sygn. I SA/Go 182/25 28 maja 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Wyrok - I SA/Go 182/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 28 maja 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmioOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmio
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 28 maja 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący Alina Rzepecka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2022 r. oddala skargę całości.

UZASADNIENIE
D. sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, strona, spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor) z [...] marca 2025 nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: organ I instancji, Kierownik) z [...] czerwca 2024 r. nr [...]odmawiającej przyznania skarżącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2022.W sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny.W dniu [...] maja 2022 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] został złożony wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (dalej: płatność RŚK) na rok 2022. Obszar do jakiego Spółka ubiega się o płatności wyniósł 129,23 ha i został zlokalizowany na następujących działkach rolnych: -"A" - 2,72 ha - trwały użytek zielony (zwany dalej TUZ), -"E" - 6,71 ha - rzepak jary, -"F" - 8,43 ha - rzepak jary, -"G" - 4,06 ha - rzepak jary, -"I" - 3,41 ha - TUZ, -"J" - 2,71 ha - TUZ, -"K" - 8,58 ha - rzepak jary, -"L" -22,03 ha - pszenżyto, -"M" - 6,81 ha - pszenżyto, -"N" - 15,28 ha - pszenżyto, -"O" - 4,44 ha - pszenżyto, -"P" - 12,91 ha - kukurydza, -"R" - 4,22 ha - kukurydza, -"S" - 8,28 ha - kukurydza, -"T" - 8,07 ha - kukurydza, -"U" - 5,17 ha - groch siewny, -"V" - 5,40 ha - groch siewny.Pismem z [...] września 2022 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień lub dokumentów potwierdzających posiadanie w 2022 r. tytułu prawnego (umowa dzierżawy) do działek [...] (obręb [...]). W dniu [...] października 2022 r. spółka przedłożyła pismo, w którym poinformowała, że ww. działki stanowią własność Spółki, dla których prowadzone są księgi wieczyste numer [...].Następnie [...] marca 2024 r. Kierownik wystosował do strony wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2022, a w szczególności do przedłożenia: -dokumentów potwierdzających prawo do posiadania gruntów wchodzących w skład gospodarstwa, -dokumentów potwierdzających posiadane zaplecze techniczne w tym maszyn i urządzeń rolniczych, -dokumentów potwierdzających ponoszenie kosztów umów dzierżawy i/lub zapłaty podatku rolnego za rok 2022 do gruntów deklarowanych do płatności, -faktur i potwierdzeń zapłaty za materiał siewny, nawozy, paliwo itp., -faktur, umów, rachunków dotyczących sprzedaży płodów rolnych, -innych dokumentów potwierdzających niezależność i samodzielność funkcjonowania. W odpowiedzi, pismem z [...] kwietnia 2024 r. D.M. (dalej też: D. M.) - prezes zarządu Spółki, złożył: -kopie faktur (wewnętrzna) za części zamienne do maszyn rolniczych z [...] września 2022 r., -kopię faktury za słomę nr [...] z [...] września 2022 r. (sprzedawca G T. W., nabywca D.), - kopię faktury za żyto i środki ochrony roślin nr [...]z [...] października 2022 r. (sprzedawca Ł.sp. z o.o., nabywca D.), -kopie faktur za dzierżawę gruntu od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: KOWR) nr [...]z [...] października 2022 r. oraz nr [...] z [...] sierpnia 2022 r. (2 szt.), -kopie ubezpieczenia maszyn rolniczych nr polisy: [...], -kopie faktur za olej napędowy, benzynę nr [...] z [...] września 2022 r., nr [...]z [...] września 2022 r., nr [...]z [...] października 2022 r., nr [...], -kopię faktury za czyszczenie sprzętu rolniczego nr [...]z [...] sierpnia 2022 r. (sprzedawca M., nabywca D.). Jednocześnie poinformował, że "przedłożona (...) dokumentacja jest jedynie częścią posiadanej dokumentacji, zostanie dzisiaj dołączona w eWniosku jako dokumenty uzupełniające na kampanię 2022". Jednakże inna dokumentacja oprócz wyżej wskazanej nie została przez Spółkę dołączona do akt sprawy.Postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. organ I instancji włączył dowód do sprawy,tj.: kopie wniosków o przyznanie płatności obszarowych na rok 2022 wraz ze zgromadzonym w trakcie postępowania administracyjnego materiałem dowodowym złożonych przez B. M., D. M., P. M., O. M., M. M. i K. M.Organ I instancji poddał wniosek skarżącej Spółki o przyznanie płatności RŚK na rok 2022 kontroli administracyjnej. W wyniku przeprowadzonej kontroli uznał, że zaszły podstawy do stwierdzenia zamierzonej koordynacji w działaniach pomiędzy D. M. (prezes zarządu oraz udziałowiec skarżącej) oraz najbliższymi członkami jego rodziny: B. M. (ówczesna prokurent w Spółce), O. M. oraz P. M., jak również osobami trzecimi: M. M. oraz K. M.. Sednem działań czynionych przez D. M. było zmultiplikowanie podmiotów ubiegających się o przyznanie płatności, które w oparciu o zasoby gruntów rolnych będących w formalnym posiadaniu D. M. (bądź to jako rolnika indywidualnego bądź wspólnika Spółki), a celem stojącym u podstaw opisywanych czynności było pozyskanie dopłat w wysokości większej niż przysługujące jednemu gospodarstwu rolnemu. Ponadto Kierownik ustalił, że podmiot ten - decyzją swojego jednoosobowego zarządu - wydzierżawił część gruntów osobie trzeciej, tj. K. M., zaś B. M. wydzierżawiła grunty M. M., a wskazani dzierżawcy pozbawieni są jakichkolwiek możliwości infrastrukturalnych umożliwiających prowadzenie działalności rolniczej. Jednocześnie wykonawcą usług na gruntach zgłaszanych do płatności przez M. jest B. M.. W świetle powyższego w ocenie Kierownika ww. osoby łączy współzależność funkcjonalno-ekonomiczna. W ocenie organu, powyższe fakty świadczą o działaniu celowym, pozwalającym na ominięcie uwarunkowań ograniczających wartość i kwoty dotacji dla pojedynczego gospodarstwa. Jednocześnie organ I instancji doszedł do wniosku, że opisane aspekty stanowią przesłankę uznania, że stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy wspólnotowych i krajowych. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił bowiem istnienie ścisłych powiązań (m.in. rodzinnych) pomiędzy ww. osobami fizycznymi, powiązań występujących na kanwie właścicielskiej pomiędzy ww. osobami fizycznymi (rodzina M.), a ww. osobą prawną, jak również innymi osobami prawnymi, gdzie funkcje właścicielskie pełnią członkowie rodziny M.. Bazując na tychże powiązaniach osobowych oraz potencjale gruntów rolnych stanowiących de facto jedno gospodarstwo rolne, D. M. - wraz rodziną - dokonał multiplikacji podmiotów, które następnie z osobna ubiegają się o przyznanie płatności obszarowych, z ominięciem kwotowych limitów dofinansowania przysługującego jednemu gospodarstwu rolnemu.Organ I instancji ustalił, że w okresie od 2004 do 2022 r. doszło do licznych przekazań działek i ich podziału pomiędzy ww. osobami oraz podmiotami zewnętrznymi, co dodatkowo potwierdza porozumienie stron w celu osiągnięcia maksymalnych korzyści w zakresie pozyskiwania płatności dystrybuowanych przez ARiMR. Jednocześnie ustalił, że rodzina M. (jako osoby fizyczne) wspólnie (jako jeden podmiot) dzierżawiły grunty będące własnością Skarbu Państwa (państwowa osoba prawna, tj. Park Narodowy "[...]"; dalej: Park), a wnioski o przyznanie płatności składane były w sposób dowolny pod względem powierzchniowym i doboru konkretnego beneficjenta. Z treści umów zawieranych z Parkiem wynika nadto, że wszystkie ze stron wskazują na spełnianie wymogów ich realizacji w sposób wspólny (dzierżawcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za wykonanie obowiązków), jednak deklaracje do płatności w każdym z przypadków obejmują osoby wyodrębnione z jego grona, co w ocenie organu I instancji wymagało zawarcia nieformalnego porozumienia między współdzierżawcami. Ustalono ponadto, że osoby będące stronami zawieranych z Parkiem umów porozumiewały się w zakresie ponoszenia kosztów dzierżawy.Dodatkowo organ I instancji ustalił, że wnioskowanie przez skarżącą, P. M., B. M. oraz O. M. o przyznanie tzw. płatności zwierzęcych (do krów i do bydła) stanowi konsekwencję pozornego wyodrębnienia zwierząt gospodarskich posiadanych przez D. M. na rzecz innych podmiotów wnioskujących. Jednocześnie zwierzęta przemieszczane formalnie do ww. osób fizycznych i prawnych cały czas przebywały na działce, której właścicielem jest D. M. co potwierdziła kontrola przeprowadzona przez upoważnionych inspektorów w ramach spraw na kampanię 2023. Jak nadto ustalono, brak jest na niej jakichkolwiek wygrodzeń świadczących o tym, że poszczególne zwierzęta - należące formalnie do poszczególnych producentów rolnych - posiadają do własnej dyspozycji własne powierzchnie bytowe, oddzielające poszczególne powierzchnie zewnętrzne.W dniach kontroli [...]marca 2024 r., na wspomnianej działce, przebywały zwierzęta należące do Spółki, B. M., O. M. oraz P. M.. Ponadto zdecydowana większość dokumentów potwierdzających sprzedaż bydła zawierana jest pomiędzy ww. osobami fizycznymi a M. sp. z o.o., w której prezesem zarządu jest B. M., a członkiem zarządu D. M.. Jednocześnie w odniesieniu do skarżącej, pozyskiwała ona zwierzęta od D.M.Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że multiplikując wnioskio płatności bezpośrednie D. M. jako beneficjent rzeczywisty względem Spółki, przy czynnym udziale i świadomości ww. osób fizycznych, dążył do uzyskania wyższych płatności niż wynikające z przepisów prawa, ale również w odniesieniu do płatnościw ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej jako płatność OB, w ramach której wymienić należy: płatność redystrybucyjną RDST, płatność za zazielenienie, płatność do roślin strączkowych, płatność dla młodych rolników) oraz płatności dla obszarówz ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (dalej jako płatność ONW).Oceniając całokształt zgromadzonego materiału Kierownik stwierdził, że zarząd Spółki nie udowodnił odrębności w jej funkcjonowaniu jako indywidualny rolnik,w oderwaniu od pozostałych podmiotów uznanych za powiązane. Mając na uwadze ww. strukturę osobową, powiązania organizacyjne poszczególnych podmiotów (osoby fizyczne i prawne) oraz sposób ich działania w pełnej symbiozie funkcjonalnej, w ocenie Kierownika, działalność skarżącej nie stanowi odrębnej działalności prowadzonej na własny rachunek i ryzyko. Powyższe działania wyczerpały przesłanki obiektywnei subiektywne obligujące organ I instancji do zastosowania art. 60 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.; dalej: Rozporządzenie nr 1306/2013), zgodnie z którym bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzecznościz celami tego prawodawstwa. Tym samym, w ocenie Kierownika, brak możliwości samodzielnego funkcjonowania pozornie odrębnych i niezależnych podmiotów wraz ze wzajemną zależnością funkcjonalną od podmiotów i osób trzecich powiązanych kapitałowo i osobowo z D. M. stanowi przesłankę do uznania, że działalność skarżącej wpisuje się w aspekt kreowania sztucznych warunków celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy krajowych oraz wspólnotowych. Tym samym stronie płatności RŚK na 2022 rok nie przysługują.W związku z powyższym, decyzją z [...] czerwca 2024 r. Kierownik odmówił stronie przyznania płatności RŚK na rok 2022. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle okoliczności sprawy działki zgłoszone przez stronę do płatności nie tworzą odrębnego gospodarstwa, lecz część większej całości, będącej pod kontrolą D. M. Przedmiotowa, pozornie odrębna struktura, została wykreowana w celu obejścia przepisów ustanawiających limity płatności dla pojedynczego producenta rolnego. Tym samym przyznanie wnioskowanych płatności byłoby sprzeczne z przepisami art. 4ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L 1995,312.1; dalej: Rozporządzenie nr 2988/95). Zastosował więc konsekwencje wynikające z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013.W postępowaniu odwoławczym, organ w pierwszej kolejności zobowiązał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmiez [...] października 2024 r. D. M. wskazał, że skarżąca posiada własne zaplecze techniczne do wykonywania czynności agrotechnicznych kierując się zasadą ekonomiki. Do wskazywanego pisma dołączył: -potwierdzenie zapłaty polis ubezpieczeniowych(4 szt.), -potwierdzenia zapłaty faktur na rzecz KOWR, G T. W. oraz Ł.sp. z o.o., -wykaz środków trwałych (stan na grudzień 2022 r.), -dokumentację finansową za lata 2021-2023.Dyrektor, orzekając o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji,w ramach podstaw prawnych powołał m.in. § 2 ust. 1 pkt 1-3, § 16 ust. 1 Rozporządzenia RŚK, art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 1995.312.1; dalej: Rozporządzenie nr 2988/95), art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013. W uzasadnieniu podkreślił, że skarżąca nie stanowi samodzielnego rolnika, lecz funkcjonuje jako zasadnicza część szerszej struktury, powiązanej personalniei kapitałowo. Ponadto działki zgłoszone do płatności na rok 2022 przez Spółkę nie stanowią pojedynczego gospodarstwa rolnego, a część większej, zunifikowanej całości, nastawionej na pozyskanie płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie przysługujące. Sednem tego mechanizmu jest multiplikowanie podmiotów (osób fizycznych i prawnych) mogących formalnie ubiegać się o płatności,a pozbawionych przymiotu samodzielności w funkcjonowaniu. Organ - na potwierdzenie tezy dotyczącej faktu sztucznego podziału potencjału gruntów rolnych znajdujących się de facto pod kontrolą nie strony, a D. M., jak również faktu, że Spółka (oraz inne podmioty pozostające de facto pod kontrolą wyżej wymienionego) nie jest wyodrębnionym, samodzielnym producentem rolnym, przedstawił mechanizm,w który wpisuje się działalność ww. Spółki, mający na celu zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowych i kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Dyrektor wyjaśnił, że deklarowane grunty rolne należące formalnie do podmiotu prawa handlowego, tj. Spółki, jak również grunty rolne będące formalnie w posiadaniu osób fizycznych, tj. D. M., B. M., P. M. i O. M., a także K. M. i M. M. należy uznać za jedno gospodarstwo, prowadzone przez powiązane rodzinnie i kapitałowo osoby, stanowiące w rzeczywistości jednego rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013. W konsekwencji Spółkę uznał za czynnego uczestnika procederu multiplikowania podmiotów, które zostały sztucznie wykreowane - m.in. na bazie majątku ww. Spółki - w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR,w wysokości wyższej niż możliwe do uzyskania w ramach pojedynczego gospodarstwa. Jednocześnie w kontekście roku 2022 Spółka nie może zostać uznana za niezależny podmiot, prowadzący działalność rolniczą na własny rachunek.Jak wynika z danych zawartych w KRS, skarżąca została zarejestrowana [...]stycznia 2005 r. (data wpisu w KRS). Od 2008 r. większościowym udziałowcem Spółki i jednocześnie prezesem jej zarządu jest D. M., który względem ww. Spółki posiada status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2023 r., poz. 1124). Co istotne, D. M. wrazz małżonką tj. B. M., są również udziałowcami w innych spółkach kapitałowych (wnioskujących w ARiMR o płatności), jak np. M. sp. z o.o., B. sp. z o.o., C. sp. z o.o. czy Ł.sp. z o.o., która to spółka zajmuje się m.in. działalnością usługową wspomagającą produkcje roślinną. Producentami rolnymi posiadającymi wpis do ewidencji producentów są również dzieci Państwa M., tj. O. M. oraz P. M., a także K. M. i M. M.. Analizując powiązania pomiędzy ww. osobami, a także spółkami kapitałowymi, z którymi Państwo M. są powiązani organ zauważył, że wskazane więzi - zarówno kapitałowe, jak i rodzinne - pomiędzy stroną i pozostałymi osobami fizycznymi i prawnymi, stanowią istotny element powiązań osobowych. Ze swojej istoty więzi te ułatwiły - w ocenie Dyrektora - w znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby dominowały. Wzajemne powiązania, uzależnienia i korelacje osiągają taką skalę i natężenie, że wskazują na świadome i skoordynowane działanie w ramach jednego kompleksu produkcyjnego, zarządzanego przez D. M.. Częścią tego kompleksu są zasoby gruntowe, produkcyjne i infrastrukturalne Spółki.Organ zwrócił uwagę, że Spółka zadeklarowała do płatności łącznie obszar 129,23 ha upraw w postaci: kukurydzy, grochu siewnego, pszenżyta, rzepaku, jak również trwałych użytków zielonych. Prowadzenie działalności rolniczej na takiej powierzchni wymaga zatem zaangażowania odpowiedniej ilości środków, zarówno technicznych, jaki personalnych. W toku prowadzonego postępowania Spółka została zobowiązana m.in. do precyzyjnego wskazania, kto i za pomocą jakiego sprzętu oraz do kogo należącego dokonywał w roku 2022 wszystkich zabiegów agrotechnicznych (przygotowanie gruntu, siew, opryski, zbiór etc.) na gruntach deklarowanych przez stronę do płatności na rok 2022, a w przypadku zlecania w ww. zakresie usług podmiotom zewnętrznym - do przedstawienia zawartych umów oraz rozliczeń (faktury, rachunki, potwierdzenia zapłaty etc.). W odpowiedzi, pismem z [...] października 2024 r. prezes zarządu Spółki odpowiedział w sposób enigmatyczny cyt. "spółka posiada własne zaplecze techniczne do wykonywania czynności agrotechnicznych kierując się zasadą ekonomiki".Z ewidencji środków trwałych włączonej do akt sprawy przez skarżącą wynika, że Spółka wśród infrastruktury technicznej posiada: bronę talerzową, rozrzutnik, kombajn zbożowy, siewnik, ładowacz czołowy, kosiarkę dyskową, przyczepę oraz ciągnik rolniczy. Do obsługi tego typu maszyn i urządzeń niezbędnym jest zatrudnienie nie tylko odpowiedniej ilości pracowników, ale też z określonymi uprawnieniami umożliwiającymi operowanie ww. sprzętem. Jak wynika z przedstawionego rachunku zysków i strat za rok 2022, skarżąca wypłaca wynagrodzenia, co wskazuje na fakt zatrudniania pracowników. Jednakże analiza przeprowadzona przez organ w tej materii wskazuje, że Spółka zatrudnia tylko czterech pracowników umysłowych; nie zatrudnia nikogo na stanowiskach robotniczych. Fakt ten przesądza, w ocenie organu o tym, że prace agrotechniczne albo zostały wykonane przez pracowników zatrudnionych formalniew gospodarstwie rolnym D. M., który bezproblemowo (w postępowaniu prowadzonym względem własnej osoby) przedstawił umowy o pracę zatrudnionych osób, w tym osób zatrudnionych na stanowiskach związanych z produkcją (np. rolnik upraw mieszanych mechanik, pomocnik mechanika) albo ewentualnie - zlecone wyspecjalizowanym podmiotom zewnętrznym; jednak Spółka w tej materii nie przedstawiła żadnej dokumentacji (umowy zlecenia usług określające warunki współpracy, faktury, rozliczenia, przelewy itp.). Fakt ten stoi u podstaw uznania, że zarząd Spółki - z przyczyn tylko sobie wiadomych - w toku postępowania w ogóle nie zdecydował się udokumentować, kto przygotowywał deklarowane grunty, kto obsiewał, wykonywał opryski, zbiór itd. W ocenie organu na pewno nie czynili tego pracownicy strony, albowiem takowych - w niezbędnym do tego zakresie związanym z prowadzeniem działalności rolniczej - Spółka nie posiada (uwzględniając fakt, że zatrudnia wg danych składanych w KRS wyłącznie pracowników umysłowych). Dyrektor zwrócił też uwagę na wyjątkowo daleko idącą wstrzemięźliwość oraz wybiórczość organu zarządzającego Spółki w przekazywaniu dokumentacji. Z rachunku zysków i strat spółki za rok 2022 wynika, że po stronie przychodów ze sprzedaży produktów podmiot uzyskał kwotę 2.472.980,15 zł, a wartość sprzedanych towarów i materiałów wyniosła 1.303.454,60 zł. Natomiast Spółka w roku 2022 prowadziła uprawy rzepaku (27,78 ha), pszenżyta (48,56 ha), kukurydzy (16,35 ha) oraz groch siewny (10,57). Zatem uwzględniając sedno działalności na własny rachunek, tj. uzyskanie zysku z prowadzonej produkcji - w ocenie organu - nie powinno stanowić większego problemu przedstawienie dokumentacji w materii: sprzedaży produktów czy też zakupu środków ochrony roślin itd. Jednakże zarząd Spółki (z sobie tylko znanych powodów) nie wniósł do akt sprawy jakiejkolwiek dokumentacji odnoszącej się do omawianej materii, mimo bardzo czytelnego żądania organu I instancji, a nawet nie wskazał, że np. plony wykorzystano na użytek własny. Tego typu postawa organu zarządzającego Spółką (D. M.) nie pozwala organowi przyjąć, że skarżąca jest niezależnym rolnikiem. Wręcz przeciwnie - umiejscawia jedynie grunty deklarowane do płatności przez skarżącą wraz z posiadaną w dużym zakresie przez nią infrastrukturą techniczną w części szerszej struktury zarządzanej przez D. M.Dyrektor podkreślił, że mimo stosowania mechanizmu wybiórczości dowodowej, zarząd Spółki w osobie D. M. [...] kwietnia 2024 r. oraz [...] października 2024 r. przedłożył szereg dokumentów. Organ nie zakwestionował zdarzeń gospodarczych wynikających z przedłożonych dokumentów. Jednakże. w jego ocenie. przedłożone dokumenty nie posiadają - w kontekście innych opisywanych wyżej okoliczności - na tyle dużej mocy dowodowej, by móc obalić tezę o tym, że grunty deklarowane do płatności na rok 2022 wraz z infrastrukturą techniczną wykazywaną przez stronę stanowią część jednego zunifikowanego gospodarstwa rolnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 1307/2013. Ze skromnego materiału dowodowego organ wywiódł tezę, że skarżąca w środki ochrony roślin zaopatrywała się wyłączniew podmiocie Ł.sp. z o.o., gdzie B. M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. D.M., R. sp. z o.o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu D.M.) oraz skarżąca (wspólnik i prezes zarządu D. M.). Innymi słowy D. M., działając w imieniu Spółki (zob. faktura [...]), w zakresie zakupu środków ochrony roślin czynił to w sposób tożsamy jak B. M. (faktury: nr [...]), O. M. (faktury nr[...]), P. M. (faktury nr[...]) oraz sam D. M.(faktury nr: [...]). Dyrektor wśród zgromadzonego materiału dowodowego zauważył fakt występowania innych niż ww. kontrahentów [Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (dzierżawa gruntów, faktury i potwierdzenia przelewów), Gospodarstwo T. W. (kupno słomy, faktura i potwierdzenie przelewu), kopie umów ubezpieczenia sprzętu rolniczego zawarte z G. S.A., faktury na zakup części rolniczych czy paliwa]. Jednakże waga tych dowodów w odniesieniu do innych okoliczności świadczących o pozornym tylko prowadzeniu działań przez stronę. w sferze zarobkowego prowadzenia działalności rolniczej na własny rachunek jest na tyle niska, że nie pozwoliła organowi na odmienną ocenę działalności Spółki niż uczynił to organ I instancji. Co istotne, prezes zarządu – D.M., w piśmie z [...] października 2024 r. wskazał, że przedkłada m.in. fakturę za siew zbóż. Jednak w załączonej do tego pisma dokumentacji żadna fakturaw tym zakresie nie występuje, jak również nie ma o niej mowy w załącznikach wymienionych za str. 2 przedmiotowego pisma. Aspekt ten nie pozwolił Dyrektorowi na pozytywną ocenę działań zarządu Spółki w opisywanej materii. Całość przedmiotowych okoliczności przesądzają, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednym, faktycznie działającym, połączonym organizmem gospodarczym, w centrum którego znajduje się D. Ma. jako czynnik sprawczy kreowania sztucznych warunków ukierunkowanych na pozyskanie z ARiMR płatności w kwotach większych niż przysługujące faktycznie jednemu gospodarstwu.Organ przeanalizował również umiejscowienie siedzib szeregu podmiotów oraz osób fizycznych składających wnioski o płatności na rok 2022, a powiązanych z osobą D.M., jak również adresów do korespondencji, jakie podane zostały w ARiMR przez opisywane w decyzji osoby fizyczne i prawne. Przedmiotowe adresy zestawiono w tabeli na s. 19-20 zaskarżonej decyzji. Dyrektor zauważył, że te same adresy przewijają się we wszystkich podmiotach, które zgłosiły do płatności na rok 2022. O ile zabieg taki jest prawnie dozwolony, to jednak w okolicznościach sprawy budzi wątpliwości. I tak, formalne siedziby gospodarstw B. M., O. M. oraz P. M. w roku 2022 mieściły się dokładnie w tym samym miejscu. Z kolei siedziba skarżącej koreluje np.: (wg danych wynikającychz KRS) z formalną siedzibą B. sp. z o.o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, udostępnia zwierzęta K. M., wspólnikiem i prezesem zarządu jest D. M.), formalną siedzibą C. sp. z o.o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, prezes zarządu P. M., prokurent B. M.), formalną siedzibą R M. sp. z o. o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, członek zarządu P. M., członek Rady Nadzorczej O. M.) lub (wg wykazu podatników VAT) z adresem stałego miejsca prowadzenia działalności przez D.M.. Co istotne, adresy podane przez ww. osoby w ARiMR częstokroć nie korelują z adresami podawanymi w przedkładanych w toku postępowań dokumentach dotyczących tychże osób. W przypadku D. M. dokumentacja finansowo-księgowa (faktury) wystawiana jest częstokroć na adres: [...] (formalna siedziba spółek: C., D., R., B.). Z kolei w przypadku B. M. oprócz wskazanego w tabeli zasadniczego adresu gospodarstwa w korespondencji finansowo-księgowej pojawia się adres: [...] (faktury: [...]), a więc adres formalnej siedziby gospodarstwa D. M. Tożsama sytuacja przejawia się zarówno w dokumentacji O. M., gdzie oprócz wskazanego w tabeli zasadniczego adresu gospodarstwa w korespondencji finansowo- księgowej pojawia się adres: [...] (faktury: nr [...]), jak i P. M. (faktura nr [...]). Opisane wyżej okoliczności są kolejnymi, które w ocenie organu ukazują silną korelację funkcjonalną pomiędzy opisywanymi podmiotami.Dalej organ zauważył, że każda z ww. osób fizycznych i prawnych - w tym skarżąca - powiązanych z rodziną M. tytułuje się mianem odrębnego hodowcy bydła. W związku z powyższym na mocy art. 10, art. 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 6, 7, 8 ustawy o identyfikacji i rejestracji zwierząt winna m.in. posiadać nr siedziby stada, jak również zgłosić do komputerowej bazy danych prowadzonej przez ARiMR dane teleadresowe i współrzędne geograficzne miejsca położenia siedziby stada, dane działki ewidencyjnej, na której owa siedziba jest zlokalizowana oraz określić miejsce przebywania stada. I tak, formalna siedziba stada (wg danych ARiMR 51 szt. zwierząt) Spółki w miejscowości [...], gdzie wszystkie siedziby stada zlokalizowane są de facto w jednym kompleksie budynków gospodarczych położonych na odrębnych działkach ewidencyjnych, wydzielonych z (nieistniejącej aktualnie) działki [...]przyległej do ul. [...]. Siedziba stada skarżącej nadal wykazywana jest w ww. miejscu podobnie jak siedziba stada (505 szt. zwierząt) O. M. (505 szt. zwierząt), która zlokalizowana jest formalnie na działce nr [...], jedna z siedzib stada (62 szt.) P. M. (zlokalizowano na działce nr [...]), jedna z siedzib stada D. M. (zlokalizowano natomiast na działce nr [...]- 414 szt. zwierząt). Co istotne, na działce nr [...]swoje siedziby stada zlokalizowały również spółki: R. (440 szt. zwierząt), Ł.(45 szt. zwierząt) oraz M. (137 szt. zwierząt). Dodatkowo działkę nr [...] (czyli przed podziałem geodezyjnym) jako siedzibę stada podają: R. sp. z o.o. (91 szt. zwierząt) oraz C. sp. z o.o. (20 szt. zwierząt). We wszystkich ww. spółkach udziałowcami są D. M. oraz B. M.Z analizy ortofotomap, zarówno tych będących w zasobach ARiMR, jak i tych występujących w powszechnie dostępnych źródłach (np. google earth) wynika, że pomimo geodezyjnego wydzielenia działek nr [...] (O. M.), [...] (D. M. oraz ww. spółki) czy nr [...] (P. M.) zabudowania gospodarcze zlokalizowane w granicach byłej działki nr [...], to jeden kompleks infrastrukturalny, ze wspólnym dostępem do dróg wewnętrznych oraz istniejącej bazy technicznej.W identyczny sposób rodzina M. postąpiła w przypadku siedzib stad umiejscowionych w miejscowości [...]. I tak, skarżąca do rejestru prowadzonego przez ARiMR podała dwa zasadnicze miejsca siedzib sad: działkę nr [...]) oraz działkę nr [...] (łąka). Jednocześnie wniosła do akt sprawy za rok 2022 m.in. oświadczenie o braku zmian w planie poprawy dobrostanu zwierząt (dalej: Plan). Z dokonanej przez organ analizy Planu z [...] maja 2020 r. wynika, że miejsce przebywania zwierząt określone w Planie nie koreluje z miejscami wskazywanymi jako siedziby stada. Zauważył, że zewnętrzne powierzchnie bytowe, na jakich przybywa bydło należące formalnie do Spółki w okresie od [...] października do [...] marca zlokalizowane są na działce nr [...]w miejscowości [...]. Przedmiotowa działka powstała w wyniku podziału działki nr [...], z której wyodrębniono geodezyjnie dwie działki ewidencyjne: nr [...], która jest "wpisana" w działkę nr [...]. Właścicielem (ustalono na podstawie danych z Księgi Wieczystej [...]) działki nr [...]jest D. M., a pozostali członkowie jego rodziny, jak również strona - zarządzana zresztą przez właściciela działki nr [...]- bez jakichkolwiek konstruktywnych ustaleń wykorzystują zasoby gruntowe oraz infrastrukturalne do przetrzymywania zwierząt zarejestrowanych w ARiMR na każdego z osobna. Na działce nr [...]zlokalizowana jest jedna z siedzib stad - 44 szt. zwierząt- D. M. Z kolei mimo formalnego wydzielenia działki nr [...] (granice działki ewidencyjnej w dużym stopniu korelują z umiejscowieniem obory) pod miejsce siedziby stada B. M. jej bydło przebywa na wybiegu zlokalizowanym na sąsiedniej działce nr [...] (zob. Plan B. M. wraz ze szkicem wskazującym umiejscowienie wybiegu). Co istotne, na działce nr [...], w tym samym budynku gospodarczym, wg urzędowych danych posiadanych przez ARiMR zlokalizowana jest także jedna z siedzib stad (wg aktualnych danych 221 szt. zwierząt) P. M., który w załączniku do Planu określił umiejscowienie wybiegu dla zwierząt na części działki nr [...]. Tożsame okoliczności jak w przypadku skarżącej występują w odniesieniu do O. M. tzn. wykazuje ona w rejestrach prowadzonych przez ARiMR dwa zasadnicze miejsca przybywania zwierząt, czyli obora na działce nr [...]) oraz łąka na działce nr [...]). Tymczasem z Planu O. M. wynika wprost, że wybieg dla zwierząt zlokalizowany jest na działce nr [...]), czyli tam gdzie pozostali członkowie rodziny M. przetrzymują swoje bydło. Organ uszczegółowił w dołączonym do akt sprawy szkicu sytuacyjnym umiejscowienie - de facto w jednym miejscu - wybiegów dla zwierząt należących formalnie z osobna do każdej z ww. osób.Podsumowując organ wskazał, że na działce nr [...]w miejscowości [...] umiejscowiony jest jeden kompleks infrastrukturalny, ze wspólnym dojazdem i bazą techniczną, a korzystają z niego wszystkie zwierzęta stanowiące formalnie odrębną własność każdego z członków rodziny M., w tym zwierzęta Spółki. Wyżej aspekty potwierdzają jedynie, że na potrzeby płatności wnioskowania w ARiMR o przyznanie płatności rodzina M. (osoby fizyczne) oraz spółki, których poszczególne osoby są właścicielem, kreują się na odrębnych producentów rolnych. Natomiast w rzeczywistości grunty, zabudowania i inwentarz posiadamy formalnie odrębnie tworzą jedną spójną całość.Dyrektor zaznaczył też, że strona oraz B. M., O. M. i P. M., jako wnioskujący o płatności z tytułu poprawy dobrostanu zwierząt, podlegali kontroli doraźnej weryfikującej realizację założeń określonych w ww. Planach. W odniesieniu do każdego z ww. wnioskujących o płatności inspektorzy terenowi przeprowadzający czynności kontrolne wskazali, że cyt. "dokonano pomiaru łącznego całej powierzchni zewnętrznej na działce nr [...] (...) wszystkich beneficjentów ze względu na brak widocznych wygrodzeń oddzielających poszczególne powierzchnie zewnętrzne". Wybiegi, które na szkicach dołączonych do Planów poszczególne osoby wskazywały jako wydzielone w rzeczywistości nie są wygrodzone. Ponadto fakt przebywania zwierząt innych rolników na działce nr [...]potwierdziły również w oświadczeniach (dołączone do protokołów z kontroli) ww. osoby, w tym reprezentujący Spółkę - D. M.. Wskazywane okoliczności również jaskrawo ukazują obraz w jakim funkcjonują pozornie odrębne gospodarstwa powiązane z rodziną M. wykreowane - w ocenie organu - wyłącznie w celu rozdziału będącego pod kontrolą D. M. potencjału produkcyjnego. Celem przyświecającym tego typu działaniom jest, w ocenie Dyrektora, chęć uzyskania zwielokrotnienia płatności dystrybuowanych przez ARiMR. W konsekwencji korzystanie ze wspólnej infrastruktury, de facto w tym samym miejscu, nakazuje stwierdzić, że każdy z opisywanych wyżej podmiotów jest ograniczony funkcjonalnie, a wynika to wprost z faktu, że tworzą one wspólne gospodarstwo, ze wspólną infrastrukturą oraz zasobami personalnymi do jej obsługi.Istotnym jest też fakt bezpośredniego zaangażowania zarządu Spółki (D. M.), który na bazie posiadanego zasobu gruntów rolnych dokonał ich geodezyjnego podziału (dotyczy działki nr [...] obręb ewidencyjny [...]) i formalnie przekazał do użytkowania na rzecz osób trzecich (m.in. K. M.). Dyrektor wyjaśnił, że działka te była - do momentu jej geodezyjnego podziału (wyodrębnienia z działki nr [...] trzech działek tj. nr [...]) - na przestrzeni lat przedmiotem deklarowania przez rodzinę M. i podmioty prawa handlowego należące do D. M. Analizując akta sprawy organ na podstawie danych zawartych w systemie (art. 2 Ustawy EP) ustalił, że działka nr [...]: -w latach 2005-2007 deklarowana była przez D. M., -w 2008 r. deklarowana była przez A. M., -w 2009 r. deklarowana była przez D. M., -w latach 2010-2011 deklarowana była przez D. M. oraz L. sp. z o.o. (ówczesny wspólnik D. M.), -w latach 2013-2016 deklarowana była przez M. sp. z o.o. (wspólnicy oraz członkowie zarządu: D. M. oraz B. M.), -w 2017 r.: obszar 50 ha K. M., obszar 36 ha P. M. oraz obszar 50 ha P. G., po czym następuje formalny podział działki, -w latach 2018-2020 P. G., P. M. oraz K. M. zgłaszają na już odrębnych działkach geodezyjnych ([...]) obszary odpowiadające deklaracji z roku 2017, -w 2021 r.: * część działki nr [...] (34,91 ha) zgłasza B. sp. z o.o. (wspólnik i prezes zarządu D. M.), a część (50 ha) zgłasza K. M., * część działki nr [...] (50 ha) zgłasza K. M., a część (1,11 ha) P. Ma., * działkę nr [...] (50 ha) zgłasza P. G., -w 2022 r.: *część działki nr [...] (35,02 ha) zgłasza B. M., a część (50 ha) zgłasza K. M., * część działki nr [...] (50 ha) zgłasza K. M., a część (1,11 ha) P. M., * działkę nr [...] (50,43 ha) zgłasza P.G.Organ zaznaczył, że na mocy umowy dzierżawy gruntów rolnych zawartej [...] maja 2017 r. pomiędzy skarżącą (w jej imieniu D. M.) K. M. na okres 10 lat otrzymała do użytkowania i pobierania pożytków m.in. w postaci płatności obszarowych obszar 50 ha trwałych użytków zielonych zlokalizowanych w granicach działki (po podziale) nr [...] (obręb [...]). Nie kwestionując możliwości dowolnego dysponowania majątkiem Spółki, organ zauważył jednak, że - jak ustalono w postępowaniu prowadzonym względem K. M. - osoba ta jest całkowicie pozbawiana funkcjonalnych atrybutów (brak sprzętu rolniczego, brak infrastruktury technicznej, brak budynków gospodarczych itd.) umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności rolniczej. W związku z tym niepodważalnym - w ocenie organu - faktem w okolicznościach opisywanej umowy pojawia się szereg aspektów, jakie nie tylko wskazują na pozorność w prowadzeniu działalności rolniczej przez K. M.. Suma tych aspektów ukazuje wręcz obraz pełnego zaangażowania D. M. (jako udziałowca Spółki) w proceder wykreowania osoby wydzierżawiającej grunty od Spółki na rolnika. Dzieje się to w konkretnym celu, tj. uzyskaniu przez tę osobę płatności do powierzchni, do których D. M. nie mógłby otrzymać pomocy finansowej ze względu na ograniczenia powierzchniowe występujące w obwiązujących przepisach prawa.Ponadto, jak wskazał Dyrektor, już same zapisy umowy dzierżawy z [...] maja 2017 r. budzą wątpliwości w zakresie jej ekonomicznego sensu dla spółki wydzierżawiającej.W § 4 ust. 1 ww. umowy zapisano, że czynsz dzierżawy wynosi 100 zł/ha, co jest kwotą rażąco odbiegającą od realiów rynkowych obowiązujących w 2022 r. Aspekt ten został nijako skorygowany poprzez sporządzenie aneksu (z [...] lipca 2017 r.) do przedmiotowej umowy dzierżawy, z treści którego wynika, że od 2019 r. czynsz dzierżawny będzie wynosić 43.000 zł za całą dzierżawioną powierzchnię, co daje około 800 zł/ha. Jednakże aneks ten nie zawiera podpisu K. M., co w świetle § 12 ww. umowy z [...] maja 2017 r. (konieczność zawierania zmian do umowy w formie pisemnej) powoduje, że zapisy przedmiotowego aneksu uznać należy za nieważne i wątpliwe, szczególnie w kontekście dokonywanych płatności na rzecz strony. Dokumentacja złożona przez K. M. jest dodatkowo niezrozumiała, bowiem [...] maja 2023 r. wniosła do akt swojej sprawy kopię potwierdzenia transakcji dokonanej [...] kwietnia 2023 r., z której wynika, że przelała na rzecz skarżącej kwotę 20.000 zł tytułem cyt. "czynsz dzierżawny (cz.) do umowy dzierżawy z dnia [...].05.2017.". Następnie [...] września 2023 r. K. M. wniosła do akt swojej sprawy pismo datowane na [...] września 2023 r., w którym stwierdziła cyt. "czynsz opłacony został częściowo za okres przeszły czyli od [...] maja 2017 i okres przyszłego użytkowania". Jednocześnie w piśmie z [...] lutego 2024 r. wskazała, że czynsz dzierżawny wynosi 43.000 zł. Zdaniem Dyrektora opisane okoliczności jaskrawo ukazują obraz w jakim funkcjonuje K. M., która została wykreowana na rolnika prowadzącego działalność na gruntach należących formalnie do Spółki.Organ zwrócił przy tym uwagę, że K. M. zadeklarowała wariant 4.5. (półnaturalne łąki świeże) płatności RSK z pastwiskowym sposobem użytkowania działki. Z rejestru zwierząt gospodarskich prowadzonego przez ARiMR wynika jednak, iż nie jest ona posiadaczem jakichkolwiek zwierząt gospodarskich. Celem spełnienia warunków umożliwiających przyznanie płatności w ww. wariancie płatności R K. M. zawarła umowę na wypas zwierząt. Nieprzypadkowo - w ocenie organu - podmiotem udostępniającym zwierzęta do wypasu był B. sp. z o.o., w której wspólnikiem i prezesem zarządu jest D. M. (ustalenie oparte na danych KRS). W ocenie Dyrektora przedstawione okoliczności w sposób wyjątkowo czytelny ukazują nie tylko obraz kreowania na rolnika K. M., ale też jednoznacznie przesądzają o pełnym zaangażowaniu w ten proceder prezesa zarządu (m.in.) strony, tj. D. M..D. M. w pełni świadomie najpierw - jako zarządzający Spółką - wydzierżawił grunty rolne, a następnie - by beneficjentka mogła wystąpić o płatności RŚKw wariancie pastwiskowym - jako zarządzający B. sp. z o.o. wypożycza sztuki zwierząt celem spełnienia warunków prawnych, tj. zachowania odpowiedniej obsady dużych jednostek przeliczeniowych. Opisywane aspekty jaskrawo ukazują zaangażowanie zarządu Spółki (de facto D. M.) w proceder kreowania sztucznych warunków celem pozyskiwania płatności z ARiMR w kwotach większych niż faktycznie przysługujące. Skoro D. M. - jako prezes zarządu Spółki - w pełni świadomie wydzierżawia grunty oraz (jako prezes innej spółki) oddaje do dyspozycji zwierzęta osobie pozbawianej jakichkolwiek atrybutów niezbędnych do prowadzenia działalności rolniczej (w tym chowu zwierząt), to trudno uznać to za cokolwiek innego niż świadome działanie ukierunkowane w konkretnym celu jakim jest wykreowanie - na bazie majątku m.in. strony - osoby jedynie wnioskującej o płatności, a nie faktycznie prowadzącej zarobkową działalność rolniczą.Dyrektor stwierdził, że D. M. przy asyście opisywanych w decyzji osób fizycznych stworzył mechanizm polegający na formalnym rozpisywaniu posiadanych gruntów na tworzone w tym celu podmioty (kreowane na indywidualnych rolników) tak, by stworzyć pozory samodzielnego prowadzenia przez nie działalności rolniczej. W rzeczywistości rozdrobniony pozornie organizm gospodarczy miał jedno kierownictwo w osobie D. M., który nie konsolidował gruntów w ramach jednego gospodarstwa, bowiem w takiej sytuacji uzyskałby kwotę dopłat obszarowych w wysokości znacznie niższej niż w przypadku rozpisania majątku ziemskiego na kilka upozorowanych na indywidualnych i niezależnych rolników osób. Pozwala to na ominięcie limitów, zarówno kwotowych, jak również powierzchniowych, obowiązujących dla poszczególnych rodzajów płatności. W ocenie organu wskazany wyżej podział jest sztuczny, bowiem rodzina M. i pozorujący odrębnych rolników: M. M. oraz K. M., funkcjonują jako jeden organizm gospodarczy, jednolicie zarządzany na płaszczyźnie stricte produkcyjnej. W okoliczność tę w pełni wpisuje się działalność skarżącej, która - mocą decyzji swego zarządzającego - angażuje się w opisywany proceder. Zasadniczym celem takiego pozornego rozdrobnienia potencjału ziemskiego jest uzyskanie dodatkowych korzyści finansowych. Organ podkreślił, że sam fakt, że dana osoba (fizyczna bądź prawna) jest formalnym właścicielem ziemi nie świadczy o tym, że stanowi ona samodzielne gospodarstwo rolne. W jego ocenie gospodarstwa (pozornie odrębne) strony, jak również: B. M., P. M., O. M., D. M., jak też K. M. i M. M. mają jedynie kadłubowy charakter, bowiem są całkowicie pozbawione podstawowych atrybutów definiujących takie gospodarstwo, jak niezależność w obszarze technicznym, jak również ekonomicznym. W sferze techniczno-funkcjonalnej ww. osoby są zależne od D. M.. Ww. osoby oczywiście nie konkurują ze sobą, gdyż wpływ na ich działalność ma zamknięta grupa osób, z nadrzędną rolą D. M., która pozyskuje kanały dystrybucji dla relatywnie zawężonej, pod względem rodzajowym, podaży płodów rolnych. Dyrektor stwierdził, że wszystkie ww. osoby fizyczne i prawne pozorowały samodzielne gospodarstwa rolne, a w zgromadzonym materialne dowodowym brak jest przesłanek wskazujących na inne przyczyny takiego stanu rzeczy, jak chęć obejścia regulacji prawnych ograniczających wysokość wsparcia przysługującego pojedynczemu gospodarstwu rolnemu.Organ podkreślił, że dla oceny, czy dane podmioty mogą zostać uznane za "rolników"w świetle definicji rolnika sformułowanej w art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenianr 1307/2013, należy wziąć pod uwagę również inne okoliczności, takie jak osoby pełniące funkcje zarządcze i decyzyjne, czy wyposażenie techniczne i organizacyjne takiego podmiotu. Zgodnie z definicją określoną w art. 4 ust. 1 lit. b Rozporządzenianr 1307/2013 gospodarstwo stanowią wszystkie jednostki produkcyjne bez względuna ich położenie na terenie kraju. Niezależnie zaś od istniejącej swobody układania stosunków gospodarczych i wyboru formy prowadzenia działalności, jak wynikaz definicji określonej w art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013, rolnikiem jest również grupa osób fizycznych lub prawnych, która zarządza gospodarstwem,tj. wszystkimi jednostkami produkcyjnymi na terenie kraju. I to dokładnie tak należyw opisywanych okolicznościach traktować infrastrukturę techniczną oraz grunty deklarowane przez rodzinę M. oraz inne powiązane z nimi osoby fizycznei prawne, w tym skarżącą.W ocenie organu odwoławczego zamiarem D. M. i jego najbliższej rodziny, pod kontrolą których pośrednio bądź bezpośrednio znajdował się w roku 2022 (tylko i wyłącznie w odniesieniu do opisywanych spraw) areał około 2384 ha gruntów uprawowych, było zmultiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe, w celu uzyskiwania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedyncze gospodarstwa. Jednakże te zmultiplikowane podmioty nie można uznać za samodzielne gospodarstwa, bowiem są ze sobą dokumentnie powiązane w aspekcie właścicielskim, zarządzane przez zawężoną grupę osób, posiadają ograniczone zaplecze kadrowe i techniczne (bądź nie posiadają go wcale), a działalność rolnicza jest realizowana pełnym systemem zlecania (przy pomocy powiązanych podmiotów wspomagających).W dalszej kolejności organ przedstawił szacunki ukazujące, jakie zyski można osiągnąć poprzez sztuczny podział znacznego areału gruntów rolnych i przypisania rozdzielonych gruntów na utworzone w tym celu podmioty, które następnie pod pozorem prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego aplikują o dopłaty. Potencjalny zysk wyniósłby w przypadku: -płatności ONW 45.404,25 zł, -płatności RDST 31.774,68 zł, -płatności związanej do bydła oraz płatności związane do krów (przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt każdego rodzaju) 66.440,80 zł, -płatności dla młodych rolników 36.091,00 zł, -płatności JPO 478.082,15 zł (szczegółowe wyliczenia na s. 30-33 zaskarżonej decyzji).Mając na względzie ten stan rzeczy Dyrektor uznał, że utworzenie przezD. M. oraz powiązane z nim osoby, w tym skarżącą, mechanizmu multiplikowania beneficjentów wnioskujących o płatności w ARiMR zgłaszających grunty jako odrębne podmioty, ma charakter działania celowego, ukierunkowanego na obejście przepisów prawa określonych w § 16 ust. 1 Rozporządzenia RŚK, jak również innych przepisach prawa § 3 ust. 4 Rozporządzenia ONW oraz art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 3 i 4 ustawy OB, a co za tym idzie zwielokrotnienie wysokości uzyskanych płatności.Dyrektor wskazał, że Spółka mocą decyzji zarządzającego nią D. M. nie tylko została zaangażowana i czynnie uczestniczyła w procederze kreowania sztucznych warunków, ale sama pozorowała samodzielność we własnym funkcjonowaniu. Zasadniczym celem takich działań była chęć zwielokrotnienia płatności dystrybuowanych przez ARiMR. O zamierzonej koordynacji w działaniach ukierunkowanych na zwielokrotnienie płatności wypłacanych z tytułu prowadzenia działalności rolniczej przez ARiMR świadczą m.in.: -deklarowanie gruntów należących do Parku Narodowego "[...]" pomimo tego, że dany wnioskodawca nie jest stroną umowy dzierżawy, -regulowanie płatności z tytułu umów dzierżaw za formalnych dzierżawców przez D. M. bez refakturowania kosztów, -obrót środkami ochrony roślin, płodami rolnymi i zwierzętami w zasadzie w zamkniętym kręgu powiązanych osób fizycznych i prawnych, -nieodpłatne udostępnianie sobie sprzętu oraz materiału siewnego, -nieodpłatne udostępnianie zwierząt przez członków rodziny M. i to wyłącznie w wielkości obsady dostosowanej do przepisów prawa obowiązujących w przypadku przyznawania płatności RSK (od 0,5 do 1 dużej jednostki przeliczeniowej na hektar), -umiejscowienie siedzib stad w tym samych miejscach i korzystanie w hodowli zwierząt ze wspólnej dla wszystkich infrastruktury technicznej, -deklarowanie prowadzenia działalności rolniczej w postaci uprawy określonych roślin w przypadku braku posiadania odpowiednich maszyn i urządzeń, co z kolei determinowało korzystanie ze sprzętu należącego formalnie (wg ewidencji środków trwałych) do innych członków rodziny itd.Ponadto organ podał, że P. M. udokumentował dokonanie [...] lipca 2022 r. płatności za użytkowanie: 19,02 ha gruntów wynikających z umowy nr [...]oraz 7,14 ha gruntów wynikających z umowy nr [...]. Kwota dokonanej płatności winna wynieść (zgodnie z wystawioną fakturą) 35.480 zł, a przelew który dokonany został z konta P. M. wyniósł 32.064 zł. Nie wiadomo zatem kto, na jakiej podstawie i z jakiego tytułu dokonał płatności reszty należnej kwoty tj. 3.416 zł. Co istotne, kwota dokonanej płatności (32.064 zł) wskazuje, że koszt dzierżawy w odniesieniu do powierzchni użytkowanej w ramach poszczególnych umów (19,02 ha w ramach umowy [...]oraz 7,14 ha w ramach umowy [...]) wynosi odpowiednio: 1.114zł/ha oraz 2.000zł/ha. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawach podmiotów powiązanych wynika, że B. M. udokumentowała dokonanie [...] lipca 2022 r. płatności z własnego konta za użytkowanie 57,08 ha gruntów - stanowiących formalną własność Parku - wynikających z umowy nr [...]. Łączna kwota do uiszczenia na rzecz Parku wynikająca z ww. umowy wyniosła 349.200 zł, co w odniesieniu do łącznej powierzchni dzierżawionych łąk (243,65 ha) wynikających z umowy daje koszt dzierżawy około 1.433 zł/ha. Tymczasem kwota płatności dokonanej przez B. M. wyniosła 124.414,00 zł, co daje koszt dzierżawy w odniesieniu do użytkowanej powierzchni (57,08 ha) około 2.180 zł/ha. Jest to zatem kwota znacznie przewyższająca średnią cenę dzierżawy 1 ha w ramach przedmiotowej umowy z Parkiem. Organ wskazał również, że w aktach sprawy znajduje się umowa nr [...]z Parkiem, gdzie kwota do uiszczenia wynikająca z umowy wyniosła 457.000 zł, co w odniesieniu do łącznej powierzchni dzierżawionych łąk (631,99 ha) wynikających z przedmiotowej umowy daje koszt dzierżawy około 723,11 zł/ha. W toku prowadzonego postępowania dokumentację potwierdzającą ponoszenie kosztów opłat (uregulowane z własnego konta) dzierżawnych za rok 2022 przedłożyła O. M. (transakcja przeprowadzona [...] lutego 2022 r. tytułem częściowego czynszu dzierżawnego za rok 2022, dot. umowy nr [...]), która zapłaciła w ramach umowy [...]kwotę 200.000 zł, co daje średnio 316 zł/ha. Jest to zatem kwota znacznie niższa niż średni koszt dzierżawy 1 ha łąk w ramach danej umowy. Organ w zgromadzonym materiale dowodowym nie znalazł jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak rażącej dysproporcji w ponoszeniu kosztów dzierżawy gruntów należących formalnie do Parku. Podkreślił, że przy uwzględnieniu ekonomicznej strony działania producentów rolnych, żaden funkcjonujący niezależnie rolnik nie pozwoliłby sobie na tak daleko idącą obojętność w ponoszeniu kosztów za każdy hektar w porównaniu do innych rolników. Zależność taka nie dotyczy jednak rodziny M., bowiem nie mamy tu do czynienia z odrębnymi i niezależnymi gospodarstwami, a z jednym organizmem gospodarczym, w którym ponoszenie kosztów dzierżawy nie ma większego znaczenia. Wynika to z faktu, że personą zarządzającą jest de facto D. M. (praktycznie w każdym przypadku formalny dzierżawca gruntów należących do Parku, ale nigdy ich użytkownik), a potencjale korzyści (większe niż faktycznie należne dopłaty realizowane przez ARiMR) z tak opisanej formy podziału jednego gospodarstwa stanowią wartość dodaną dla jednego, spójnego gospodarstwa będącego pod kontrolą D. M. Opisane aspekty natomiast dobitnie ukazują fikcję w funkcjonowaniu rodziny M. jako odrębnych rolników, prowadzących indywidualną działalność rolniczą na własny rachunek. Dyrektor zaznaczył, że szczegóły w przedmiotowym zakresie opisane zostały w odrębnie wydanych decyzjach dotyczących poszczególnych osób z rodziny M. Natomiast wnioskowanie o płatności przez Spółkę w pełni wpisuje się w schemat wypracowany w omawianej materii przez D. M i jego najbliższą rodzinę.Organ wyjaśnił, że mechanizm sztucznego multiplikowania podmiotów, którym przypisywane są grunty wchodzące w skład majątku D. M. i jego najbliższej rodziny umożliwia obejście przepisów prawa materialnego ustanawiającego limity powierzchniowe i kwotowe dla poszczególnych rodzajów płatności obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, a tym samym umożliwia pokaźnie zwiększenie zysków z tytułu ubiegania się o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także płatności ONW i płatności RŚK. Z niniejszej sprawy oraz akt spraw podmiotów powiązanych wynika, że grunty rolne deklarowane jako odrębne gospodarstwo Spółki, jak również grunty deklarowane przez inne osoby (P. M., B. M., O. M., K. M., M. M.) zarządzane są w identyczny sposób. Podmioty te bazują na infrastrukturze technicznej należącej de facto do D. M., bądź też formalnie do spółki,w której tenże jest osobą decyzyjną. Względnie część infrastruktury pozostaje poprzez ewidencje środków trwałych rozdzielona (w zbyt małej skali, niepozwalającej na indywidualne prowadzenie działalności rolniczej w kontekście deklarowanych upraw) na osoby fizyczne bezpośrednio powiązane z D. M.. Wymienione podmioty należy więc traktować jako jeden organizm gospodarczy, tj. jako jedno gospodarstwo rolne, które zarządzane jest przez zamkniętą grupę osób z nadrzędną rolą oraz powiązanych rodzinnie z D. M.Organ nie kwestionował faktu, że każda z wymienionych w decyzji osób (fizycznych czy kapitałowej) posiada odrębny byt prawny na kanwie np. księgowej. Jednakże nie oznacza to - pomimo posiadania np. tytułu prawnego do deklarowanych działek gruntu rolnego - że można im przypisać status posiadacza odrębnego gospodarstwa rolnego, stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Działalność tych podmiotów zdecydowanie nie wpisuje się w założenia wynikające z definicji gospodarstwa rolnego. W okolicznościach sprawy organ uznał, że D. M. przy udziale najbliższej rodziny konsekwentnie, na przestrzeni lat, wydzielił z posiadanych zasobów grunty rolne, które formalnie były przekazywane kolejnym osobom fizycznym. W rzeczywistości natomiast decyzyjność w zakresie kierunków prowadzenia działalności pozostawała w ściśle określonym gronie, powiązanych rodzinnie osób, które wspólnie dysponowały odpowiednią infrastrukturą techniczną i budynkami inwentarskimi. Działania takie (pozorny podział potencjału ziemskiego oraz jedynie formalne jego rozdzielenie) zostały zrealizowane wyłącznie w celu ominięcia limitów kwotowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu. Ukazuje się zatem fikcja w samodzielności i odrębności każdego z opisanych podmiotów.Dyrektor nie doszukał się innych powodów, dla których takie "rozpisanie gruntów" - bez dalszych działań za tym idących - na poszczególne podmioty mogło zostać dokonane. W jego ocenie możliwość zwiększenia dopłat poprzez ominięcie przepisów modulacyjnych z przysłaniała twórcom opisanego mechanizmu wady (z prawnego punktu widzenia przede wszystkim możliwość otrzymania odmowy przyznania płatności) wynikające z takich działań. Ogół wskazanych okoliczności świadczyw sposób niebudzący wątpliwości o tym, że zamiarem twórców opisanego mechanizmu było obejście przepisów prawa materialnego ograniczającego wielkość wsparcia dla pojedynczego gospodarstwa rolnego należącego de facto do D. M. Zabieg polegający na wykreowaniu przez D. M. na producentów rolnych nowych podmiotów (w tym Spółki), mogących formalnie ubiegać się o płatności RŚK (oraz inne formy pomocy finansowej) poprzez formalne przydzielenie tym podmiotom gruntów rolnych ma formę czynności pozornej. Grunty deklarowane do płatności przez wyodrębniane konsekwentnie na przestrzeni lat podmioty nie stanowią odrębnychi samodzielnych gospodarstw rolnych, będących zorganizowaną całość gospodarczą. Wynika to z faktu, że ich działalność i tak opiera się na infrastrukturze techniczneji potencjale pracowniczym zależnym od D. M. Organ uznał, że w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z jednym organizmem gospodarczym, w ramach którego grunty rolne zostały sztucznie "rozpisane" na zmultiplikowane podmioty, które nie są samodzielne na płaszczyźnie technicznej i ekonomicznej, a działalność rolnicza jest prowadzona w zasadzie w sposób tożsamy dla każdego podmiotu. Kierownictwo tegoż organizmu tworzą D. M. oraz powiązane z nim rodzinnie osoby fizyczne. Podkreślił przy tym, że prowadzenie działalności rolniczej przez osoby fizyczne jedynie wykreowane na rolnika, nie może stanowić uzasadnienia dla obchodzenia przepisów prawa regulujących przyznawanie wsparcia producentom rolnym. Swoiste "multiplikowanie" podmiotów wnioskujących o płatności, a de facto funkcjonujących w strukturze jednego dużego gospodarstwa, stanowi działanie nastawione na uzyskanie pomocy (płatności) w wyższej niż dopuszczalna kwota.W ocenie organu działania realizowane przez D. M. - jako siły sprawczej przedsięwzięcia - nie są typowe w stwierdzonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy. Nie znajduje bowiem uzasadnienia stworzenie struktury składającej się z kilku podmiotów - w tym Spółki - w celu pozorowania prowadzenia przez nie działalności rolniczej na gruntach rolnych stanowiących de facto własność wspólną. Takie stanowisko organu uzasadnia przede wszystkim fakt prowadzenia działalności w sposób tożsamy, na bazie infrastrukturalnej oraz kadrowej należącej de facto do D. M. z nim rodzinnie i kapitałowo osób. Zasadniczy cel multiplikacji podmiotów spełniających formalne kryteria do ubiegania się o płatności zmierza do obejścia przepisów prawa materialnego, a tym samym jest sprzeczny z celem przepisów regulujących wspieranie rolników. W obowiązującym stanie prawnym konsekwentne rozdrabnianie zasobów gruntowych na mniejsze części, przekazane w formalne posiadanie różnym podmiotom, przekładałoby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Działanie takie w ocenie organu byłoby dopuszczalne, ale jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi. W przypadku skarżącej i opisywanych podmiotów powiązanych okoliczności takie w odniesieniu do roku 2022 nie miały miejsca.Na gruncie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 Dyrektor w przypadku sprawy Spółki ocenił, że występują elementy - obiektywny, jak i subiektywny - co stanowi podstawę do stwierdzenia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania wsparcia. Element obiektywny polegał na wykreowaniu podmiotów wnioskujących w roku 2022 o RŚK (oraz innych rodzajów pomocy finansowej), będących w istocie rzeczy jednym rolnikiem, współprowadzącym jedno, wieloczłonowe gospodarstwo rolne. Stworzyło to możliwość uzyskania odrębnie przez te podmioty,a de facto D. M. i jego rodzinę, wsparcia w wysokości wyższej, niż mogłaby zostać przyznana, gdyby te podmioty ubiegały się o przyznanie płatności jako jeden rolnik. Natomiast w ramach istnienia elementu subiektywnego organ przeprowadził analizę powiązań istniejących pomiędzy stroną, a innymi podmiotami powiązań o charakterze osobowym, funkcjonalnym (organizacyjnym), biznesowym i własnościowym. W ramach tej analizy poddał ocenie historię rejestracji poszczególnych podmiotów uznanych za powiązane, siedzib, deklarowanych powierzchni, wymiennego deklarowania działek, stanu zaplecza gospodarczego (maszyny, budynki gospodarcze), czy też tożsamego umiejscowienia siedzib stad. Na tle niniejszej sprawy nie sposób nie dostrzec wiodącej roli D. M. we wszystkich procesach prowadzenia działalności rolniczej i ubiegania się o przyznanie płatności również przez Spółkę. Wszelkie działania w sferze prowadzenia działalności rolniczej i ubiegania się o przyznanie płatności związane były bezpośrednioz działalnością nie indywidualnego rolnika, a rodziny M. i innych podmiotów, które na bazie majątku M. i ich spółki zostały upozorowane na rolników. Nie sposób pominąć więzi rodzinnych pomiędzy ww. osobami fizycznymi pozostającymi najbliższą rodziną (D., B., O., P. M.), a więzi te - w okolicznościach sprawy - stanowiły wyjątkowo istotny element powiązań personalnych. Ze swojej istoty ułatwiały one w znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi pozorującymi prowadzenie odrębnych gospodarstw rolnych. Multiplikacja wniosków pochodzących od formalnie niezależnych podmiotów, stanowiących w istocie jednego rolnika jako grupę osób, o której mowa w definicji zawartej w art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, ukierunkowana była na uzyskanie płatności RŚK (oraz innych rodzajów płatności) z pominięciem ustanowionych prawem wspólnotowym ograniczeń, zarówno kwotowych, jaki powierzchniowych.W ocenie Dyrektora - w świetle okoliczności sprawy - przyznanie płatności RŚK na rok 2022 na rzecz Spółki stałoby w oczywistej sprzeczności nie tylko z zasadami rzetelnego finansowania i wydatkowania środków unijnych, ale przede wszystkimz celami wspólnej polityki rolnej wskazanymi w art. 33 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (ponieważ prowadzi do zwiększenia nierównościw dochodowości gospodarstw rolnych, poprzez ominięcie przepisów dotyczących limitów powierzchniowych, kwotowych i degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa) oraz w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiegoi Rady (UE) nr 1305/2013. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 154 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG)i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz. U. UE. L.2021.435.1) Rozporządzenie nr 1305/2013 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2023 r. Ma ono jednak w dalszym ciągu zastosowanie, z zastrzeżeniem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2220, do wdrażania programów rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1305/ 2013 do dnia 31 grudnia 2025 r. Na tych samych warunkach ma ono zastosowanie do wydatków poniesionych przez beneficjentów i pokrytych przez agencję płatnicząw ramach tych programów rozwoju obszarów wiejskich do dnia 31 grudnia 2025 r. Wobec powyższe znajduje również zastosowanie w sprawie.Z analizy całego tego materiału - zdaniem organu - wynika wniosek, że zarówno w roku 2022, jak i latach poprzednich, dominującą tendencją było nakładanie ograniczeń (kwotowych, powierzchniowych, ilościowych) na wszystkie programy finansowane w ramach wspólnej polityki rolnej. Ma to związek z nałożeniem obowiązku przestrzegania rocznych pułapów budżetowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 Rozporządzenia nr 1306/2013. Punkt 8 preambuły do Rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 stanowi, że z myślą o zapewnieniu, aby kwoty przeznaczone na finansowanie WPR były zgodne z pułapami rocznymi, o których mowa w art. 16 ust. 1 Rozporządzenia nr 1306/2013, należy dostosować wysokość wsparcia w każdym roku kalendarzowym, jak przewiduje art. 25 tego rozporządzenia. W celu zapewnienia, aby przyczyniało się ono do osiągnięcia celu polegającego na bardziej zrównoważonym rozdziale płatności wśród małych i dużych beneficjentów, dostosowanie płatności bezpośrednich powinno stosować się jedynie w przypadku przyznawanych rolnikom płatności, które przekraczają 2000 EUR w odpowiednim roku kalendarzowym. Kolejnym wyrazem omawianej tendencji jest pkt 13 preambuły. Wskazano w nim, że charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Wiadomym jest, że więksi beneficjenci nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Jak zapisano w punkcie 13 preambuły, aby takie zmniejszenie poziomu wsparcia było skuteczne, nie należy przyznawać żadnych korzyści rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki w celu uniknięcia jego skutków. Organ podkreślił, że wyrażony w pkt 8 preambuły do Rozporządzenia nr 1307/2013 cel polegający na bardziej zrównoważonym rozdziale płatności wśród małych i dużych beneficjentów jest w pełni zgodny z założeniami polityki rozwoju obszarów wiejskich, ukierunkowanymi na zrekompensowanie rolnikom wszystkich lub części dodatkowych kosztów oraz utraconych dochodów, związanychz ograniczeniami dla produkcji rolnej, wynikającymi np. z realizacji programów rolnośrodowiskowych lub położenia gruntów na obszarach ONW. Wprowadzenie bowiem mechanizmów modulacji i degresywności płatności w działaniach realizowanych w ramach programu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ma również służyć zrównoważonemu rozdziałowi płatności wśród małych i dużych beneficjentów,a tym samym, przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw,a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracującychw tych gospodarstwach. Wyjaśnił, że charakterystyczną cechą rozdziału środków pomocowych jest wsparcie dochodów rolników. Producenci prowadzący działalnośćw wielohektarowych gospodarstwach rolnych, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu.W sprawie nie może być mowy o realizacji tego celu, gdyż grunty składające się na rzekomo odrębne gospodarstwa każdego z członków rodziny M. i osóbz nimi powiązanych, deklarowane do płatności, stanowią spójną i wzajemnie się uzupełniającą całość, zorganizowaną ekonomicznie i technologicznie, więc uzyskują dodatkową korzyść w postaci efektu skali, przez co nagradzanie takich gospodarstw zwiększonymi płatnościami obszarowymi jest niezgodne z ideą zrównoważonego rozwoju. W ocenie organu w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunkóww celu uniknięcia skutków zmniejszenia poziomu wsparcia, ponieważ zmniejszenie to wystąpiłoby w sytuacji, kiedy o płatności ubiegałby się jeden podmiot prowadzący jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013. Niewątpliwie stworzenie sztucznych warunków stoi w sprzeczności z celami wsparcia, rozumianymi jako zrównoważone przydzielanie proporcjonalnych kwot płatności małym i dużym beneficjentom, posiadającym w świetle przepisów unijnych status rolnika prowadzącego samodzielne gospodarstwo rolne.Dyrektor zaakcentował, że Spółka nie jest w stanie wypełnić celu wspólnej polityki rolnej jakim jest zwiększenie wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego albowiem posiadając ograniczoną infrastrukturę techniczną, nie wystarczającą do prowadzenia działalności rolniczej w zakresie deklarowanym we wniosku o przyznanie płatności oraz będącą tak naprawdę częścią wspólnej własności rodzinnej, nie jest nawet w stanie wpisać się w próbę realizacji tego celu. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że mimo posiadania szeregu sprzętu rolniczego Spółka nie wykazała, by posiadała pracowników uprawnionych do jego obsługi. Ciężko w tej sytuacji mówić o wspieraniu postępu technicznego, skoro nie wiadomo nawet kto i czym przedmiotowy sprzęt obsługuje. Brak również, w ocenie Dyrektora, możliwości uznania, że działalność strony wypełnia cele wspólnej polityki rolnej jakimi są: wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zapewnienie bezpieczeństwa dostaw czy stabilizacja rynków. Skarżąca nie konkuruje w żaden sposób ani z gruntami tworzącymi część wspólnego gospodarstwa z małżonkiem i dziećmi oraz dzierżawcami (M.) gruntów ani z innymi gospodarstwami. Ponadto obrót handlowy (roślinny, zwierzęcy, w zakresie środków produkcji itd.) realizowany jest w skrajnie przeważającej większości przypadków pomiędzy podmiotami powiązanymi (inne spółki, w których D. M. pełni funkcje właścicielskie). W sprawie mamy de facto do czynienia z silną koncentracją gruntów rolnych przez powiązane rodzinnie osoby, a to jest w oczywisty sposób sprzeczne ze zrównoważonym rozwojem wiejskich gospodarek i społeczności. Wyłącznie pozorowane rozdzielenie rodzinnego potencjału gruntów (w co jest zaangażowana Spółka) oraz infrastruktury nie spełnia celów wspólnej polityki rolnej jakimi są: zapewnienie osiągnięcia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej,w szczególności przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracującychw rolnictwie oraz racjonalnego wykorzystania siły roboczej (której zresztą Spółka nie mogła wykorzystać, skoro zatrudnia wyłącznie pracowników umysłowych). Tym samym w żaden sposób nie podnosi poziomu życia ludności wiejskiej, podnosząc - co najwyżej - poziom życia bardzo wąskiej grupy powiązanych rodzinnie ze sobą osób. Ponadto wyodrębnienie na producenta rolnego skarżącej na powyższych zasadach przekonuje, że doszło do nadużycia przepisów o ograniczeniach kwotowych, powierzchniowych czy ilościowych, delimitujących wysokość możliwego wsparcia w ramach płatności, poprzez pozorne wykreowanie powiązanych ze sobą podmiotów i rozdrobnienie potencjału wspólnego gospodarstwa, celem zmaksymalizowania pożądanego wsparcia.W konsekwencji formalnie odrębne podmioty, stanowiły w istocie jedną powiązaną osobowo, gospodarczo i organizacyjnie jednostkę, prowadzącą wieloczłonowe, acz zunifikowane gospodarstwo rolne, co prowadzi do wniosku, iż cele wsparcia polegające na bardziej zrównoważonym rozwoju obszarów wiejskich nie zostały osiągnięte.W konsekwencji Dyrektor doszedł do przekonania, że w sprawie nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej. Powyższe jest sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów prawa krajowego i narusza tym samym art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95. Tym samym odmówił Spółce przyznania płatności RŚK na rok 2022.Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej: ustawa OB) w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 , 3 i 4 ustawy OB w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy OB w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298; dalej: ustawa PROW) w zw. z art. 7 w zw.z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a.w zw. z art. 11 w zw. z art. 6 k.p.a. przez:a) dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowegoi uznanie, że skarżąca uczestniczyła w multiplikacji wniosków o płatność, a zamiarem D. M. i jego najbliższej rodziny było multiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe w celu uzyskania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, w sytuacji gdyz obiektywnych dowodów zgromadzonych w sprawie (wniosków składanych przez skarżącą za pośrednictwem odpowiedniej platformy, do których organy miały dostęp) wynika, że skarżąca (podobnie jak inne osoby z rodziny M.) składała wnioski w wariancie 4, dla których to wariantów począwszy od 2021 wyłączone zostały przepisy o degresywności, co wyklucza twierdzenie organu o dokonywanym w ten sposób sztucznym podziale działek w celu uzyskania większych płatności, zamiaremD. M. nigdy nie było ominięcie mechanizmu degresywności stawek płatności bądź limitów powierzchniowych bowiem mechanizm ten nie miał w sprawie zastosowania (pkt 1 zarzutów skargi),b) przeprowadzenie przez organy administracji postępowania względem skarżącejz naruszeniem zasad praworządności i jednolitości wydawanych rozstrzygnięć przez organy administracji, co przejawiało się tym, że organ uznał, że skarżąca Spółka w roku 2022 dla potrzeb otrzymania płatności RŚK dokonała sztucznego podziału gospodarstwa rolnego, gdy tymczasem te same organy mając na uwadze taki sam stan faktyczny sprawy, oceniając te same fakty dotyczące samodzielnego prowadzenia przez Spółkę działalności rolniczej wypłaciły skarżącej płatności w ramach: wsparcia bezpośredniego, ONW oraz płatności dobrostanowej, co świadczy o przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem zasady zaufania strony do organów administracji (pkt 2 zarzutów skargi),c) zaniechanie przesłuchania przez organ kluczowego w sprawie świadka,tj. D. M. mimo spoczywającego w tym zakresie na organie ciężarze dowodowym, organ przypisał D. M. sprawstwo w rzekomym procederze tworzenia sztucznych warunków, a wobec powyższego niezależnie od formułowanego w tym zakresie oddzielnego wniosku dowodowego skarżącej, w myśl zasady ciężaru dowodów obowiązany był do przeprowadzenia dowodu z zeznań ww. świadka (pkt 3 zarzutów skargi),d) dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowegoi uznanie, że (i) skarżąca uczestniczyła w multiplikacji wniosków o płatność, a zamiarem D. M. i jego najbliższej było multiplikowanie podmiotów poprzez rzekomo sztuczny podział jednego gospodarstwa rolnego na mniejsze celem uzyskania większych dopłat w sytuacji, gdy skarżąca tak samo jak inne osoby z rodziny M. składały wnioski o płatności w ramach pakietów, w których począwszy od 2021 r. wyłączono przepisy o degresywności, (ii) skarżąca nie była samodzielnym rolnikiem, w sytuacji gdy skarżąca przedłożyła cały szereg dokumentów potwierdzających jej odrębność techniczną i ekonomiczną, w tym: potwierdzenia zapłaty polis ubezpieczeniowych; potwierdzenia zapłaty w tym na rzecz KOWR G T. W., Ł. sp. z o.o., kompletną dokumentację finansową za rok 2021, 2022, 2023 wykaz środków trwałych, natomiast organ, co sam zauważa w sprawie, oparł się wyłącznie dla dowodach dla strony jego zdaniem niekorzystnych ignorując w całości cały szereg istotnych dowodów (pkt 4 zarzutów skargi),e) dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowegoi uznanie, że prace agrotechniczne wykonywane na rzecz skarżącej wykonywane były przez pracowników zatrudnionych przez D. M., w sytuacji gdy: (i) skarżąca udowodniła w niniejszej sprawie fakt zatrudniania pracowników, (ii) organ nie udowodnił tworzenia sztucznych warunków przez skarżącą, w tym nie udowodnił, aby prace w jej gospodarstwie były wykonywane przez osoby zatrudnione przez D. M., twierdzenia organu w tym zakresie pozostają w całości gołosłowne nie znajdują potwierdzenia w żadnych dowodach zgromadzonych przez organ (mimo, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na organie) (pkt 5 zarzutów skargi),f) niewykazanie przez organ tak samo jak Kierownika zgodnie ze standardami wynikającymi z orzecznictwa TSUE m.in. standardami wyrażonymi w wyroku TSUEz 12 września 2013 r. sygn. akt. C-432/12 i nie udowodnienie, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków. Organy obu instancji w sposób sprzecznyz wnioskami wypływającymi z w/wym. wyroku, nie udowodnił, aby pomiędzy osobami, które organ uznał jako jednego rolnika istniała zamierzona koordynacja zmierzająca wyłącznie do uzyskania przez te osoby wyższych płatności z określonego systemu wsparcia, w tym nie wykazano, na czym rzekomo takowa koordynacja miałaby polegać. Organ celem uzasadnienia własnych twierdzeń w przedmiocie tego, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki, opiera się wyłącznie na elemencie powiązań personalnych (rodzinnych) pomiędzy skarżącą, a pozostałymi osobami, nie udowadnia (wbrew standardom TSUE): istnienia rzekomo istniejącej koordynacji między tymi osobami. Organ zdecydowaną cześć zaskarżonej decyzji opiera na twierdzeniu, że w sprawie mamy do czynienia z multiplikacją podmiotów (podzieleniu jednego gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych celem uzyskania większych dopłat), co nijak ma się do stanu faktycznego w niniejszej sprawie albowiem Skarżąca składała wnioski w pakiecie 4, a zatem od 2021 r. w przypadku tego pakietu wyłączone zostały przepisy o degresywności, tym samym organ II instancji nie zrealizował w pełni spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia stworzenia sztucznych warunków, przesądzając, że jego decyzja jest poszlakowa (pkt 7 zarzutów skargi),2) art. 3 ust. 1 ustawy OB w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 , 3 i 4 ustawy OB w zw. z art. 7w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dokonanie całkowicie dowolnej,a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że zgromadzone w sprawie dowody świadczą o rzekomym stworzeniu sztucznych warunków za czym ma przemawiać: 1) zaopatrywanie się w środki ochrony roślin przez skarżącą u spółki Ł. sp. z o.o. w sytuacji, gdy spółka Ł. stanowi samodzielny podmiot praw i obowiązków w świetle przepisów prawa handlowego, a zatem powyższe nie świadczy o stworzeniu sztucznych warunków przez skarżącą, jak też nie wskazuje o fikcyjnym prowadzeniu gospodarstwa rolnego; uznanie, że podmioty, którym organ zarzuca tworzenie sztucznych warunków korzystały z tych samych siedzib/adresów w sytuacji, gdy korzystanie przez różne podmioty z tych samych siedzib/adresów nie świadczy o rzekomym stworzeniu sztucznych warunków (organ obowiązany był do ustalenia, czy Spółka pozostaje samodzielnym rolnikiem w znaczeniu technicznymi ekonomicznym, czego jednak zaniechał na, co nie ma wpływu gdzie znajduje się jej siedziba, w obrocie gospodarczy funkcjonują nawet adresy wirtualne, które samew sobie nie świadczą o fikcyjnym prowadzeniu gospodarstwa, lecz obecnie są powszechne wśród przedsiębiorców) (pkt 6 zarzutów skargi),3) art. 3 ust. 1 ustawy OB. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 , 3 i 4 ustawy OB. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy OB. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy PROW w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw.z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez uznanie przez organ II instancji, że całokształt dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu, jak również dowody zgromadzone w innych postępowaniach prowadzonych przez ARiMR potwierdzają, że całokształt okoliczności sprawy (również okoliczności odnoszące się do D. M.) uzasadnia stwierdzenie, że skarżąca dokonała stworzenia sztucznych warunków w zamierzonej koordynacji, a wiodącą rolę jeśli chodzi o tworzenie sztucznych warunków wiódł rzekomo D. M., w sytuacji gdy organ II instancji (1) nie dysponował dowodami potwierdzającymi, aby skarżąca w zamierzonej koordynacji z pozostałymi podmiotami m.in. z D. M. stworzyła sztuczne warunki celem wyłącznie skorzystania z systemu wsparcia i otrzymania większych dopłat (mimo opisanych przez organ podziałów oraz przekazań działek skarżąca nie uzyskiwała większych środków z funduszu UE) (2) Organ nie dysponował dowodami potwierdzającymi, aby D. M. rzeczywiście pełnił rolę jaka została mu przypisana rzekomego "koordynatora" tworzenia sztucznych warunków, (3) Organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, ograniczył ocenę do wybranych dowodów (swoje ustalenia na twierdzeniu o rzekomej multiplikacji, która została jednak przez organ całkowicie wadliwie wyłożona w sprawie), z pominięciem innych dowodów (nieprzesłuchania świadków, mimo, że strona nie formułowała w tym zakresie oddzielnych wniosków organ obowiązany był dopuścić dowody z zeznań koniecznych świadków, w tym przesłuchać chociaż D. M., dodatkowo zaniechał przesłuchania świadków wskazanych przez inne osoby, którym tak samo zarzucane jest stworzenie sztucznych warunków), pominięcie całego szeregu faktur wskazujących, że skarżąca podejmowała samodzielne, władcze decyzje względem jej gospodarstwa rolnego), nie uwzględnił powiązań między dowodami, ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i mimo uznania, że w sprawie istnieje pewnego rodzaju porozumienie pomiędzy osobami wskazanymi w decyzji faktycznie sam nie wie czy w ogóle (a jeśli tak to kto), sprawował faktyczną sprawczą rolę - organ sam wskazuje w jednym miejscu skarżonej decyzji, że nadrzędną rolę w procederze pełnił D. M., w innym miejscu, że D. M. ale już z B. M. - co wskazuje, ze stan faktyczny w zakresie sztucznych warunków nie został w ogóle udowodniony, (4) Organ oparł swoje twierdzenia w przedmiocie rzekomego stworzenia sztucznych warunków na rzekomym zamiarze multiplikowania podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe w celu uzyskania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, tymczasem w sprawie nie obowiązywały przepisy o degresywności wobec wariantów wniosków składanych przez skarżącą. Organ nie udowodnił skarżącej sztucznego podziału gospodarstwa rolnegoD. M. na mniejsze wyłącznie celem zmniejszenia jednego gospodarstwa rolnego i otrzymania w ten sposób większych płatności (limity powierzchniowe nie obowiązywały) (pkt 8 zarzutów skargi),4) art. 3 ust. 1 ustawy OB. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy OB w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy PROW w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewykazanie przez organ administracji w niniejszej sprawie (mimo spoczywającego na organie ciężarze dowodowym) 1) aby doszło do spełnienia obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez skonkretyzowany system wsparcia, (2) dowody zebrane w sprawie nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia, skarżąca jako ubiegająca się o taką płatność zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu, w sytuacji gdy to organ zobowiązany jest wykazać, że wyłącznym ("jedynym" celem podziału gospodarstw rolnych (które obszernie akcentuje w decyzji) było uzyskanie wyższych płatności, co nie znajduje jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości potwierdzenia w materialne dowodowym (w sprawie nie zostali przesłuchani żadni kluczowi świadkowie). Organ mimo, że wskazuje na dokonywany podział gospodarstw rolnych nie wykazuje, aby następowało to w celu uzyskania większy dopłat (faktycznie wysokość dopłat mimo roszad personalnych była taka sama, stąd też organ w zaskarżonej decyzji podkreśla, że nie wie, jakimi kryteriami kierowali się Państwo M.) (pkt 9 zarzutów skargi),5) art. 3 ust. 1 ustawy OB w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy OB w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy PROW w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez oparcie się przez organw uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ogólnych, powierzchownych ustaleniach, niejednokrotnie niczym nieudowodnionych hipotezach, pozostających często wynikiem niezrozumienia przez organ konkretnej sprawy i zasad prowadzenia działalności rolniczej (organ wskazuje, że zwierzęta wszystkich osób, którym zarzucono stworzenie sztucznych warunków znajdują się w jednym kompleksie budynków, pomija jednak, że zwierzęta znajdują się w oddzielnych budynkach, siedziby stad poszczególnych rolników są rozdzielone fizycznymi zaporami, zwierzęta każdego z rolników są odpowiednio oznakowane), w konsekwencji czego organ nie wykazał w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że w przypadku skarżącej miało miejsce sztuczna stworzenie warunków dokonanych wyłącznie do otrzymania płatności w ramach określonego rodzaju wsparcia, dodatkowo organ sam wskazuje, że ma wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych na, których opiera rozstrzygnięcie, sam zauważa, że nie jest w stanie wyjaśnić określonych faktów, co jest wynikiem wyłącznie jego niestaranności w sferze gromadzenia oraz oceny dowodów (pkt 10 zarzutów skargi),5) art. 3 ust. 1 ustawy OB. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy OB w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy PROW w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a.w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez utrzymanie przez organ decyzji Kierownika mimo, że wbrew założeniom organu zgromadzone przez organI instancji dowody nie są "przekonujące" dla uznania, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków. Dyrektor wyłącznie powielił błędy organu I instancji, co istotne nie tylko przyjął za własne błędne ustalenia organu I instancji, lecz mimo podejmowanej w tym zakresie inicjatywy dowodowej przez skarżącą, organ II instancjiz naruszeniem zasady dwuinstancyjności prowadzonego postępowania, nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej oraz nie wyjaśnił kluczowych w sprawie faktów, zasłaniając się w tym zakresie zasadą szybkości postępowania (mimo, że odwołania rozpoznawał przez blisko 10 miesięcy) (pkt 11 zarzutów skargi).Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił też naruszenie przepisów prawa materialnego:1) § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowejw ramach działania "Działanie rolno-środowisko-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez nieuwzględnienie przez organ na etapie wydawania decyzji, że przepis uległ zmianie w ten sposób, że począwszy od 2021 określone w przepisie limity nie dotyczą wniosków składanych w wariackie 4. Organ nie wziął pod uwagę, że;a) płatności w ramach pakietów 1,2, 5, 6 i 8 podlegają degresywności w zależności od powierzchni deklarowanej do płatności: -100% stawki podstawowej - za powierzchnię od 0,10 ha do 50 ha; -75% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha; -60% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha.b) od roku 2021 degresywność nie jest stosowana w ramach pakietu 4 (bez względu na położenie działek rolnych).2) art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 przez niewłaściwe zastosowanie przepisu:-polegające na odmowie przyznania skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa, w przypadku gdy w sprawie nie stworzono sztucznych warunkóww sprzeczności z celami prawodawstwa (organy administracji tego nie wykazały),-polegające na nieprzyznaniu skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa, gdy celem skarżącej nie było uzyskanie korzyści z systemu wsparcia - jak sugerował organ, a w każdym razie nie był to jedyny lego cel, co wyłącza zastosowanie klauzuli sztucznych warunków na gruncie wypracowanego orzecznictwa,-polegające na nieprzyznaniu skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa w przypadku, gdy beneficjentem wnioskowanych korzyści miała być wyłącznie skarżąca, jako samodzielny rolnik.3) art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu:-polegające na nieprzyznaniu skarżącej określonego rodzaju wsparcia, pomimo, że skarżąca nie podejmowała działań skierowanych na pozyskanie korzyściw sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków wyłączniew celu uzyskania tej korzyści,-polegające na nieprzyznaniu skarżącej określonego rodzaju wsparcia, mimo, że działanie skarżącej nie zmierzało do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez skarżącą skutek prawny,-polegające na nieprzyznaniu skarżącej określonego rodzaju wsparcia, mimo, że skarżąca ubiegając się o jego uzyskanie nie realizowała obejścia prawa ani nie dokonała jego nadużycia, co nie mogło skutkować odmową ochrony prawnej skarżącej, która nie dokonała sztucznego wykreowania okoliczności uzasadniających stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową, co nie może się wiązaćz sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez O. M.,4) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji WE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. poprzez zastosowanie wyrażonej przepisie klauzuli obejścia prawa w sposób sprzeczny z wyrokiem TSUE z dnia 12 września 2013 r., w sprawie C-434/12, co polega na:-zastosowaniu tego przypisu mimo nie rozważenia elementu obiektywnego oraz elementu subiektywnego (na podstawie obiektywnych dowodów potwierdzających spełnienie elementu obiektywnego oraz elementu subiektywnego jednocześnie), gdy jak wynika z zacytowanego wyroku Sąd stosując klauzulę obejścia prawa, której zaistnienie skutkuje odmową wypłaty określonego rodzaju wsparcia, zobowiązany jest do rozważenia obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz do zbadania drugiego elementu - rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający sięo taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu,-zastosowaniu tego przepisu mimo, że organ nie oparł się na łącznym spełnieniu elementu obiektywnego oraz subiektywnego i stosując wobec skarżącej klauzulę obejścia prawa oprał się tylko na elementach takich jak więź personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne (które nie były jednak takie same (różniły się od siebie), nie badając okoliczności świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.5) art. 7 ust. 1 ustawy OB przez nieprzyznanie skarżącej płatności bezpośredniej pomimo, że skarżąca spełniła wszystkie niezbędne warunki do przyznania płatnościw ramach określonego wsparcia bezpośredniego określone w przepisie uzasadniające przyznanie płatności, bowiem:a) został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wnioskówo przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności, b) skarżąca spełnia warunki powierzchniowe, od których uzależniona jest możliwość przyznania płatności,6) art. 8 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy OB poprzez nieprzyznanie tzw. płatności obszarowych,o których mowa w przepisie pomimo, że:a) skarżąca spełniła warunek powierzchniowy do ich przyznania jak również pozostawał właścicielem posiadanych gruntów rolnych, których powierzchnia uprawniała do przyznania płatności, a grunty rolne były przez skarżącą samodzielnie uprawniane, co potwierdza materiał dowodowy sprawy,b) skarżąca pozostaje uprawnionym beneficjentem do otrzymania tego rodzaju wsparcia ponieważ nie tylko pozostaje faktycznym posiadaczem gruntu w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (pozostając również ich częściowym właścicielem) lecz również użytkuje je w znaczeniu rolniczym.W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, za czym przemawia zwłaszcza wydanie decyzji organów obu instancji w warunkach naruszenia § 16 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowisko-klimatyczne" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, ewentualnie wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów na okoliczność powiązania skarżącej z innymi podmiotami i osobami fizycznymi w celu sztucznego stworzenia warunków do uzyskania nienależnych płatności, poprzez rozdysponowanie pomiędzy te podmioty i osoby fizyczne gruntów rolnych będących w posiadaniu D. M., z następujących akt spraw, które zostały przesłane przez ARiMR do WSA w Gorzowie WIkp.: -B. M. nr zaskarżonej decyzji: [...], -O. M. nr zaskarżonej decyzji: [...], - D. M. nr zaskarżonej decyzji: [...], -P. M. nr zaskarżonej decyzji: [...], -M. M. nr zaskarżonej decyzji: [...], -K. M. nr zaskarżonej decyzji: [...].Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w przepisach k.p.a., w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu.W sprawach dotyczących płatności bezpośrednich, stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 1341) – dalej: ustawa OB, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się.Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy OB strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.Tożsamy sposób procedowania ma miejsce w sprawach płatności, których warunki i tryb przyznawania, wypłaty i zwrotu uregulowane są w ustawie z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2137) – dalej: ustawa PROW. Analogiczne przepisy zawarte są bowiem w art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy.Wyjaśnić należy, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło.Nie ulega wątpliwości, że w wypadku gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.W tym miejscu należy zaznaczyć, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm.) - zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika (podkreślenia Sądu), znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.Powyższe oznacza, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występowaćo przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: -posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej,-zarządza nimi, -aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd.W ocenie Sądu podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma bowiem prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy.Powyższe uwagi są niezbędne gdyż osią argumentacji organu dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", w kontrolowanej przez Sąd sprawie, jest twierdzenie, że nie prowadzi ona indywidualnego gospodarstwa rolnego,a gospodarstwo to jest współtworzone przez szereg osób wskazanych w decyzji - zwanych na potrzeby niniejszego uzasadnienia "grupą". Zdaniem organu, osoby te nie mogą występować o przyznanie płatności samodzielnie, gdyż wspólnie posiadają odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, wspólnie zarządzają nimi i wspólnie prowadzą działalność rolniczą. Z kolei zgłoszenie wniosków o płatności przez poszczególne osoby, miało umożliwić uzyskanie środków w wyższej wysokości.Reasumując powyższe, w niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe osoby należące do grupy, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości. Ocena Sądu musi jednak uwzględniać to, że zebranie kompletnego materiału dowodowego jest uzależnione od współdziałania strony skarżącej. Strona ta ma bowiem obowiązek przedstawić na wezwanie organu dowodów potwierdzających dysponowanie jednostkami wykorzystywanymi w działalności rolniczej, zarządzania nimi oraz aktywnego prowadzenia wspomnianej działalności.Należy również wskazać, że skarżąca składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2022, w pozycji IX ppkt 5) formularza wniosku zawierającego oświadczeniai zobowiązania, oświadczyła, że nie stwarza sztucznych warunków, o których mowaw art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art.11 ust.4, art. 41 ust. 7, art. 61 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w celu uzyskania korzyści finansowych sprzecznych z celami systemów pomocy.Zdaniem orzekającego Sądu, złożone przez stronę oświadczenia biorąc po uwagę bardzo uproszczone postępowanie w stosunku do klasycznego postępowania administracyjnego, mają istotne znaczenie w prowadzeniu tego typu postępowania albowiem organ weryfikując dane zawarte w złożonym wniosku, opiera się faktycznie na dokumentach i oświadczeniach zawartych i załączonych do wniosku. Tylkow przypadku nabrania wątpliwości co prawdziwości zawartych w nich twierdzeńi okoliczności, dokonuje ich sprawdzenia.Spółka (reprezentowana przez prezesa) składając oświadczenie zawarte w złożonym wniosku, że "nie stwarzam sztucznych warunków, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 11 ust. 4, art. 41 ust. 7, art. 61 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w celu uzyskania korzyści finansowych sprzecznych z celami systemów pomocy" złożyła oświadczenie wiedzy, zatem na ten moment, powinna posiadać dowody, które skutkowały złożeniem przez nią takiego, a nie innego oświadczenia. W formularzu nie zawarto możliwości wyboru w tym zakresie innej opcji poprzez stwierdzenie np. "nie wiem, nie posiadam w tym zakresie wiedzy". Zawarte stwierdzenie jest jednoznaczne "nie stwarzam sztucznych warunków". Zatem strona składając wniosek ze złożonym przez siebie oświadczeniem musi liczyć się nie tylkoz tym, że organ badając prawdziwość danych zawartych we wniosku, dokona nie tylko weryfikacji jej statusu rolnika, ale także prawdziwości oświadczenia, że "nie stwarza sztucznych warunków".Mając to na uwadze, nie można uznać, że tymi dowodami mają być w głównej mierze zeznania świadków, składane po znacznym upływie czasu od złożenia oświadczenia. O stanie wiedzy świadków, co do istnienia istotnego stanu faktycznego, osoba składająca oświadczenie, nie będzie przecież wiedzieć w momencie składania oświadczenia, ale znacznie później, bo dopiero po ich przesłuchaniu. W omawianym postępowaniu zeznania świadków powinny mieć charakter uzupełniający, pozwalający rozstrzygnąć wątpliwości wynikające z treści dokumentów. Nie mogą jednak zastępować dowodów w postaci dokumentów ukazujących podstawowe elementy funkcjonowania gospodarstwa rolnego.Rozwijając oba wyżej omówione wątki, Sąd pragnie również wskazać, żew postępowaniu dotyczącym przyznania płatności strona nie może decydować o tym, jakie dowody są przydatne, a jakie nieprzydatne organowi administracyjnemuw postępowaniu i od tej oceny uzależniać udostępnienie materiału dowodowego. W tym zakresie gestorem postępowania jest organ administracyjny. Jak już wspomniano, specyfika spraw w przedmiocie przyznania płatności wiąże się z tym, że posiadaczem niezbędnych informacji oraz materiału dowodowego, który umożliwi rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jest przede wszystkim strona postępowania. Każdorazowy brak reakcji strony na wezwanie organu do przedstawienia dowodów, musi być oceniony, jako naruszenie powyższego ustawowego obowiązku. Strona, która nie wywiązuje się z powyższego obowiązku musi mieć świadomość tego, że to od jej postawy uzależniony będzie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ.W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podmiotem mającym przejawiać aktywność w postępowaniu, polegającą na wykazaniu spełnienia pozytywnych przesłanek do uzyskania pomocy, jak również wykazania braku wystąpienia negatywnych przesłanek skutkujących odmową udzielenia tej pomocy, jest podmiot, który z takiej pomocy chce skorzystać. Oznacza to, że aktywność strony nie może sprowadzać się głównie do negowania dokonanych przez organ prowadzący postępowanie ustaleń. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r. I SA/Ol 790/19 - wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje skarżąca Spółka, ani też z własnej inicjatywy, pouczania strony, czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązującaw postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiemw postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyr. NSA z 29 marca 2019 r. I GSK 1369/18).Podkreślić należy, że organy nie zarzuciły Spółce niespełnienia warunków do przyznania określonej płatność, wykazały natomiast, że warunki do jej otrzymaniaw wyższej wysokości zostały wykreowane w sposób sztuczny. Argumentacja zaskarżonej decyzji kładzie nacisk nie na to, czy strona skarżąca jest rolnikiem, lecz czy rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia nr 1307/2013 jest grupa osób fizycznych i prawnych wskazanych w decyzji. Owa wielokrotnie przywoływana "sztuczność" nie dotyczy zatem tego czy strona postępowania w sposób "sztuczny" prowadzi gospodarstwo rodzinne w rozumieniu art. 23 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o Kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 461 ze zm.), ale tego, czy uczestniczyła w wykreowaniu sztucznych warunków do uzyskania płatności w wyższej wysokości. Organ uznał, że organizacja działalności rolniczej skarżącej Spółki, jak i pozostałych osób wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy badały aspekty związanez faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że wszystkie gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie.D. M. (prezes zarządu oraz udziałowiec skarżącej) prowadził przy pomocy osób najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne. Powoduje to, że mimo wielości podmiotów, działalność rolnicza faktycznie prowadzona była wspólnie przez te same osoby.Sąd podziela powyższe stanowisko. W jego ocenie poszczególne podmioty,w tym skarżąca, nie tworzyły odrębnych gospodarstw rolnych. Szczegółowa analiza powiązań pomiędzy poszczególnymi podmiotami, tj. stroną skarżącą i pozostałymi producentami ubiegającymi się o płatności ze środków publicznych, łączące owe podmioty więzi osobowe i kapitałowe, pozwalają na ustalenie koordynacji działań tych jednostek, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia.Wskazać należy, że w sprawie organy uznały, że skarżąca nie jest samodzielnym producentem rolnym, lecz funkcjonuje jako zasadnicza część szerszej struktury, powiązanej personalnie i kapitałowo. Działki oraz bydło zgłaszane do płatności na rok 2022 przez poszczególne podmioty grupy, nie tworzą pojedynczych odrębnych gospodarstw rolnych, a część większej całości, nastawionej na pozyskanie płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie przysługujące. Sednem tego mechanizmu jest multiplikowanie podmiotów (osób fizycznych i prawnych) mogących formalnie ubiegać się o płatności, a pozbawionych przymiotu samodzielności w funkcjonowaniu. Organ odwoławczy przedstawił ustalony w tej sprawie mechanizm, mający jego zdaniem, zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowychi kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Zauważyć bowiem należy, że stosownie do § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunkówi trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm. - dalej Rozporządzenie RSK),w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. w przypadku pakietów wymienionych w § 4ust. 1 pkt 1, 2, 5 i 6, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawanaw wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię gruntów od 0,1 ha do 50 ha; 2) 75% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 50 ha do 100 ha; 3) 60% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 100 ha.Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz lektura zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że organ odwoławczy wykazał, iż skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, co też skutkowało odmową przyznania wnioskowanych płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.Zgodnie z tym przepisem: "bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikającychz sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa".Wyjaśnić trzeba, że kwestia skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Warto również podkreślić, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013 ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Zwrot "sztuczne warunki" utrwalił się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnejw kolejnych okresach programowania i był formułowany w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone,w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo unijne nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawaw sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzecznyz odpowiednimi celami prawa unijnego. Z orzecznictwa TSUE wynika, że ustalenie utworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnegoi subiektywnego (wyrok Trybunału z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np.w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r.w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawieC-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1-239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022,C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominąłw tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, żez unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodniez orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyścii ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności - motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE wynika ponadto wprost, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodniez celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne,z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne.Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjnez innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Zasadniczym celem wsparcia jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Zatem przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednegoz celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności,a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.W ocenie Sądu, organ odwoławczy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną w ww. wyrokach TSUE. Ustalił prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych osób. W świetle poczynionych ustaleń trafnie skonkludował, że wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły centralnie zarządzany przez D.M. organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do - zamierzonej i nakierowanej na korzyści sprzeczne z tymi celami wsparcia - koordynacji działań, służących obejściu mechanizmów modulacji kwot płatności polegającej na zmniejszeniach kwot płatności poprzez zastosowanie: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności.Zasadnie uznano, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, że działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie. Ustalono okoliczności obiektywnie wskazujące na podporządkowaniu funkcjonowania skarżącej Spółki interesom całej, stanowiącej de facto jedno gospodarstwo rolne, grupy podmiotów powiązanych, jak również o braku prawnych cech pozwalających na przypisanie jej statusu indywidualnego "rolnika" (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Organ prawidłowo wskazał na istnienie jednego spójnego gospodarstwa obejmującego wszystkie grunty lub stada, formalnie zgłoszone do płatności przez odrębne podmioty. Zwrócił uwagę, na schemat podmiotów powiązanych występujących o płatności w roku 2022 r. Podmioty te są wzajemnie powiązane osobowo, organizacyjnie oraz sprzętowo. W sposób uprawniony wywnioskowanoo funkcjonowaniu szerszego, jednolicie i spójnie zarządzanego przez D. M. przedsięwzięcia gospodarczego. Trafnie stwierdził, iż podmioty te, w tym skarżąca, nie prowadziły samodzielnie odrębnych gospodarstw rolnych rozumianych jako zarządzane przez siebie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013).Wskazują na to w pierwszej kolejności następujące ustalenia i argumenty:a) D. M., B. M., O. M. oraz P. M. wspólnie dzierżawili od Parku Narodowego "[...]" około 1 000 ha gruntów. Obejmujące je działki zgłaszane były do płatności dowolnie, przez B. M., O. M. oraz P. M. Umowy z Parkiem nie precyzowały, któremu z wnioskodawców przysługuje prawo do użytkowania konkretnej działki. Uiszczenie czynszu dzierżawnego następowało w większości wypadków z konta D. M. Pomimo wezwań kierowanych do poszczególnych wnioskodawców, nie przedłożyli oni dokumentów jednoznacznie potwierdzających dokonanie wzajemnych rozliczeń. Nie wyjaśnili wysokości czynszu za poszczególne działki. Zasadnie zatem organ uznał, że członkowie grupy działali w koordynacji i nie wyjaśnili zasad panujących we wzajemnych stosunkach regulujących: kto zgłasza działki do płatności, jaka jest wysokość czynszu za konkretną działkę oraz jaki jest sposób rozliczenia współdzierżawców z osobą uiszczającą czynsz wydzierżawiającemu;b) w latach poprzedzających 2022 r. działki [...]obręb [...], działka [...] obręb [...], działka [...], działki [...]obręb [...] były w różnych latach zgłaszane do płatności przez różne osoby wchodzące w skład grupy lub podmioty powiązane. Równocześnie działki [...]oraz [...] były dodatkowo dzielone i rozdysponowane pomiędzy członków grupy i podmioty powiązane (np. M. M. oraz K. M. dzierżawią działki od odpowiednio B.M. i skarżącej Spółki. Obie działki zostały wyodrębnione z większych);c) na działce [...]obręb [...] znajduje się lokalizacja stada D. M. Działka ta jest jego własnością. Na tej samej działce znajdują się wybiegi stad: B. M., P. M. oraz O. M. Równocześnie, na działce [...] (otoczonej w całości przez działkę [...]) ograniczającej się praktycznie do obrysu znajdującej się na niej budynku, stanowiącej własność P. M., znajduje się lokalizacja stad P. M. i B. M. Z kolei w [...], w obrębie jednego kompleksu budynków gospodarczych, na odrębnych działkach ewidencyjnych wydzielonych z (nieistniejącej aktualnie) działki nr [...]znajdują się: siedziba stada O. M. (działka nr [...]), P. M. (działka nr [...]), D. M[...] (działka nr [...]) oraz spółek R., Ł.i M. (również działka nr [...]). Samą działkę [...] (nr przed podziałem geodezyjnym) jako siedzibę stada podają: skarżąca Spółka oraz R. sp. z o.o. i C. sp. z o.o. W spółkach tych udziałowcami są również D.M. oraz B. M.;d) członkowie grupy deklarowali rodzaje działalności rolniczej wymagającej tego samego rodzaju sprzętu (uprawy: rzepaku, kukurydzy i innych zbóż oraz grochu siewnego; hodowli bydła; utrzymywanie użytków zielonych). Równocześnie O. M., P. M., B. M., K. M. oraz M. M., pomimo precyzyjnych wezwań do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadane zaplecze techniczne w tym maszyn i urządzeń rolniczych, nie udokumentowali dysponowania sprzętem, infrastrukturą lub zwierzętami (celem spełnienia warunków umożliwiających przyznanie RSK) niezbędnymi do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Ponadto O. M., P. M., B. M., K. M., M. M., a także skarżąca nie udokumentowali zatrudniania pracowników w ilości i kwalifikacjach niezbędnych do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Skarżąca, pomimo posiadania sprzętu, nie zatrudniała pracowników na stanowiskach robotniczych do ich obsługi. Pomimo wskazanych braków w zapleczu i sile roboczej wymienione osoby nie udokumentowały w pełni w jaki sposób, przy użyciu jakiego sprzętu, na jakich zasadach itd., prowadziły deklarowaną działalność rolniczą. Z przedłożonych dokumentów i oświadczeń wynika również, że w omawianym zakresie wymienione osoby korzystały z pomocy innych osób z grupy.W dalszej kolejności na przyjętą ocenę miały inne okoliczności, które nie stanowiłyby jej samodzielnej podstawy, jednakże w połączeniu z wyżej wymienionymi, mają na nią wpływ:- osoby tworzące grupę w zakresie kupna koniecznych do prowadzenia działalności materiałów, jak również sprzedaży swojej produkcji w przeważającym zakresie korzystały ze spółek Ł.czy M., w których funkcje zarządzające i właścicielskie pełnią członkowie rodziny M.. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym - w M. sp. z o.o. wspólnikami są m.in. D. M. oraz B. M., będący jednocześnie i odpowiednio prezesem oraz członkiem zarządu przedmiotowej spółki, z kolei w Ł.sp. z o.o. B. M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. D. M., skarżąca Spółka (wspólnik i prezes zarządu D. M.) oraz R. sp. z o.o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu D. M.). Wobec powyższego należy stwierdzić, że D. M., ale również B. M., posiadają dominujący wpływ na działalność. Jakkolwiek opisane działanie jest usprawiedliwione ekonomicznie, to jednak w zestawieniu z całością przedstawionych okoliczności, wzmacnia argumentację organu opisującą grupę jako jeden organizm gospodarczy.- te same adresy siedzib gospodarstw B. M., O. M. oraz P. M.. Analogiczna sytuacja dotyczy siedzib M. M., K. M. oraz O.sp. z o.o (powiązanej z O. M. i P. M.). Również siedziba skarżącej Spółki koreluje z innymi powiązanymi osobą D. M. spółkami tj.: B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., M. sp. z o. o., a także siedzibą prowadzenia działalności D. M. jako podatnika VAT oraz widnieje na części faktur dotyczących O. M. i P. M.W świetle powyższych spostrzeżeń, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność występujących o dopłaty istniała w ramach szerszego centralnie i spójnie kierowanego organizmu gospodarczego, nie miała charakteru autonomicznego, a działalność rolnicza przez zależne podmioty miała charakter wyłącznie formalny. Dodatkowo, w wypadku M. M. oraz K. M., ekonomicznie nieuzasadniony. Świadczy to o cechującej ich funkcjonowanie "sztuczności" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.Łącznie okoliczności te nakazywały uznać, że zgłoszenie do płatności gruntówi stad przez liczne powiązane podmioty, nieprowadzące w rzeczywistości samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej celami gospodarczymi, miało charakter sztuczny. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, należy bowiem rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26).Organ trafnie ustalił, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono również hipotetyczną wartość takich korzyści i wskazano, że:a) gdyby jeden podmiot złożył jeden wniosek o przyznanie płatności ONW do powierzchni 2384 ha [całość gruntów deklarowanych przez podmioty (tylko te opisywane w niniejszej decyzji) powiązane z D. M.], to otrzymałby płatność jedynie do 75 ha (zgodnie z obowiązującymi przepisami § 3 ust. 4 Rozporządzenia ONW) - przy czym przyjmując do wyliczeń najniższą stawkę płatności ONW tj. dla strefy I wynoszącej 179 zł/ha - płatność ONW wyniosłaby 7.831,25 zł. W przypadku zgłoszenia gruntów o obszarze wynoszącym 2384 ha przez 7 opisywanych podmiotów - płatność ONW wyniosłaby łącznie 53 235,50 zł [(5 x 7.831,25 zł) + ( 1 x 6.712, 50 zł) + (1 x 7.366,75 zł)], a potencjalny zysk wyniósłby 45.404,25 zł;b) składając jeden wniosek o przyznanie płatności na rok 2022 D. M. otrzymałby płatność RDST do limitu 27 ha w wysokości 5.295,78 zł (27 ha x 196,14 zł/ha), a składając siedem wniosków zwielokrotniono wysokość przyznanych płatności RDST w następujący sposób: 7 x (27 x 196,14 zł/ha) = 37.070,46 zł. Potencjalny zysk (w odniesieniu do płatności RDST za rok 2022) wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotów wyniósł: 37.070,46 zł - 5.295,78 zł = 31 774,68 zł;c) złożenie wniosku o płatności do krów oraz płatności do bydła przez jeden podmiot uprawniało do otrzymania pomocy finansowej w następujących wysokościach:-płatność do krów: 20 szt. zwierząt x 467,35 zł/szt. = 9.347 zł-płatność do bydła: 20 szt. zwierząt 363,16 zł/szt. = 7.263,20 zł.Rozdział stada i przypisanie zwierząt do 4 osób fizycznych i jednej osoby prawnej spowodował możliwość zwielokrotnienia zysku w następujący sposób:-płatność do krów: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt x 467,35 zł/szt.) = 46.735,00 zł-płatność do bydła: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt 363,16 zł/szt.) = 36.316,00 zł.Potencjalny zysk wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotóww przypadku płatności do krów oraz płatności do bydła wyniósł: 83051,00 zł - 16 610,20 zł = 66.440,80 zł.d) wykreowanie płatności MR na rolników K. M. oraz M. M. pozwoliło na zysk: 2 x 50 ha x 360,91 zł/ha = 36.091,00 zł;e) płatność JPO może zostać przyznana w wysokości nieprzekraczającej 150.000 euro. Limit kwoty płatności JPO w wysokości 150.000 euro po przeliczeniu na polskie złotew roku 2022 wynosi 727.245,00 zł [150.000 euro x 4,8483 zł (kurs euro obowiązujący dla płatności realizowanych w 2022 r.)]. Stawka płatności JPO na rok 2022 określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2022 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 2107) wynosi 518,01 zł/ha. Tym samym powierzchnia odpowiadająca maksymalnej możliwej do uzyskania kwocie płatności JPO w roku 2022 wynosi 1.403,92 ha. Podział gruntów pomiędzy osoby z grupy pozwoliłoby na uzyskanie dodatkowej kwoty wsparcia (2.384,36 ha - 1.403,92 ha) x 487,62 zł = 478.082,15 zł.Organ odwoławczy, w decyzji, przez analizę okoliczności obiektywnych oraz krytyczną ocenę twierdzeń co do motywacji takich działań dowiódł, że służyły one obejściu mechanizmów służących realizacji celu wsparcia, a wyrażających się w zmniejszeniu kwot płatności proporcjonalnie do wielkości areału. Zasadnie ustalił, że doszło do skoordynowanego działania mającego na celu maksymalizację globalnych sum wsparcia ze wszystkich tytułów przewidzianych w ramach obu filarów polityki rolnej czyli płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz finansowanychz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.Za pozytywną oceną ustaleń organu na temat celów stworzenia sztucznych warunków przemawiały następujące argumenty:1) organ dokonując oceny zamiaru, zasadnie przyjął szeroką (globalną) perspektywę faktyczną zestawiającą sposób prowadzenia działalności rolniczej przez wszystkie powiązane podmioty. Dopiero łączna ocena wzajemnych powiązań osób wchodzących w skład grupy umożliwia prześledzenie i zidentyfikowanie całego mechanizmu działań. Dokonywane na tym poziomie ustalenia pozwalały na stworzenie spójnego obrazui poczynienie oceny potencjalnych korzyści płynących z wszystkich złożonych wniosków o przyznanie płatności;2) ustaleń w tej kwestii organ zasadnie dokonał w oparciu o okoliczności obiektywne. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w przywołanym już wcześniej wyroku TSUE w sprawie C-434/12 oraz C-176/20. Z wyroków tych wynika, że Trybunał uznaje za obowiązek sądów krajowych (a w konsekwencji także organów) weryfikację obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że przez sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający sięo taką płatność zamierzał osiągnąć korzyść sprzeczną z celami systemu;3) trafny był również wniosek organu, że działania strony skarżącej nie wypełniały celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz. UE C 115 z dnia 9 maja 2008 r.) oraz w art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013.Podkreślić należy, poszukując ratio legis wspomnianych rozwiązań, że konieczne jest odczytywanie celów opisanych w ww. przepisach wraz z przepisami prawa materialnego zarówno wspólnotowego, jak i krajowego regulujących przyznawanie płatności. Wynika z nich w sposób niewątpliwie, że konstrukcja stawek płatności (degresja szczeblowa) oraz próg kwotowy w przypadku jednolitej płatności obszarowej (współczynnik redukcji), służy promowaniu gospodarstw mniejszych, poprzez wsparcie dochodowe, co niewątpliwie sprzyjać ma pożądanemu przez prawodawcę wspólnotowego celowi jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie.Wprost mowa jest o tym w pkt. 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013 dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mowa tam, że: "charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Państwa członkowskie powinny zatem zmniejszyć o co najmniej 5% część płatności podstawowej, która ma zostać przyznana rolnikom, jeśli przekracza ona 150 000 EUR. Aby zapobiec nieproporcjonalnym skutkom dla dużych gospodarstw o wysokiej liczbie pracowników, państwa członkowskie mogą zadecydować o uwzględnieniu kosztów zatrudnienia podczas stosowania tego mechanizmu. Aby takie zmniejszenie poziomu wsparcia było skuteczne, nie należy przyznawać żadnych korzyści rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki w celu uniknięcia jego skutków. Dochód uzyskany dzięki zmniejszaniu płatności dla dużych beneficjentów powinien pozostać w państwach członkowskich, w których został wytworzony i powinien zostać udostępniony jako wsparcie unijne dla środków finansowanych w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ("EFRROW")". Jednoznacznie wynika z tego, że prawodawca wspólnotowy przewiduje rygorystyczne przestrzeganie przepisów przewidujących zmniejszenie wsparcia, służących ochronie interesów ekonomicznych mniejszych rolników.Organ właściwie ocenił, że działalność skarżącej Spółki oraz wskazanychw decyzji podmiotów nie realizowała tak rozumianych i prawnie promowanych celów wsparcia.Działanie skarżącej i podmiotów powiązanych nie służyło również wspieraniu konkurencyjności rolnictwa, czyli celowi wskazanemu w art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1305/2013. Wyjaśnić bowiem trzeba, że cel jakim jest poprawa konkurencyjności należy rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa poprzez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej. Innymi słowy: konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym - konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku (tak NSA w wyroku z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 1518/15). Sąd wnioski te podziela w całości.W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy brak jest wątpliwości, że ustalony schemat maksymalizacji wsparcia z obejściem: mechanizmów modulacji, ograniczeń kwotowych i powierzchniowych, stawia beneficjenta (tu rozumianego jako podmiot zawiadujący zagregowanym areałem i stadami) w sytuacji ekonomicznie lepszej od producentów unikających optymalizacji, niepożądanej z punktu widzenia celów wsparcia. Tym samym konkurencyjność w aspekcie szerszym, nie indywidualnym,w istocie zaburza.Sąd uznał jednocześnie, że strona wniosków tych nie podważyła argumentami opartymi na twierdzeniu o innym podłożu zdarzeń poddanych analizie organu. Nie przedłożyła również dokumentów potwierdzających niezależność funkcjonowania jej gospodarstwa rolnego. Równocześnie organ prawidłowo ocenił, że okoliczności ustalone w innych postępowaniach potwierdzają, że działalność rolnicza skarżącej Spółki uzupełnia i współtworzy gospodarstwo prowadzone przez wszystkie podmiotyw grupie.Z przyczyn wskazanych na wstępie, wnioskodawca nie może posługiwać się dowodami nieistniejącymi w chwili składania wniosku o przyznanie płatności. Ma obowiązek posiadać dowody potwierdzające jego uprawnienie do otrzymania płatności, w tym statusu rolnika w rozumieniu Rozporządzenia 1307/2013. Obowiązek ten dodatkowo zyskuje na znaczeniu w sytuacjach gdy wnioskodawca nie jest właścicielem wszystkich jednostek wykorzystywanych w jego działalności rolniczej oraz widnieją oczywiste powiązania osobowe bądź kapitałowe z innymi podmiotami występującymio płatność wskazujące. Okoliczności te wskazują bowiem na wzajemną zależność funkcjonalną powiązanych podmiotów.W sprawie, pomimo tego, że postępowanie trwało przez wiele miesięcy, strona nie potrafiła przekonująco udokumentować odrębności i samodzielności prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie.Dlatego też Sąd uznał, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają zeznania złożone przez świadków, zawnioskowanych w poszczególnych postępowaniach. Strona akcentowała zarzut dotyczący zaniechania przez organ przesłuchania świadków, którym zarzucano tworzenie sztucznych warunków, w szczególności D. M., "któremu nie wiadomo do końca na jakiej podstawie organ przypisał administracyjne sprawstwo w stworzeniu sztucznych warunków, [...] jak również pracowników D. sp. z o.o. czy też pracowników D. M.", co w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że jest on niezasadny z przyczyn,o których mowa była na wstępie rozważań Sądu. Zeznania te nie mogą zastąpić oczywistych braków w dokumentacji dotyczącej podstawowych aspektów działalności rolniczej członków grupy, takich jak wzajemne rozliczenia kosztów dzierżawy gruntów od Parku oraz niewykazania źródeł pochodzenia sprzętu, infrastruktury oraz pracowników niezbędnych do prowadzenia działalności w deklarowanym zakresie.Nadto podmioty, które tworzyły gospodarstwo rolne miały możliwość złożenia wyjaśnień - każdy w swojej sprawie i co do zasady takie wyjaśnienia zostały złożone. Wyjaśnienia te były przez organ poddane ocenie, stanowiły podstawę wzywania o uzupełnienie dokumentów, czy też uściślenia tych wyjaśnień, poprzez np. wskazanie osób/podmiotów wykonujących określone usługi oraz sposobu rozliczenia wystawionych/otrzymanych faktur, itp. Strona składając wniosek o przesłuchanie ww. świadków, nie wskazała jakie inne okoliczności - niż te które zostały przez te podmioty podanew wyjaśnieniach - mogłyby być przedmiotem przesłuchania, nie wskazała, jaką jeszcze, niż przedstawioną w toku postępowania, wiedzę o istotnych dla sprawy okolicznościach wskazane osoby posiadały.Przesłuchanie w charakterze świadków osób, które zdaniem organu współtworzyły sztuczne warunki nie mogło zatem wnieść nic nowego do sprawy. Osoby te oświadczyły w swoich wnioskach o płatności, że "nie stwarzają sztucznych warunków". Ich wiedzaw tym zakresie jest zatem znana. Równocześnie, mimo wezwań, nie przedłożyły wystarczających dowodów w kluczowych dla sprawy aspektach.W ocenie Sądu, przesłuchanie poszczególnych członków grupy nie było również niezbędne dla ustalenia istnienia subiektywnego elementu składającego się na stwierdzenie sztucznych warunków. W przywołanym orzecznictwie TSUE (sprawaC-434/12) jednoznacznie bowiem wskazano, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać wykazane takimi okolicznościami jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne oraz na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zatem nie chodzi tutaj wyłącznie o subiektywne poczucie skarżących na temat swoich działań. Więzi prawne, ekonomiczne i personalne pomiędzy członkami grupy zostały jednoznacznie ustalone. Wzajemne przekazywanie działek w latach wcześniejszych, wspólne wydzierżawianie gruntów Parku, świadczy równieżo zamierzonej koordynacji.Odnosząc się do pozostałych zawnioskowanych przesłuchań - pracowników D. i pracowników D. M. - na okoliczność osobistego prowadzenia gospodarstwa przez skarżącą, stwierdzić należy, że wnioski te nie dotyczą istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, koniecznej do przeprowadzenia tych dowodów. Należy bowiem przypomnieć raz jeszcze, że okoliczność prowadzenia gospodarstwa przez stronę skarżącą, a także jej osobistego zaangażowania, nie jest kwestionowana. Nie było również kwestionowane, że posiada jakieś zaplecze techniczne, czy ekonomiczne. Okoliczności te jednak nie są wystarczające do przyjęcia, że Strona prowadziła samodzielne gospodarstwo rolne w rozumieniu wyżej wskazanych regulacji europejskich i krajowych. Istotą sporu jest bowiem to, czy gospodarstwo to było samodzielnie przez nią zarządzane, czy nie tworzyło elementu większej całości.D. M. jako prezes skarżącej Spółki i jednocześnie osoba zajmująca się sprawami wspólnego gospodarstwa rolnego, np. wydając polecenia swojemu pracownikowi, sprawiał wrażenie osoby prowadzącej takie gospodarstwo. Natomiast jego niesamodzielność z jednej strony wynika z szeregu udowodnionych, obiektywnych okoliczności (przekazywanie działek wewnątrz grupy, wspólna umowa dzierżawy działek Parku, trzymanie stada we wspólnym kompleksie gospodarczym, sprzedażi kupno produktów związanych z działalnością rolną we wspólnym kręgu podmiotów, brak wystarczającej ilości sprzętu i pracowników itd.), z drugiej, z braku możliwości udokumentowania przez skarżącą Spółkę wszystkich aspektów prowadzenie gospodarstwa rolnego (sposób wyboru do płatności gruntów dzierżawionych od Parku, rozliczenia z tytułu dzierżawy, pochodzenie i koszt usług prac rolnych, których nie mogła wykonać we własnym zakresie, itd.). Zatem przesłuchanie w charakterze świadków pracowników skarżącej Spółki czy pracowników D. M., którzyz racji pełnionych funkcji mieli kontakt wyłącznie z zewnętrznymi objawami prowadzonej działalności, nie mogło zastąpić wspomnianej indolencji dowodowej i być dowodem na okoliczności wskazane w odwołaniu.W sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenietakiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których rzeczowei obligacyjne prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia.Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia "sztucznych warunków"w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjnez innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 1772/18).Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w szczególnościz danych wynikających m.in. z umów dzierżawy z Parkiem, z systemów ewidencyjnych, będących w dyspozycji ARiMR, umów przedstawionych przez poszczególnych członków grupy, wynika natomiast, że wszystkie wymienione podmioty współpracowały ze sobą, prowadziły podobną działalność rolniczą, a zabiegi agrotechniczne dokonywali powiązani zleceniobiorcy. Okoliczności te wskazują, że podmioty te nie stanowią odrębnych gospodarstw rolnych, które samodzielnie niezależnie, w swobodny sposób prowadzą produkcję, konkurują ze sobą i działają na tych samych zasadach co podmioty niepowiązane.Suma tych ustaleń wskazuje na powiązania osób fizycznych i spółek oraz na to, że ich mienie było wykorzystywane do spójnej działalności prowadzonej w ramach większego przedsięwzięcia gospodarczego. Mechanizm sztucznego stworzenia warunków występujący w stanie faktycznym zaskarżonej decyzji opierał się na współdziałaniu wielu podmiotów i skierowany był na multiplikowaniu podmiotów występującychz wnioskiem o płatności w ramach tego samego gospodarstwa rolnego.Powyższe zważenia odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio na wszystkie zarzuty skargi.W zaskarżonej decyzji podkreślono cyt. "czynsz dzierżawny [...] jest kwotą rażąco odbiegającą od realiów rynkowych obowiązujących w roku 2022". Sądowi nie umknęło, że choć organ nie przedstawił bardziej precyzyjnych danych które stanowiłyby podstawę do takiego stwierdzenia, to jednak nie może z pola widzenia umykać fakt, że owo zaniechanie objęło okoliczność tylko jedną z wielu – ww., które jak wykazanow decyzji - przemawiały za brakiem przejrzystości wzajemnych rozliczeń członków grupy. Dla przykładu, w wypadku kosztów dzierżawy gruntów Parku, organ precyzyjnie wyliczył i podał w decyzji kwoty dzierżawy 1 ha oraz zestawił je z kwotami płaconymi przez członków grupy D. M..Podsumowując, podkreślić należy, że ustalenia organów są prawidłowe.W sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które posiadałybyw świetle regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), atrybut istotności, skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie doszło również – do naruszenia przepisów prawa materialnego. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o Kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 461 ze zm.), ale tego, czy uczestniczyła w wykreowaniu sztucznych warunków do uzyskania płatności w wyższej wysokości. Organ uznał, że organizacja działalności rolniczej skarżącej Spółki, jak i pozostałych osób wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy badały aspekty związanez faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że wszystkie gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie.D. M. (prezes zarządu oraz udziałowiec skarżącej) prowadził przy pomocy osób najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne. Powoduje to, że mimo wielości podmiotów, działalność rolnicza faktycznie prowadzona była wspólnie przez te same osoby.Sąd podziela powyższe stanowisko. W jego ocenie poszczególne podmioty,w tym skarżąca, nie tworzyły odrębnych gospodarstw rolnych. Szczegółowa analiza powiązań pomiędzy poszczególnymi podmiotami, tj. stroną skarżącą i pozostałymi producentami ubiegającymi się o płatności ze środków publicznych, łączące owe podmioty więzi osobowe i kapitałowe, pozwalają na ustalenie koordynacji działań tych jednostek, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia.Wskazać należy, że w sprawie organy uznały, że skarżąca nie jest samodzielnym producentem rolnym, lecz funkcjonuje jako zasadnicza część szerszej struktury, powiązanej personalnie i kapitałowo. Działki oraz bydło zgłaszane do płatności na rok 2022 przez poszczególne podmioty grupy, nie tworzą pojedynczych odrębnych gospodarstw rolnych, a część większej całości, nastawionej na pozyskanie płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie przysługujące. Sednem tego mechanizmu jest multiplikowanie podmiotów (osób fizycznych i prawnych) mogących formalnie ubiegać się o płatności, a pozbawionych przymiotu samodzielności w funkcjonowaniu. Organ odwoławczy przedstawił ustalony w tej sprawie mechanizm, mający jego zdaniem, zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowychi kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Zauważyć bowiem należy, że stosownie do § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunkówi trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm. - dalej Rozporządzenie RSK),w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. w przypadku pakietów wymienionych w § 4ust. 1 pkt 1, 2, 5 i 6, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawanaw wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię gruntów od 0,1 ha do 50 ha; 2) 75% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 50 ha do 100 ha; 3) 60% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 100 ha.Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz lektura zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że organ odwoławczy wykazał, iż skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, co też skutkowało odmową przyznania wnioskowanych płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.Zgodnie z tym przepisem: "bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikającychz sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa".Wyjaśnić trzeba, że kwestia skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Warto również podkreślić, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013 ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Zwrot "sztuczne warunki" utrwalił się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnejw kolejnych okresach programowania i był formułowany w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone,w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo unijne nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawaw sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzecznyz odpowiednimi celami prawa unijnego. Z orzecznictwa TSUE wynika, że ustalenie utworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnegoi subiektywnego (wyrok Trybunału z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np.w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r.w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawieC-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1-239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022,C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominąłw tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, żez unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodniez orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyścii ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności - motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE wynika ponadto wprost, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodniez celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne,z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne.Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjnez innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Zasadniczym celem wsparcia jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Zatem przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednegoz celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności,a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.W ocenie Sądu, organ odwoławczy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną w ww. wyrokach TSUE. Ustalił prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych osób. W świetle poczynionych ustaleń trafnie skonkludował, że wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły centralnie zarządzany przez D.M. organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do - zamierzonej i nakierowanej na korzyści sprzeczne z tymi celami wsparcia - koordynacji działań, służących obejściu mechanizmów modulacji kwot płatności polegającej na zmniejszeniach kwot płatności poprzez zastosowanie: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności.Zasadnie uznano, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, że działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie. Ustalono okoliczności obiektywnie wskazujące na podporządkowaniu funkcjonowania skarżącej Spółki interesom całej, stanowiącej de facto jedno gospodarstwo rolne, grupy podmiotów powiązanych, jak również o braku prawnych cech pozwalających na przypisanie jej statusu indywidualnego "rolnika" (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Organ prawidłowo wskazał na istnienie jednego spójnego gospodarstwa obejmującego wszystkie grunty lub stada, formalnie zgłoszone do płatności przez odrębne podmioty. Zwrócił uwagę, na schemat podmiotów powiązanych występujących o płatności w roku 2022 r. Podmioty te są wzajemnie powiązane osobowo, organizacyjnie oraz sprzętowo. W sposób uprawniony wywnioskowanoo funkcjonowaniu szerszego, jednolicie i spójnie zarządzanego przez D. M. przedsięwzięcia gospodarczego. Trafnie stwierdził, iż podmioty te, w tym skarżąca, nie prowadziły samodzielnie odrębnych gospodarstw rolnych rozumianych jako zarządzane przez siebie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013).Wskazują na to w pierwszej kolejności następujące ustalenia i argumenty:a) D. M., B. M., O. M. oraz P. M. wspólnie dzierżawili od Parku Narodowego "[...]" około 1 000 ha gruntów. Obejmujące je działki zgłaszane były do płatności dowolnie, przez B. M., O. M. oraz P. M. Umowy z Parkiem nie precyzowały, któremu z wnioskodawców przysługuje prawo do użytkowania konkretnej działki. Uiszczenie czynszu dzierżawnego następowało w większości wypadków z konta D. M. Pomimo wezwań kierowanych do poszczególnych wnioskodawców, nie przedłożyli oni dokumentów jednoznacznie potwierdzających dokonanie wzajemnych rozliczeń. Nie wyjaśnili wysokości czynszu za poszczególne działki. Zasadnie zatem organ uznał, że członkowie grupy działali w koordynacji i nie wyjaśnili zasad panujących we wzajemnych stosunkach regulujących: kto zgłasza działki do płatności, jaka jest wysokość czynszu za konkretną działkę oraz jaki jest sposób rozliczenia współdzierżawców z osobą uiszczającą czynsz wydzierżawiającemu;b) w latach poprzedzających 2022 r. działki [...]obręb [...], działka [...] obręb [...], działka [...], działki [...]obręb [...] były w różnych latach zgłaszane do płatności przez różne osoby wchodzące w skład grupy lub podmioty powiązane. Równocześnie działki [...]oraz [...] były dodatkowo dzielone i rozdysponowane pomiędzy członków grupy i podmioty powiązane (np. M. M. oraz K. M. dzierżawią działki od odpowiednio B.M. i skarżącej Spółki. Obie działki zostały wyodrębnione z większych);c) na działce [...]obręb [...] znajduje się lokalizacja stada D. M. Działka ta jest jego własnością. Na tej samej działce znajdują się wybiegi stad: B. M., P. M. oraz O. M. Równocześnie, na działce [...] (otoczonej w całości przez działkę [...]) ograniczającej się praktycznie do obrysu znajdującej się na niej budynku, stanowiącej własność P. M., znajduje się lokalizacja stad P. M. i B. M. Z kolei w [...], w obrębie jednego kompleksu budynków gospodarczych, na odrębnych działkach ewidencyjnych wydzielonych z (nieistniejącej aktualnie) działki nr [...]znajdują się: siedziba stada O. M. (działka nr [...]), P. M. (działka nr [...]), D. M[...] (działka nr [...]) oraz spółek R., Ł.i M. (również działka nr [...]). Samą działkę [...] (nr przed podziałem geodezyjnym) jako siedzibę stada podają: skarżąca Spółka oraz R. sp. z o.o. i C. sp. z o.o. W spółkach tych udziałowcami są również D.M. oraz B. M.;d) członkowie grupy deklarowali rodzaje działalności rolniczej wymagającej tego samego rodzaju sprzętu (uprawy: rzepaku, kukurydzy i innych zbóż oraz grochu siewnego; hodowli bydła; utrzymywanie użytków zielonych). Równocześnie O. M., P. M., B. M., K. M. oraz M. M., pomimo precyzyjnych wezwań do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadane zaplecze techniczne w tym maszyn i urządzeń rolniczych, nie udokumentowali dysponowania sprzętem, infrastrukturą lub zwierzętami (celem spełnienia warunków umożliwiających przyznanie RSK) niezbędnymi do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Ponadto O. M., P. M., B. M., K. M., M. M., a także skarżąca nie udokumentowali zatrudniania pracowników w ilości i kwalifikacjach niezbędnych do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Skarżąca, pomimo posiadania sprzętu, nie zatrudniała pracowników na stanowiskach robotniczych do ich obsługi. Pomimo wskazanych braków w zapleczu i sile roboczej wymienione osoby nie udokumentowały w pełni w jaki sposób, przy użyciu jakiego sprzętu, na jakich zasadach itd., prowadziły deklarowaną działalność rolniczą. Z przedłożonych dokumentów i oświadczeń wynika również, że w omawianym zakresie wymienione osoby korzystały z pomocy innych osób z grupy.W dalszej kolejności na przyjętą ocenę miały inne okoliczności, które nie stanowiłyby jej samodzielnej podstawy, jednakże w połączeniu z wyżej wymienionymi, mają na nią wpływ:- osoby tworzące grupę w zakresie kupna koniecznych do prowadzenia działalności materiałów, jak również sprzedaży swojej produkcji w przeważającym zakresie korzystały ze spółek Ł.czy M., w których funkcje zarządzające i właścicielskie pełnią członkowie rodziny M.. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym - w M. sp. z o.o. wspólnikami są m.in. D. M. oraz B. M., będący jednocześnie i odpowiednio prezesem oraz członkiem zarządu przedmiotowej spółki, z kolei w Ł.sp. z o.o. B. M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. D. M., skarżąca Spółka (wspólnik i prezes zarządu D. M.) oraz R. sp. z o.o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu D. M.). Wobec powyższego należy stwierdzić, że D. M., ale również B. M., posiadają dominujący wpływ na działalność. Jakkolwiek opisane działanie jest usprawiedliwione ekonomicznie, to jednak w zestawieniu z całością przedstawionych okoliczności, wzmacnia argumentację organu opisującą grupę jako jeden organizm gospodarczy.- te same adresy siedzib gospodarstw B. M., O. M. oraz P. M.. Analogiczna sytuacja dotyczy siedzib M. M., K. M. oraz O.sp. z o.o (powiązanej z O. M. i P. M.). Również siedziba skarżącej Spółki koreluje z innymi powiązanymi osobą D. M. spółkami tj.: B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., M. sp. z o. o., a także siedzibą prowadzenia działalności D. M. jako podatnika VAT oraz widnieje na części faktur dotyczących O. M. i P. M.W świetle powyższych spostrzeżeń, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność występujących o dopłaty istniała w ramach szerszego centralnie i spójnie kierowanego organizmu gospodarczego, nie miała charakteru autonomicznego, a działalność rolnicza przez zależne podmioty miała charakter wyłącznie formalny. Dodatkowo, w wypadku M. M. oraz K. M., ekonomicznie nieuzasadniony. Świadczy to o cechującej ich funkcjonowanie "sztuczności" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.Łącznie okoliczności te nakazywały uznać, że zgłoszenie do płatności gruntówi stad przez liczne powiązane podmioty, nieprowadzące w rzeczywistości samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej celami gospodarczymi, miało charakter sztuczny. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, należy bowiem rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26).Organ trafnie ustalił, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono również hipotetyczną wartość takich korzyści i wskazano, że:a) gdyby jeden podmiot złożył jeden wniosek o przyznanie płatności ONW do powierzchni 2384 ha [całość gruntów deklarowanych przez podmioty (tylko te opisywane w niniejszej decyzji) powiązane z D. M.], to otrzymałby płatność jedynie do 75 ha (zgodnie z obowiązującymi przepisami § 3 ust. 4 Rozporządzenia ONW) - przy czym przyjmując do wyliczeń najniższą stawkę płatności ONW tj. dla strefy I wynoszącej 179 zł/ha - płatność ONW wyniosłaby 7.831,25 zł. W przypadku zgłoszenia gruntów o obszarze wynoszącym 2384 ha przez 7 opisywanych podmiotów - płatność ONW wyniosłaby łącznie 53 235,50 zł [(5 x 7.831,25 zł) + ( 1 x 6.712, 50 zł) + (1 x 7.366,75 zł)], a potencjalny zysk wyniósłby 45.404,25 zł;b) składając jeden wniosek o przyznanie płatności na rok 2022 D. M. otrzymałby płatność RDST do limitu 27 ha w wysokości 5.295,78 zł (27 ha x 196,14 zł/ha), a składając siedem wniosków zwielokrotniono wysokość przyznanych płatności RDST w następujący sposób: 7 x (27 x 196,14 zł/ha) = 37.070,46 zł. Potencjalny zysk (w odniesieniu do płatności RDST za rok 2022) wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotów wyniósł: 37.070,46 zł - 5.295,78 zł = 31 774,68 zł;c) złożenie wniosku o płatności do krów oraz płatności do bydła przez jeden podmiot uprawniało do otrzymania pomocy finansowej w następujących wysokościach:-płatność do krów: 20 szt. zwierząt x 467,35 zł/szt. = 9.347 zł-płatność do bydła: 20 szt. zwierząt 363,16 zł/szt. = 7.263,20 zł.Rozdział stada i przypisanie zwierząt do 4 osób fizycznych i jednej osoby prawnej spowodował możliwość zwielokrotnienia zysku w następujący sposób:-płatność do krów: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt x 467,35 zł/szt.) = 46.735,00 zł-płatność do bydła: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt 363,16 zł/szt.) = 36.316,00 zł.Potencjalny zysk wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotóww przypadku płatności do krów oraz płatności do bydła wyniósł: 83051,00 zł - 16 610,20 zł = 66.440,80 zł.d) wykreowanie płatności MR na rolników K. M. oraz M. M. pozwoliło na zysk: 2 x 50 ha x 360,91 zł/ha = 36.091,00 zł;e) płatność JPO może zostać przyznana w wysokości nieprzekraczającej 150.000 euro. Limit kwoty płatności JPO w wysokości 150.000 euro po przeliczeniu na polskie złotew roku 2022 wynosi 727.245,00 zł [150.000 euro x 4,8483 zł (kurs euro obowiązujący dla płatności realizowanych w 2022 r.)]. Stawka płatności JPO na rok 2022 określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2022 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 2107) wynosi 518,01 zł/ha. Tym samym powierzchnia odpowiadająca maksymalnej możliwej do uzyskania kwocie płatności JPO w roku 2022 wynosi 1.403,92 ha. Podział gruntów pomiędzy osoby z grupy pozwoliłoby na uzyskanie dodatkowej kwoty wsparcia (2.384,36 ha - 1.403,92 ha) x 487,62 zł = 478.082,15 zł.Organ odwoławczy, w decyzji, przez analizę okoliczności obiektywnych oraz krytyczną ocenę twierdzeń co do motywacji takich działań dowiódł, że służyły one obejściu mechanizmów służących realizacji celu wsparcia, a wyrażających się w zmniejszeniu kwot płatności proporcjonalnie do wielkości areału. Zasadnie ustalił, że doszło do skoordynowanego działania mającego na celu maksymalizację globalnych sum wsparcia ze wszystkich tytułów przewidzianych w ramach obu filarów polityki rolnej czyli płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz finansowanychz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.Za pozytywną oceną ustaleń organu na temat celów stworzenia sztucznych warunków przemawiały następujące argumenty:1) organ dokonując oceny zamiaru, zasadnie przyjął szeroką (globalną) perspektywę faktyczną zestawiającą sposób prowadzenia działalności rolniczej przez wszystkie powiązane podmioty. Dopiero łączna ocena wzajemnych powiązań osób wchodzących w skład grupy umożliwia prześledzenie i zidentyfikowanie całego mechanizmu działań. Dokonywane na tym poziomie ustalenia pozwalały na stworzenie spójnego obrazui poczynienie oceny potencjalnych korzyści płynących z wszystkich złożonych wniosków o przyznanie płatności;2) ustaleń w tej kwestii organ zasadnie dokonał w oparciu o okoliczności obiektywne. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w przywołanym już wcześniej wyroku TSUE w sprawie C-434/12 oraz C-176/20. Z wyroków tych wynika, że Trybunał uznaje za obowiązek sądów krajowych (a w konsekwencji także organów) weryfikację obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że przez sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający sięo taką płatność zamierzał osiągnąć korzyść sprzeczną z celami systemu;3) trafny był również wniosek organu, że działania strony skarżącej nie wypełniały celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz. UE C 115 z dnia 9 maja 2008 r.) oraz w art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013.Podkreślić należy, poszukując ratio legis wspomnianych rozwiązań, że konieczne jest odczytywanie celów opisanych w ww. przepisach wraz z przepisami prawa materialnego zarówno wspólnotowego, jak i krajowego regulujących przyznawanie płatności. Wynika z nich w sposób niewątpliwie, że konstrukcja stawek płatności (degresja szczeblowa) oraz próg kwotowy w przypadku jednolitej płatności obszarowej (współczynnik redukcji), służy promowaniu gospodarstw mniejszych, poprzez wsparcie dochodowe, co niewątpliwie sprzyjać ma pożądanemu przez prawodawcę wspólnotowego celowi jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie.Wprost mowa jest o tym w pkt. 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013 dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mowa tam, że: "charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Państwa członkowskie powinny zatem zmniejszyć o co najmniej 5% część płatności podstawowej, która ma zostać przyznana rolnikom, jeśli przekracza ona 150 000 EUR. Aby zapobiec nieproporcjonalnym skutkom dla dużych gospodarstw o wysokiej liczbie pracowników, państwa członkowskie mogą zadecydować o uwzględnieniu kosztów zatrudnienia podczas stosowania tego mechanizmu. Aby takie zmniejszenie poziomu wsparcia było skuteczne, nie należy przyznawać żadnych korzyści rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki w celu uniknięcia jego skutków. Dochód uzyskany dzięki zmniejszaniu płatności dla dużych beneficjentów powinien pozostać w państwach członkowskich, w których został wytworzony i powinien zostać udostępniony jako wsparcie unijne dla środków finansowanych w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ("EFRROW")". Jednoznacznie wynika z tego, że prawodawca wspólnotowy przewiduje rygorystyczne przestrzeganie przepisów przewidujących zmniejszenie wsparcia, służących ochronie interesów ekonomicznych mniejszych rolników.Organ właściwie ocenił, że działalność skarżącej Spółki oraz wskazanychw decyzji podmiotów nie realizowała tak rozumianych i prawnie promowanych celów wsparcia.Działanie skarżącej i podmiotów powiązanych nie służyło również wspieraniu konkurencyjności rolnictwa, czyli celowi wskazanemu w art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1305/2013. Wyjaśnić bowiem trzeba, że cel jakim jest poprawa konkurencyjności należy rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa poprzez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej. Innymi słowy: konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym - konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku (tak NSA w wyroku z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 1518/15). Sąd wnioski te podziela w całości.W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy brak jest wątpliwości, że ustalony schemat maksymalizacji wsparcia z obejściem: mechanizmów modulacji, ograniczeń kwotowych i powierzchniowych, stawia beneficjenta (tu rozumianego jako podmiot zawiadujący zagregowanym areałem i stadami) w sytuacji ekonomicznie lepszej od producentów unikających optymalizacji, niepożądanej z punktu widzenia celów wsparcia. Tym samym konkurencyjność w aspekcie szerszym, nie indywidualnym,w istocie zaburza.Sąd uznał jednocześnie, że strona wniosków tych nie podważyła argumentami opartymi na twierdzeniu o innym podłożu zdarzeń poddanych analizie organu. Nie przedłożyła również dokumentów potwierdzających niezależność funkcjonowania jej gospodarstwa rolnego. Równocześnie organ prawidłowo ocenił, że okoliczności ustalone w innych postępowaniach potwierdzają, że działalność rolnicza skarżącej Spółki uzupełnia i współtworzy gospodarstwo prowadzone przez wszystkie podmiotyw grupie.Z przyczyn wskazanych na wstępie, wnioskodawca nie może posługiwać się dowodami nieistniejącymi w chwili składania wniosku o przyznanie płatności. Ma obowiązek posiadać dowody potwierdzające jego uprawnienie do otrzymania płatności, w tym statusu rolnika w rozumieniu Rozporządzenia 1307/2013. Obowiązek ten dodatkowo zyskuje na znaczeniu w sytuacjach gdy wnioskodawca nie jest właścicielem wszystkich jednostek wykorzystywanych w jego działalności rolniczej oraz widnieją oczywiste powiązania osobowe bądź kapitałowe z innymi podmiotami występującymio płatność wskazujące. Okoliczności te wskazują bowiem na wzajemną zależność funkcjonalną powiązanych podmiotów.W sprawie, pomimo tego, że postępowanie trwało przez wiele miesięcy, strona nie potrafiła przekonująco udokumentować odrębności i samodzielności prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie.Dlatego też Sąd uznał, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają zeznania złożone przez świadków, zawnioskowanych w poszczególnych postępowaniach. Strona akcentowała zarzut dotyczący zaniechania przez organ przesłuchania świadków, którym zarzucano tworzenie sztucznych warunków, w szczególności D. M., "któremu nie wiadomo do końca na jakiej podstawie organ przypisał administracyjne sprawstwo w stworzeniu sztucznych warunków, [...] jak również pracowników D. sp. z o.o. czy też pracowników D. M.", co w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że jest on niezasadny z przyczyn,o których mowa była na wstępie rozważań Sądu. Zeznania te nie mogą zastąpić oczywistych braków w dokumentacji dotyczącej podstawowych aspektów działalności rolniczej członków grupy, takich jak wzajemne rozliczenia kosztów dzierżawy gruntów od Parku oraz niewykazania źródeł pochodzenia sprzętu, infrastruktury oraz pracowników niezbędnych do prowadzenia działalności w deklarowanym zakresie.Nadto podmioty, które tworzyły gospodarstwo rolne miały możliwość złożenia wyjaśnień - każdy w swojej sprawie i co do zasady takie wyjaśnienia zostały złożone. Wyjaśnienia te były przez organ poddane ocenie, stanowiły podstawę wzywania o uzupełnienie dokumentów, czy też uściślenia tych wyjaśnień, poprzez np. wskazanie osób/podmiotów wykonujących określone usługi oraz sposobu rozliczenia wystawionych/otrzymanych faktur, itp. Strona składając wniosek o przesłuchanie ww. świadków, nie wskazała jakie inne okoliczności - niż te które zostały przez te podmioty podanew wyjaśnieniach - mogłyby być przedmiotem przesłuchania, nie wskazała, jaką jeszcze, niż przedstawioną w toku postępowania, wiedzę o istotnych dla sprawy okolicznościach wskazane osoby posiadały.Przesłuchanie w charakterze świadków osób, które zdaniem organu współtworzyły sztuczne warunki nie mogło zatem wnieść nic nowego do sprawy. Osoby te oświadczyły w swoich wnioskach o płatności, że "nie stwarzają sztucznych warunków". Ich wiedzaw tym zakresie jest zatem znana. Równocześnie, mimo wezwań, nie przedłożyły wystarczających dowodów w kluczowych dla sprawy aspektach.W ocenie Sądu, przesłuchanie poszczególnych członków grupy nie było również niezbędne dla ustalenia istnienia subiektywnego elementu składającego się na stwierdzenie sztucznych warunków. W przywołanym orzecznictwie TSUE (sprawaC-434/12) jednoznacznie bowiem wskazano, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać wykazane takimi okolicznościami jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne oraz na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zatem nie chodzi tutaj wyłącznie o subiektywne poczucie skarżących na temat swoich działań. Więzi prawne, ekonomiczne i personalne pomiędzy członkami grupy zostały jednoznacznie ustalone. Wzajemne przekazywanie działek w latach wcześniejszych, wspólne wydzierżawianie gruntów Parku, świadczy równieżo zamierzonej koordynacji.Odnosząc się do pozostałych zawnioskowanych przesłuchań - pracowników D. i pracowników D. M. - na okoliczność osobistego prowadzenia gospodarstwa przez skarżącą, stwierdzić należy, że wnioski te nie dotyczą istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, koniecznej do przeprowadzenia tych dowodów. Należy bowiem przypomnieć raz jeszcze, że okoliczność prowadzenia gospodarstwa przez stronę skarżącą, a także jej osobistego zaangażowania, nie jest kwestionowana. Nie było również kwestionowane, że posiada jakieś zaplecze techniczne, czy ekonomiczne. Okoliczności te jednak nie są wystarczające do przyjęcia, że Strona prowadziła samodzielne gospodarstwo rolne w rozumieniu wyżej wskazanych regulacji europejskich i krajowych. Istotą sporu jest bowiem to, czy gospodarstwo to było samodzielnie przez nią zarządzane, czy nie tworzyło elementu większej całości.D. M. jako prezes skarżącej Spółki i jednocześnie osoba zajmująca się sprawami wspólnego gospodarstwa rolnego, np. wydając polecenia swojemu pracownikowi, sprawiał wrażenie osoby prowadzącej takie gospodarstwo. Natomiast jego niesamodzielność z jednej strony wynika z szeregu udowodnionych, obiektywnych okoliczności (przekazywanie działek wewnątrz grupy, wspólna umowa dzierżawy działek Parku, trzymanie stada we wspólnym kompleksie gospodarczym, sprzedażi kupno produktów związanych z działalnością rolną we wspólnym kręgu podmiotów, brak wystarczającej ilości sprzętu i pracowników itd.), z drugiej, z braku możliwości udokumentowania przez skarżącą Spółkę wszystkich aspektów prowadzenie gospodarstwa rolnego (sposób wyboru do płatności gruntów dzierżawionych od Parku, rozliczenia z tytułu dzierżawy, pochodzenie i koszt usług prac rolnych, których nie mogła wykonać we własnym zakresie, itd.). Zatem przesłuchanie w charakterze świadków pracowników skarżącej Spółki czy pracowników D. M., którzyz racji pełnionych funkcji mieli kontakt wyłącznie z zewnętrznymi objawami prowadzonej działalności, nie mogło zastąpić wspomnianej indolencji dowodowej i być dowodem na okoliczności wskazane w odwołaniu.W sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenietakiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których rzeczowei obligacyjne prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia.Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia "sztucznych warunków"w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjnez innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 1772/18).Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w szczególnościz danych wynikających m.in. z umów dzierżawy z Parkiem, z systemów ewidencyjnych, będących w dyspozycji ARiMR, umów przedstawionych przez poszczególnych członków grupy, wynika natomiast, że wszystkie wymienione podmioty współpracowały ze sobą, prowadziły podobną działalność rolniczą, a zabiegi agrotechniczne dokonywali powiązani zleceniobiorcy. Okoliczności te wskazują, że podmioty te nie stanowią odrębnych gospodarstw rolnych, które samodzielnie niezależnie, w swobodny sposób prowadzą produkcję, konkurują ze sobą i działają na tych samych zasadach co podmioty niepowiązane.Suma tych ustaleń wskazuje na powiązania osób fizycznych i spółek oraz na to, że ich mienie było wykorzystywane do spójnej działalności prowadzonej w ramach większego przedsięwzięcia gospodarczego. Mechanizm sztucznego stworzenia warunków występujący w stanie faktycznym zaskarżonej decyzji opierał się na współdziałaniu wielu podmiotów i skierowany był na multiplikowaniu podmiotów występującychz wnioskiem o płatności w ramach tego samego gospodarstwa rolnego.Powyższe zważenia odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio na wszystkie zarzuty skargi.W zaskarżonej decyzji podkreślono cyt. "czynsz dzierżawny [...] jest kwotą rażąco odbiegającą od realiów rynkowych obowiązujących w roku 2022". Sądowi nie umknęło, że choć organ nie przedstawił bardziej precyzyjnych danych które stanowiłyby podstawę do takiego stwierdzenia, to jednak nie może z pola widzenia umykać fakt, że owo zaniechanie objęło okoliczność tylko jedną z wielu – ww., które jak wykazanow decyzji - przemawiały za brakiem przejrzystości wzajemnych rozliczeń członków grupy. Dla przykładu, w wypadku kosztów dzierżawy gruntów Parku, organ precyzyjnie wyliczył i podał w decyzji kwoty dzierżawy 1 ha oraz zestawił je z kwotami płaconymi przez członków grupy D. M..Podsumowując, podkreślić należy, że ustalenia organów są prawidłowe.W sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które posiadałybyw świetle regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), atrybut istotności, skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie doszło również – do naruszenia przepisów prawa materialnego. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.