sygn. I SA/Po 461/26 28 maja 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

Wyrok - I SA/Po 461/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 28 maja 2026

Teza
Oddalono skargę. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant : referent stażysta Aleksandra Żakowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzenOddalono skargę. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant : referent stażysta Aleksandra Żakowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzen
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek apelujący / skarżący
Data orzeczenia 28 maja 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący Katarzyna Wolna-Kubicka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant : referent stażysta Aleksandra Żakowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.

UZASADNIENIE
W dniu 15 czerwca 2016 r. do ówcześnie właściwego Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wpłynął wniosek T. P. sp. z o.o. (dalej także jako skarżąca) o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na rok 2016. Deklaracja obejmowała uprawy znajdujące się na położonych w województwie [...], powiecie [...], obrębie S. działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] oraz na położonej w obrębie G., działce ewidencyjnej nr [...]. Wniosek został zmieniony - powiększono pierwotnie zadeklarowaną powierzchnię o działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w województwie [...], powiecie [...], obrębie S. .Decyzją z 08 marca 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o przyznanie płatności na rok 2016:. odmówił przyznania spółce jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 70 615,10 zł,. przyznał płatność za zazielenienie w wysokości 25 346,21 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 5 862,25 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i zastosowanie współczynnika korygującego,. przyznał płatność redystrybucyjną w wysokości 3 788,99 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 876,34 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i zastosowanie współczynnika korygującego,. umorzył postępowanie w przedmiocie zwrotu dyscypliny finansowej.Rozpoznając odwołanie spółki Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 05 czerwca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.Decyzją z 15 lipca 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., po ponownym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 r. umorzył postępowanie w zakresie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej. Organ stwierdził, że wniosek o przyznanie płatności nie był podpisany, z kolei zmiany do wniosku podpisał A. G., osoba która nie była upoważniona do reprezentowania spółki.Decyzją z 09 listopada 2021 r., po uprzednim wszczęciu postępowania, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z 15 lipca 2019 r. o umorzeniu postępowania. Decyzja organu I instancji została skierowana do pełnomocnika spółki, na adres podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Wcześniej natomiast, w dniu [...] Sądowym (KRS) dla spółki wykreślono dotychczasowy adres siedziby i wpisano nowy adres siedziby, tj. ul. [...], [...]. Zatem na dzień wydania ww. decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. nie był właściwy do jej wydania.Decyzją z 20 kwietnia 2022 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. umorzył w całości postępowanie w sprawie przyznania płatności spółce w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Organ stwierdził, tak jak wcześniej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., że wniosek o przyznanie płatności nie był podpisany, z kolei zmiany do wniosku podpisał A. G., osoba która nie była upoważniona do reprezentowania spółki. W rozpatrywanym okresie jedyną osobą uprawnioną przez zarząd spółki do jej reprezentowania przed ARiMR był Ł. B..Postanowieniem z 21 czerwca 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P., działając na wniosek spółki, wznowił postępowanie zakończone decyzją o umorzeniu postępowania. Organ wskazał, że do wniosku o wznowienie postępowania załączono pełnomocnictwo udzielone A. G. przez ówczesnego prezesa zarządu spółki, A. K., do reprezentowania spółki przed powiatowymi biurami ARiMR i oddziałem regionalnym ARiMR w S. oraz do wglądu we wszystkie dokumenty, składania wniosków, korekt i załatwiania wszelkich spraw przed ARiMR w imieniu spółki, z podpisem notarialnie poświadczonym. Nadto załączono oświadczenie H. S. z dnia 23 września 2022 r., pracownicy spółki K. sp. z o.o., że w dokumentach spółki, znajdujących się w jej siedzibie, znalazła między innymi to pełnomocnictwo.Decyzją z 15 lipca 2025 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P., wskazując na art. 5-6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 z późn. zm., dalej także jako ustawa o płatnościach), art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 2 art. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej także jako K.p.a.). po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2016:1. uchylił decyzję własną z 20 kwietnia 2022 r. o umorzeniu postępowania w sprawie płatności na rok 2016,2. odmówił przyznania spółce jednolitej płatności obszarowej na rok 2016 i nałożył sankcję w wysokości 70 615,10 zł,3. przyznał płatność za zazielenienie na rok 2016 w wysokości 25 346,21 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 5 862,25 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz zastosowanie współczynnika korygującego,4. przyznał płatność redystrybucyjną na rok 2016 w wysokości 3 788,99 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 876,34 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz zastosowanie współczynnika korygującego,5. umorzył postępowanie w przedmiocie zwrotu dyscypliny finansowej.W terminowo wniesionym odwołaniu spółka zaskarżyła decyzję w części, co do:. odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożenia sankcji,. przyznania płatności za zazielenienie - w zakresie nieprzyznania płatności ponad przyznaną kwotę (co do części nieuwzględnienia płatności za wszystkie wnioskowane hektary);. przyznania płatności redystrybucyjnej - zakresie nieprzyznania płatności ponad przyznaną kwotę (co do nieuwzględnienia części płatności za wszystkie wnioskowane hektary).Spółka wniosła o przyznanie jednolitej płatności obszarowej i nienałożenie sankcji w wysokości 70 615,10 zł, przyznanie płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej w pełnymi wnioskowanym zakresie. Zarzuciła naruszenie:1. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego przez brak jego wszechstronnego rozpatrzenia oraz wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa wobec uznania, że spółka nie władała gruntami w dniu 31 maja 2016 r., pomimo istnienia dowodów wskazujących na faktyczne władanie tymi gruntami w wymaganym terminie - zeznania świadków: J. W. oraz M. G.,2. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez swobodne uznanie przez organ, że przedłożone przez spółkę dokumenty księgowe - mimo iż ich wiarygodność nie została zakwestionowana - "nie dowodzą w żaden sposób użytkowania spornych działek przez Spółkę z o. o. w rozpatrywanym okresie" (str. [...] decyzji),3. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że spółce nie należą się jednolita płatność obszarowa oraz płatność za zazielenienie we wnioskowanym zakresie, pomimo faktu, iż na dzień 31 maja 2016 r. spółka była w posiadaniu i władała nieruchomością,4. art. 60 i art. 61 K.c. poprzez błędne uznanie, że dokument zatytułowany "Rozwiązanie umowy dzierżawy" z 22 marca 2016 r., podpisany jednostronnie przez wydzierżawiającego, "nie istnieje w obrocie prawnym i pozostaje bez znaczenia dla sprawy" (str. [...] decyzji), mimo że stanowi on jednostronne oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy dzierżawy, wywołujące skutki prawne z chwilą doręczenia go drugiej stronie, a zatem ma znaczenie dla oceny daty przejęcia faktycznego zarządu nieruchomością.Decyzją z 18 grudnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Organ I instancji właściwie uznał, że przedłożone 03 października 2022 r. pełnomocnictwo wraz z poświadczeniem notarialnym udzielone A. G. przez A. K. (ówczesnego prezesa zarządu spółki) w dniu 16 czerwca 2016 r. - stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z 20 kwietnia 2022 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego, gdyż dowód ten istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej, nie był znany organowi I instancji i pełnomocnictwo to ma istotne znaczenie dla sprawy.Stosownie do art. 8 ustawy o płatnościach (ówcześnie obowiązującej) jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się nektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr [...], zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr [...], określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.Kontrola administracyjna przeprowadzona przez organ I instancji ujawniła, że w odniesieniu do gruntów położonych na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystąpił konflikt krzyżowy; o płatności do opisywanych obszarów na rok 2016 wystąpiły także inne podmioty, które przedstawiły organowi I instancji dokumenty wykazujące władanie spornymi gruntami w 2016 r. Podmiotami tym były spółki: "D. " sp. z o.o. i T. sp. z o.o. reprezentowane przez M. D., które 10 lutego 2011 r. zawarły umowę współpracy z podmiotami takimi jak: skarżąca spółka, K. SA, T. sp. z o.o.Zatem w niniejszej sprawie w konflikcie krzyżowym znalazły się podmioty, które zgodnie z zawartą przez siebie umową o współpracy dążyły "(...) do optymalizacji dochodów z prowadzonej odrębnie produkcji rolnej na posiadanych przez siebie areałach" i zobowiązały się do współpracy na zasadach uregulowanych w umowie.Zdaniem organu wyższego stopnia w tej sytuacji istotnym aspektem było ustalenie czy skarżąca spółka faktycznie posiadała grunty rolne zadeklarowane o przyznanie płatności na 2016 r., nie tylko na dzień 31 maja 2016 r. Ponadto, czy użytkowanie to miało charakter trwały i swobodny. Zatem szczególnego znaczenia w rozpatrywanym przypadku nabrała ocena materiału dowodowego pod kątem trwałości z gruntami położonymi na spornych działkach, zakresem prowadzonych prac, na wskazanym obszarze, jak i terminem objęcia spornych gruntów w posiadanie. Nadto organ wyższego stopnia wskazał, że przy ustalaniu prawa spółki do otrzymania niniejszych płatności badał nie tylko stan faktyczny na dzień 31 maja 2016 r., ale również starał się ustalić, kto utrzymywał grunty zgodnie z normami i przestrzegał wymogów przez cały "rok gospodarczy".Organ wskazał na znaczenie cywilistycznego rozumienia pojęcia "posiadanie" z uwagi na brak definicji tego pojęcia w ustawie o płatnościach. Przyjął, że pojęcie posiadania gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne i trwałe użytkowanie gruntów rolnych, które w dniu 31 maja danego roku, jak i całym "roku gospodarczym" w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, były w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o te dopłaty. Oznacza to, że można mieć tytuł prawny do gruntu rolnego, ale nie mieć uprawnienia do płatności oraz że można posiadać grunty rolne bez tytułu prawnego, a nawet w złej wierze i z tego tytułu mieć prawo do uzyskania płatności.Dodatkowo wskazał, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi stosownych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście. W zależności od możliwości władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to by rolnik posiadał decyzyjność jak, co, gdzie i kiedy dany grunt zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe. Co więcej, tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego. Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie (podmiotowi), która rzeczywiście i trwale użytkuje grunty, tzn. decyduje jakie rośliny uprawiać, jakie nasiona wysiać, jakich i przy pomocy jakiego rodzaju maszyn i urządzeń rolniczych dokonywać zabiegów agrotechnicznych, podejmuje także decyzje o terminie zbioru plonów, itp.Dalej organ napisał, odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego jednostronnie podpisanego dokumentu o rozwiązaniu umowy dzierżawy i skutków prawnych tym wywołanych, że istotnym faktem w sprawie jest to, że skonfliktowane ze sobą spółki weszły również w konflikt krzyżowy i na spornych gruntach w różnym czasie wykonały - zleciły określone czynności. Natomiast warunkiem uzyskania płatności jest trwałe posiadanie gruntów polegające nie tylko na wysianiu określonej uprawy, ale także obejmujące wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym ich przeznaczeniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności jak i przez cały "rok gospodarczy". Tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego.Szczegółowe postępowanie wykazało, że spółka wykonała na spornym gruncie w 2016 r. określone czynności i poniosła nakłady, jednak ich zakres, oraz termin wykonania, w ocenie organu II instancji nie świadczy o ich faktycznym i swobodnym władaniu, w swoim imieniu i na swoją rzecz, nie tylko na dzień 31 maja 2016 r., ale i również w całym "roku gospodarczym".Następnie organ wyższego stopnia opisał umowę o współpracy, której stroną, zwaną "Partnerem" była także skarżąca spółka (s. [...]-[...] decyzji), w tym przystępowanie i występowanie kolejnych podmiotów do umowy. Wskazana umowa została zawarta na czas nieokreślony a każda ze stron mogła rozwiązać umowę z 6-miesięcznym wypowiedzeniem.Organ podsumował, że jak wynika z dokumentów, strony sporu nie tylko zobowiązały się do współpracy, ale i również zakreśliły zakres czynności i obowiązków dotyczący poszczególnych "Partnerów". "Partnerzy" zobowiązani zostali do zlecania K. SA wykonywania usług rolniczych na swoich areałach przy zastosowaniu bazy magazynowej, maszyn rolniczych i zespołu pracowników spółki K., a spółka wykonująca opisywane czynności po ich zakończeniu zobowiązana była do wystawienia faktury, po wcześniejszej akceptacji wydatków z "Partnerami".Skarżąca spółka zobowiązała się między innymi do sprzedaży płodów rolnych wszystkich "Partnerów", poprzez skup tych płodów od współpracujących spółek po cenie 5% niższej od najwyższej na rynku i ich dalszą sprzedaż. Ponadto umowy dzierżawy zawarte między "Parterami" ściśle określały wielkość gospodarstw rolnych poszczególnych podmiotów oraz przyporządkowywały do nich poszczególne działki ewidencyjne. Zatem jak wynika z ww. zapisów umowy, K. SA i skarżąca spółka wykonywały określone czynności na opisywanych gruntach, jednak czyniły to w ramach współpracy między omawianymi podmiotami. Ponadto otrzymywały za powyższe czynności uzgodnioną kwotę, co wyklucza władanie spornymi gruntami w swoim mieniu i na swoją rzecz w dniu 31 maja 2016 r. przez skarżącą spółkę.Nadto organ wyższego stopnia wskazał, że w § 3 ww. umowy zawarto zapis "(...) 1. Przed ostatecznym terminem rozliczenia współpracy w danym roku agrarnym Partnerzy mogą dokonywać rozliczeń częściowych oraz stosować zaliczki na poczet wykonanych lub planowanych czynności, pod warunkiem zaakceptowania częściowych rozliczeń przez wszystkich Partnerów." Organ ocenił, że wszelkie czynności agrarne wykonywane na omawianych obszarach, jak i koszty poniesione w ramach prowadzonych prac, musiały być zaakceptowane przez zainteresowane podmioty. Wobec tego decyzyjność w omawianym zakresie czasowym, odnośnie spornych obszarów nie należała do przedstawicieli skarżącej spółki, ale do D. sp. z o.o. jak i też T. sp. z o.o. Zdaniem organu powyższe powoduje, że bezzasadne są twierdzenia zawarte w odwołaniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie potwierdza, że skarżąca spółka faktycznie władała spornymi gruntami w dniu 31 maja 2016 r., a tym samym spełniała przesłanki do przyznania płatności.Dalej organ wskazał, że brak faktycznego i trwałego posiadania spornych gruntów w dniu 31 maja 2016 r. przez skarżącą spółkę potwierdzają również oświadczenia jej pełnomocnika, z których wynika, że spółka weszła w posiadanie spornych gruntów dopiero w 2016 r. wraz z zasiewami, co potwierdza złożona w dniu 11 lipca 2016 r. zmiana do wniosku.Nadto organ ocenił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby spółki T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o. dokonały porzucenia dzierżawionych przez siebie gruntów. Jest to wyłącznie oświadczenie reprezentanta skarżącej spółki, które nie tylko nie zostało poparte żadnymi dowodami, a wręcz podważone materiałem dowodowym zaprezentowanym przez drugą stronę sporu.Jak bowiem wynika z oświadczeń pełnomocnika spółki D. i T. z 15 listopada 2016 r., podmioty te dzierżawiły odpowiednio działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na podstawie umowy wstąpienia do dzierżawy i umowy te "(...) nie została rozwiązane ani skutecznie wypowiedziana b/ za okres od 10.02.2011 do 31.08.2015 faktury za czynsze dzierżawne zostały odebrane i opłacone c/ za okres od 01.09.2016 do 31.08.2016 fakturowanie czynszu oraz jego płatność zgodnie z par. 2 ust 7 umowy ma nastąpić w terminie 14 dni od daty otrzymania dopłat, lecz nie później niż 30.06.2017 roku. 2. Uprawy T. Sp. z o. o./D. na dzierżawionych działkach realizowane są od 2011 roku na zasadzie zlecenia stałego przez K. SA wg. umowy o współpracę z 30.05.2009 oraz, że a/ umowa obowiązywała do 31.08.2016:- rozwiązanie nastąpiło na skutek wypowiedzenia przez T./D. z dnia 26.02.2016 roku z upływem terminu wypowiedzenia na 31.08.2016- w trakcie obowiązywania umowy K. SA nie składał oświadczeń o zaniechaniu wykonania umowyb/rozliczenia z tytułu wykonywanych usług następowały przez wystawienie rocznych faktur- za okres od 10.02,2011 do 31.08.2015 faktury za usługi zostały wystawione odebrane i opłacone- za okres od 01.09.2015 do 31.08.2016 fakturowanie zgodnie z par. 2 ust. 1 nastąpiło po zakończeniu tych prac i akceptacji zestawienia kosztów, lecz nie później niż 7 dni od daty otrzymania przez T./D. dopłat Zestawienie kosztów do dnia dzisiejszego nie zostało do T./D. doręczone."Nadto organ podkreślił, że M. D., reprezentujący spółki T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o., po przeprowadzeniu wizytacji upraw na dzierżawionych gruntach oraz kontroli wykonanej 7 sierpnia 2016 r. przez PCBiC, obawiając się, że K. SA nie wywiąże się z obowiązku wykonania zleconego mu przez D. sp. z o.o. zbioru owsa i części żyta, na podstawie umowy o współpracę z dnia 30 maja 2009 r. zlecił dokonanie zbioru innemu wykonawcy, o czym poinformował dotychczasowego wykonawcę spółkę K. pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Jednocześnie w opisywanym piśmie Prezes Zarządu spółek, w związku z upływem w dniu 31 sierpnia 2016 r. okresu wypowiedzenia umowy o współpracy z dnia 30 maja 2009 r., zażądał przekazania mu informacji o przychodach i rozchodach ilościowych (dokumentów magazynowych) od początku 2016 dla owsa i żyta. Ponadto już w dniu 21 marca 2016 r. pełnomocnik D. sp. z o.o. informował pełnomocnika spółki K. SA, że działa na szkodę "Partnerskiej" spółki poprzez brak wydania w wyznaczonym terminie zbóż ekologicznych, co przyczyniło się między innymi do niewykonania kontraktu sprzedaży owsa ekologicznego [pismo z dnia 21.03.2016 r.].Zdaniem organu powyższe dowodzi, że pełnomocnik D. sp. z o.o. i T. sp. z o.o. nie tylko wizytował dzierżawione przez spółki grunty, oceniał stopień realizacji umów, ale i również zlecał osobom trzecim, tj. F. M. G. [pismo z dnia 24.08. 2016 r.] wykonywanie zbioru na omawianych obszarach.Powyższe wynika nie tylko z pism i oświadczeń pełnomocnika drugiej strony sporu, ale i również wyjaśnień G. Ż. - doradcy rolnośrodowiskowego, przy współudziale którego wizytowane były sporne grunty; U. B. działającej we wskazanym okresie w imieniu K. SA; J. W. - pracownika spółki K. SA czy też wyjaśnień M. G. - któremu zlecono wykonanie koszenia spornych działek.Organ zaznaczył w tym miejscu, że G. Ż. od 2009 r. do 5 maja 2016 r. świadczył usługi doradcze podmiotowi K., a od 2011 r. spółkom T. i D.. Ponadto w okresie od 01 września 2015 r. do 05 maja 2016 r. dla spółek T. i D. ww. doradca rolnośrodowiskowy sporządzał roczny plan wraz ze strukturą upraw, współtworzył plan zadań, przekazał kierownikowi spółki K. - oddział w [...] plan zadań do wykonania, nadzorował wykonywanie przez K. prac zleconych przez spółki "Partnerskie", tj. T. i D. oraz od 07 maja 2016 r. kontrolował stan upraw jak i reprezentował T. i D. w kontrolach procesu certyfikacji przez BCBiC.Na okoliczność przeprowadzonych wizytacji sporządzono protokoły z wizytacji (zawierające szkice gospodarstwa) wraz z dokumentację zdjęciową [Protokół z dnia 27.04.2016 r.; Protokół z dnia 1.06.2016 r.]. G. Ż. wypełniając swoje obowiązki służbowe współpracował z prokurentem K. SA U. B., odpowiedzialną za relacje i rozliczenia współpracy z "Partnerami" oraz z J. W., kierownikiem bazy magazynowo sprzętowej K. SA odział w [...] [oświadczenie z dnia 15.11.2016 r.]. Natomiast U. B. reprezentując K. SA w okresie od marca 2009 r. do 9 maja 2016 r. [na podstawie różnych uprawnień - prokura samoistna, umowa zlecenia, pełnomocnictwo] zarządzała gospodarstwem rolnym K. SA oddział w [...], w szczególności odpowiedzialna była za realizację umowy o współpracę pomiędzy K. SA, skarżącą spółką, T. sp. z o.o., T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o., w ramach której analizowała plany rolnośrodowiskowe, sporządzała roczne biznesplany, raporty dochodu, wyznaczała zadania dla kierownika gospodarstwa, a także prowadziła rozliczenia pomiędzy partnerami umowy.Ponadto w roku agrarnym od 1 września 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. w ramach w/w umowy U. B. "(...) a/ jesienią 2015 roku przejęłam w imieniu K. SA zlecenia od T. Sp. z o.o. w K., T. Sp. z o.o. w K., T. Sp. z o.o. w K. i D. Sp. z o.o. w K. wykonania usług agrarnych przewidzianych planem rocznym sporządzonym przez doradcę G. Ż. i zatwierdzonym przez Partnerów umowy, b/ plan zadań został przekazany za pośrednictwem doradcy G. Ż. Kierownikowi K. SA J. W. i realizowany zgodnie z założeniami, c/ kontrolę bieżącą wykonywania prac przez K. SA sprawował doradca G. Ż. ." [Oświadczenie z dnia 15.11.2016 r.].Dalej organ podkreślił, że konflikt pomiędzy K. SA, skarżącą spółką a D. sp. z o.o. i T. z o.o., na różnych płaszczyznach, trwający co najmniej od 2015 r., przełożył się również na brak trwałego i swobodnego użytkowania spornych obszarów przez skarżącą spółkę w całym "roku gospodarczym" 2016.Powyższe ma potwierdzać liczny materiał dowodowy, np. wyjaśnienia M. G. z dnia 12 lutego 2018 r., z których wynika, że zajmował się on "(...) usługami omłotu zbóż. Wykonywał też usługę koszenia, z polecenia spółek T. i T. .Dalej organ wskazał, że wielopłaszczyznowy konflikt, brak swobodnego i trwałego użytkowania omawianych gruntów w 2016 r. przez skarżącą spółkę potwierdzają również wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej spółki, zawarte w piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. oraz oświadczenie J. W., pracownika spółki K. SA.Także jako bezzasadny organ wyższego stopnia ocenił zarzut odwołania, że organ I instancji uznał rozwiązanie umowy dzierżawy z 22 marca 2016 r. podpisane wyłącznie przez wydzierżawiającego tj. skarżącą spółkę i K. SA za nieistniejący w obrocie prawnym i pozostający bez znaczenia dla sprawy.Organ wyższego stopnia zauważył bowiem, że zgodnie z umową zatytułowaną WSTĄPIENIE z 10 lutego 2011 r. D. spółki z o.o. w K. w organizacji w miejsce C. spółki z o. o. w O. w UMOWIE PODDZIERŻAWY zawartej w dniu 15 lutego 2010 r. w W., wszelkie zmiany i rozwiązanie niniejszej umowy pod rygorem nieważności wymagały formy pisemnej. Natomiast przedłożone przez pełnomocnika skarżącej spółki dokumenty zatytułowane:. Rozwiązanie umowy dzierżawy zawartej dnia 10.02.2011 r. pomiędzy T. sp. z o.o. a D. sp. z o.o.;. Rozwiązanie umowy dzierżawy zawartej dnia 10.02.2011 r. pomiędzy K. SA a T. sp. z o.o.,nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu właśnie ze względu na brak podpisu drugiej strony sporu pod wolą wcześniejszej chęci rozwiązania umowy dzierżawy, przy jednoczesnej wiedzy organów ARiMR o wielopłaszczyznowym konflikcie między spółkami, czy też działaniami podmiotu K. SA na szkodę "partnerskich" spółek D. i T. .Zdaniem organu powyższe potwierdza pismo reprezentanta spółki D. z dnia 9 listopada 2016 r. w którym wyjaśniono między innymi, że D. jest dzierżawcą działek nr [...],[...],[...],[...], [...], na podstawie umowy dzierżawy zawartej w formie pisemnej z datą pewną na czas określony do 30.04.2020 roku. Umowa nie została rozwiązana za porozumieniem stron, ani nie zaszły żadne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przedterminowego wypowiedzenia tej umowy oraz, że użytkuje rolniczo w/w działki.Na opisaną decyzję skargę wniosła T. P., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zobowiązania organu wyższego stopnia do zmiany decyzji organu I instancji poprzez przyznanie skarżącej spółce, za rok 2016: jednolitej płatności obszarowej i nienałożenie sankcji w wysokości 70 615,10 zł; płatności za zazielenienie w pełnym wnioskowanym zakresie; płatności redystrybucyjnej w pełnym wnioskowanym zakresie.Pełnomocnik zarzucił naruszenie:1) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżącej spółce nie należą się jednolita płatność obszarowa oraz płatność za zazielenienie we wnioskowanym zakresie, pomimo faktu, iż na dzień 31 maja 2016 r. skarżąca spółka była w posiadaniu i faktycznie i rzeczywiście władała tymi gruntami oraz wykonywała na nich działalność rolniczą;2) art. 60 i art. 61 K.c., poprzez błędne uznanie, że dokument zatytułowany "Rozwiązanie umowy dzierżawy" z dnia 22 marca 2016 r., podpisany jednostronnie przez wydzierżawiającego, "nie istnieje w obrocie prawnym i pozostaje bez znaczenia dla sprawy" (str. [...] decyzji), mimo że stanowi on jednostronne oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy dzierżawy, wywołujące skutki prawne z chwilą doręczenia go drugiej stronie, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny stanu prawnego i faktycznego w zakresie użytkowania działek w dacie granicznej.Zdaniem pełnomocnika materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że wnioskodawca faktycznie władał spornymi gruntami w dacie ustawowo relewantnej. Zeznania świadka J. W. wskazują, że już od dnia 1 marca 2016 r. decyzje dotyczące gospodarowania gruntami podejmowane były przez nowego prokurenta skarżącej spółki, co dowodzi, iż od tego momentu to wnioskodawca sprawował faktyczne władztwo nad działkami o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i decydował o sposobie ich użytkowania rolniczego. Okoliczność tę potwierdzają również zeznania świadka M. G., który wskazał, że zawierał umowy dotyczące wykonania usług koszenia bezpośrednio z podmiotami: skarżąca spółka oraz K. S.A., a więc ze skarżącą spółką. Wykonywanie zabiegów agrotechnicznych na spornych gruntach stanowi przy tym najbardziej wymierny i obiektywny przejaw faktycznego władania gruntami rolnymi.Pełnomocnik zarzucił, że powyższe dowody zostały przez organ całkowicie pominięte bądź ocenione w sposób dowolny, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i nieuprawnionego przyjęcia, że skarżąca spółka nie władała gruntami w dniu 31 maja 2016 r.Zdaniem pełnomocnika z całokształtu materiału dowodowego wynika, że skarżąca spółka przejęła grunty do użytkowania, podejmowała decyzje co do dalszego sposobu zagospodarowania gruntów oraz ponosiła ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną produkcją rolną. Działania te miały charakter ciągły i trwały, a nie incydentalny czy wyłącznie formalny.Dalej pełnomocnik zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez zakwestionowanie skuteczności wypowiedzenia umów dzierżawy z 22 marca 2016 r. i uznanie, że dokument ten nie wywołuje skutków prawnych z uwagi na jego jednostronny charakter. Stanowisko to pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 60 oraz art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którymi jednostronne oświadczenie woli jest skuteczne z chwilą, gdy doszło do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią, niezależnie od akceptacji czy faktycznego zapoznania się z jego treścią.Co więcej, także przepisy szczególne regulujące stosunek dzierżawy jednoznacznie potwierdzają wadliwość stanowiska organu. Zgodnie z art. 704 Kodeksu cywilnego, wypowiedzenie umowy dzierżawy stanowi jednostronne oświadczenie woli, które może zostać złożone w dowolnej formie, o ile strony nie zastrzegły w umowie odmiennej formy (pactum de forma), i nie wymaga uzasadnienia.Zdaniem pełnomocnika jednostronny charakter wypowiedzenia nie tylko nie pozbawia go skuteczności prawnej, lecz stanowi jego immanentną cechę. Uwzględnienie skuteczności wypowiedzenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że podmioty D. i T. utraciły podstawy prawne do dalszego użytkowania spornych działek przed dniem 31 maja 2016 r., a tym samym nie mogły w tej dacie wykonywać na nich działalności rolniczej. Jedynym podmiotem faktycznie władającym gruntami w dacie relewantnej dla przyznania płatności była skarżąca spółka.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu. Sąd podziela ocenę dowodową zaprezentowaną w kontrolowanej decyzji.Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z 15 lipca 2025 r. zostały wydane na skutek wznowienia postępowania. Jest to jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania, umożliwiający ponowną ocenę sytuacji prawnej i faktycznej danej sprawy, jednak z uwzględnieniem okoliczności stanowiącej określoną przesłankę wznowienia (tutaj: udokumentowanie, że wniosek o przyznanie płatności był podpisany przez osobę jednak umocowaną do reprezentowania spółki, skoro zostało odnaleziono stosowne pełnomocnictwo).Sąd stwierdza, że organy obu instancji zgodnie z prawem uznały, że przedłożone 03 października 2022 r. pełnomocnictwo wraz z poświadczeniem notarialnym udzielone A. G. przez ówczesnego prezesa zarządu skarżącej spółki 16 czerwca 2016 r., stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną nr [...], gdyż okoliczność ta i dowód istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, nie były znane organowi I instancji, pełnomocnictwo to ma istotne znaczenie dla sprawy – umożliwia rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności. Zatem przedłożone pełnomocnictwo stanowiło nową okoliczność faktyczną - dowód w rozumieniu art. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.Dalej Sąd wskazuje, że kontrolowana sprawa dotyczy płatności na rok 2016. Procedowanie co do płatności określonych w ustawie z 05 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewiduje art. 167 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2024 poz. 1741). Zgodnie z tym artykułem, do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określonych w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności: 1) wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - stosuje się przepisy dotychczasowe.Z wywodów organów obu instancji wynika, że skarżąca spółka w 2016 roku przejęła w posiadanie działki wraz z zasiewami po czym uzupełniła wniosek o dopłaty do tychże działek. Sąd podziela zdanie organu, że skarżąca spółka nie udowodniła spełnienia warunku posiadania gruntów, w kontekście przepisów o dopłatach.Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o płatnościach, płatności obszarowe są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności.Sąd wskazuje na ustabilizowany pogląd orzecznictwa, że posiadanie gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Oznacza to, że można mieć tytuł prawny do gruntu rolnego, ale nie mieć uprawnienia do płatności oraz że można posiadać grunty rolne bez tytułu prawnego, a nawet w złej wierze i z tego tytułu mieć prawo do uzyskania płatności. Dodatkowo należy wskazać, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi stosownych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście, rzecz jednak w tym, by dokonywane były one w jego imieniu. W zależności od okoliczności, władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to, by rolnik wnioskujący o przyznanie płatności posiadał decyzyjność jak, co, gdzie i kiedy na dany grunt zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe. Istotą płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje m.in. jakich i przy pomocy jakiego rodzaju maszyn i urządzeń rolniczych dokonywać zabiegów agrotechnicznych, podejmuje także decyzje o terminie zbioru plonów (np. wyrok NSA z dnia 22 września 2023 r., I GSK 1235/22; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej jako CBOSA). Przez prowadzenie działalności rolniczej należy rozumieć całość czynności rolniczych od momentu rozpoczęcia uprawy, tj. od przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny, poprzez zasiew, nawożenie, ochronę roślin oraz zbiór płodów rolnych. Płatności obszarowe powinny zatem trafiać do tych podmiotów, które konkretne grunty uprawiają (wyrok NSA z 02 grudnia 2021 r., I GSK 935/21 i wymienione w nim orzecznictwo tego Sądu; CBOSA).W realiach kontrolowanej sprawy istotne było ustalenie, czy skarżąca spółka faktycznie posiadała grunty rolne zadeklarowane w zmienionym wniosku o przyznanie płatności na 2016 r., czy użytkowanie to miało charakter trwały i swobodny. Słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, że szczególnego znaczenia nabrała ocena materiału dowodowego pod kątem trwałości skarżącej spółki z gruntami położonymi na spornych działkach, zakresem prowadzonych prac na wskazanym obszarze jak i terminem objęcia spornych gruntów w posiadanie. Słusznie więc organy badały nie tylko stan faktyczny na dzień 31 maja 2016 r. ale również starały się ustalić, kto utrzymywał grunty zgodnie z normami i przestrzegał wymogów przez cały "rok gospodarczy".Skarżąca spółka przyznaje przy tym, że właścicielem omawianych obszarów jest K. SA (oświadczenie pełnomocnika skarżącej spółki, k. [...]), od 2004 r. Powyższe jest też udokumentowane w aktach sprawy (umowa sprzedaży nieruchomości warunkowa z 20 sierpnia 2004 r. k. od [...] do [...]).Zdaniem Sądu organy miały podstawę do stwierdzenia (s. [...]-[...] decyzji), że jak wynika z opisanych w niej dokumentów (karty od [...]-[...] do [...]-[...] akt sprawy), skarżąca spółka, K. SA, D. sp. z o.o., T. sp. z o.o. ("Partnerzy") zobowiązały się do współpracy i zakreśliły zakres czynności i obowiązków dotyczących tych spółek.Jak bowiem wynika ze zmiany dokonanej 10 lutego 2011 r. w W. umowy współpracy zawartej 30 maja 2009 r. w W. (k. [...]-[...] – [...]-[...]), przy czym zmiana umowy o współpracy zawiera również powtórzenie niezmienianych postanowień umowy o współpracy, ww. spółki nie tylko zobowiązały się do współpracy, ale i zakreśliły zakres czynności i obowiązków dotyczący poszczególnych "Partnerów".Z zasad współpracy "Partnerów" jasno wynika między innymi, że K. zobowiązał się dokonać analizy rynku konsultingu rolniczego i rekomendować profesjonalnego przedsiębiorcę w celu zlecenia mu sporządzania długookresowych (min. 5 - letnich) planów dla każdego z gospodarstw Partnerów, zawierających możliwe do zastosowania na poszczególnych areałach sposoby gospodarowania (rodzaje upraw) przy zachowaniu zasad kultury rolnej i optymalizacji zysku. Na podstawie zatwierdzonych przez Partnerów planów, Partnerzy zobowiązali się zlecać K. wykonanie usług rolnych na swoich areałach przy zastosowaniu bazy magazynowej, maszyn rolniczych i zespołu pracowników zleceniobiorcy, a K. zobowiązał się takie usługi przyjąć do wykonania. K. zobowiązał się, we wskazanym terminie, do sporządzenia zestawienia poniesionych kosztów i przedstawienia ich Partnerom do akceptacji, a na podstawie zaakceptowanych zestawień, do wystawienia i doręczenia pozostałym Partnerom faktur zawierających poniesione koszty i wynagrodzenie K. za wykonane czynności, według zasad opisanych w umowie. Z kolei skarżąca spółka zobowiązała się organizować sprzedaż płodów rolnych wszystkich Partnerów poprzez skup tych płodów od Partnerów i ich dalszą sprzedaż wg zasad opisanych w umowie (§ 2 pkt 1-2 umowy, k. [...]-[...]).Zatem jak wynika z ww. ustaleń umowy, skarżąca spółka wykonywała określone czynności związane z gospodarką rolną na przedmiotowych gruntach, jednak czyniła to w ramach współpracy z pozostałymi "Partnerami". Co nie jest tożsame z władaniem spornymi gruntami w swoim mieniu i na swoją rzecz.Dalej Sąd wskazuje, że brak spełnienia analizowanej przesłanki przyznania płatności obszarowych potwierdzają również oświadczenia pełnomocnika skarżącej spółki, że spółka weszła w posiadanie spornych gruntów dopiero w 2016 r. wraz z zasiewami (k. [...], całe wyjaśnienie k. od [...] do [...]). Powyższe może potwierdzać złożenie zmiany do wniosku o przyznanie płatności.Następnie Sąd wskazuje, że jak wynika z oświadczeń pełnomocnika spółek D. i T. z dnia 15 listopada 2016 r. (k. [...], [...]), te właśnie podmioty dzierżawiły odpowiednio działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a więc działki które wskazano w zmianie do wniosku o przyznanie płatności na 2016 rok, złożonej przez skarżącą spółkę. Jak dalej wynika z ww. oświadczeń, spółki te dzierżawiły przedmiotowe działki na podstawie umowy wstąpienia do dzierżawy i umowy te "(...) nie zostały rozwiązane ani skutecznie wypowiedziana b/ za okres od 10.02.2011 do 31.08.2015 faktury za czynsze dzierżawne zostały odebrane i opłacone c/ za okres od 01.09.2016 do 31.08.2016 [zdaniem Sądu błąd we wskazaniu roku] fakturowanie czynszu oraz jego płatność zgodnie z par. 2 ust 7 umowy ma nastąpić w terminie 14 dni od daty otrzymania dopłat, lecz nie później niż 30.06.2017 roku. 2. Uprawy T. Sp. z o. o./D. na dzierżawionych działkach realizowane są od 2011 roku na zasadzie zlecenia stałego przez K. SA wg. umowy o współpracę z 30.05.2009 oraz, że a/ umowa obowiązywała do 31.08.2016: - rozwiązanie nastąpiło na skutek wypowiedzenia przez T. /D. z dnia 26.02.2016 roku z upływem terminu wypowiedzenia na 31.08.2016 - w trakcie obowiązywania umowy K. SA nie składał oświadczeń o zaniechaniu wykonania umowy b/ rozliczenia z tytułu wykonywanych usług następowały przez wystawienie rocznych faktur - za okres od 10.02.2011 do 31.08.2015 faktury za usługi zostały wystawione odebrane i opłacone - za okres od 01.09.2015 do 31.08.2016 fakturowanie zgodnie z par. 2 ust. 1 nastąpiło po zakończeniu tych prac i akceptacji zestawienia kosztów, lecz nie później niż 7 dni od daty otrzymania przez T./D. dopłat Zestawienie kosztów do dnia dzisiejszego nie zostało do T./D. doręczone."W ocenie Sądu, na tej podstawie organy słusznie przyjęły, że oświadczenie skarżącej spółki o porzuceniu przez T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o. dzierżawionych przez siebie gruntów, pozostaje tylko oświadczeniem niepopartym żadnymi dowodami, a wręcz zostało podważone materiałem dowodowym zaprezentowanym przez drugą stronę sporu toczącego się przed organami ARiMR.Mając na uwadze powyższe Sąd ocenia jako bezzasadne twierdzenie skargi, jakoby całokształt materiał dowody potwierdzał – i to jednoznacznie – że skarżąca spółka faktycznie władała spornymi gruntami. Organy wykazały, że tak nie było.Także bezzasadnie, zdaniem Sądu, skarżąca spółka argumentuje w skardze co do oceny przez organ skuteczności wypowiedzenia dzierżawy gruntu rolnego. Jak wynika z przepisów § 4 umowy współpracy łączącej "Partnerów" (k. [...]-[...]) została ona zawarta na czas nieokreślony, każda ze stron umowy mogła rozwiązać umowę za 6-miesięcznym wypowiedzeniem, kończącym się ostatniego dnia roku agrarnego, a więc kończącego się 31 sierpnia (§ 3 ust. 2 umowy). W realiach kontrolowanej sprawy był to 31 sierpnia 2016 roku. Skarżąca nie udokumentowała rozwiązania umowy współpracy z datą wcześniejszą, co w realiach sprawy wymagałoby zgodnego oświadczenia woli z przynajmniej z tym Partnerem, który na podstawie umowy o współpracy wykonywał usługi rolne na przedmiotowych gruntach (K. ).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) Sąd skargę oddalił.Dalej Sąd wskazuje, że kontrolowana sprawa dotyczy płatności na rok 2016. Procedowanie co do płatności określonych w ustawie z 05 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewiduje art. 167 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2024 poz. 1741). Zgodnie z tym artykułem, do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określonych w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności: 1) wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - stosuje się przepisy dotychczasowe.Z wywodów organów obu instancji wynika, że skarżąca spółka w 2016 roku przejęła w posiadanie działki wraz z zasiewami po czym uzupełniła wniosek o dopłaty do tychże działek. Sąd podziela zdanie organu, że skarżąca spółka nie udowodniła spełnienia warunku posiadania gruntów, w kontekście przepisów o dopłatach.Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o płatnościach, płatności obszarowe są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności.Sąd wskazuje na ustabilizowany pogląd orzecznictwa, że posiadanie gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Oznacza to, że można mieć tytuł prawny do gruntu rolnego, ale nie mieć uprawnienia do płatności oraz że można posiadać grunty rolne bez tytułu prawnego, a nawet w złej wierze i z tego tytułu mieć prawo do uzyskania płatności. Dodatkowo należy wskazać, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi stosownych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście, rzecz jednak w tym, by dokonywane były one w jego imieniu. W zależności od okoliczności, władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to, by rolnik wnioskujący o przyznanie płatności posiadał decyzyjność jak, co, gdzie i kiedy na dany grunt zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe. Istotą płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje m.in. jakich i przy pomocy jakiego rodzaju maszyn i urządzeń rolniczych dokonywać zabiegów agrotechnicznych, podejmuje także decyzje o terminie zbioru plonów (np. wyrok NSA z dnia 22 września 2023 r., I GSK 1235/22; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej jako CBOSA). Przez prowadzenie działalności rolniczej należy rozumieć całość czynności rolniczych od momentu rozpoczęcia uprawy, tj. od przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny, poprzez zasiew, nawożenie, ochronę roślin oraz zbiór płodów rolnych. Płatności obszarowe powinny zatem trafiać do tych podmiotów, które konkretne grunty uprawiają (wyrok NSA z 02 grudnia 2021 r., I GSK 935/21 i wymienione w nim orzecznictwo tego Sądu; CBOSA).W realiach kontrolowanej sprawy istotne było ustalenie, czy skarżąca spółka faktycznie posiadała grunty rolne zadeklarowane w zmienionym wniosku o przyznanie płatności na 2016 r., czy użytkowanie to miało charakter trwały i swobodny. Słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, że szczególnego znaczenia nabrała ocena materiału dowodowego pod kątem trwałości skarżącej spółki z gruntami położonymi na spornych działkach, zakresem prowadzonych prac na wskazanym obszarze jak i terminem objęcia spornych gruntów w posiadanie. Słusznie więc organy badały nie tylko stan faktyczny na dzień 31 maja 2016 r. ale również starały się ustalić, kto utrzymywał grunty zgodnie z normami i przestrzegał wymogów przez cały "rok gospodarczy".Skarżąca spółka przyznaje przy tym, że właścicielem omawianych obszarów jest K. SA (oświadczenie pełnomocnika skarżącej spółki, k. [...]), od 2004 r. Powyższe jest też udokumentowane w aktach sprawy (umowa sprzedaży nieruchomości warunkowa z 20 sierpnia 2004 r. k. od [...] do [...]).Zdaniem Sądu organy miały podstawę do stwierdzenia (s. [...]-[...] decyzji), że jak wynika z opisanych w niej dokumentów (karty od [...]-[...] do [...]-[...] akt sprawy), skarżąca spółka, K. SA, D. sp. z o.o., T. sp. z o.o. ("Partnerzy") zobowiązały się do współpracy i zakreśliły zakres czynności i obowiązków dotyczących tych spółek.Jak bowiem wynika ze zmiany dokonanej 10 lutego 2011 r. w W. umowy współpracy zawartej 30 maja 2009 r. w W. (k. [...]-[...] – [...]-[...]), przy czym zmiana umowy o współpracy zawiera również powtórzenie niezmienianych postanowień umowy o współpracy, ww. spółki nie tylko zobowiązały się do współpracy, ale i zakreśliły zakres czynności i obowiązków dotyczący poszczególnych "Partnerów".Z zasad współpracy "Partnerów" jasno wynika między innymi, że K. zobowiązał się dokonać analizy rynku konsultingu rolniczego i rekomendować profesjonalnego przedsiębiorcę w celu zlecenia mu sporządzania długookresowych (min. 5 - letnich) planów dla każdego z gospodarstw Partnerów, zawierających możliwe do zastosowania na poszczególnych areałach sposoby gospodarowania (rodzaje upraw) przy zachowaniu zasad kultury rolnej i optymalizacji zysku. Na podstawie zatwierdzonych przez Partnerów planów, Partnerzy zobowiązali się zlecać K. wykonanie usług rolnych na swoich areałach przy zastosowaniu bazy magazynowej, maszyn rolniczych i zespołu pracowników zleceniobiorcy, a K. zobowiązał się takie usługi przyjąć do wykonania. K. zobowiązał się, we wskazanym terminie, do sporządzenia zestawienia poniesionych kosztów i przedstawienia ich Partnerom do akceptacji, a na podstawie zaakceptowanych zestawień, do wystawienia i doręczenia pozostałym Partnerom faktur zawierających poniesione koszty i wynagrodzenie K. za wykonane czynności, według zasad opisanych w umowie. Z kolei skarżąca spółka zobowiązała się organizować sprzedaż płodów rolnych wszystkich Partnerów poprzez skup tych płodów od Partnerów i ich dalszą sprzedaż wg zasad opisanych w umowie (§ 2 pkt 1-2 umowy, k. [...]-[...]).Zatem jak wynika z ww. ustaleń umowy, skarżąca spółka wykonywała określone czynności związane z gospodarką rolną na przedmiotowych gruntach, jednak czyniła to w ramach współpracy z pozostałymi "Partnerami". Co nie jest tożsame z władaniem spornymi gruntami w swoim mieniu i na swoją rzecz.Dalej Sąd wskazuje, że brak spełnienia analizowanej przesłanki przyznania płatności obszarowych potwierdzają również oświadczenia pełnomocnika skarżącej spółki, że spółka weszła w posiadanie spornych gruntów dopiero w 2016 r. wraz z zasiewami (k. [...], całe wyjaśnienie k. od [...] do [...]). Powyższe może potwierdzać złożenie zmiany do wniosku o przyznanie płatności.Następnie Sąd wskazuje, że jak wynika z oświadczeń pełnomocnika spółek D. i T. z dnia 15 listopada 2016 r. (k. [...], [...]), te właśnie podmioty dzierżawiły odpowiednio działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a więc działki które wskazano w zmianie do wniosku o przyznanie płatności na 2016 rok, złożonej przez skarżącą spółkę. Jak dalej wynika z ww. oświadczeń, spółki te dzierżawiły przedmiotowe działki na podstawie umowy wstąpienia do dzierżawy i umowy te "(...) nie zostały rozwiązane ani skutecznie wypowiedziana b/ za okres od 10.02.2011 do 31.08.2015 faktury za czynsze dzierżawne zostały odebrane i opłacone c/ za okres od 01.09.2016 do 31.08.2016 [zdaniem Sądu błąd we wskazaniu roku] fakturowanie czynszu oraz jego płatność zgodnie z par. 2 ust 7 umowy ma nastąpić w terminie 14 dni od daty otrzymania dopłat, lecz nie później niż 30.06.2017 roku. 2. Uprawy T. Sp. z o. o./D. na dzierżawionych działkach realizowane są od 2011 roku na zasadzie zlecenia stałego przez K. SA wg. umowy o współpracę z 30.05.2009 oraz, że a/ umowa obowiązywała do 31.08.2016: - rozwiązanie nastąpiło na skutek wypowiedzenia przez T. /D. z dnia 26.02.2016 roku z upływem terminu wypowiedzenia na 31.08.2016 - w trakcie obowiązywania umowy K. SA nie składał oświadczeń o zaniechaniu wykonania umowy b/ rozliczenia z tytułu wykonywanych usług następowały przez wystawienie rocznych faktur - za okres od 10.02.2011 do 31.08.2015 faktury za usługi zostały wystawione odebrane i opłacone - za okres od 01.09.2015 do 31.08.2016 fakturowanie zgodnie z par. 2 ust. 1 nastąpiło po zakończeniu tych prac i akceptacji zestawienia kosztów, lecz nie później niż 7 dni od daty otrzymania przez T./D. dopłat Zestawienie kosztów do dnia dzisiejszego nie zostało do T./D. doręczone."W ocenie Sądu, na tej podstawie organy słusznie przyjęły, że oświadczenie skarżącej spółki o porzuceniu przez T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o. dzierżawionych przez siebie gruntów, pozostaje tylko oświadczeniem niepopartym żadnymi dowodami, a wręcz zostało podważone materiałem dowodowym zaprezentowanym przez drugą stronę sporu toczącego się przed organami ARiMR.Mając na uwadze powyższe Sąd ocenia jako bezzasadne twierdzenie skargi, jakoby całokształt materiał dowody potwierdzał – i to jednoznacznie – że skarżąca spółka faktycznie władała spornymi gruntami. Organy wykazały, że tak nie było.Także bezzasadnie, zdaniem Sądu, skarżąca spółka argumentuje w skardze co do oceny przez organ skuteczności wypowiedzenia dzierżawy gruntu rolnego. Jak wynika z przepisów § 4 umowy współpracy łączącej "Partnerów" (k. [...]-[...]) została ona zawarta na czas nieokreślony, każda ze stron umowy mogła rozwiązać umowę za 6-miesięcznym wypowiedzeniem, kończącym się ostatniego dnia roku agrarnego, a więc kończącego się 31 sierpnia (§ 3 ust. 2 umowy). W realiach kontrolowanej sprawy był to 31 sierpnia 2016 roku. Skarżąca nie udokumentowała rozwiązania umowy współpracy z datą wcześniejszą, co w realiach sprawy wymagałoby zgodnego oświadczenia woli z przynajmniej z tym Partnerem, który na podstawie umowy o współpracy wykonywał usługi rolne na przedmiotowych gruntach (K. ).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) Sąd skargę oddalił.