Wyrok - III SA/Po 349/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 28 maja 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE SaOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Sa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Monika Świerczak
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również organ II instancji, Kolegium i SKO) działając na podstawie art. 104, art. 127 § 2 w zw. z art. 17pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. 2025 r., poz. 1691 ze zm. – dalej k.p.a.) i art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 82 ze zm. – dalej również u.o.g.r.l.), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej również jako skarżąca) od części decyzji Starosty [...] (dalej organ I instancji, Starosta) z 29 września 2025r. znak [...], w której odmówiono udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Ill b o powierzchni 0,0659 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...], a także umorzono postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy IV a o powierzchni 0,0006 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...], orzekło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części.Przedstawiając stan faktyczny sprawy Kolegium wskazało, że działając na wniosek T. A. (złożony 14 stycznia 2022 r.) Starosta [...] wydał w dniu 2 marca 2022 r. decyzję znak [...], w której odmówił udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,3582 ha, w granicach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...], a także umorzył postępowanie w sprawie trwałego wyłączenia z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy IVa oraz klasy V, w granicach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...].Na skutek odwołania złożonego przez nowego właściciela gruntu, czyli [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 19 września 2022 r. nr [...] uchyliło część rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczącą odmowy udzielenia zezwolenia i w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji.Po przeprowadzeniu konsultacji z Burmistrzem [...] w sprawie zmiany przeznaczenia przedmiotowych gruntów, Starosta [...] wydał w dniu 24 sierpnia 2023 r. decyzję znak [...], w której odmówiono udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,3582 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotowy grunt nie może uzyskać zgody na wyłączenie z produkcji rolniczej, gdyż nie został wcześniej przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.W skutek rozpoznania odwołania pełnomocnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 8 grudnia 2023 r. decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...]. W wyniku rozpoznania skargi pełnomocnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał w dniu 24 kwietnia 2024 r. wyrok w sprawie sygn. akt IV SA/Po 51/24, w którym oddalono skargę w całości.Pełnomocnik [...] Sp. z o.o., wnioskiem z 29 lipca 2025 r. wystąpił do Starosty [...] o wyłączenie z produkcji rolnej gruntów w granicach działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], obręb [...], gmina [...]. Na wymienionych działkach inwestor planuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną dwulokalową. Zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 27 listopada 2024 r., działki nr [...], [...],[...] stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - symbol MN.Następnie pełnomocnik skarżącego, pismem z 5 sierpnia 2025 r. przedłożył m.in. projekt zagospodarowania działki nr [...].Starosta [...] pismem z dnia 18 sierpnia 2025 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...] oraz poinformował o włączeniu materiałów z innych postępowań do akt sprawy znak [...] Starosta [...] w notatce służbowej z 18 sierpnia 2025 r. uznał, że prowadzenie mediacji w rozpatrywanej sprawie jest nieuzasadnione. Następnie Starosta [...] pismem z 22 sierpnia 2025 r. zawiadomił wnioskodawcę o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania dodatkowych wyjaśnień w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia. Organ I instancji poinformował także stronę w trybie art. 79a k.p.a. o nie spełnieniu przesłanek do wydania decyzji pozytywnej.W rezultacie wykonanych czynności Starosta [...] wydał w dniu 29 września 2025r. decyzję znak [...], w której odmówiono udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...], a także umorzono postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy lVa o powierzchni 0,0006 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta [...] wyjaśnił, że użytki rolne na działkach nr [...] i nr [...] zostały faktycznie już wcześniej wyłączone z produkcji rolnej, dlatego wobec tych działek prowadzone są odrębne postępowania nr [...] i nr [...] Wobec tego organ I instancji ograniczył rozpoznanie wniosku z dnia 29 lipca 2025 r. tylko do działki nr [...]. Organ I instancji opisał kolejne czynności prowadzące do wydzielenia działki ewidencyjnej nr [...]. Wymieniona działka składa się z użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, a także w narożniku działki z użytku rolnego - grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,0006 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.Starosta [...] w swojej decyzji wyjaśnił, że czynność wyłączenia gruntu rolnego z produkcji dotyczy tylko takich gruntów, które zostały przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne w trybie art. 7 u.o.g.r.l. Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] (częściowa aktualizacja), zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 17.02.1993 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz.[...]), który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., obecna działka nr [...] leżała na obszarze ujętym w wyżej wymienionym planie ogólnym jako tereny rolne. W wyniku tego przedmiotowe grunty nie uzyskały zgody właściwego ministra na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...].Zmiana przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić tylko w ramach procedury planistycznej. W dniu 25 października 2017 r. Rada Miasta i Gminy [...] podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R. w rejonie ul. [...], jednak procedura ta nie została zakończona i nie uzyskano zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne.Starosta [...] w swojej decyzji podkreślił, że "obszar uzupełnienia zabudowy" wyznaczony w planie ogólnym gminy nie może być utożsamiany z kierunkiem zabudowy mieszkaniowej ustalonym dla danego terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustawodawca wprowadził specjalne kryteria ustalania "obszaru uzupełnienia zabudowy" i w przypadku gruntów rolnych klasy I-III odszedł od koncepcji wyznaczenia "obszaru zwartej zabudowy" oraz konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 27 listopada 2024 r" nie wyznacza "obszarów uzupełnienia zabudowy". Studium nie używa takiej terminologii ani nie zawiera ustaleń, które w swej treści byłyby odwzorowaniem koncepcji "obszarów uzupełnienia zabudowy".Starosta [...] wskazał w swojej decyzji, że obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], nie zmienia rolnego przeznaczenia działki nr [...], a jedynie projektuje kierunek zabudowy mieszkaniowej, którego realizacja wymaga wydania aktu prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do fragmentu działki nr [...] o pow. 0,0006 ha gdzie występuje grunt rolny RIVa pochodzenia mineralnego umorzono postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji rolnej, z uwagi na nie objęcie dyspozycją art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l.W odwołaniu [...] Sp. z o.o. zaskarżył tylko pkt I decyzji organu I instancji, w której odmówiono udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...]. Główny zarzut odwoławczy dotyczył błędnej wykładni w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. oraz przepisów przejściowych. Zdaniem skarżącego się położenie działki nr [...] na terenie wskazanym w Studium jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest tożsame z tezą, że działka nr [...] położona jest w "obszarze uzupełniania zabudowy". Studium zastępuje plan ogólny gminy, który nie został jeszcze uchwalony dla Gminy [...]. Inna interpretacja przepisów oznacza blokowanie procesów inwestycyjnych, co nie było zamiarem ustawodawcy. W odwołaniu wskazano, że kształt i powierzchnia działki nr [...] oraz działek sąsiednich wyklucza ich dalsze użytkowanie rolnicze, gdyż jest to obszar typowy dla współczesnej zabudowy mieszkaniowej. Do zarzutu głównego dołączone zostały powiązane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 §1, art. 77 § 1, art. 80, art. 16 w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. W dniu 3 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego dokonał konkretyzacji odwołania poprzez wskazanie, że żąda uchylenia decyzji organu I instancji i wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu ornego klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha, ewentualnie uchylenia decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.Rozpoznając odwołanie Kolegium wyjaśniło, że nie podejmuje działań z urzędu, lecz tylko na skutek wniesionego odwołania od decyzji. Ponieważ odwołanie zostało złożone tylko od puntu 1 sentencji decyzji organu I instancji, dlatego Kolegium orzekało tylko w zakresie odmowy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu ornego klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha. W pozostałym zakresie decyzja Starosty [...] stała się ostateczna.Dalej wskazano, że działka nr [...] stanowi własność skarżącego, co zostało ujawnione w księdze wieczystej nr [...] Z akt sprawy wynika, że pierwsza korespondencja w przedmiotowej sprawie została doręczona Spółce [...] Sp. z o.o. w dniu 30 czerwca 2023 r. (wystąpienie Starosty do Burmistrza [...]). Również dalsze pisma były doręczane skarżącemu, w tym zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i przeglądania akt sprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 51/24, rozstrzygnął, że decyzja Burmistrza [...] z 6 kwietnia 2011 r. znak [...], wydana z naruszeniem prawa, nie spowodowała zmiany przeznaczenia działki nr [...] i innych działek jako gruntu rolnego. Kolegium przypomniało, że w decyzji Burmistrza [...] z 6 kwietnia 2011 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z garażami na działkach oznaczonych obecnie jako: [...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...].Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IlIa, Illb, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Wedle danych zawartych w operacie ewidencji grantów i budynków oraz na mapie glebowo-rolniczej, w granicach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. mapy 2, obręb [...], znajduje się użytek rolny - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,3582 ha z zamiarem przeznaczenia pod budowę domów jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.). Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu od 24 września 2023 r.).Przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. został zmieniony przez art. 14 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 2023r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) zmieniającej u.o.g.r.l. z dniem 24 września 2023 r. Wprowadzone zmiany oznaczają, że użytki rolne klas I-III w celu zmiany ich przeznaczenia wymagają uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Od 24 września 2023r. istnieje także drugi sposób odrolnienia gruntów - polega on na wyznaczeniu obszaru uzupełnienia zabudowy w planie ogólnym gminy (art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2023 r. poz. 1688).Zmiany w u.o.g.r.l. wynikają z art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Kolegium uwzględniło, że na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy z 27 marca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), zmieniona została także treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji stanowił, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzclmi każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części).W odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzemieniu), brak jest przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej. Zasadniczo więc należałoby zastosować przepis art. 7 ust. 2 i ust. 2a w brzmieniu znowelizowanym. Zasada bezpośredniego działania nowego prawa oznacza, że orzekające w sprawie organy uwzględniają stan faktyczny i prawny obowiązujący w chwili wydawania rozstrzygnięcia. Źródłem tej zasady jest w szczególności zasada legalizmu, mająca oparcie nie tylko w art. 6 i 7 k.p.a., ale przede wszystkim w art. 7 Konstytucji RP.W świetle tej zasady, skoro w odniesieniu do przepisu zmieniającego art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie wprowadzono przepisu w sposób szczególny regulującego kwestie międzyczasowe, nowe brzmienie tego przepisu stosuje się do spraw rozstrzyganych po wejściu w życie nowelizacji lipcowej, czyli począwszy od 24 września 2023 r. Konkluzja o braku takiej szczególnej regulacji międzyczasowej jest w ocenie Kolegium tym bardziej oczywista, jeżeli zważy się, że w odniesieniu do niektórych przepisów u.o.g.r.l. zmienianych ustawą nowelizującą przewidziano ich późniejsze wejście w życie (zob. art. 78 pkt 2 ustawy nowelizującej). Co więcej, zasady tej nie zmodyfikowano przy okazji kolejnych nowelizacji art. 78 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, przeprowadzonych ustawami z 27 listopada 2024 r. oraz z dnia 4 kwietnia 2025r. Przywołane wyżej argumenty natury językowej oraz systemowej wspierają również zdaniem Kolegium argumenty natury celowościowej. Otóż jednym z podstawowych celów ustawy nowelizującej było ograniczenie niekontrolowanego rozlewania się zabudowy, w tym zwłaszcza na grunty rolnicze klasy I-III (zob. druk sejmowy nr 3097, IX kadencja, s. 50). Jednym ze źródeł takiego negatywnego zjawiska był właśnie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zmiana art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. skutkuje tym, że zabudowa na tych chronionych prawnie gruntach najwyższej klasy bonitacyjnej została uzależniona od rozstrzygnięcia rady gminy dokonanego w akcie prawa miejscowego, tj. objęcia tych gruntów obszarem uzupełnienia zabudowy. W ten sposób zachowano również spójność z ogólną zasadą wyrażoną w art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którą przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czyli również na mocy uchwały rady gminy.Konkludując w ocenie Kolegium, zasadnie organ I instancji uznał w niniejszej sprawie, że wobec braku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolne dla gruntu klasy III, objętego zamiarem inwestycyjnym - nie jest na obecnym etapie możliwa realizacja inwestycji wykluczającej rolne przeznaczenie tego terenu. Nie ma też aktualnie możliwości realizacji tej inwestycji na podstawie wyjątku uregulowanego w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed nowelizacji, skoro przepis ten już nie obowiązuje.Kolegium zauważyło, że przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wymaga ustalenia przez organ uzgadniający, czy teren inwestycji położony jest "na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje wprost pojęcia "obszaru uzupełnienia zabudowy". W art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a tej ustawy jest mowa o tym, że w przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, walorów przyrodniczych przestrzeni, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy. Uzupełnienie zabudowy powinno zatem zmierzać do koncentracji zabudowy, jej scalenia, a nie prowadzić do rozproszenia. Stosownie do art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie ogólnym można określić obszary uzupełnienia zabudowy. Art. 13m ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego sposób wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy. Uwzględnić trzeba, że at. 13a i 13 m ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały dodane tą samą nowelą, która zmieniła brzmienie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l.W ocenie organu II instancji zasadnie więc Starosta [...] uznał, że art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. odsyła do normatywnego pojęcia obszaru uzupełniania zabudowy, a ten co do zasady określany może być w treści planu ogólnego, który nie został jeszcze uchwalony dla Gminy [...].Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu odwołania w zakresie naruszenia art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 64 ust. 2 ww. ustawy, do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy. Kolegium wskazało jednak, że przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie odnosi się wprost do planu ogólnego gminy, a do obszaru uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium już w świetle wykładni językowej na gruncie niniejszej sprawy nie istnieje możliwość uwzględnienia postanowień Studium. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r., studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Wskazać wypada jednak, że wśród elementów uwzględnianych i określanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r.) ustawodawca nie wskazał "obszarów uzupełnienia zabudowy". Pojęcie "obszarów uzupełnienia zabudowy" zostało wprowadzone ww. nowelizacją z 7 lipca 2023 r. Sposób wyznaczenia tych obszarów uregulowany został rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 maja 2024 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy w planie ogólnym gminy (Dz. U. poz. 729). W rezultacie brak jest podstaw, by traktować wskazany przez skarżącego, określony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" jako "obszar uzupełnienia zabudowy" w rozumieniu art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Sprzeciwia się temu zakaz wykładni synonimicznej, zgodnie z którym różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia.Na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. uzyskał nowe brzmienie. Kolegium stanęło na stanowisku, że z dniem 24 września 2023 r. należy stosować art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu nadanym przez art. 14 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej, który stanowi, że: "Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". W ocenie Kolegium oznaczało to, że od 24 września 2023 r. wyjątek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. będzie mógł zostać zastosowany dopiero po wejściu w życie planu ogólnego, który wyznaczy obszar uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Do tego czasu przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III na cele nierolnicze będzie mogło nastąpić tylko w planie miejscowym (za zgodą właściwego ministra ds. rozwoju wsi).[...] sp. z o.o. z siedzibą w P. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając wydaną w sprawie decyzję Kolegium w całości. W skardze zarzucono naruszenieI. naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 75 § 1 i art. 80, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez:1. faktyczne nadanie wcześniejszym decyzjom wydanym w sprawie wyłączenia nieruchomości z produkcji rolnej charakteru wiążącego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji organu II instancji, mimo że zapadły one w odmiennym stanie prawnym i faktycznym, co prowadzi do bezpodstawnego rozszerzenia reguły powagi rzeczy osądzonej;2. pominiecie zmiany stanu prawnego nieruchomości, w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, w której ustawodawca wprowadził nowa podstawę prawna do wyłączenia Nieruchomości z produkcji rolnej;3. pominięcie zmiany stanu faktycznego nieruchomości, w wyniku przyjęcia przez Radę Miasta i Gminy [...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] wraz ze zmianą obejmującą grunty miejscowości [...] oraz część [...] i [...] na zachód od trasy [...] gmina [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta i Gminy w [...] Nr [...] z dnia 27 listopada 2024r., w którym nieruchomość oznaczona jest jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;4. niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie w ocenie dowodów decyzji o warunkach zabudowy z 6 kwietnia 2011 r., znak: [...], która to decyzja pozostaje w obrocie, mimo (stwierdzonego) wydania jej z naruszeniem prawa, bowiem ze względu na upływ czasu nie może ona zostać uchylona; nadal wywołuje skutki prawne oraz pominięcie dokumentu w postaci zaświadczenia potwierdzającego przeznaczenie Nieruchomości na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w Studium;II. naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l w zw. z art. 14 ust. 2 lit. a i art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 ze zm. - dalej ustawa nowelizująca) poprzez błędną wykładnię (właściwie brak zastosowania) art. 64 ust. 2 ustawy nowelizującej. Uzasadniając ten zarzut skarżący wskazał na treść art. 64 ust. 2 i art. 14 ust. 2 lit. a ustawy nowelizującej. Mając powyższe na uwadze skarżący podniósł, że organy I i II instancji były zobowiązane do zastosowania art. 64 ust. 2 ustawy nowelizującej i załatwienia sprawy na podstawie m.in. zapisów obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego zastosowana przez organy orzekające w sprawie wykładania art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w zw. z art. 14 ust. 2 i art. 64 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, godzi w zasadę racjonalności prawodawcy, który przywołane przepisy wprowadził tym samym aktem prawnym oraz stanowi bezpodstawne i bezprawne ograniczenie praw jednostki.Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Starostę. Ewentualnie, jeżeli Sąd uzna za zasadne jedynie zarzuty pkt II petitum (naruszenie prawa materialnego) i uzna to za uzasadnione okolicznościami sprawy, skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty do załatwienia sprawy w sposób przez Sąd określony. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - a także uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.Tak rozpoznawana skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną w części decyzję Starosty [...] z dnia 29 września 2025 r., w której odmówiono udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,0659 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...], a także umorzono postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego - grunty orne klasy IV a o powierzchni 0,0006 ha wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...].Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się głównie do ustalenia czy organy dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać na wstępie należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo wypełniły obowiązki wynikające z treści: art. 75 § 1 i art. 80, art. 7 i art. 77 § 1 dokonując czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy rozpoznały sprawę w zakresie, który należał do ich kompetencji, gdyż dokonały czynności zmierzających do ustalenia, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o odmowie wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji użytku rolnego oznaczonego w ewidencji gruntów jako RIIIb, o powierzchni 0,0659 ha wytworzonego z gleb pochodzenia mineralnego, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], ark. mapy 2, obręb [...], gmina [...]. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które skonstruowane zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.W ocenie Sądu, organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów rolnych i leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Takie sformułowanie przepisu oznacza, że decyzja o zezwoleniu na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji może dotyczyć tylko gruntów "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne".W świetle art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez "przeznaczenie gruntów na cel nierolnicze i nieleśne" rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Ustalenie innego sposobu użytkowania niż rolniczy (w rozpoznawanej sprawie przeznaczenie terenu pod zabudowę jednorodzinną) oznacza w istocie ustalenie innego sposobu zagospodarowania terenu, które należy do zadań własnych gminy i następuje na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niewątpliwie art. 11 u.o.g.r.l. należy interpretować łącznie z art. 7 tej ustawy, aby ustalić z jakiego aktu lub zdarzenia prawnego wynika skuteczne przeznaczenie gruntu (w rozstrzyganej sprawie klasy IIIb na cele nierolnicze). Jak bowiem zostało wcześniej wskazane, wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej jest następstwem wcześniejszego przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze.Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a art.Zgodnie z 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w brzmieniu od 24 września 2023 r.) nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle całokształtu regulacji zawartej w ustawie u.o.g.r.l. ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczenie ich na cele nierolnicze (nieleśne) - jako wyjątek od zasady (zob.: np. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 2360/23). Natomiast przepisy ustanawiające wyjątek od zasady należy interpretować ściśle (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3832/19). Niewątpliwie w ocenie Sądu rozstrzygającego sprawę, taki charakter ma art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., którego błędną wykładnię w zw. z art. 14 pkt 2 lit. a i art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. zarzucił organom skarżący.Treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. została zmieniona na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy z 27 marca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688).Przepis art. 14 pkt 2 lit. a ustawy z 2023 r., zgodnie z jej art. 78, wszedł w życie z dniem 24 września 2023 r. Ustawodawca w odniesieniu do tego przepisu nie przewidział ani wprowadzenia normy międzyczasowej, ani innego terminu wejścia w życie, niż począwszy od 24 września 2023 r.Jak wskazał NSA w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06 gdy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów międzyczasowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie nie tylko do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, ale również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej po wejściu w życie nowej ustawy.Zdaniem Sądu w składzie orzekającym ustawodawca w sposób celowy zastosował zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Jak słusznie wskazał organ II instancji już w uzasadnieniu projektu przy wprowadzaniu zmian w ustawie z 2023 r., w części obejmującej regulację dotyczącą przepisów związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych (druk nr 3097 Sejmu IX kadencji, pkt 13) wskazano, że celem zmian było "ograniczenie rozlewania się zabudowy na inne tereny, w tym grunty rolnicze klas I - III". Ustawodawca w noweli z 2023 r. uwzględnił potrzebę szczególnej ochrony tych gruntów rolnych. Wskazał na rolę, jaką pełnić będzie obszar uzupełniania zabudowy, a także sposób jego wyznaczania, który uniemożliwi wyznaczanie nadmiernych powierzchni, zrezygnowano z dotychczasowych zapisów dotyczących wyznaczania obszaru zwartej zabudowy oraz konieczności uzyskiwania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne, jeśli będą one położone na obszarze uzupełnienia zabudowy.Przyjąć zatem należy za SKO, że takiemu zabiegowi, zachowując spójność rozwiązań i uwzględniając potrzebę szczególnej ochrony gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, nawiązano w pełni do regulacji zawartej w art. 7 ust. 1 u.g.r.l., który nie został znowelizowany, zgodnie z którym przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2 (w tym gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III), dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Zgodnie natomiast z art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie ogólnym można określić obszary uzupełnienia zabudowy. Art. 13m ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego sposób wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy. Jak wynika z powyższego, obszary uzupełnienia zabudowy mogą być określone tylko w uchwalonym przez radę gminy planie ogólnym (art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. a u.p.z.p.).W ocenie Sądu, zatem do chwili uchwalenia w danej gminie planu ogólnego i określenia w nim obszarów uzupełnienia zabudowy skorzystanie z możliwości zmiany przeznaczenia gruntu rolnego w trybie art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma zastosowania.Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na fakt, że w sprawie nie został uchwalony przez Radę Miasta i Gminy [...] plan ogólny, to nie można przyjąć, jak chce tego skarżąca, że przyjęte kierunki rozwoju w studium uwarunkowań i ukształtowania terenu określone uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia 27 listopada 2024 r. stanowią dla danego terenu zabudowę uzupełniającą.Pomimo, że art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi, że do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, to jednak nie można zgodzić się ze skarżącą, że przyjęte w studium uwarunkowań i ukształtowania terenu określone uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia 27 listopada 2024 r. kierunki rozwoju jako " tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" są tożsame z "obszarem uzupełnienia zabudowy". W procesie interpretacji przepisów prawa przyjmuje się założenie racjonalności działań prawodawcy. Intencje jakimi kierował się ustawodawca przy wprowadzeniu zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było wprowadzenie w miejsce studium uwarunkowań i ukształtowania terenu, które stanowią jedynie wewnętrzny akt strategii przestrzennej gminy, planów ogólnych, w tym " obszarów uzupełnienia zabudowy" które jako przepisy prawa miejscowego są powszechnie obowiązujące i stanowią podstawę do wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, że do czasu uchwalenia planu ogólnego przepisy przejściowe nakazują stosować zapisy studium tam, gdzie mówi się o planie ogólnym, nie oznacza to jednak, że "kierunki" ze studium stają się "obszarem uzupełnienia zabudowy". W przeciwieństwie bowiem do ogólnych zapisów studium, "obszar uzupełnienia zabudowy" jest to teren, którego kryteria wyznaczania przez gminę w planie ogólnym, określone są ściśle przez przepisy prawa.W ocenie Sądu zatem, art. 64 ust. 2 u.o.g.r.l. nakazuje zastępować plan ogólny studium, tylko w zakresie w jakim dany przepis odwołuje się do planu ogólnego. Nie oznacza to automatycznie, że każdy teren przeznaczony w studium pod zabudowę staje się obszarem uzupełnienia zabudowy w rozumieniu nowych przepisów. Jest to bowiem przepis przejściowy dotyczący funkcjonowania systemu planowania, a nie zmieniający zasady ochrony gruntów rolnych.Podsumowując więc dotychczasowe rozważania, odnośnie art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów i leśnych i jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, a także w związku z koniecznością lepszej ochrony gruntów rolnych i leśnych, uznać należało, że dokonana przez organ administracji publicznej wykładnia tego przepisu zawarta w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.W konsekwencji powyższego Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, co do pominięcia w sprawie zmiany stanu faktycznego nieruchomości, w wyniku przyjęcia przez Radę Miasta i Gminy [...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] z dnia 27 listopada 2024r., w którym nieruchomość skarżącej oznaczona jest jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Sądu z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika związanie organu postanowieniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego. Samo wskazanie w studium kierunku zabudowy jednorodzinnej nie oznacza, że nastąpiło przeznaczenie gruntu klasy IIIb na cele nierolnicze w rozumieniu art. 7. u.o.g.r.l.Sąd nie podzielił również zarzutu skargi odnośnie braku uwzględnienia w rozstrzyganiu sprawy przez organy, decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 6 kwietnia 2011 r. o ustaleniu m.in. dla przedmiotowej działki warunków zabudowy.Sąd w pełni natomiast podzielił stanowisko organów, że przedmiotowa decyzja nie rozstrzyga kwestii przeznaczenia gruntu, bowiem go nie zmienia. Przedmiotowa decyzja wskazuje jedynie czy na danym terenie uwzględniając jego aktualne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana inwestycja ( zob.: wyrok WSA sygn. akt. IISA/Go z 21.06.2018 r. dostępny w CBOSA). Decyzję o zezwoleniu na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej uzyskuje się w przypadku braku planu miejscowego po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, a przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wszystkie te procedury tworzą spójny system organizacji procesu inwestycyjnego przy uwzględnieniu konieczności ochrony różnych wartości, w szczególności ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wskazać należy, że związanie organu decyzją ostateczną odnosi się nie tylko do faktu jej wydania, ale również jej treści, a te okoliczności nie pozwalają na uznanie, że na mocy tej decyzji powstał stan faktyczny i prawny pozwalający na pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Powoływanie się przez skarżącą na decyzję o warunkach zabudowy, która została wydana na podstawie uprzednio funkcjonujących przepisów prawa, w żadnym zakresie nie doprowadziło do zmiany przeznaczenia gruntu. Funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy z 6 kwietnia 2011 r., znak: [...], która to decyzja pozostaje w obrocie, mimo wydania jej z naruszeniem prawa (ze względu na upływ czasu nie może ona zostać uchylona), nie usunęła w żaden sposób obowiązku ustawowego tj. konieczności wyczerpania najpierw procedury przeznaczenia (brak uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych kl. IIIb), a dopiero po jej pozytywnym zakończeniu, możliwości uruchomienia procedury wyłączenia z produkcji rolnej. Wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle art. 11 u.o.g.r.l. nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy przywołanej ustawy.W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane było również, że dla obszaru, na którym znajduje się działka skarżącej nie został uchwalonym plan miejscowy, który przeznaczałby te działki na cele nierolnicze i nieleśne, i teren nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Podsumowując, w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co oznacza, że sposób interpretacji, i zastosowanie norm prawnych przez organy administracyjne było poprawne, i nie można było stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącej, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji zobowiązany był na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić skargę.. skargę oddalić skargę.