Wyrok - II SAB/Łd 24/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 28 maja 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wójta Gminy Zduny w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy 1. stwierdza, że Wójt Gminy Zduny dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2.Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wójta Gminy Zduny w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy 1. stwierdza, że Wójt Gminy Zduny dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Arkadiusz Blewązka
Podstawa prawna
art. 35
kpa
art. 37
kpa
art. 12
kpa
art. 36
kpa
art. 64
kpa
art. 205
ppsa
art. 119
ppsa
art. 52
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
UZASADNIENIE
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga J. K. z dnia 29 grudnia 2025 r. na bezczynność Wójta Gminy Zduny w sprawie o wydanie decyzji o warunki zabudowy (znak sprawy RR.GP.6730.80.2024).W uzasadnieniu strona podniosła, że dnia 23 grudnia 2024 r. skarżący złożył do Wójta Gminy Zduny wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] (prawidłowo powinno być na działce nr [...] – przyp.Sądu). Pomimo upływu ustawowych terminów określonych w art. 35 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, organ nie wydał decyzji administracyjnej, ani innego aktu kończącego postępowanie. W ocenie skarżącego organ błędnie przyjął, że sprawa dotyczy inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych, bez podstawy prawnej faktycznie kumulując kilka odrębnych postępowań,a następnie bezpodstawnie uzależnił rozpoznanie wniosku od przedłożenia decyzjio środowiskowych uwarunkowaniach, która jak jednoznacznie stwierdził organ wyższego stopnia, nie była w tej sprawie wymagana.W dniu 25 września 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy Zduny w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia17 października 2025 r., znak sprawy: KO.4110.134.2025, wydanym na podstawie art. 37 § 6 KPA Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach stwierdziło przewlekłość postępowania Wójta Gminy Zduny, wskazując jednocześnie, że organ nie wykazał podstaw do żądania decyzji środowiskowej oraz ustaliło termin wydania decyzji do 15 grudnia 2025 r. Mimo tego, organ nadał nie wydał decyzji administracyjnej, pozostając w stanie bezczynności.Wskazując powyższe skarżący wniósł o:1. stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy Zduny w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, znak sprawy RR.GP.6730.80.2024;2. zobowiązanie Wójta Gminy Zduny do wydania decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;4. na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.W uzasadnieniu organ zauważył, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach postanowieniem z dnia 17 października 2025 roku znak: KO.4110.134.2025 orzekło o przewlekłości postępowania w powyższej sprawie, stwierdziło, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i ustaliło termin wydania przez Wójta Gminy Zduny decyzji do 15 grudnia 2025 r. W związku z tym Wójt Gminy Zduny podjął czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego i w dniu 7 stycznia 2026 roku wydał rozstrzygnięcie w tej sprawie.W ocenie organu skarga na bezczynności organu poprzez wydanie decyzjiz przekroczeniem terminu wskazanego przez SKO w Skierniewicach jest oczywiście bezzasadna. W toku niniejszego postępowania skarżący podejmował bowiem działania, które w sposób istotny uniemożliwiły skuteczne prowadzenie sprawyi wydanie decyzji we wskazanym przez SKO w Skierniewicach terminie.W szczególności organ wskazał na następujące okoliczności: częste i następujące po sobie zmiany pełnomocników, dokonywane bez zachowania należytej staranności co do zapewnienia ciągłości doręczeń; nieodbieranie korespondencji przez pełnomocnika, pomimo jej kierowania na wskazany do doręczeń adres; powtarzające się przypadki nieskutecznego doręczenia pism procesowych, skutkujące niemożnością wydania decyzji oraz przedłużaniem postępowania. W ocenie organu strona nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków procesowych z okoliczności, którym sama zawiniła, w szczególności z faktu celowego utrudniania doręczeń.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Wójta Gminy Zduny w związku ze złożeniem przez J. K. dnia 23 grudnia 2024 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] (znak sprawy: RR.GP.6730.80.2024.).Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że strona wniosła do organu ponaglenie na bezczynność w niniejszej sprawie (pismo z dnia 25 września 2025 r.). Następnie ponaglenie to zostało rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach postanowieniem z dnia 17 października 2025 r., znak: KO.4110.134.2025. Tym samym skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym niniejszą skargę należy uznać za dopuszczalną.Przechodząc do meritum sprawy należy przypomnieć, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązanesą załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przez przewlekłość postępowania należy natomiast rozumieć stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Natomiast przez "przewlekłe prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1467/18; wszystkie powoływane w sprawie orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).Jak już wcześniej wskazano, jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie.Należy wskazać, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga zaakcentowania, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. W myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. Natomiast, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).Powołane przepisy jednoznacznie wskazują zasady prawne, ramy czasowei procedurę rozpoznawania sprawy administracyjnej. Ocena dochowania terminu jest uwarunkowana okolicznościami podanymi w powołanych przepisach,z uwzględnieniem art. 35 § 5 k.p.a. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Badanie skargi na bezczynność sprowadza się więc do oceny, czy w okolicznościach danej sprawy,w zakreślonych ramach czasowych, podjęto czynności, dla których postępowanie jest prowadzone, a zmierzające do jej załatwienia. Celem skargi na bezczynność jest zaś doprowadzenie do załatwienia sprawy. Tezy te są utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16; z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17 oraz WSA w Poznaniu z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18).Sąd, oceniając tok czynności kontrolowanego w niniejszej sprawie organu,w kontekście powyższych uwag, na podstawie przedstawionych do kontroli akt administracyjnych, stwierdził, że w dniu 23 grudnia 2024 r. wpłynął wniosek J. K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczący działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina Z.. Z przekazanych przez organ dokumentów wynika, że jednocześnie zostało złożonych do tego organu przez tego samego wnioskodawcę 11 innych wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na tożsame inwestycje, lecz na innych częściach ww. działki, wyraźnie wyodrębnionych i oznaczonych na mapach załączonych do wskazanych wniosków o wydanie decyzji oraz osobny wniosek na wydanie decyzji o warunkach zabudowy na realizację drogi wewnętrznej.Pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. oznaczonym 13 znakami spraw, Wójt Gminy Zduny wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonych wniosków z dnia 23 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] i [..] obręb [...], gmina Z.. Wezwanie dotyczyło przedłożenia decyzji środowiskowej w związku z treścią § 3 ust.1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz.1839 ze zm.). W pouczeniu organ wskazał, że zgodnie z art. 64 §2 k.p.a. braki powyższe należy uzupełnić w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu dniu 24 stycznia 2025 roku. Pismem opatrzonym datą 31 stycznia 2025 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu na złożenie decyzji środowiskowej do 30 grudnia 2025 r. Wójt Gminy Zduny postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r. odmówił przedłużenia terminu zgodniez powyższą prośbą strony, a następnie pismem z dnia 18 lutego 2025 r. organ zawiadomił stronę o pozostawieniu wszystkich opisanych powyżej wniosków z dnia 23 grudnia 2024 r. bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia ich braków.Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wójta Gminy Zduny z dnia 6 lutego 2025 r. (znak:od RR.GP.6730.71.2024 do RR.GP.6730.83.2024) w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 czerwca 2025 r. (sygn. akt II SA/Łd 235/25) skargę tę odrzucono.Wreszcie pismem z 25 września 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy Zduny w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 17 października 2025 r. (znak sprawy: KO.4110.134.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach stwierdziło, że Wójt Gminy Zduny dopuścił się przewlekłości postępowania a przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Kolegium zakreśliło termin do rozpoznania wniosku do 15 grudnia 2025 r. W tym terminie również Wójt Gminy Zduny nie rozpoznał wniosku.Analiza opisanego toku czynności pozwala na stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności. Sprawa wywołana wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie została bowiem załatwiona ani w terminie ustawowym określonym w art. 35 § 3 k.p.a., ani też w terminie, który organ mógł samodzielnie wskazać, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe przesądza o trafności skargi w zakresie bezczynności organu. W związku z czym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że Wójt Gminy Zduny dopuścił się bezczynności.Wypada także zauważyć, iż pomimo tego, że badana sprawa administracyjna trwała ponad rok, bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ w toku postępowania nie pozostawał bowiem zupełnie bezczynny,a nadto stan stwierdzonej bezczynności pozostawał wynikiem błędu organuw zakresie oceny okoliczności sprawy, prowadzącego do nieuprawnionego pozostawienia bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zamiast rozpoznania istoty sprawy i wydania merytorycznej decyzji. Tym samym organ pozostawał w błędnym przekonaniu o zakończeniu sprawy, informując skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Stan taki trwał od 18 lutego 2025 r. do 17 października 2025 r., tj. do rozpoznania przez Kolegium ponaglenia skarżącego. Na gruncie tych okoliczności sprawy wypada zauważyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Przyjmuje się także, że należy w tym zakresie uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, bądź braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami sprawy czynności jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest zatem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne; przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia takiego naruszenia prawa (por.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z dnia 10 marca 2021 r., II OSK 1610/20). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ administracji, a to oznacza, że działania i zaniechania organu I instancji, mające miejsce w badanej sprawie, stanową o bezczynność organu, która jednak nie wykazuje cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. W tym też zakresie skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.Należy jednak wskazać, że w sprawie uwzględnienia wymaga, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z 23 grudnia 2024 r. zostało zakończone wydaniem przez Wójta Gminy Zduny decyzji z dnia 7 stycznia 2026 r., to jest po wniesieniu skargi a przed jej rozpoznaniem przez Sąd. Okoliczność, że organ administracji publicznej załatwił sprawę po wniesieniu skargi, jednak przed dniem jej rozpoznania przez sąd administracyjny, uzasadnia umorzenie przez Sąd postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego jedynie w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Nie było natomiast podstaw do umorzenia postępowania sądowego w całości, gdyż to, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi na bezczynność nie może uzasadniać samo w sobie oddalenia skargi ani umorzenia postępowania w całości (zob. wyr. NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1441/16). Rozpoznanie skargi na bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. polega bowiem nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji w toku postępowania sądowego - po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63).O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.dsds