Wyrok - III SA/Gd 57/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono decyzję II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Referent stażysta Anna Radys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 listopada 2025 r. nr PS-V.8640.176.2025.AS w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska zUchylono decyzję II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Referent stażysta Anna Radys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 listopada 2025 r. nr PS-V.8640.176.2025.AS w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alina Dominiak
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję II i I instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 listopada 2025 r. Wojewoda Pomorski, po rozpatrzeniu odwołania S. P. (dalej także jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 września 2025 r. orzekającą o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 1 czerwca 2025 r., przy czym decyzja organu pierwszej instancji podlegała natychmiastowemu wykonaniu.Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia 4 września 2024 r. uznał skarżącego z dniem 14 sierpnia 2024 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 sierpnia 2024 r. na okres 90 dni. Następnie decyzją z dnia 7 listopada 2024 r. Prezydent Miasta Gdańska przyznał skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych od dnia 12 listopada 2024 r. do dnia 9 lutego 2025 r. w wysokości 100% kwoty określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.Prezydent Miasta Gdańska, w związku z wejściem w życie z dniem 1 czerwca 2025 r. ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, wszczął postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem w dniu 15 września 2025 r. decyzji orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2025 r. Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że skarżący, jako członek zarządu N. Sp. z o.o., nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Na podstawie art. 38 ust.2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia organ wskazał, że decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego podlega natychmiastowemu wykonaniu.Wojewoda Pomorski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne wszczęte na żądanie skarżącego, który w dniu 14 sierpnia 2024 r. złożył wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny, zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia 4 września 2024 r., wydaną na podstawie wówczas obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia, która w art. 65 ust. 1 pkt 1 stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1, oraz w stosunku do którego upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1-3; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z dniem, w którym bezrobotny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 2 pkt 1, albo z dniem, w którym upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust 1-3. W rozumieniu ustawy o rynku i służbach zatrudnienia "bezrobotnym" jest tylko ten, kto spełnia wymogi art. 2 pkt 1 ww. ustawy. Przepis art. 2 pkt 1 lit. h ww. ustawy literalnie wyłącza z grona osób, które mogą być bezrobotnymi osobę będącą członkiem zarządu spółki kapitałowej w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych.Organ odwoławczy podał, odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ pierwszej instancji wysłał do skarżącego w dniu 21 sierpnia 2025 r. zawiadomienie z dnia 11 sierpnia 2025 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2025 r., na jego adres zamieszkania będący adresem do korespondencji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało doręczone skarżącemu skutecznie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 4 września 2025 r. Prezydent Miasta Gdańska przed wydaniem decyzji o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 1 czerwca 2025 r. zweryfikował dane zawarte w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego i ustalił, że na dzień 1 czerwca 2025 r. skarżący nadal pełnił funkcję członka zarządu N. Sp. z o.o.Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (w tym w repozytorium akt rejestrowych) wynika, że skarżący od dnia 15 kwietnia 2024 r. do dnia 1 października 2025 r. był wpisany jako członek zarządu N. Sp. z o.o. i od dnia 15 kwietnia 2025 r. jest wpisany jako jeden ze wspólników. Natomiast uchwałą o zmianie składu Zarządu Sp. z o.o. - uchwałą nr 1 z dnia 15 września 2025 r. Zgromadzenie Wspólników spółki N. Sp. z o.o. odwołało skarżącego ze składu Zarządu i został on wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego G. w G. z dnia 1 października 2025 r. sygn. akt [...].Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wskazał, że zakres obowiązywania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9 k.p.a., należy oceniać według specyfiki rozpoznawanej sprawy, przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów prawa materialnego. Nałożenie na organ obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. nie zwalnia stron postępowania od dołożenia należytej staranności w zaznajomieniu się z przepisami prawa materialnego, regulującymi ich uprawnienia i obowiązki. Ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia została opublikowała w dniu 12 maja 2025 r. i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2025 r. W dniu 19 maja 2025 r., w którym skarżący stawił się w Gdańskim Urzędzie Pracy w G. na spotkaniu z doradcą klienta, przedmiotowa ustawa jeszcze nie obowiązywała. Natomiast w dniu 30 maja 2025 r., na stronie internetowej G. Urzędu Pracy w G., zamieszczono informację o tym, że z końcem maja 2025 r. przestanie obowiązywać ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, którą zastąpi ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Zawiadomienie o wszczęciu w dniu 11 sierpnia 2025 r. postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2025 r. zostało skarżącemu doręczone skutecznie w trybie art. 44 k.p.a., a więc należy uznać, że został on pouczony o możliwości złożenia wyjaśnień i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia dla przyznania statusu bezrobotnego przewiduje ściśle określone wymogi, od których nie ma żadnych odstępstw, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, a przepisy regulujące tę materię mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym muszą one być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przysługiwania przedmiotowego statusu.S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję, zarzucają naruszenie:1. prawa materialnego, tj.: art. 2 Konstytucji RP, poprzez wsteczne zastosowanie nowych przepisów ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia; art. 433 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; art. 38 ust. 1 ustawy o rynku pracy poprzez jego zastosowanie bez uwzględnienia przepisów przejściowych oraz zasady ochrony praw nabytych;2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., poprzez brak działania organu w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do państwa; art. 8 k.p.a. , poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i lojalności wobec strony; art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o zmianie stanu prawnego; art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia nieuwzględniającego kluczowych argumentów skarżącego.Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.Uzasadniając zarzuty skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji przyjęły, że nowa definicja osoby bezrobotnej może zostać zastosowana automatycznie od dnia wejścia ustawy w życie, niezależnie od faktu, że skarżący nabył status bezrobotnego wcześniej. Stanowi to naruszenie zasady lex retro non agit, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP oraz błędną wykładnię art. 433 ust. 1 ustawy o rynku pracy, który jednoznacznie chroni sytuacje prawne trwające w chwili wejścia ustawy w życie.Zdaniem skarżącego organy działały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., bowiem nie poinformowały go o zmianach prawnych, nie umożliwiły mu dostosowania się do nowych przepisów, nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, nie przedstawiły żadnych dowodów na okoliczności faktyczne, ograniczyły się do powtarzalnej formuły "takie jest prawo".Skarżący dodał, że nawet jeśli przyjąć hipotetycznie, iż decyzja co do meritum jest prawidłowa, to wydanie jej z wielomiesięcznym opóźnieniem wywołało po jego stronie realne i wymierne skutki finansowe. Działał on bowiem w usprawiedliwionym przekonaniu, że posiada status osoby bezrobotnej, jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, może korzystać ze świadczeń finansowanych przez NFZ. W związku z tym rozporządzał swoimi środkami w inny sposób, nie wykupując dobrowolnego ubezpieczenia i korzystając z opieki zdrowotnej. Obecnie narażony jest na obowiązek zwrotu kosztów leczenia wyłącznie z powodu opóźnienia i zaniechania informacyjnego organu. Ten aspekt został całkowicie pominięty w decyzji Wojewody Pomorskiego, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 460 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy utraciła moc. Przepisy przejściowe zostały zamieszczone w Dziale XIV nowej ustawy i stosownie do treści art. 433 ust. 7 w stosunku do osób posiadających status bezrobotnego w dniu wejścia w życie ustawy okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 63 ust. 1 nowej ustawy, status bezrobotnego przysługuje przez okres 3 lat od dnia rejestracji, z wyjątkiem sytuacji, w których zgodnie z ustawą następuje utrata statusu bezrobotnego. Skarżący mógł więc posiadać status bezrobotnego, nabyty pod rządami starej ustawy, przez okres 3 lat licząc od dnia 1 czerwca 2025r., o ile by go nie utracił zgodnie z nową ustawą. Nowa ustawa stanowi, że osoby będące członkami zarządu spółki kapitałowej nie mogą nabyć ani posiadać statusu osoby bezrobotnej. Skarżący w dniu 1 czerwca 2025 r. był członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc z tym dniem przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 2 pkt 1 nowej ustawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi jej zarzutami można się zgodzić.Kwestionowanymi decyzjami pozbawiono skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2025 r., przy czym decyzja organu I instancji została wydana w dniu 15 września 2025 r., a decyzja organu odwoławczego – w dniu 25 listopada 2025 r.Wydane decyzje ukształtowały zatem sytuację prawną skarżącego z mocą wsteczną.Status osoby bezrobotnej skarżący uzyskał na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 4 września 2024 r., wydanej na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 475 ze zm., dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia").W dacie wydania tej decyzji art. 2 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia określał osobę bezrobotną jako osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:a) ukończyła 18 lat,b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe,e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,f) nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:– zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo– nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania,k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6,l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna.Ustawa o promocji zatrudnienia utraciła moc z dniem 1 czerwca 2025 r. na podstawie art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620, dalej "ustawa o rynku pracy"), która w tym dniu weszła w życie.Ustawa o rynku pracy w art. 2 pkt 1 stanowi, że bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP", jeżeli:a) ukończyła 18 lat,b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,c) nie jest wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwanej dalej "CEIDG", jako prowadząca działalność gospodarczą albod) zgłosiła do CEIDG wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia nadal trwa, alboe) we wniosku o wpis do CEIDG określiła dzień podjęcia działalności gospodarczej i nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis, dnia podjęcia tej działalności,f) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,g) nie nabyła na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 i 1572 oraz z 2025 r. poz. 620) prawa do zasiłku stałego,h) nie jest członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96),i) nie jest prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222),j) nie jest wspólnikiem spółki jawnej, partnerem lub członkiem zarządu w spółce partnerskiej, komplementariuszem w spółce komandytowej, komplementariuszem lub członkiem rady nadzorczej w spółce komandytowo-akcyjnej, prokurentem lub likwidatorem spółki osobowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych,k) nie jest dyrektorem w radzie dyrektorów, o której mowa w art. 30073 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych,l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,m) nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia lub obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w państwach wymienionych w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-d,n) nie prowadzi działalności gospodarczej w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie na podstawie zgłoszenia do rejestru lub bez takiego zgłoszenia, jeżeli prawo danego państwa takiego zgłoszenia nie wymaga.W niniejszej sprawie istotne jest, że ustawa o rynku pracy wprowadziła do definicji osoby bezrobotnej warunek, że członek zarządu spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy Kodeks spółek handlowych (art. 2 pkt 1 lit. h) nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Tego rodzaju wymogu ustawa o promocji zatrudnienia nie zawierała, a skarżący w czasie posiadania statusu osoby bezrobotnej był członkiem zarządu spółki z o. o., co było wiadome organowi, wydającemu decyzję z dnia 4 września 2024 r.Odnosząc się w tym miejscu do treści skargi stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego są bezpodstawne. Istotna w sprawie okoliczność - że skarżący w dniu wejścia w życie ustawy o rynku pracy był członkiem zarządu spółki z o.o. – została ustalona w sposób prawidłowy.Ustawa o rynku pracy postanawia w art. 65 ust. 1 pkt 1 , że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1 oraz w stosunku do którego upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1-3; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z dniem, w którym bezrobotny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 2 pkt 1, albo z dniem, w którym upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1-3.Art. 63 ust. 1- 3 ustawy o rynku pracy stanowi:1. Status bezrobotnego przysługuje przez okres 3 lat od dnia rejestracji, z wyjątkiem sytuacji, w których zgodnie z ustawą następuje utrata statusu bezrobotnego.2. Okres, o którym mowa w ust. 1, ulega przedłużeniu o czas niezbędny do zakończenia przez bezrobotnego formy pomocy.3. W przypadku urodzenia dziecka przez kobietę w okresie, o którym mowa w ust. 1, okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.Organy na podstawie przywołanych przepisów uznały, że należy pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2025 r., bowiem w tym dniu weszła w życie ustawa o rynku pracy, inaczej niż w poprzednim stanie prawnym określająca osobę bezrobotną.Zauważyć zatem należy, że Dział XIV ustawy o rynku pracy, zawierający przepisy epizodyczne, przejściowe, dostosowujące i końcowe (art. 423 – 461), nie normuje sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, to jest nie zawiera przepisów normujących sytuację osoby, która pod rządami ustawy o promocji zatrudnienia, będąc członkiem zarządu spółki kapitałowej uzyskała status osoby bezrobotnej i w dniu wejścia w życie ustawy o rynku pracy nadal była członkiem zarządu takiej spółki.Przepis art. 433 ust. 1- 5 ustawy o rynku pracy normuje innego rodzaju sprawy, dotyczące toczących się postępowań w sprawach indywidualnych, spraw rejestrowych, spraw zwrotu środków Funduszu Pracy, roszczeń Urzędu Pracy. Przepis art. 433 ust. 6 ustawy o rynku pracy z kolei stanowi , że w przypadku osoby, która utraciła status bezrobotnego albo poszukującego pracy na podstawie ustawy uchylanej w art. 460 na wskazany w tej ustawie okres, ponowne nabycie statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie okresu wskazanego w ustawie uchylanej w art. 460, przy spełnieniu warunków wynikających z niniejszej ustawy, a ust. 7 tego artykułu - że w stosunku do osób posiadających status bezrobotnego w dniu wejścia w życie ustawy okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy.Zatem, jak stwierdzono powyżej, przepisy przejściowe nowej ustawy, tj. ustawy o rynku pracy, nie uwzględniają sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Nie można zatem podzielić zarzutu skargi o naruszeniu przez organy art. 433 ustawy o rynku pracy.Zasadą jest, że w sytuacji braku przepisów intertemporalnych kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta - bezpośrednio stosuje się przepisy ustawy zmieniającej. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 14 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 338/06 stwierdził, że "w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Jest ona związana z regułą kolizyjną, zwaną regułą porządku czasowego, zawartą w paremii - lex posterior derogat legi priori, która ma zastosowanie, gdy lex posterior nie jest hierarchicznie niższa niż lex priori".Należy mieć jednak na uwadze, że zastosowanie ustawy nowej i to ze skutkiem od dnia wejścia w życie ustawy sprawia, że skarżący z mocą wsteczną utracił status osoby bezrobotnej. Status ten w przypadku skarżącego nie wiąże się z utratą zasiłku dla bezrobotnych, bowiem ten skarżącemu nie przysługiwał, ale z utratą ubezpieczenia zdrowotnego, przysługującego skarżącemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz.U.2024 r., poz.146 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 4 w/w ustawy prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osób bezrobotnych ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.Skarżący na skutek wydanych decyzji utracił status osoby bezrobotnej od dnia 1 czerwca 2024 r., a zatem po trzydziestu dniach – także ubezpieczenie zdrowotne.Przepis art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wynika wprost, choć nie jest ona dosłownie zapisana w tekście ustawy zasadniczej, zasada ochrony praw nabytych. Zasada ta gwarantuje, że państwo nie może w sposób arbitralny odebrać lub ograniczyć praw, które obywatel już legalnie uzyskał.Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt I USKP 47/23 (LEX nr 3669703) wskazał, że "Zasada demokratycznego państwa prawnego od początku jej obowiązywania w polskim porządku prawnym była traktowana jako źródło kolejnych zasad o bardziej szczegółowym charakterze. Jedną z nich jest zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, zwana również zasadą lojalności państwa względem obywateli. Zasada ta stanowi fundament zasady demokratycznego państwa prawnego, ale również źródło innych zasad o bardziej szczegółowym charakterze, które odwołują się do idei zaufania w relacjach między państwem a jednostką. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego".Z kolei Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada niedziałania prawa wstecz nakazuje, "by nie stanowić norm prawnych, które nakazywałyby stosować nowo ustanowione normy prawne do zdarzeń (rozumianych sensu largo), które miały miejsce przed wejściem w życie nowo ustanowionych norm prawnych i, z którymi prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych normami tymi przewidzianych (...)" (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 1990 r., K 7/90, OTK 1990, Nr 1, poz. 5, s. 51). Trybunał Konstytucyjny dopuszcza odejście od zasady niedziałania prawa wstecz wówczas, gdy nowa regulacja, mająca działać wstecz, jest korzystniejsza dla adresata (por. np. orzeczenie TK z dnia 25 czerwca 1995 r., K 15/95, OTK 1996, Nr 3, poz. 22; wyrok TK z dnia 31 marca 1998 r., K 24/97, OTK 1998, Nr 2, poz. 13).Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem nowa regulacja, mająca działać wstecz, nie jest korzystniejsza dla skarżącego.Ustawodawca wprowadzając nową ustawę nie zamieścił przepisów intertemporalnych w przepisach nowelizacyjnych dotyczących sytuacji skarżącego, co oznacza obowiązek stosowania przepisów nowej ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2008 r. K 30/06, OTK-A 2006/10/149 (Dz. U. z 2006 r. Nr 206, poz. 1522) wyraził stanowisko, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne.Mając na względzie powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, taka wyjątkowa sytuacja, w ocenie Sądu, wystąpiła w niniejszej sprawie.Zgodna z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych wykładnia przepisu art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o rynku pracy nakazuje przyjąć, że nie uzasadnia on pozbawienia z dniem wejścia w życie ustawy o rynku pracy statusu bezrobotnego osoby, która status ten uzyskała na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, zaś wyłącznie wskutek zmiany ustawy przesłanek posiadania tego statusu aktualnie nie spełnia.W przypadku braku reguł intertemporalnych konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej wymagała, by skarżący nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z mocą wsteczną.Stosowanie zasad prawa może prowadzić do ich kolizji, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jedną z zasad jest zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a. (a także w art. 7 Konstytucji RP), drugą - zasada sprawiedliwości społecznej wyrażona w art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu nie do pogodzenia z istotą wymiaru sprawiedliwości byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów w sposób prowadzący do pozbawienia skarżącego ubezpieczenia społecznego.Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz.143 ze zm.) uchylił decyzje organów obu instancji.Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni jej aktualny stan faktyczny oraz powyższe rozważania, z których wynika, że o statusie skarżącego nie można orzekać z mocą wsteczną.[pic]. W ocenie Sądu nie do pogodzenia z istotą wymiaru sprawiedliwości byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów w sposób prowadzący do pozbawienia skarżącego ubezpieczenia społecznego.Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz.143 ze zm.) uchylił decyzje organów obu instancji.Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni jej aktualny stan faktyczny oraz powyższe rozważania, z których wynika, że o statusie skarżącego nie można orzekać z mocą wsteczną.[pic]