoczęcie budowy zachodzi z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, takich jak m.in. wytyczenie geodezyjnie obiektów w terenie. Należy zatem uznać, że uzyskanie dziennika budowy oraz wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie jest jednoznacznez rozpoczęciem budowy, a tym samym z wyłączeniem gruntów z użytkowania rolniczego. Natomiast wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę nie musi skutkować uchyleniem celu, w jakim zakupiono grunt oraz dokonanych czynności faktycznych. Spółka może bowiem ponownie podjąć działania w celu budowy stacji paliw. Nie można jednak stwierdzić, że rezygnacja z pierwotnego celu nabycia nieruchomości oznacza, że nieruchomość automatycznie przestała być zajętana prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto przypomniał, że przedmiotem działalności spółki jest między innymi kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (PKD [...]). Zdaniem NSA,a Sąd uznał się związany tym stanowiskiem, bez znaczenia jest okoliczność podnoszona przez Spółkę, że jest to jedynie poboczny przedmiot zarejestrowanej przez nią działalności. Nie można bowiem wywodzić, że jedynie działania podjętew ramach działalności stanowiącej główny przedmiot działalności przedsiębiorcy zasługują na miano działań podjętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca na wskazany powyżej wyrok wniosła skargę kasacyjną zarzucając:I/ Na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:• art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1lit. c) w zw. z art. 170 i art. 171 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i jej nieuchylenie wskutek błędnego uznania, iż został w niej prawidłowo ustalony stan faktyczny, gdyż jest tożsamy z tym będącym przedmiotem wyroków o sygn. akt l SA/Go 217/17 orazII FSK 3152/17, a co za tym idzie w sprawie występuje związanie tymi wyrokamii stan prekluzji stanu faktycznego co do okoliczności, iż sporna nieruchomość Spółki jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej - a w konsekwencji błędne zaakceptowanie, iż taka okoliczność faktyczna w niniejszej sprawie wystąpiła,i przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia wadliwego stanu faktycznego niewynikającego z akt sprawy - podczas gdy:- wyroki o sygn. akt I SA/Go 217/17 oraz II FSK 3152/17 dotyczyły innej sprawy sądowoadministracyjnej (nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014) niż sprawa niniejsza (nadpłata w podatku od nieruchomości za rok 2021),a zatem ustalenia przyjęte w ww. wyrokach nie mogą wiązać w sprawie niniejszej;- stan faktyczny, którego dotyczy niniejsza sprawa, jest inny niż ten na gruncie którego zapadły wyroki o sygn. akt I SA/Go 217/17 oraz II FSK 3152/17;a w konsekwencji powyższego, naruszenie również:• art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 oraz art. 72 § 1 pkt 1) oraz art. 75 § 1 i § 4a O.p. w zw. z art. 1a ust. 2 pkt 1) oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i jej nieuchylenie, pomimo iż organ zaniechał rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przyjął wadliwe oceny i wnioski z materiału dowodowego zebranego w sprawie, poprzez uznanie, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą na gruntach będących przedmiotem sporu, oraziż przedmiotowa nieruchomość Spółki była w 2021 r. zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy działalność taka na przedmiotowych gruntach nie jest prowadzona - a w konsekwencji błędnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2021; które to naruszenia prawa procesowego miały wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku, gdyby Sąd I instancji nie dopuścił się powyższych naruszeń, uznałby, iż sporne grunty nie są zajętena prowadzenie działalności gospodarczej i wbrew zaskarżonej Decyzji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji;II/ na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:• art. 1a ust. 2 pkt 1) oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1 u.p.r. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że grunty rolne znajdujące się w posiadaniu Spółki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako zajętena prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy przedmiotowe grunty niesą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym;• art. 1 u.p.r. w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, polegającąna uznaniu, że podatnik musi prowadzić działalność rolniczą, aby w świetle przepisu użytki rolne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż wymóg taki nie istnieje, ale wystarczające jest aby grunty sklasyfikowane były jako użytki rolne, oraz aby nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Mając na uwadze powyższe naruszenie, wniosła uwzględnienie przez Sądw całości niniejszej skargi kasacyjnej w trybie tzw. "autokontroli" i wydanie nowego orzeczenia zgodnego ze stanowiskiem NSA oraz spółki; alternatywnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organuI instancji, a w przypadku stwierdzenia, że istota sprawy nie została należycie wyjaśniona, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawydo ponownego rozpoznania WSA, zasądzenie od organu II instancji na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.Zgodnie z art. 179a P.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powyższa regulacja wprowadzająca wyjątekod zasady dewolutywności skargi kasacyjnej podyktowana jest względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd I instancji może uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli m.in. uzna, że podstawy skargi kasacyjnejsą oczywiście usprawiedliwione. Usprawiedliwione podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej występująw sytuacji, gdy sąd I instancji podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie. Pojęcie oczywistości mieści się w sferze obiektywneji łączy się z powinnością wykazania, że powołane podstawy skargi kasacyjnejsą oczywiście usprawiedliwione, bez dokonywania głębszej analizy tekstu powołanych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Zastosowanie autokontroli w istocie prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sądI instancji w jej całokształcie. Sąd ten nie rozpoznaje skargi kasacyjnej jak wyższa instancja, mając wyłącznie kompetencje do uchylenia wydanego przez siebie orzeczenia w całości i obowiązek, na tym samym posiedzeniu, rozpoznania sprawy. Zwrot normatywny "ponownie rozpoznaje sprawę", oznacza rozpoznanie sprawyw jej całokształcie, zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 P.p.s.a., a nie rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 183 § 1 P.p.s.a., tzn. w granicach skargi kasacyjnej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przypomnieć, że spór koncentrował się wokół kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek o nr [...] położonych w miejscowości [...], Gmina [...]. Tut. Sąd w zaskarżonym kasacyjnie wyroku z 18 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Go 354/25 oddalając skargę strony uznał, że w sprawie zastosowanie ma art. 170 P.p.s.a., jako, że wystąpiła prekluzja stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji Sąd uznał się za związany wyrokami WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 czerwca 2017 r. o sygn. I SA/Go 217/17 oraz NSA z dnia 19 grudnia 2018 r. o sygn. II FSK 3152/17, wydanymi w sprawie nadpłaty spółki w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, co też skutkowało podzieleniem stanowisko organu co do opodatkowania spornych gruntów według stawek właściwych dla gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.Trzeba jednak zauważyć, że niniejsza sprawa nie jest jednostkowa.W sprawach tej samej spółki za lata 2016-2020, wniesiono do tut. Sądu skargi,a następnie skargi kasacyjne, zawierające tożsame zarzuty. Sprawy zawisły przed Naczelnym Sąd Administracyjnym pod sygnaturami akt: III FSK 1391/24 – dotyczy podatku od nieruchomości za 2016 r.; III FSK 1392/24 – dotyczy podatkuod nieruchomości za 2017 rok; III FSK 517/25 – dotyczy podatku od nieruchomości za 2018 rok; III FSK 515/25 – dotyczy podatku od nieruchomości za 2020 rok;i zakończyły się uchyleniem zaskarżonych wyroków Sądu I instancji oraz decyzji organu II instancji. Rozpoznawana sprawa jest więc piątą z kolei. W niniejszej sprawie, skład orzekający w całości zatem podziela i przyjmuje za własne wywody zawarte w ww. wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odniesieniu do art. 170 P.p.s.a. zatem Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując na wyrok z 23 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1000/22 wyjaśnił, że istota wynikającej z art. 170 P.p.s.a. mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia Sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnieniai treść prawomocnego orzeczenia sądu. Niemniej jednak, wypada zauważyć,że polski system prawny nie opiera się na modelu precedensowym, a sąd, przed którym zawisła kolejna odrębna sprawa sądowoadministracyjna jest zobowiązanydo jej samodzielnego rozpoznania. Dodatkowo należy podkreślić, że wprawdzie istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie- również inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu, jednakże wynikający z niej stan związania ograniczony jest co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Motywy te nie mogą determinować rozstrzygnięcia odrębnej sprawy administracyjnej, niepowiązanej ze sprawą, w której zapadło wcześniejsze prawomocne orzeczenie. Oddziaływanie orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych w analogicznych czy zbliżonych rodzajowo sprawach może znajdować podstawy jedynie w autorytetowym oddziaływaniu tych orzeczeń, nie może natomiast ograniczać zakresu rozpoznania przez sąd kolejnej odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej (vide wyrok NSA z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2555/22, CBOSA). Należy także dostrzec, że w odniesieniu do art. 170 P.p.s.a. formułuje się pogląd, że rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjętow prawomocnym, wcześniejszym wyroku. (Woś T. Komentarz do art. 170 P.p.s.a. w: Woś T. (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. V WK 2016 (el.). W świetle wyżej przytoczonych poglądów należy więc przyjąć, że każda sprawa sądowoadministracyjna jest sprawą odrębną, nawet jeżeli zachodzi tożsamość stanu faktycznego i stron postępowania. Sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć każdą sprawę indywidualnie, nie będąc związanym motywami rozstrzygnięć wcześniej zapadłych orzeczeń. Związanie może dotyczyć jedynie poszczególnych kwestii prawnych ukształtowanych w prawomocnym wyroku, np. przedawnienie danego zobowiązania podatkowego w prawomocnym wyroku nie może być już przedmiotem dalszych ustaleń i ocen w innych sprawach sądowoadministracyjnych, w których zagadnienie to może się pojawić. Niemniej rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminisatracyjnej jako takiej każdorazowo wymaga odrębnej i indywidualnej oceny sądu. W tej sytuacji, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w trybie art. 179a P.p.s.a., doszedł do przekonania, że błędnie przy wydaniu wyroku z 18 grudnia 2025 r. uznał się związanym oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3152/17. Zasadny jest więc zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w zw.z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 170 i art. 171 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 orazart. 191 O.p. Rozpoznając sprawę więc niejako "od nowa" w jej całokształcie, należy wskazać, że w myśl z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiemod nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętychna prowadzenie działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III FSK 999/23 wyjaśnił, że o «zajęciu», o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., można mówić jedynie wtedy, gdy dany przedmiot opodatkowania faktycznie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, na którym faktycznie realizuje się czynności powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. «Zajęcie» gruntów na działalność gospodarczą oznacza rzeczywiste, obiektywne i empirycznie weryfikowalne wykorzystywanie gruntów rolnych na tę działalność, a nie tylko samo ich posiadanie albo podejmowanie pewnych czynności przygotowawczych mających za przedmiot tenże grunt. Konieczną przesłanką uznania gruntu rolnego za zajęty na potrzeby działalności gospodarczej będzie brak możliwości prowadzenia działalności rolnej. Chodzi więco działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny. Ze względu na sposób argumentacji zaprezentowany w wyroku Sądu I instancji należy dodać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W kwestii relacji pomiędzy wyrażeniami "zajęte" i "związane" wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt III FSK 1183/23. Sąd stwierdził, że: "«Związanie gruntu, budynku lub budowliz prowadzeniem działalności gospodarczej» w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia «zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej», którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) u.p.o.l. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą,z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej". Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że nie ulega wątpliwości, że działki nr [...] zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako rolne. Zatem, aby poddać je opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadzie wynikającej z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. musi zostać wykazane, że zostały zajęte na prowadzenie dzielności gospodarczej. Przy czym, co należy podkreślić, ustalenie tej przesłanki opodatkowania podatkiemod nieruchomości musi być relatywizowane przede wszystkim do realiów stanu faktycznego istniejącego w 2021 r. Z przedstawionej przez Spółkę dokumentacji z Geoportalu zawierającej rzuty satelitarne działek według stanu m. in. na styczeń 2021 r. wynika, że grunty te nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2022 r. wynika, że działki w całości pokryte są roślinnością (drzewa – samosiejki), niezabudowane, nieogrodzone. Należy dodać, że opisany stan faktyczny pozostawał nie zmieniony w latach od 2016 r. do 2022 r., co Sądowi znane jest z urzędu. Sąd w wyroku z 18 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Go 354/25, w śladza organami podatkowymi uznał, że dla kwalifikacji podatkowej działek nr [...] istotne są okoliczności zaistniałe w latach wcześniejszych. Przede wszystkim wskazano, że był to zakup inwestycyjny Spółki, przeznaczony na wybudowanie stacji paliw. Odnotowano, że Spółka poczyniła w tym obszarze stosowne przygotowaniao charakterze prawnym (pozyskanie stosownych pozwoleń) jak i faktycznym (wytyczenie geodezyjne obiektów). Fakt, że Spółka zaniechała inwestycji uznanoza nieistotny, albowiem nie można wykluczyć, że w przyszłości Spółka nie zacznie jednak wykorzystywać nieruchomości dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Rezygnacja z zamiaru budowy stacji paliw, przy jednoczesnym nieprzystąpieniu do rolniczego użytkowania gruntów, spowodowało utrzymanie przez nieruchomość statusu nieruchomości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedstawione wyżej okoliczności są jednak irrelewantne dla uznania,że nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Stanowią one niewątpliwie o związaniu z działalnością gospodarczą ale nie o zajęciu tej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Skład orzekający, idąc za Naczelnym Sądem Administracyjny,nie podziela stanowiska, że o zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczejw realiach rozpoznawanej sprawy świadczy to, że Spółka wystawiła na sprzedaż działki nr [...] a w zakresie swojej działalności miała ujęte kupno i sprzedaż nieruchomości. Nie można bowiem co do zasady utożsamiać zbycia zbędnego składnika majątkowego (nieruchomości) z jej zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Uzasadniony wobec powyższego jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 187 § 1, art. 191, art. 72 § 1 pkt 1) oraz art. 75 § 1 i § 4a O.p. w zw. z art. 1a ust. 2 pkt 1) oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. W ocenie Sądu, usprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 1 u.p.r.w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Zarówno bowiem z treści art. 1 u.p.r. jak i z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że cechą determinującą opodatkowanie gruntów rolnych podatkiem rolnym jest ich klasyfikacja ujawnionaw ewidencji gruntów. Faktyczne wykonywanie na tych gruntach działalności rolniczej nie jest kwestią prawnie doniosłą. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 179a P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok w całości, o czym orzekł w pkt1 sentencji wyroku. Ponadto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 2 wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 4 oraz art. 206 P.p.s.a. i § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r., w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowania przed sądami administracyjnymi. Na te koszty składają się wpis od skargi kasacyjnej 750 zł oraz koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego, który sporządził skargę kasacyjną - 1350 zł. Sporządził ją doradca, który wniósł skargę, zatem przysługiwało mu wynagrodzenie w wysokości 2.700 zł, które zostało obniżone o 50 %, albowiem Sąd wziął pod uwagę znany mu z urzędu fakt, że w sprawach spółki wniesiono kilka o analogicznej treści skarg kasacyjnych w tożsamych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne, co wynika z powtarzalności danego rodzaju spraw. Z uwagi na powtarzalność spraw sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika mniejszego, niż normalnie, nakładu pracy. Co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej. O kosztach postępowania przed sądem I instancji orzeczono na podstawieart. 200 w zw. z art. 205 §4, art. 206 P.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r., w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowania przed sądami administracyjnymi. Na te koszty składają się wpis od skargi 1.500 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego, który sporządził skargę – 2700 zł. Także i w tym przypadku, przysługujące wynagrodzenie w wysokości 5400 zostało obniżone o 50 %, z uwagi na powtarzalność wniesionych do tut. Sądu skarg, a co za tym idzie mniejszy nakład pracy pełnomocnika.. i § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r., w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowania przed sądami administracyjnymi. Na te koszty składają się wpis od skargi 1.500 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego, który sporządził skargę – 2700 zł. Także i w tym przypadku, przysługujące wynagrodzenie w wysokości 5400 zostało obniżone o 50 %, z uwagi na powtarzalność wniesionych do tut. Sądu skarg, a co za tym idzie mniejszy nakład pracy pełnomocnika.