sygn. II SA/Kr 378/26 28 maja 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 378/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 28 maja 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.10.9.2025.MA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt zagosOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.10.9.2025.MA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt zagos
Data orzeczenia 28 maja 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Anna Kopeć
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.10.9.2025.MA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę skargę oddala.

UZASADNIENIE
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2026 r. znak WI-I.7840.10.9.2025.MA orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Oświęcimskiego z 27 sierpnia 2025 r., znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ, orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Oświęcimskiego z 30 stycznia 2023 r. Nr 36/23 znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ, orzekającej na rzecz Gminy C. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na inwestycję obejmującą budowę budowli: wieży widokowej, murków oporowych wraz z zagospodarowaniem terenu, małą architekturą, ścieżkami pieszo-rowerowymi, infrastrukturą techniczną, przebudową sieci elektroenergetycznej oraz przebudową i rozbiórką części istniejących zbiorników, lokalizacja inwestycji działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jednostka ewidencyjna [...], [...] - miasto, obręb ewidencyjny Nr [...], C. .Decyzja ta zapadłą w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Starosta Oświęcimski decyzją nr 36/23 z 30 stycznia 2023 r. znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Gminie C. pozwolenia na budowę dla powyżej wskazanego zamierzenia budowlanego. Wobec braku zaskarżenia w terminie ustawowo przyjętym stała się ona ostateczna z dniem 16 lutego 2023 r. Dnia 22 sierpnia 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek radcy prawnego M. J. reprezentującego M. M. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania.Jednocześnie wskazano, na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ I instancji pierwotnie uznając zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, wydał w dniu 4 września 2024 r. postanowienie znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ, którym wznowił postępowanie w sprawie zakończonej powyżej wskazanym pozwoleniem na budowę.Po wydaniu ww. postanowienia, w związku z uwagami inwestora wskazującymi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Analiza zebranego materiału dowodowego, skutkowała uznaniem przez Starostę Oświęcimskiego, że wnioskodawca przekroczył termin określony w art. 148 § 2 kpa. W związku z powyższym, w dniu 27 sierpnia 2025 r. organ I instancji wydał na podstawie art. 105 § 1 kpa, decyzję znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ, którą umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Oświęcimskiego z dnia 30.01.2023 r. W terminie wymaganym dla jego skuteczności odwołanie do Wojewody Małopolskiego złożył M. M. za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego M. J.. W złożonym środku zaskarżenia obszernie wyraża sprzeciw do stanowiska zawartego w ww. decyzji. Nie zgadza się z oceną skutkującą uznaniem, iż nie zachował on ustawowego terminu wynikającego z art. 148 § 2 kpa.Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie w pierwszej kolejności przytoczył przepisy prawa oraz orzecznictwo relewantne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy. Następnie przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazał, że uznał za konieczne uzupełnienie materiału dowodowego, co skutkowało skierowaniem do inwestora i pełnomocnika wnioskodawcy wezwań z 20 listopada 2025 r. o znakach: WI-I.7840.10.9.2025.MA. Pierwsze z nich skierowane do wnioskodawcy dotyczyło, dokładnego i szczegółowego udokumentowania jak i kiedy dowiedział się o decyzji Starosty Oświęcimskiego z 30 stycznia 2023 r. Nr 36/23 znak: WAB.6740.1.514.2022.IS/APJ. W związku z tym wnoszący odwołanie został wezwany, aby:- wskazać z imienia i nazwiska oraz danymi do korespondencji "znajomego", od którego powzięto wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę,- załączyć jako dowód oświadczenie tej osoby (znajomego) wskazujące w jakimdniu przekazał informację o wydanym pozwoleniu na budowę, bądź dostarczyć inne dowody w sposób jednoznaczny i wiarygodny pozwalające potwierdzić okoliczności,o których mowa powyżej.Natomiast drugie wezwanie zostało skierowane do inwestora, celem wyjaśnienia czy podczas spotkań (2 listopad 2023 r. lub 24 stycznia 2024 r.) mapa, która została pokazana Panu M. M. to zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu, a to wobec stwierdzenia, cyt.: "w trakcie jednego ze spotkań wnioskodawca miał możliwość dokonania wglądu w mapę, która przedstawiała planowaną inwestycję" zwrócono się również o wskazanie, czy podczas jednego ze spotkań, prócz wnioskodawcy i Burmistrza Gminy C. obecny był inny pracownik Gminy, a to wobec stwierdzenia, cyt.: "W trakcie tego spotkania wnioskodawca przeszedł do innego pomieszczenia z Burmistrzem oraz innym Panem, który też brał udział w dyskusji (prawdopodobnie był to kierownik wydziału), a jeśli tak to o wskazanie czy przy tym pracowniku udzielona została informacja o wydanym pozwoleniu na budowę i ewentualnie załączenie jako dowód oświadczenie tej osoby wskazujące, że podczas jednego ze spotkań był świadkiem jak Burmistrz informuje o wydanym pozwoleniu na budowę.Burmistrz Gminy C. na ww. wezwanie odpowiedział pismem z 25 listopada 2025 r. znak: IN.701.11.2025, w którym to wyjaśnił, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w oświadczeniu z 7 października 2024 r. Wskazał w nim także, że spotkania odbyły się po uzyskaniu pozwolenia na budowę w trakcie trwającej realizacji inwestycji, a materiałami jakimi dysponował (Gmina C. ) była dokumentacja projektowa, projekt zagospodarowania wraz z pozwoleniem na budowę. Kolejno 22 grudnia 2025 r. do Organu wpłynęło pismo Skarżącego, którym przesłał oświadczenie "znajomego" od którego jak twierdził, powziął wiedzę o wydanej decyzji. Oświadczenie to zostało podpisane przez radcę prawnego J. R. i zawierało następującą treść, cyt.: Niniejszym oświadczam, iż w ramach udzielonej pomocy prawnej, w dniu 26 lipca 2024 r. przekazałem panu M. M. (...) informację o wyszukiwarce RWDZ pod adresem: https://wyszukiwarka.gunb.gov.pl/ jako miejscu, gdzie może odnaleźć dane dotyczące pozwolenia na budowę wieży widokowej na działkach przy jego nieruchomości w C. przy ul. N. wraz z wyjaśnieniami co do dalszego możliwego toku działania w sprawie.Poddając ocenie cały zebrany materiał dowodowy organ wojewódzki stwierdził, że M. M. nie udowodnił w sposób wiarygodny, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa został przez niego zachowany. Informacje, które podaje są niespójne.Po pierwsze należy wskazać, że niejednokrotnie M. M. oświadczał, że wiedzę o wydanej decyzji powziął 26 lipca 2024 r. od znajomego. Stwierdzeniu temu przeczy treść przesłanego oświadczenia znajomego, w którym nie ma w ogóle mowy o tym, że przekazał on jakąkolwiek informacje na temat numeru spornej decyzji czy chociażby rodzaju rozstrzygnięcia. Wskazano w nim jedynie, że "znajomy" przekazał jedynie informacje na temat wyszukiwarki RWDZ. Co więcej, z oświadczenia tego, zdaniem tutejszego organu wywieźć można wniosek, że M. M. 26 lipca 2024 r. wiedział już o wydanym pozwoleniu na budowę i w związku z tym, z własnej inicjatywy skorzystał z pomocy prawnej, w celu uzyskania informacji, jakie dalej kroki może podjąć. Doświadczenie życiowe wskazuje, że osoba korzystająca z pomocy prawnej czyni to w jakimś celu. Z wystąpienia tego wynika, że celem tego spotkania było pozyskanie informacji, co do dalszego działania w związku z wydanym pozwoleniem na budowę. I owszem być może w dniu 26 lipca 2024 r. M. M. nie znał numeru, czy też daty wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, niewątpliwie jednak posiadał wiedzę, że takie pozwolenie zostało wydane, znał zakres zamierzenia i jego lokalizację. Powyższe dowodzi, że Skarżący był w posiadaniu informacji pozwalających zidentyfikować decyzję, której mu nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Skarżący był zatem w posiadaniu danych takich jak sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest tu konieczne, aby dokładnie znać treść rozstrzygnięcia wystarczy, jeżeli strona posiada informację, czego dana decyzja dotyczy.Organ odniósł się również do stwierdzenia zawartego w piśmie z 15 listopada 2024 r. w którym to na jego stronie 5 wskazano, cyt.: Wnioskodawca dostrzegł toczące się roboty budowlane w roku 2023, jednak nie wiedział, że toczą się one w oparciu o wydaną decyzję o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu (...).Zestawiając to, z informacjami pozyskanymi od Inwestora, z których jak wykazano powyżej wynika, że od 18 sierpnia 2023 r. zamieszczona była tablica informacyjna na terenie budowy oraz że Pan M. przedstawił symulację wykonaną dronem widoku na jego nieruchomość, gdzie z góry można było dostrzec sam fakt istnienia owej tablicy, niewiarygodnym staje się jego twierdzenie o braku wiedzy na temat wydanego pozwolenia na budowę.Co więcej, Skarżący już w 2023 roku zauważył roboty budowlane, a spotkania jakie odbył z Burmistrzem C. miały miejsca m.in. w listopadzie 2023 r. i styczniu 2024 r., a przedmiotem ich rozmów była właśnie budowa wieży widokowej, której lokalizację dokładnie znał – a to z uwagi na zawarte przez niego stwierdzenie, że na jednym ze spotkań zapoznawał się z mapa obrazującą inwestycję.Nierealnym jest, aby po zauważeniu robót budowlanych z "czystej ciekawości" i co ważne mając taką możliwość, skarżący nie poruszył kwestii ewentualnie wydanego pozwolenia na budowę podczas rozmowy z inwestorem. Tym bardziej, że jak słusznie zauważył organ I instancji sam w 2017 r. uzyskał pozwolenie na budowę własnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a więc miał chociażby podstawową wiedzę na temat właściwości organu czy tego, że w momencie rozpoczęcia robót budowlanych, należy wywiesić tablicę informacyjną.Wskazano również, że Inwestor niejednokrotnie podkreślał, że informacja o tym zamierzeniu inwestycyjnym była ogólnodostępna i przedstawiana na stronie internetowej, w prasie lokalnej. Informacja ta jest spójna ze stwierdzeniem zawartymwe wniosku o wznowienie, cyt.: Nieruchomość wnioskodawcy już pojawiała i będzie nadal pojawiać się na materiałach promujących wieżę widokową, pomimo iż wnioskodawca nie wyraził na to zgody.Zdaniem organu odwoławczego, niemożliwe jest, aby osoba, która sprzeciwia się danej inwestycji, interesuje się nią (o czym świadczą tematy rozmów z inwestorem),robi symulacje i ostatecznie zauważa roboty budowlane w 2023 r., pozostała bierna w tym zakresie przez tak długi okres czasu (moment od zauważenia robót w 2023 r. do wskazanego terminu powzięcia wiedzy o wydanym pozwoleniu na budowę tj. 26 lipca 2024 r.).Organ zaakcentował, że to na stronie wnoszącej spoczywa obowiązek udowodnienia prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, czego M. M., w opinii tut. Organu nie uczynił. Co więcej według oceny tut. organu brak wiedzy o znaku czy numerze decyzji wcale nie przesądza o niemożliwości skierowania żądania o wznowienie, skoro wnioskodawca posiada informację, że decyzja została faktycznie wydana i zna jej przedmiot. Jak wykazano powyżej, wnioskodawca dysponował danymi umożliwiającymi sporządzenie wniosku o wznowienie opartego o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt4 kpa. Zatem mając na względzie treść analizowanego powyżej przepisu art. 148 § 2 kpa, jednoznacznego stwierdzenia wymaga, że wniosek o wznowienie z 22 sierpnia 2024 r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu.Reasumując, skoro dopiero po wznowieniu postępowania okazało się, że terminz art. 148 § 2 kpa nie został zachowany to należało umorzyć wznowione postępowanie, co Starosta Oświęcimski uczynił w sposób właściwy. Takie działanie jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy organ administracji wadliwie dokona wznowienia postępowania w sytuacji jego niedopuszczalności tzn. wtedy, gdy powinien był wydać postanowienie o odmowie wznowienia. Powyższe potwierdza wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 195/13. Co więcej organ odwoławczy podkreślił, że przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 kpa, dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa z powodu rażącego naruszenia prawa.Z powyższą decyzją nie zgodził się M. M., wnosząc skargę do tut. Sądu.Zaskarżonej decyzji zarzucił:1. naruszenie art. 148 § 2 KPA, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym zinterpretowaniu pojęcia "dowiedzenia się o decyzji" i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że termin z art. 148 § 2 KPA nie został zachowany, w sytuacji, gdy przez pojęcie "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć powzięcie rzeczywistej, pewnej i wiarygodnej informacji nie tylko o fakcie wydania decyzji, ale i o jej istotnych elementach (kto wydał, w jakiej sprawie, jak rozstrzygnął), co miało ze strony skarżącego dopiero w dniu 26 lipca 2024 r.,2. naruszenie art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 86 i 107 § 3 KPA, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie 11 instancji na mocy 77 § 1 KPA obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności: a) nieprzeprowadzenie istotnych dla sprawy dowodów zaoferowanych przez skarżącego M. M. w postaci zeznań skarżącego oraz zeznań świadka E. M. zgłoszone m.in. na okoliczności dotyczące wykazania, że bieg terminu określonego w art. 148 § 2 KPA - liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji - w przedmiotowej sprawie został zachowany, b) dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z treści oświadczenia "znajomego" J. R. z dnia 15 grudnia 2025 r., którego treść koreluje z twierdzeniami skarżącego, jak i oświadczeniem skarżącego z dnia 14 listopada 2024 r., w zakresie okoliczności dotyczących powzięcia przez skarżącego wiedzy o przedmiotowej decyzji w dniu 26 lipca 2024 r., c) braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej przyczyn, z powodu których organ II instancji pominął odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, dowodowi w postaci oświadczenia skarżącego z dnia 14 listopada 2024 r., d) arbitralnym, sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęciu, że skarżący M. M. nie udowodnił w sposób wiarygodny, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa został przez niego zachowany, e) błędnym ustaleniu, że wniosek o wznowienie z dnia 22 sierpnia 2024 r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu,3. naruszenie art. 78 § 1 w zw. z art. 80, art. 8 § 1 i art. 107 § 3 KPA poprzez nieuzasadnione przez skarżącego dowodów w postaci jego zeznań oraz zeznań świadka E. M. zgłoszonych m.in. na okoliczności dotyczące wykazania, że bieg terminu określonego w art. 148 § 2 KPA - liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a w konsekwencji całkowite zaniechanie przez organ wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których odmówiono przeprowadzenia tych dowodów, co uniemożliwia realizację pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz pozbawiło skarżącego możliwości wykazania zachowania terminu z art. 148 § 2 KPA,4. naruszenie art. 86 w zw. z art. 7 i 8 KPA poprzez bezpodstawne zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, w sytuacji, gdy po rzekomym wyczerpaniu środków dowodowych, w ocenie organu II instancji nadal pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. zdaniem organu II instancji skarżący nie udowodnił w sposób wiarygodny, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 KPA został przez niego zachowany), co stanowiło zaniechanie realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i naruszało zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,5. naruszenie art. 105 § 1 KPA błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Oświęcimskiego z 30 stycznia 2023 r. Nr 36/23 znak: WAB.6740.1.514.2022.I5/APJ, w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji; 6. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 KPA polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Oświęcimskiego z 30 stycznia 2023 r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji.W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący konsekwentnie podtrzymuje, że dopiero 26 lipca 2024 r. uzyskał informacje o numerze przedmiotowej decyzji, dacie jej wydania i prawdopodobnym znakiem sprawy, co umożliwiło mu sporządzenie i złożenie w Starostwie Powiatowym w Oświęcimiu wniosku o udostępnienie treści pozwolenia na budowę.Skarżący M. M. od samego początku, konsekwentnie domagał się przeprowadzenia dowodów, których przedmiotem są okoliczności istotne dla sprawy. Tymczasem organ nie przeprowadził wnioskowanych dowodów zaoferowanych przez skarżącego M. M. w postaci jego zeznań oraz zeznań świadka E. M..W realiach sprawy zarówno organ I, jak i II instancji odmówiły wiarygodności twierdzeniom Skarżącego, jednakże nie oparły się na konkretnych dowodach przeciwnych, a jedynie na przypuszczeniach lub domniemaniach. Zdaniem Skarżącego, o ile on powinien wskazać datę dowiedzenia się o decyzji (co w ocenie Skarżącego zostało uczynione), jeśli organ odmawia wiarygodności jego twierdzeniom, winien oprzeć na konkretnych dowodach przeciwnych, a nie na własnych przypuszczeniach czy domniemaniach. Organ II instancji w sposób arbitralny, nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym przyjął, że istnieją dowody podważające twierdzenie w sposób jednoznaczny, że wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę M. M. powziął w dacie 26 lipca 2024 r., jednakże nie wskazał, jakie to są dowody. Nade wszystko organ II instancji w sposób dowolny, nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem dokonał oceny treści oświadczenia znajomego skarżącego - J. R. z dnia 15 grudnia 2025 r.Skarżący podnosi również, że Organ II instancji błędnie zinterpretował pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" z art. 148 § 2 KPA i w konsekwencji błędnie przyjęciu, że termin z art. 148 § 2 KPA nie został zachowany. Przez pojęcie "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć powzięcie rzeczywistej, pewnej i wiarygodnej informacji nie tylko o fakcie wydania decyzji, ale i o jej istotnych elementach (kto wydał, w jakiej sprawie, jak rozstrzygnął). W istocie zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia spraw (cyt. za wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dala 18 września 2014 r. sygn. I II OSK 674/13, Legalis nr 1328702). Rzeczywistą, pewną i wiarygodną informację nie tylko o fakcie wydania decyzji, ale i o jej istotnych elementach skarżący uzyskał dopiero w dniu 26 lipca 2024 r., w którym to w ramach pomocy prawnej skarżącemu została przekazana informacja, gdzie może odnaleźć dane dotyczące pozwolenia na budowlę (pod https://wyszukiwarka,gunb.gov.pl/). Same pogłoski, domysły czy świadomość, że jakieś postępowanie mogło się toczyło, nie uruchamiają biegu terminu z art. 148 § 2 KPA. Organ II instancji błędnie utożsamił moment powzięcia jakichkolwiek podejrzeń przez Skarżącego z momentem dowiedzenia się o decyzji. W realiach sprawy wywieszenia na tablicy informacyjnej nie można utożsamiać z automatycznym uruchomieniem terminu z art. 148 § 2 KPA, albowiem nie dostarczyło ono wiedzy Skarżącemu o wydanym pozwoleniu, ani nie dostarczyły takiej informacji spotkania z Burmistrzem C. , co potwierdza treść oświadczenia Skarżącego z dnia 14 listopada 2024 r. Pomimo takiego dowodu, będącego w sprzeczności z ustaleniami organu II instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wskazał przyczyn, z powodu których również ten dowód pominął i odmówił mu wiarygodności i mocy dowodowej, wbrew obowiązkowi z art. 107 § 3 KPA.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 roku, poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji wyznaczają przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (t.j. Dz.U. z 2025. Poz. 1691 ze zmianami, dalej k.p.a.).Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Stwarza bowiem prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Stanowi z tego względu wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, którą ustanawia art. 16 § 1 kpa. Wszczęcie postępowania wznowieniowego następuje w drodze postanowienia. Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego na organie, który wydał decyzję w pierwszej instancji ciążą pewne obowiązki, a mianowicie jeżeli organ działa w oparciu o wniosek, to winien zbadać legitymację osoby składającej wniosek, czy wniosek ten dotyczy decyzji ostatecznej i czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa oraz, czy podane we wniosku przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Czynności podjęte przez organ z urzędu, przed wydaniem takiego postanowienia, nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. W przypadku braku tych przesłanek, organ nie wznawia postępowania, lecz działając na podstawie art. 149 § 3 kpa, wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania.Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.W myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.Jak wskazuje się w orzecznictwie zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia wystarczy, jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 16 października 2025 r., sygn. II OSK 815/23).Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy Skarżący "dowiedział się o decyzji", w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a., a w konsekwencji, czy jego wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie.W ocenie Sądu poddana kontroli decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny i w konsekwencji wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Skoro dopiero po wznowieniu postępowania okazało się, że termin z art. 148 § 2 kpa nie został zachowany to należało umorzyć wznowione postępowanie, co Starosta Oświęcimski uczynił w sposób właściwy. Takie działanie jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy organ administracji wadliwie dokona wznowienia postępowania w sytuacji jego niedopuszczalności tzn. wtedy, gdy powinien był wydać postanowienie o odmowie wznowienia (zob. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 195/13).Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący dowiedział się o decyzji przed 26 lipca 2024 r., zaś w tej dacie powziął jedynie szczegółowe informacje, które pozwalają na jej odnalezienie w systemie RWDZ. Kluczowe w tej kwestii jest oświadczenie Burmistrza C. z dnia 7 października 2024 r. oraz wyjaśnienia złożone w odpowiedzi na wezwanie organu II Instancji w piśmie z 25 listopada 2025 r. W piśmie z dnia 7 października 2024 r. Burmistrz C. wskazał, że w dniach 14 września 2022 r., 2 listopada 2023 r. oraz 24 stycznia 2024 r. odbył spotkania z Panem M. M. w związku z jego zainteresowaniem planowaną oraz toczącą się inwestycją gminną związaną z wieżą widokową. W piśmie tym Burmistrz C. wskazuje, że "podczas spotkania listopadowego w 2023 r. Pan Madeja został poinformowany, że posiadamy prawomocne pozwolenie na budowę i został wybrany wykonawca zadania, które będzie realizowane w latach 2023-2025 (..)".Natomiast z zalegającego w aktach sprawy oświadczenia "znajomego" Pana M. M. wynika, że w ramach udzielonej pomocy prawnej w dniu 26 lipca 2024 r. przekazał on Panu M. M. informację o wyszukiwarce RWDZ jako miejscu, gdzie może odnaleźć dane dotyczące pozwolenia na budowę wieży widokowej na działkach przy jego nieruchomości w C. przy ul. N. wraz z wyjaśnieniami co do dalszego możliwego toku działania w sprawie. Z powyższego dokumentu w ocenie Sądu bynajmniej nie wynika, że Skarżący dowiedział się o wydanej decyzji właśnie w tym dniu (t.j. 26 lipca 2024 r.). Wręcz przeciwnie z treści tego oświadczenia wynika, że już wiedział o wydanym pozwoleniu na budowę, zaś jak sam wskazuje w skardze, 26 lipca 2024 r. podczas wizyty u radcy prawnego J. R. dowiedział się o numerze przedmiotowej decyzji, dacie jej wydania i prawdopodobnym znakiem sprawy, co umożliwiło mu sporządzenie i złożenie w Starostwie Powiatowym w Oświęcimiu wniosku o udostępnienie treści pozwolenia na budowę.Raz jeszcze zaakcentować należy, że "dowiedzieć się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. znaczy dowiedzieć się o fakcie jej wydania oraz przedmiocie decyzji. Takie informacje są wystarczające dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania, właśnie dlatego, że strona, która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu nie zna szczegółowych danych dotyczących decyzji, takich jak numer, data wydania, znak sprawy czy dokładna treść.O fakcie zaś wydania pozwolenia na budowę na rzecz inwestora -Gminy C. Skarżący wiedział co najmniej już podczas spotkania z Burmistrzem C. z dnia 2 listopada 2023 r. Bez znaczenia dla oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania pozostaje zatem okoliczność, kiedy Skarżący uzyskał szczegółowe informacje dotyczące wydanego pozwolenia na budowę wieży widokowej. Już bowiem te, które posiadał na dzień 2 listopada 2023 r. uprawniały do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.Na marginesie warto odnotować, że o inwestycji tej było głośno w Gminie C. , zaś z zestawienia informacji o zadaniu pod nazwą budowa wieży widokowej w C. , znajdujących się na stronach internetowych Gminy C. wynika, że począwszy od 2022 r. lokalna społeczność była informowana o kolejnych krokach związanych z realizacją inwestycji. Z akt sprawy (załącznik do pisma Burmistrza C. z 7 października 2024 r., k. 35-50 a.a.) wynika również, że od 18 sierpnia 2023 r. na placu budowy została umieszczona tablica informacyjna, zaś sam Skarżący zauważył roboty budowlane i z tego powodu na spotkaniach z Burmistrzem przedstawił symulację wykonaną dronem widoku na jego nieruchomość z terenu budowy.Mając powyższe na uwadze nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi opisane w pkt 1 skargi. Orzecznictwo sądowe jest spójne, jeśli chodzi o rozumienie określenia "dowiedzenie się o decyzji" w art. 148 § 2 k.p.a., zaś organ zastosował rozumienie tego pojęcia zgodne z utrwalonym orzecznictwem.Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego opisane w pkt 2-4 skargi. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano, dlaczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznaje organ za zupełny oraz dlaczego odmawia wiarygodności twierdzeniom Skarżącego (s. 7-9 uzasadnienia skarżonej decyzji).W rezultacie za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Skoro bowiem organ administracji wadliwie dokonał wznowienia postępowania w sytuacji jego niedopuszczalności tzn. wtedy, gdy powinien był wydać postanowienie o odmowie wznowienia, wszczęte postępowanie należało umorzyć. Co za tym idzie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem utrzymana przez organ odwoławczy decyzja w świetle dodatkowych ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy, była prawidłowa.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.. orzekł o oddaleniu skargi.