sygn. II SA/Bk 87/26 28 maja 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Wyrok - II SA/Bk 87/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 28 maja 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/BK 1537/25 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 408.81/F25/7/2025 w przedmiocie wydania zaOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/BK 1537/25 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 408.81/F25/7/2025 w przedmiocie wydania za
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 28 maja 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący Barbara Romanczuk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/BK 1537/25 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 408.81/F25/7/2025 w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę.

UZASADNIENIE
W dniu 5 lutego 2026 r. J.B. wniósł do sądu administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (dalej: "WSA w Białymstoku") z 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1537/25. Wyrokiem tym oddalono skargę J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: "SKO") z 30 czerwca 2025 r. nr 408.81/F25/7/2025 w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie T.T. 12 sztuk jego zwierząt oraz informacji o przyczynach odmowy ich wydania.Wyrok powyższy stał się prawomocny od dnia 10 stycznia 2026 r. (k. 47 akt II SA/Bk 1537/25).W skardze o wznowienie ww. postępowania skarżący podał, że podstawę prawną wznowienia stanowi:1) Art. 271 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), bowiem wskutek naruszenia przez sąd przepisów regulujących prawo do jawnej rozprawy oraz prawo do uzupełnienia skargi na piśmie (jako alternatywa do ustnego uzupełnienia skargi) niepełnosprawny intelektualnie skarżący (fakt znany sądowi z urzędu) został pozbawiony w całości możności obrony swych praw przez przedstawienie na rozprawie dowodów usuniętych przez organ I Instancji z akt sprawy oraz prawidłowego wskazania podstawy faktycznej i prawnej.2) Art. 273 § 2 p.p.s.a., bowiem po wniesieniu skargi skarżący wykrył fakt usunięcia z akt sprawy I instancji dokumentów niezbędnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści oraz wszedł w posiadanie nowego dowodu, tj.a) braku w aktach wniosku Burmistrza Sokółki (dalej: "Burmistrz") z 11 kwietnia 2025 r. znak: GR.K.6140.8.2021.JM o wydanie wykładni wyroku Sądu Rejowego w S. II Wydziału Karnego sygn. akt [...] z którego wynika zarówno data upływu z mocy ustawy okresu czasowego odebrania zwierząt oraz przyczyny uniemożliwiające wydanie zwierząt - co przesądzało o zasadności żądania zaświadczenia;b) braku w aktach postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] maja 2025 r. sygn. akt [...] ([...]), z którego wynika, że przed wydaniem żądanego zaświadczenia Burmistrz powinien był dokonać wykładni decyzji administracyjnej, a tym samym wydanie zaświadczenia nie było uzależnione od wykładni wyroku karnego;c) otrzymanego wezwania Burmistrza z dnia 2 października 2025 r. znak GR.K.6140.8.2021.JM do odebrania zwierząt w dniu 5 listopada 2025 r. o godz. 9:00 z gospodarstwa zastępczego, na okoliczność, że Burmistrz wiedział z urzędu kiedy się kończy okres czasowego odebrania zwierząt, a odmowa wydania zaświadczenia była "grą na zwłokę"Wykazując zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania, skarżący wskazał, że o podstawie wznowienia dowiedział się z chwilą doręczenia mu sentencji wyroku w sprawie II SA/Bk 1537/25, tj. 20 listopada 2025 r. Ustawowy trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upływa zatem w dniu 20 lutego 2026 r.Skarżący wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę oraz o uchylenie wyroku zapadłego w sprawie II SA/Bk 1537/25 oraz poprzedzających go postanowień organów obu instancji, a także o dopuszczenie dowodu z dołączonych dokumentów oraz sprowadzenie na rozprawę kompletnych akt Burmistrza nr GR.K.6140.8.2021.JM.W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że decyzją z 12 sierpnia 2021 r. nr GR.K.6140.8.2021.JM Burmistrz orzekł o czasowym odebraniu zwierząt, które to odebranie nastąpiło w dniu 29 lipca 2021 r. Utrzymując tą decyzję w mocy SKO wskazało, że zwierzęta odebrano na czas niezbędny do zakończenia postępowania karnego. Decyzja taka wygasa z mocy ustawy i tym samym nie zachodzi podstawa do wydawania decyzji wygaszającej. Tym samym organ winien wiedzieć z urzędu kiedy taka decyzja wygasa z mocy ustawy i ma obowiązek potwierdzić ten fakt prawotwórczy zaświadczeniem.Przez analogię prawną mają tu bowiem zastosowanie przepisy regulujące kwestię stwierdzenia ostateczności decyzji. Skarżący wskazał, że klauzula stwierdzająca ostateczność decyzji (pieczęć z podpisem urzędnika) pełni funkcję zaświadczenia potwierdzającego stan prawny. Jest to dokument urzędowy, a nadanie takiej klauzuli często wymaga wniesienia opłaty skarbowej, podobnie jak wydanie zaświadczenia. Oprócz pieczęci, strona może wystąpić bowiem o wydanie zaświadczenia (na podstawie art. 217 k.p.a.), że decyzja jest ostateczna. Z tego powodu skarga była oczywiście zasadna, a jej skuteczność była uzależniona m.in. od wykazania, że stwierdzenie daty wygaśnięcia decyzji o czasowym odebraniu zwierząt, nie wymaga żadnego postępowania wyjaśniającego. Podstawę prawną takiego postępowania stanowiłby bowiem art. 162 k.p.a., który w zgodnej opinii organów i sądu nie miał zastosowania.W ocenie skarżącego nie zachodziły też powody odmowy wydania zaświadczenia o przyczynie odmowy wydania zwierząt, mimo zakończenia postępowania karnego. Tu również przed złożeniem wniosku o zaświadczenie organ zgromadził stosowne dokumenty i na ich podstawie wystąpił w dniu 11 kwietnia 2025 r. z wnioskiem do sądu karnego o wykładnię wyroku. Jak wynika z postanowienia sądu karnego, nie zachodziła potrzeba takiej wykładni, a co najwyżej wykładni decyzji administracyjnej. Do tego czasu należało ewentualnie zawiesić postępowanie o wydanie zaświadczenia.Przed datą zaplanowanego posiedzenia niejawnego WSA w tej sprawie, miało dojść (w dniu 5 listopada 2025 r.) do odebrania z gospodarstwa zastępczego zwierząt przez skarżącego z mocy wezwania Burmistrza datowanego na 2 października 2025 r. Tym samym na datę wydawania wyroku (6 listopada 2025 r.) powinno być wydane zaświadczenie potwierdzającego fakt wygaśnięcia decyzji o czasowym odebraniu zwierząt.Mając powyższe na uwadze skarżący uznał, że zachodzą podstawy do wznowienia ww. postępowania sądowoadministracyjnego.W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego, SKO wniosło o jej oddalenie, bowiem nie doszło do wystąpienia wskazanych przez skarżącego przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania sądowego, przy uwzględnieniu ustawowych podstaw wznowienia postępowania z art. 271 pkt 1 i 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a., bowiem niniejsza skarga o wznowienie postępowania dotyczy sprawy, której przedmiotem była skarga na postanowienie, o którym mowa w art. 119 pkt 4 p.p.s.a. a więc sprawy rozpoznanej w trybie uproszczonym. Wedle zaś art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (podobnie: WSA w Lublinie w wyroku z 27 maja 2025 r., II SAB/Lu 6/25, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").Jak stanowi art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII (Wznowienie postępowania) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Nie budzi wątpliwości sądu, że wyrok WSA w Białymstoku z 6 listopada 2025 r., kończący postępowanie sądowoadministraycjne w sprawie sygn. akt II SA/Bk 1537/25, którego wznowienia domaga się skarżący, jest prawomocny od dnia 10 stycznia 2026 r. (k. 47 akt II SA/Bk 1537/25). Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia (przesłanek wznowienia). W tym względzie p.p.s.a. formułuje: dwie przesłanki nieważności (art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), niezgodność z Konstytucją, ustawą lub prawem międzynarodowym oraz możliwość wznowienie postępowania ze względu na rozstrzygnięcie organu międzynarodowego lub orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 272 § 1 - § 4 p.p.s.a.) oraz cztery przesłanki restytucyjne (art. 273 § 1 - § 3 oraz art. 274 p.p.s.a.).W skardze o wznowienie postępowania, skarżący powołał:- art. 271 pkt 1 p.p.s.a. wedle którego można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe; w tym względzie skarżący wskazał, że wskutek naruszenia przez sąd przepisów regulujących prawo do jawnej rozprawy oraz do uzupełnienia skargi, został on pozbawiony w całości możności obrony swych praw (m.in. przez przedstawienie na rozprawie dowodów usuniętych przez organ I Instancji z akt sprawy);- art. 273 § 2 p.p.s.a. stanowiący, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu; wskazując w tym względzie, że po wniesieniu skargi skarżący wykrył fakt usunięcia z akt organu I instancji dokumentów niezbędnych do wydania zaświadczenia, tj. wniosku Burmistrza z 11 kwietnia 2025 r. o wykładnię wyroku Sądu Rejowego w S. II Wydziału Karnego sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] maja 2025 r. sygn. akt [...] ([...]), a ponadto wszedł w posiadanie nowego dowodu tj. otrzymał od Burmistrza wezwanie z 2 października 2025 r. do odebrania w dniu 5 listopada 2025 r. o godz. 9:00 zwierząt z gospodarstwa zastępczego.Mając zaś na uwadze art. 277 p.p.s.a., wedle którego skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy; sąd stwierdził, że termin ten został zachowany, bowiem skarżącemu (powołującemu się w niniejszej skardze o wznowienie m.in. na pozbawienie go możności działania) odpis sentencji wyroku WSA w Białymstoku z 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1537/25 doręczono 20 listopada 2025 r. (k. 33 akt II SA/Bk 1537/25), co oznacza, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona do sądu 5 lutego 2026 r., została złożona w terminie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. W związku zaś z faktem, że ww. wyrok uprawomocnił się 10 stycznia 2026 r. w sprawie nie zaistniała także negatywna przesłanka wznowienia z art. 278 p.p.s.a.W wyniku zaś przeprowadzonego tzw. badania wstępnego, o którym mowa w art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd stwierdził, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, bowiem skarga została wniesiona w terminie oraz opiera się na ww. ustawowych podstawach wznowienia. W takiej zaś sytuacji sąd rozpoznał sprawę na nowo w granicach, jakie zakreślają podstawy wznowienia, na podstawie art. 282 § 1 p.p.s.a. W wyniku przeprowadzonej analizy sąd doszedł zaś do wniosku, że powołane przez skarżącego podstawy wznowienia postepowania nie zachodzą.W odniesieniu do przesłanki z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. (pozbawienie skarżącego możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa) zauważyć bowiem należy, że w orzecznictwie NSA podkreśla się jednolicie, że o pozbawieniu strony możności działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania. W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Strona zostaje pozbawiona możności działania tylko wtedy, gdy znalazła się w takiej sytuacji, która uniemożliwiła, a nie tylko utrudniła lub ograniczyła popieranie przed sądem dochodzonych żądań. Samo zaś skorzystanie przez sąd z trybu posiedzenia niejawnego, nie pozbawia stron prawa do sądu i nie uzasadnia wznowienia postępowania. Zapewnienie możliwości dochodzenia ochrony swoich praw w postępowaniu sądowo administracyjnym ma miejsce również jeśli stronie zagwarantowano możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia niejawnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r. I OSK 1652/21, CBOSA).Wskutek analizy akt postępowania II SA/Bk 1537/25, sąd zauważa, że po pierwsze skarga, jako złożona na postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w trybie art. 217 i nast. k.p.a., na mocy zarządzenia sędziego z 24 września 2025 r. została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć sąd zaliczyć postanowienie kontrolowane w ww. sprawie, tj. dotyczące odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie T.T. 12 sztuk zwierząt odebranych skarżącemu oraz informacji o przyczynach odmowy wydania tych zwierząt. Jak stanowi przy tym art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Po drugie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z 24 września 2025 r. termin posiedzenia niejawnego w trybie uproszczonym został wyznaczony na 6 listopada 2025 r., o którym to terminie skarżący został zawiadomiony 1 października 2025 r. (k. 14 akt II SA/Bk 1537/25).Po trzecie zaś, w okresie, który upłynął od chwili zawiadomienia skarżącego o terminie posiedzenia niejawnego (1 października 2025 r.), do terminu tego posiedzenia (6 listopada 2025 r.), skarżący nie złożył do akt żadnego pisma, oświadczenia, czy dokumentów wskazujących na fakt, że z akt organu I instancji zostały usunięte jakiekolwiek dokumenty niezbędne do wydania zaświadczenia (w tym te wymienione w pkt II ppkt 2 lit. a. i b. skargi o wznowienie) lub, aby skarżący wszedł w posiadanie dodatkowych dokumentów (tj. wezwanie Burmistrza z 2 października 2025 r. do odebrania w dniu 5 listopada 2025 r. o godz. 9:00 zwierząt z gospodarstwa zastępczego). Wbrew twierdzeniom skargi o wznowienie postępowania, w ww. okresie skarżący miał możliwość działania, w tym powoływania nowych twierdzeń i dowodów oraz zajęcia stanowiska w sprawie, jednakże tego zaniechał. Zamiast tego skarżący dnia 28 października 2025 r. wysłał na dwa adresy e-mail sądu (pracownika Wydziału Informacji Sądowej oraz Wydziału II) skierowane do sądu wezwanie do rozpoznania przez terminem posiedzenia niejawnego wniosku o zakreślenie terminu na uzupełnieni skargi, załączając do niego kopię pisma Prokuratora Generalnego z 24 lipca 2025 r. skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zajęcia stanowiska w sprawie SK 28/23 (nadesłanego na adres adwokata P.K. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w S.) oraz uchwałę Sejmu RP z 6 marca 2024 r. w sprawie usunięcia skutków kryzysu konstytucyjnego lat 2015-2023 w kontekście działalności Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto pismem procesowym z 29 października 2025 r. skarżący zwrócił się do sądu z wezwaniem do wydania zarządzenia lub postanowienia przygotowującego posiedzenie niejawne, nadmieniając w nim m.in., że wniosek Burmistrza o wykładnię wyroku sądu karnego w sprawie [...], co do okresu przechowywania odebranych zwierząt, został oddalony. Zajął w nim także stanowisko w sprawie, wskazując, że nie została ona dostatecznie wyjaśniona. Dnia 5 listopada 2025 r. skarżący zaś osobiście dokonał wglądu do akt sprawy.Biorąc pod uwagę zarówno okoliczność skierowania sprawy II SA/Bk 1537/25 do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, jak i dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy, wskazującą na przebieg tego postępowania, sąd rozpoznający niniejszą skargę o wznowienie postepowania, nie doszukał się nieprawidłowości, w szczególności zaś naruszenia przez sąd przepisów prawa, skutkiem czego mogłoby być pozbawienie skarżącego możności działania. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zapewniono mu udział w postępowaniu, doręczono odpis odpowiedzi na skargę wraz ze stosownym pouczeniem m.in. o warunkach wnoszenia pism, poinformowano o terminie posiedzenia niejawnego, jednocześnie pouczając m.in. o treści art. 141 § 2 p.p.s.a., udostępniono mu akta sprawy dnia 5 listopada 2025 r. a także doręczono odpis sentencji wyroku z 6 listopada 2025 r., a następnie odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżącego. W szczególności zaś sąd nie naruszył prawa skarżącego do jawnej rozprawy, bowiem zastosował art. 119 pkt 3 p.p.s.a., do czego posiadał ustawowe uprawnienie. W orzecznictwie wskazuje się, że rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym we wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. okolicznościach nie jest uzależnione od woli skarżącego. Nawet więc złożenie przez skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. m.in. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., III FSK 2403/21, CBOSA). W przypadku wyznaczenia posiedzenia niejawnego wystarczającą gwarancją zachowania prawa do wysłuchania jest możliwość ustosunkowania się na piśmie wobec stanowiska zawartego w obligatoryjnej odpowiedzi na skargę, ewentualnie dalszych wzajemnie kierowanych pism stron. Zatem okoliczność, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie oznacza automatycznie, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw, w tym poprzez replikę względem nowej, istotnej dla sprawy argumentacji strony przeciwnej. Rzeczą sądu jest takie zorganizowanie postępowania, aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić, gdyż dopiero wówczas sąd powinien przystąpić do wyrokowania w sprawie (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2025 r., II GSK 133/22). Zaznaczyć także trzeba, że sąd rozpoznający sprawę w tym trybie nie pomija stanowiska strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty organu, podlegają rozpoznaniu w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę, a sprawa po wnikliwej analizie jest rozstrzygana przez sąd w składzie trzech sędziów (por. wyrok NSA z 12 marca 2025 r., II OSK 1971/22, CBOSA).Odnosząc się z kolei do drugiej z powołanych przez skarżącego podstaw wznowienia (art. 273 § 2 p.p.s.a. - późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu), sąd zauważa, że przesłankę tą należy rozumieć w ten sposób, że okoliczności i dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one jej znane (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., II OSK 1753/22, CBOSA). Również i ta przesłanka, w ocenie sądu, nie zaistniała w niniejszej sprawie.W tym względzie skarżący powołał się na wniosek Burmistrza z 11 kwietnia 2025 r. o wykładnię wyroku Sądu Rejowego w S. II Wydziału Karnego sygn. akt [...] oraz postanowienie Sądu Rejonowego w S. z [...] maja 2025 r. sygn. akt [...] ([...]), a także na wezwanie Burmistrza z 2 października 2025 r. do odebrania w dniu 5 listopada 2025 r. o godz. 9:00 zwierząt z gospodarstwa zastępczego. Zauważyć należy, że wszystkie powołane wyżej dokumenty datowane są przed 6 listopada 2025 r. (11 kwiecień 2025 r., 8 maj 2025 r. 5 listopad 2025 r.), co oznacza, że istniały one na etapie poprzedniego postępowania oraz były znane skarżącemu, który mógł powołać się na nie w tym postępowaniu - co też uczynił, powołując w treści pisma procesowego z 29 października 2025 r. postanowienie sądu karnego oddalające wniosek Burmistrza o wykładnię w sprawie [...]. Skoro skarżącemu znany był wówczas fakt oddalenia przez sąd karny ww. wniosku, można stwierdzić, że znana mu była także okoliczność złożenia tego wniosku przez Burmistrza. Jakkolwiek zaś sądowi nie jest znana data doręczenia skarżącemu wezwania Burmistrza z 2 października 2025 r. do odebrania zwierząt z gospodarstwa zastępczego, to jednak zważywszy na wyznaczoną nim datę odbioru zwierząt (5 listopada 2025 r. o godz. 9:00) uznać należy, że doręczono je skarżącemu przed tą datą, a tym samym i przed datą wyznaczonego na 6 listopada 2025 r. posiedzenia niejawnego w sprawie II SA/Bk 1537/25. Sam skarżący we wniosku o wznowienie nie wskazał zaś daty, w której dowiedział się o terminie odbioru zwierząt.Końcowo sąd zauważa, że nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania nakazuje interpretować przyczyny wznowienia postępowania w sposób ścisły. Istotą tej instytucji jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w celu zapewnienia zgodności z prawem wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł na mocy art. 282 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1537/25.Marek Leszczyński Barbara Romanczuk Marta Joanna Czubkowska. o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1537/25.Marek Leszczyński Barbara Romanczuk Marta Joanna Czubkowska