Postanowienie - II GSK 1041/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w.... Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1434/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r. nr PE.433.706.19.KK.2016.PR w przedmiocie odmowy wydania cUchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w.... Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1434/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r. nr PE.433.706.19.KK.2016.PR w przedmiocie odmowy wydania c
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Marcin Kamiński
Podstawa prawna
art. 1
kpa
art. 5
kpa
art. 3
ppsa
art. 174
ppsa
art. 58
ppsa
art. 183
ppsa
art. 190
ppsa
art. 182
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1434/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] (skarżący) na rozstrzygnięcie Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie (PCBiC) z dnia 5 marca 2025 r., nr PE.433.706.19.KK.2016.PR, w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu i wyznaczenia nowego okresu konwersji.Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym.Pismem z dnia 13 września 2024 r. PCBiC zawiadomiło skarżącego o rozpoczęciu urzędowego postępowania wyjaśniającego, wszczętego na podstawie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (rozporządzenie 2018/848).Pismem z dnia 7 stycznia 2025 r., nr PE.433.706.14.DZ.2016.PR, PCBiC odmówiło wydania certyfikatu w zakresie kukurydzy uprawianej w 2024 r. oraz wyznaczyło nowy okres konwersji dla działki o nr. ewidencyjnym [...] (gmina [...], obręb: [...], uprawa kukurydzy), rozpoczynający się od dnia zakończenia postępowania wyjaśniającego, tj. od dnia 7 stycznia 2025 r.Od powyższego rozstrzygnięcia, zgodnie z pouczeniem, skarżący wniósł odwołanie.Pismem z dnia 5 marca 2025 r. PCBiC utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie.Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sąd Wojewódzki zauważył, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia toczyło się na podstawie przepisów rozporządzenia 2018/848. Następnie Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), stwierdził, że PCBiC nie jest organem administracji publicznej ani w znaczeniu ustrojowym (żaden przepis prawa nie określa go w ten sposób), ani też funkcjonalnym (żaden przepis prawa nie powierzył temu podmiotowi wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a.). W konsekwencji Sąd Wojewódzki przyjął, że wydawane przez PCBiC decyzje nie są decyzjami administracyjnymi, ani nie są innymi aktami lub czynnościami podlegającymi kognicji sądów administracyjnych. PCBiC jest spółką prawa handlowego, której żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie powierzył uprawnień związanych z dzierżeniem i wykonywaniem władztwa publicznego.Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącego i uznanie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, podczas gdy działalność PCBiC polegająca na wydawaniu oraz cofaniu certyfikatów stawia podmiot ten w roli rozstrzygającego o indywidualnych prawach i obowiązkach strony i przyznaniu jej określonych uprawnień w sferze prawa administracyjnego, a zatem podmiot ten traktować należy jako "inny podmiot" w rozumieniu art. 1 pkt 2 k.p.a., równorzędny organowi administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., co wskazuje na kognicję administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.2. Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny – wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego – ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w pkt. I.1 petitum skargi kasacyjnej. Wyniki tej weryfikacji prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie w części dotyczącej naruszenia przepisów art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.Błędna wykładnia oraz niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów stanowią konsekwencję pominięcia lub błędnej wykładni pozostających z nimi w związku relewantnych przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim:- rozporządzenia 2018/848,- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych; rozporządzenie 2017/625),- ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej (u.r.e.p.e.).3. Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżone rozstrzygnięcie składa się z dwóch rozstrzygnięć cząstkowych, tj. odmowy wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, oraz wyznaczenia nowego okresu konwersji, o którym mowa w art. 10 ust. 1 i n. rozporządzenia 2018/848.4. Materialną podstawę pierwszego rozstrzygnięcia stanowi art. 35 ust. 1 in principio rozporządzenia 2018/848, zgodnie z którym właściwe organy lub, w stosownych przypadkach, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące wydają certyfikat każdemu podmiotowi lub każdej grupie podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z art. 34 ust. 1 i przestrzegają rozporządzenia. O ile wykładany literalnie art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 stanowi podstawę pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. wydania certyfikatu w wypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, o tyle w zakresie, w jakim dotyczy on treści o charakterze negatywnym (w tym wstrzymania lub zakazu wprowadzania określonych produktów do obrotu jako produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, jak i ich stosowania w produkcji ekologicznej), konieczne jest jego uzupełnienie przez sięgnięcie do przepisów art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/848 w zw. z art. 138 ust. 1 lit. a) i art. 138 ust. 2 lit. d) oraz w zw. z art. 1 ust. 2 lit. k w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/625.Jeżeli chodzi o drugie rozstrzygnięcie, to zważyć należy, że pod pojęciem okresu konwersji rozumie się czas przejścia z produkcji nieekologicznej na produkcję ekologiczną, w którym stosuje się przepisy rozporządzenia 2018/848 dotyczące produkcji ekologicznej (art. 3 pkt 6 rozporządzenia 2018/848). Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, umiejscowionym w rozdziale III rozporządzenia 2018/848 ("Przepisy dotyczące produkcji"), rolnicy i podmioty produkujące algi lub zwierzęta akwakultury muszą przestrzegać okresu konwersji. Podczas całego okresu konwersji stosują oni wszystkie przepisy dotyczące produkcji ekologicznej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności obowiązujące przepisy dotyczące konwersji ustanowione w niniejszym artykule oraz w załączniku II ("Szczegółowe przepisy dotyczące produkcji, o których mowa w rozdziale III"). Przepisy dotyczące konwersji zawarto w pkt. 1.7 części I załącznika II do rozporządzenia 2018/848. Zgodnie z pkt. 1.7.1., aby rośliny i produkty roślinne mogły zostać uznane za produkty ekologiczne, przepisy dotyczące produkcji ustanowione w niniejszym rozporządzeniu należy stosować na działkach w okresie konwersji przez okres co najmniej dwóch lat przed wysiewem lub, w przypadku łąk lub upraw na pasze, przez okres co najmniej dwóch lat przed ich wykorzystaniem jako paszy ekologicznej lub, w przypadku roślin wieloletnich innych niż na pasze, przez co najmniej trzy lata przed pierwszym zbiorem produktów ekologicznych, natomiast stosownie do treści pkt. 1.7.3. w przypadku stosowania zabiegów przy pomocy produktu niedopuszczonego lub substancji niedopuszczonej do stosowania w produkcji ekologicznej właściwy organ wymaga nowego okresu konwersji zgodnie z pkt. 1.7.1.Z treści art. 29 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 wynika, że w przypadku gdy właściwy organ lub - w stosownych przypadkach - organ kontrolny lub jednostka certyfikująca otrzymają uzasadnione informacje na temat obecności produktów lub substancji, które nie zostały zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy ww. aktu dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej, lub zostaną poinformowane przez podmiot zgodnie z art. 28 ust. 2 lit. d) lub wykryją takie produkty lub substancje w produkcie ekologicznym lub produkcie w okresie konwersji:a) przeprowadza niezwłocznie urzędowe postępowanie wyjaśniające zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/625, celem określenia źródeł i przyczyn w celu zweryfikowania zgodności z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy i z art. 28 ust. 1; takie postępowanie powinno zostać ukończone najszybciej jak to możliwe, w rozsądnym terminie, biorąc pod uwagę trwałość danego produktu i złożoność sprawy;b) tymczasowo zakazuje zarówno wprowadzania danych produktów do obrotu jako produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, jak i ich stosowania w produkcji ekologicznej do czasu otrzymania wyników postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w lit. a).Jednocześnie art. 29 ust. 2 rozporządzenia 2018/848 stanowi, że danego produktu nie wprowadza się do obrotu jako produktu ekologicznego lub produktu w okresie konwersji w przypadku, gdy właściwy organ lub - w stosownych przypadkach - organ kontrolny lub jednostka certyfikująca stwierdziły, że dany podmiot:a) stosował produkty lub substancje, które nie zostały dopuszczone zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej;b) nie podjął środków ostrożności, o których mowa w art. 28 ust. 1; lubc) nie podjął środków w odpowiedzi na żądania wystosowane uprzednio przez właściwe organy, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące.Dodatkowo w art. 29 ust. 6 akapit 1 rozporządzenia 2018/848 postanowiono, że właściwe organy dokumentują wyniki postępowań wyjaśniających, o których mowa w art. 29 ust. 1, jak również dokumentują wszelkie środki podjęte przez nie w celu opracowania najlepszych praktyk i dalszych środków w celu zapobiegania obecności produktów i substancji, które nie zostały zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej.Powyższe regulacje pozostają w związku z treścią ogólnych przepisów dotyczących kontroli urzędowych (art. 138 ust. 1 lit. a i art. 138 ust. 2 lit. d oraz art. 1 ust. 2 lit. k w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/625), z których wynika, że w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz ustalić obowiązki podmiotu, a także podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej i etykietowania produktów ekologicznych (art. 1 ust. 2 lit. k), w tym środki obejmujące ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu towarów w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia 2017/625. Trzeba również zauważyć, że zgodnie z art. 41 ust. 4 i 5 rozporządzenia 2018/848 właściwe organy wprowadzają wspólny katalog środków do stosowania na ich terytorium przez organy kontrolne i jednostki certyfikujące w przypadku podejrzenia wystąpienia niezgodności i stwierdzenia niezgodności, natomiast Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu doprecyzowania jednolitych działań dotyczących przypadków, gdy właściwe organy mają podjąć środki dotyczące podejrzenia wystąpienia niezgodności lub stwierdzenia niezgodności. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2. W wykonaniu powyższego upoważnienia Komisja wydała rozporządzenie wykonawcze 2021/279 z dnia 22 lutego 2021 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 w sprawie kontroli i innych środków zapewniających identyfikowalność i zgodność w produkcji ekologicznej oraz znakowania produktów ekologicznych (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 62, str. 6). W załączniku I w zw. z art. 8 do ww. rozporządzenia przewidziano m.in., że właściwe organy lub, w stosownych przypadkach, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące mogą zastosować w sposób proporcjonalny do pewnych kategorii przypadków niezgodności z przepisami co najmniej jeden środek, w tym – w przypadku krytycznej niezgodności z przepisami - zakaz wprowadzania do obrotu produktów zawierających odniesienie do produkcji ekologicznej w danym okresie zgodnie z art. 42 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/848, ograniczenie zakresu, zawieszenie lub wycofanie certyfikatu, wprowadzenie wymogu nowego okresu konwersji.Na podstawie powyższych ustaleń można przyjąć, że zgodnie z art. 138 ust. 1 lit. a i art. 138 ust. 2 lit. d oraz art. 1 ust. 2 lit. k w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/625 w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/848 formą zakazu wprowadzania określonego produktu jako produktu ekologicznego lub produktu w okresie konwersji do obrotu, jak również jego stosowania w produkcji ekologicznej, może być także akt odmowy wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, lub akt wyznaczenia nowego okresu konwersji.5. Kompetencje do prowadzenia urzędowego postępowania wyjaśniającego oraz podejmowania odpowiednich środków w przypadku stwierdzenia obecności niedopuszczonych produktów lub substancji w produkcji ekologicznej przysługują – zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/848 w zw. z przepisami rozporządzenia 2017/625 – właściwemu organowi lub - w stosownych przypadkach - organowi kontrolnemu lub jednostce certyfikującej.Zgodnie z art. 3 pkt 54 rozporządzenia 2018/848 w zw. z art. 3 pkt 3 rozporządzenia 2017/625 właściwe organy obejmują: a) organy centralne państwa członkowskiego odpowiedzialne za organizowanie kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 tego aktu; b) inny organ, któremu powierzono taki obowiązek; c) w stosownych przypadkach odpowiednie organy państwa trzeciego, natomiast zgodnie z art. 3 pkt 55 rozporządzenia 2018/848 "organ kontrolny" to "organ kontrolny produkcji ekologicznej" w rozumieniu art. 3 pkt 4) rozporządzenia 2017/625, czyli organ administracji publicznej państwa członkowskiego do spraw produkcji ekologicznej i etykietowania produktów ekologicznych, któremu właściwe organy powierzyły - w całości lub częściowo - swoje uprawnienia w związku ze stosowaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (definicja obejmuje w stosownych przypadkach również odpowiedni organ państwa trzeciego lub odpowiedni organ działający w państwie trzecim), lub organ uznany przez Komisję lub przez państwo trzecie uznane przez Komisję do celów prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych i produktów w okresie konwersji do Unii. Z kolei "jednostka certyfikująca" w rozumieniu art. 3 pkt 56 rozporządzenia 2018/848 to jednostka upoważniona w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia 2017/625 (a więc odrębna osoba prawna, której właściwe organy przekazały pewne zadania związane z kontrolą urzędową lub pewne zadania związane z innymi czynnościami urzędowymi) lub jednostka uznana przez Komisję lub przez państwo trzecie uznane przez Komisję do celów prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych i produktów w okresie konwersji do Unii.W przedmiotowej sprawie istotne jest to, że w art. 40 rozporządzenia 2018/848 uregulowano zasady przekazania przez właściwe organy zadań w zakresie kontroli urzędowych oraz zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi. Przepisy te mają jednak charakter szczególny i uzupełniający względem ogólnych zasad przekazywania przez właściwe organy pewnych zadań realizowanych w ramach kontroli urzędowych. Te ostatnie zasady wynikają natomiast z art. 29-33 rozporządzenia 2017/625.Zgodnie z art. 40 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 właściwe organy mogą przekazać jednostkom certyfikującym niektóre zadania w zakresie kontroli urzędowych i niektóre zadania związane z innymi czynnościami urzędowymi jedynie wtedy, gdy - oprócz warunków zawartych w rozdziale III rozporządzenia (UE) 2017/625 - spełnione są następujące warunki:a) przekazanie zadań zawiera szczegółowy opis przekazanych zadań w zakresie kontroli urzędowych i zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi, w tym obowiązki sprawozdawcze i inne określone obowiązki, oraz opis warunków, na jakich jednostka certyfikująca może je wykonywać. W szczególności jednostka certyfikująca przekazała właściwym organom do uprzedniego zatwierdzenia:(i) swoją procedurę oceny ryzyka, która ma stwierdzić w szczególności podstawę intensywności i częstotliwości weryfikacji zgodności podmiotów i grup podmiotów oraz która ma być ustanowiona na podstawie elementów, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (UE) 2017/625 oraz w art. 38 niniejszego rozporządzenia, której należy przestrzegać podczas kontroli urzędowych podmiotów i grup podmiotów;(ii) standardowe procedury kontroli zawierające szczegółowy opis środków kontroli, które jednostka certyfikująca zobowiązuje się nałożyć na podmioty i grupy podmiotów podlegające jej kontroli;(iii) wykaz środków zgodnych ze wspólnym katalogiem, o którym mowa w art. 41 ust. 4, które mają być stosowane wobec podmiotów i grup podmiotów w przypadku podejrzenia niezgodności lub stwierdzenia niezgodności;(iv) ustalenia dotyczące skutecznego monitorowania odnośnie do zadań w zakresie kontroli urzędowych i zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi prowadzonymi wobec podmiotów i grup podmiotów oraz ustalenia dotyczące sprawozdawczości na temat tych zadań.Jednostka certyfikująca powiadamia właściwy organ o wszelkich kolejnych zmianach elementów, o których mowa w ppkt (i)-(iv);b) te właściwe organy mają procedury i ustalenia służące zapewnieniu nadzoru nad jednostkami certyfikującymi, w tym weryfikacji skuteczności, niezależności i obiektywności sposobu wykonywania powierzonych im zadań, w szczególności jeżeli chodzi o intensywność i częstotliwość weryfikacji zgodności;Co najmniej raz w roku właściwe organy przeprowadzają zgodnie z art. 33 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/625 audyty jednostek certyfikujących, którym przekazały zadania w zakresie kontroli urzędowych lub zadania związane z innymi czynnościami urzędowymi.W drodze odstępstwa od art. 31 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/625 właściwe organy mogą przekazać jednostce certyfikującej uprawnienia do wydania decyzji dotyczącej zadań przewidzianych w art. 138 ust. 1 lit. b) i w art. 138 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia (art. 40 ust. 2 rozporządzenia 2018/848).Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 3 rozporządzenia 2018/848 do celów art. 29 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) 2017/625 normą w odniesieniu do przekazywania niektórych zadań w zakresie kontroli urzędowych i niektórych zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi w celu weryfikacji zgodności z niniejszym rozporządzeniem, która jest odpowiednia w odniesieniu do zakresu niniejszego rozporządzenia, jest najnowsza ogłoszona wersja międzynarodowej zharmonizowanej normy "Wymagania ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów", do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Dla prawnych ram odniesienia przedmiotowej sprawy istotne pozostają także wyłączenia przewidziane w art. 40 rozporządzenia 2018/848. Właściwe organy nie przekazują jednostkom certyfikującym następujących oficjalnych zadań związanych z kontrolą lub zadań związanych z innymi czynnościami oficjalnymi m.in. w zakresie ustanawiania wspólnego katalogu środków, o którym mowa w art. 41 ust. 4 niniejszego rozporządzenia (art. 40 ust. 4 lit. e), a także nie przekazują zadań w zakresie kontroli urzędowych lub zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi osobom fizycznym (art. 40 ust. 5).6. Odnosząc powyższe uregulowania prawa UE do przepisów ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej, która określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie produkcji ekologicznej określonym w rozporządzeniu 2018/848 (i przepisach wydanych na jego podstawie) oraz rozporządzeniu 2017/625 (art. 1 pkt 1), należy stwierdzić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.r.e.p.e. organem właściwym w rozumieniu art. 3 pkt 54 rozporządzenia 2018/848, w szczególności w zakresie przekazania zadań określonych w art. 40 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, w tym niektórych zadań związanych z innymi czynnościami urzędowymi, oraz organem kontrolnym w rozumieniu art. 3 pkt 55 rozporządzenia 2018/848, jest Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (Główny Inspektor). Kompetencja do przekazania zadań określonych w art. 40 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 przysługuje zatem Głównemu Inspektorowi i – zgodnie z art. 3 ust. 2 u.r.e.p.e. – jej wykonanie następuje w drodze decyzji na wniosek jednostki certyfikującej ubiegającej się o przekazanie tych zadań. W tej decyzji jednostce certyfikującej przypisuje się kod, o którym mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia 2017/625.Jak wynika z urzędowego wykazu "Rejestr jednostek certyfikujących w rolnictwie ekologicznym w Polsce" (art. 52 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2018/848) skarżony w niniejszej sprawie podmiot (Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie) jest jednostką certyfikującą w rozumieniu art. 3 pkt 56 rozporządzenia 2018/848, której przydzielono odpowiedni kod, o którym mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia 2017/625 (PL-EKO-06). Z powyższego wykazu wynika, że zakres przekazanych zadań, o których mowa w art. 40 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, obejmuje kontrole urzędowe i wykonywanie innych czynności urzędowych w odniesieniu do producentów ekologicznych z wyłączeniem grup producentów w pewnych rodzajach produktów i kategoriach działalności.Ostateczna weryfikacja w powyższym zakresie należy jednak do kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego, który – w razie stwierdzenia takiej potrzeby – zgromadzi dodatkową dokumentację lub zażąda od Głównego Inspektora stosownych wyjaśnień.7. W ostatniej kolejności należało rozważyć sam charakter prawny "decyzji" (rozstrzygnięcia) skarżonego podmiotu w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu i wyznaczenia nowego okresu konwersji.Uwzględniając kontrolny charakter urzędowego postępowania wyjaśniającego oraz stopień formalizacji podejmowanych czynności urzędowych, jak również granice możliwej prywatyzacji zadań publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że objęty skargą akt odmowy wydania certyfikatu i wyznaczenia nowego okresu konwersji nie może zostać uznany za decyzję administracyjną, lecz może i powinien być kwalifikowany jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. w tym zakresie m.in. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt II GPS 1/25, pkt 2.5.11.).Rozstrzygnięcie skarżonego podmiotu (PCBiC) wykazuje bowiem następujące cechy: 1) jest aktem imperatywnym o charakterze niejurysdykcyjnym (innym niż decyzja i postanowienie, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.); 2) ma charakter publicznoprawny (ściślej: administracyjnoprawny), albowiem konkretyzuje (aktualizuje) normy prawa administracyjnego; 3) jest podejmowany w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (indywidualnej sprawie administracyjnej sensu largo); 4) dotyczy podlegających indywidualizacji i wynikających z prawa unijnego i polskiego uprawnień lub obowiązków związanych z wprowadzaniem do obrotu produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, jako produktów ekologicznych lub w okresie konwersji; 5) nie jest objęty wyłączeniem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie jest podejmowany w postępowaniach administracyjnych, o których mowa w tym przepisie.8. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd Wojewódzki – związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd (art. 190 zd. 1 p.p.s.a.) – dokona ponownej kwalifikacji stanu faktycznego sprawy, uzupełniając w razie potrzeby materiały zgromadzone w jej aktach.9. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonych naruszeń prawa, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 181 § 2, art. 182 § 1 i art. 182 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny przypomina jednocześnie pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie, że zgodnie z uchwałą tego Sądu z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23), przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Z tego względu brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego kasacyjnie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi.-----------------------2. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego kasacyjnie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi.-----------------------2