Wyrok - I SA/Op 655/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA (del.)Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 lutego 2025 r., nr SKO.40.759.2025.ps w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty opłaty za pobyt w domu pomUchylono zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA (del.)Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 lutego 2025 r., nr SKO.40.759.2025.ps w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty opłaty za pobyt w domu pom
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Elżbieta Kmiecik
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 r., nr SKO.40.759.2025.ps wydanym na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu odmówiło R. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r., nr PS.5123.15.3.2022 orzekającej o odmowie umorzenia skarżącemu zobowiązania z tytułu opłat za pobyt ojca – J. P. w Domu Pomocy Społecznej w K. oraz o rozłożeniu spłaty ww. zobowiązania na 24 raty po 149,23 zł każda, płatne w okresie od dnia 1 grudnia 2024 r. do 31 grudnia 2026 r.Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że ww. decyzja Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r. została doręczona skarżącemu osobiście w dniu 2 grudnia 2024 r. Decyzja zawierała stosowne pouczenie, co do przysługującego stronie prawa, jak i trybu wniesienia odwołania w administracyjnym toku instancyjnym.Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, skarżący w dniu 17 grudnia 2024 r. (data nadania przesyłki pocztowej w UP [...]) wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w którym poza merytoryczną argumentacją, co do wadliwości decyzji organu I instancji, na wypadek ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazywał, iż z powodu [...] zażywa stale silne lekarstwa (z grupy [...]) wpływające w szczególności na jego koncentrację i pamięć.W aktach administracyjnych sprawy znajduje się przedłożone przez skarżącego zaświadczenie lekarskie z dnia 10 stycznia 2025 r., z treści którego wynika, że R. P. od września 2024 r. jest leczony silnymi środkami [...] z grupy [...], które mogą prowadzić do senności, występowania zaburzeń pamięci oraz braku koncentracji.Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na charakter instytucji procesowej przywrócenia terminu oraz jej podstawy prawne, w tym art. 58 § 1 k.p.a. regulujący cztery ustawowe przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje pozytywne rozpatrzenia zgłoszonego w tym zakresie żądania.W ocenie Kolegium, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że skarżący dopełnił trzech spośród czterech przesłanek wymienionych ww. przepisie. Strona wystąpiła bowiem z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w ustawowym 7 dniowym terminie liczonym od daty ustania przyczyny uchybienia, jak również dokonała uchybionej czynności procesowej.Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia. W tym zakresie organ odwołując się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, iż oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu niezbędnym jest uwzględnienie wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, jak również wszelkich uchybień strony wynikających spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przy czym, jak wskazał organ koniecznym jest uwzględnienie nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Kolegium podkreśliło, że na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która wnosi o jego przywrócenie. To po stronie wnioskującej leży inicjatywa zgłoszenia tego rodzaju środków dowodowych, czy przywołania okoliczności, które uprawdopodobnią brak jej winy, staranne działanie oraz istnienie niezależnej od strony przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie.Zdaniem Kolegium podnoszone przez skarżącego okoliczności, niekwestionowane przez organ odwoławczy, zarówno co do jego stanu zdrowia, jak i zażywanych lekarstw, w tym zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem lekarskim, silnych środków farmaceutycznych z grupy [...], mogących między innymi wpływać na zaburzenia pamięci i koncentrację strony, nie stanowią usprawiedliwionej przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu. Z ww. okoliczności nie wynika bowiem jednoznacznie, że w terminie otwartym do wniesienia środka zaskarżenia, to jest od 3 do 16 grudnia 2024 r., skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego 14 dniowego terminu, a przeszkoda ta była niezależna od strony i trwała przez cały czas, aż do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Tym bardziej, że wniesione w dniu 17 grudnia 2024 r. odwołanie, mimo prezentowanej przez stronę argumentacji, sporządzone zostało w dniu 14 grudnia 2024 r.Wskazując na zasadność ww. stanowiska Kolegium odwołało się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wywodząc, iż nie każdy rodzaj choroby, nawet nagłej, czy też okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi przesłankę przemawiającą za przywróceniem uchybionego terminu. Organ podkreślił, że w takiej sytuacji niezbędnym jest wykazanie, że stan zdrowia strony, rodzaj choroby, jej przebieg, czy też zalecenia medyczne uniemożliwiały dokonanie w przewidzianym prawem terminie danej czynności procesowej, jak i brak możliwości skorzystania w tym zakresie z pomocy innych osób.Końcowo Kolegium stwierdziło, iż w rozpoznawanej sprawie, powyższe obiektywne okoliczności nie zostały wykazane, co prowadzi do wniosku, iż działanie skarżącego uznać należy za brak należytej staranności, której negatywne skutki obciążają stronę.W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu R. P. podtrzymywał dotychczas prezentowane stanowisko, co do niezależnych od niego przyczyn losowych, które uniemożliwiły terminowe wniesienie odwołania, jak i co do braku zasadności rozstrzygnięcia Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Pismem procesowym z dnia 5 maja 2026 r. zatytułowanym "skarga uzupełniająca do WSA Opole" skarżący wnosił o dopuszczenie i uwzględnienie nowych dowodów istotnych dla sprawy, na okoliczność braku wywiązywania się przez ojca skarżącego – J. P. z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu oraz decyzji Burmistrza Namysłowa orzekającej o odmowie umorzenia należności oraz rozłożeniu jej spłaty na raty i orzeczenie o całkowitym zwolnieniu z obowiązku uiszczenia tych należności.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga R. P. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Przedmiotem skargi R. P. uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 lutego 2025 r. o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r. orzekającej o odmowie umorzenia skarżącemu zobowiązania z tytułu opłat za pobyt ojca – J. P. w Domu Pomocy Społecznej w K. oraz o rozłożeniu spłaty ww. zobowiązania na 24 raty po 149,23 zł każda, płatne w okresie od dnia 1 grudnia 2024 r. do 31 grudnia 2026 r.Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) - dalej: k.p.a.Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Natomiast jak wynika z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.Stosownie do art. 59 § 1-2 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących przesłanek: złożenia wniosku o przywrócenie terminu; dokonania czynności, której terminowi uchybiono; uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu oraz zachowanie siedmiodniowego nieprzywracanego terminu (co wynika z § 3 analizowanego przepisu) licząc od dnia ustania przeszkody, na złożenie wniosku. W przypadku niespełnienia choćby jednej z wymienionej wyżej przesłanek przywrócenia terminu, wniosek nie może być uwzględniony.W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostają te ustalenia faktyczne, z których wynika, że decyzja Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 2 grudnia 2024 r. Tym samym ustawowy 14 dniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., rozpoczął swój bieg w dniu 3 grudnia 2024 r. i upływał z dniem 16 grudnia 2024 r. Natomiast odwołanie skarżącego od ww. decyzji z dnia 15 listopada 2024 r. wniesione zostało w dniu 17 grudnia 2024 r. (data nadania przesyłki w UP [...]), a więc z uchybieniem przewidzianego prawem terminu.Bezspornym pozostaje również, iż skarżący wnosząc w dniu 17 grudnia 2024 r. przedmiotowe odwołanie, w treści którego zawarł wniosek o przywrócenie uchybionego terminu dokonał jednocześnie czynności procesowej, której terminowi uchybił. Nie ulega także wątpliwości, że prośba o przywrócenie terminu została zgłoszona w 7 dniowym terminie, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a.Tym samym, uznać należy, iż skarżący wypełnił trzy spośród czterech ustawowych przesłanek warunkujących pozytywne rozpatrzenie jego żądania, co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.Sporną pozostaje natomiast kwestia uprawdopodobnienia przez skarżącego wystąpienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.W tym zakresie wskazać należy, że odwołanie się w przywołanym wyżej art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Tym samym termin do dokonania czynności procesowej nie może zostać przywrócony, jeżeli strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wówczas, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa przy dokonywaniu czynności w toku postępowania. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że strona dołożyła należytej staranności, by dokonać czynności proceduralnej w terminie, lecz dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, to jest, że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej.Podkreślenia również wymaga, a na co słusznie wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, że to na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Nie można bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające co do przyczyn uchybienia terminu przez stronę. Przy czym co należy zaznaczyć, ustawodawca, określając przesłankę braku winy strony, nie wprowadził wymogu udowodnienia tej okoliczności, a jedynie jej uprawdopodobnienia. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11 wydanie, C. H. Beck, s. 284). Nałożony na wnioskodawcę obowiązek uprawdopodobnienia braku winy świadczy niewątpliwie o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania prowadzonego na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a., mające na celu ułatwienie osobie zainteresowanej przywróceniem terminu do dokonania czynności procesowej, przedstawienia swych racji (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 28 marca 2019 r., IV SA/Gl 1064/18; WSA w Łodzi z 21 lutego 2019 r., II SA/Łd 1008/18; WSA w Warszawie z 30 stycznia 2019 r., VIII SA/Wa 812/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Pamiętać również należy, że przy ocenie winy strony w uchybieniu terminu do dokonania danej czynności procesowej pożądany jest kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Jakkolwiek ocena braku winy w uchybieniu terminu dokonywana jest poprzez pryzmat obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, to rozstrzygając w przedmiocie zasadności przywrócenia terminu niezbędnym jest uwzględnienie wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym także tych świadczących o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.Sąd, co do zasady podziela, przywoływane przez Kolegium ugruntowane, jednolite stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszące się do kwestii szeroko rozumianego pojęcia "choroby" jako obiektywnej, niezależnej od strony przesłanki uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu do dokonania danej czynności procesowej. Niemniej jednak przedstawiona w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia argumentacja Kolegium, co do braku możliwości uznania podnoszonych przez skarżącego okoliczności stałego zażywania silnych leków z grupy [...], mogących wpływać między innymi na koncentrację i pamięć strony za okoliczność wyłączającą brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, w realiach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na aprobatę.Jak już bowiem wcześniej wskazano istotne dla sprawy okoliczności, co do stanu zdrowia skarżącego, jak i wdrożonej farmaktoerapii, która niewątpliwie może wpływać na funkcje poznawcze strony (w tym pamięć i koncentrację) wynikają z załączonego do akt zaświadczenia lekarskiego z dnia 10 stycznia 2025 r. Zaświadczenie to stanowi oficjalny dokument medyczny potwierdzający stan zdrowia skarżącego, wydany przez uprawnionego lekarza na podstawie badania oraz prowadzonej dokumentacji medycznej, a jego merytoryczna treść nie podlega jakiejkolwiek ocenie zarówno procedujących w sprawie organów administracji, jak i Sądu.Dalej, uwzględniając datę wydania przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wskazać należy, że użyte w jego treści sformułowanie "jest leczony (...) od września 2024" czyni zasadnym stwierdzenie, że stan ten trwał także w terminie od 3 do 16 grudnia 2024 r., otwartym dla skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r. Tym bardziej, że jak wcześniej wskazano dla wykazania okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, a nie jak się wydaje, czego oczekuje w sprawie Kolegium, ich udowodnienie.Dostrzec również należy, na co zresztą wskazuje samo Kolegium, iż odwołanie skarżącego od decyzji Burmistrza Namysłowa sporządzone zostało w dniu 14 grudnia 2024 r., a więc przed upływem ustawowego terminu. To zaś może wskazywać na podejmowane przez skarżącego działania, zmierzające do terminowego zaskarżenia kwestionowanego odwołaniem rozstrzygnięcia, których bezskuteczność mogła być powiązana ze skutkami ubocznymi zażywanych przez stronę leków. Tym bardziej, że jak już wcześniej wskazano przyczynę uchybienia terminu skarżący wiąże nie z faktem samej choroby, ale właśnie z niepożądanymi następstwami wdrożonej terapii farmakologicznej, w postaci problemów z pamięcią i koncentracją. Z tych też przyczyn bez znaczenia w ocenie Sądu pozostaje kwestia możliwości wyręczenia się przez skarżącego inną osobą. Jednocześnie, jedynie na marginesie zaznaczyć należy, że jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, skarżący w należyty sposób uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 15 listopada 2024 r. Przedstawiona na tę okoliczność argumentacja, co do stanu zdrowia skarżącego, a przede wszystkim odnośnie do niepożądanych, możliwych do wystąpienia następstw zażywanych przez stronę silnych środków [...] z grupy [...], prowadzących między innymi do senności, występowania zaburzeń pamięci oraz braku koncentracji, może świadczyć o wystąpieniu w realiach rozpoznawanej sprawy, niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody, która uniemożliwiła skarżącemu, pomimo zachowania należytej staranności, zapobieżeniu uchybieniu terminu.Rozpatrując wniosek strony ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności okoliczności faktycznych zaistniałych w tej konkretnej sprawie, ściśle powiązanych ze stanem zdrowia skarżącego i wdrożonym, udokumentowanym leczeniem strony.Odnosząc się natomiast do pisma procesowego strony skarżącej z dnia 5 maja 2026 r., zawartych w nim wniosków i argumentacji wskazać należy, że pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotem skargi pozostaje rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, a ocenie Sądu podlegała jedynie kwestia zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Kwestie podnoszone w ww. piśmie procesowym skarżącego odnoszą się natomiast do merytorycznych zagadnień, dotyczących zgłoszonego przez stronę żądania umorzenia należności z tytułu opłat za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, które to kwestie będą przedmiotem postępowania prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Opolu, w toku rozpatrywania odwołania skarżącego.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.. uchylił zaskarżone postanowienie.