Wyrok - II SA/Po 250/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 28 maja 2026
Teza
Oddalono skargę. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Sebastian Michalski (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent MiasOddalono skargę. Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Sebastian Michalski (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Mias
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Arkadiusz Skomra
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku E. B., decyzją z dnia 17 września 2025 roku (nr [...]), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny (w związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez PINB), przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i [...]., ark. 17, obręb [...], położonej przy ul. [...] w P..W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że obszar analizowany wyznaczono w promieniu 50m od granic terenu objętego wnioskiem, minimalna odległość jaką się wyznacza dla działki o szerokości frontowej około 11m. Brak jest podstaw do rozszerzenia granic obszaru analizy. Działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego, gdy ich cześć znajduje się w granicach tego obszaru, uwzględniono w całości. Tak wyznaczony obszar stanowi całość urbanistyczną wystarczającą do wychwycenia jej specyfiki i określenia warunków realizacji wnioskowanej inwestycji.Zgodnie z przeprowadzoną analizą urbanistyczną organ ustalił, że w obszarze analizowanym występują tylko i wyłącznie budynki mieszkalne jednorodzinne.Wskazany przez wnioskodawcę budynek przy ul. [...], otrzymał w 1973 roku decyzję o pozwolenia na budowę oraz w 1974 roku decyzję o pozwoleniu na użytkowanie dla obiektu w postaci jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia warunków wyjaśniono, że teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną znacząco różni się od zagospodarowania działki pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Dla obu tych form występują odmienne wymagania w zakresie liczby miejsc postojowych, udziału powierzchni biologicznie czynnej, czy warunków ochrony przeciwpożarowej. Lokalizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego w otoczeniu zdominowanym przez zabudowę jednorodzinną wiąże się z licznymi uciążliwościami dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Objęty wnioskiem przebudowany budynek jest segmentem zabudowy szeregowej. Realizacja planowanej zabudowy prowadzi do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz ograniczenia możliwości swobodnego korzystania z sąsiednich nieruchomości.Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 29 grudnia 2025 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia warunków zabudowy.W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że analiza została przygotowana z poszanowaniem art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na części graficznej i tekstowej analizy naniesione zostały dane dotyczące cech i parametrów istniejącej zabudowy. Organ odwoławczy w pełni akceptuje wyniki analizy urbanistycznej. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym brak jest zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.W odniesieniu do oczekiwania poszerzenia obszaru analizy Kolegium wyjaśniło, że co prawda ustawodawca nie wykluczył prawnej możliwości wyznaczenia obszaru analizy większego aniżeli wskazane minimum, to jednak zwiększenie obszaru analizowanego nie może służyć jedynie poszukiwaniu działki, która umożliwi ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji.E. B. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego i zażądała zmiany/uchylenia zaskarżonej decyzji oraz ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowaniaW ocenie skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem:1) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;2) art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na:a) nieuwzględnieniu, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem istnieje zabudowa wielorodzinna,b) błędnym rozumieniu zasady "dobrego sąsiedztwa" jedynie do kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym,c) wyznaczenie granic obszaru analizowanego w sposób arbitralny, bez umotywowania granic tego obszaru w wymiarach minimalnych;d) bezzasadną odmowę powiększenia obszaru analizowanego i w efekcie odmowę wydania decyzji zgodnej z wnioskiemW uzasadnieniu zgłoszonych żądań skarżąca wskazała, że istniej uzasadniona potrzeba poszerzenia obszaru analizy, a w bliskim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem znajdują się:- budynek przy ulicy [...], który aktualnie funkcjonuje jako wielorodzinny,- na rogu ulicy [...] (działka [...]) oraz [...] (działka [...]) oraz ulicy [...], a więc w promieniu około 100m od budynku objętego wnioskiem znajduje się inny budynek wielorodzinny.Ponadto dla obszaru "[...]" a więc w sąsiedztwie ulicy [...] uchwalony został plan miejscowy (uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 3 września 2024 roku), który przewiduje tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.Skarżąca uznaje, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności do nieruchomości oraz wolność jej zagospodarowania.Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji.Na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który podtrzymał argumentację skargi, ale zmodyfikował żądania skargi w ten sposób, że zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem pełnomocnika w sprawie racjonalnym byłoby poszerzenie obszaru analizowanego, bo w odległości 100m od terenu inwestycji znajduje się zabudowa wielorodzinna.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu.Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.").Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).Skarga okazała się nieuzasadniona.Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska o błędnej wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej w skrócie "" u.p.z.p.")Zgodnie z treścią ww. przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.Zasada dobrego sąsiedztwa wynikająca z ww. normy określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Oznacza to, że wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej, w tym m.in. w zakresie kontynuacji funkcji, zabudowy już istniejącej, a rzetelne określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Narzędziem służącym do ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 u.p.z.p., jest analiza m.in. cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną. Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Treść analizy jest bowiem jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu (wyrok NSA z 5.03.2026 r., II OSK 2328/23, LEX nr 4093037).Sąd w całości podziela i akceptuje stanowisko, że przedmiotem żądania wniosku jest ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na budynek wielorodzinny, a więc planowana inwestycja dotyczy zmiany funkcji zabudowy. W wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do zmiany innych parametrów zabudowy.Przypomnieć w tym miejscu należy, że w świetle treści art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.) budynek mieszkalny jednorodzinnym to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie niewięcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.Zarzut sformułowany w odwołaniu, że "organ I instancji nieprawidłowo wyznaczył obszar analizowany poprzez jego zawężenie" jest całkowicie oderwany od treści przepisów prawa i okoliczności faktycznych sprawy.Organy prawidłowo przyjmowały, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę".Na potrzeby załatwienia kontrolowanej sprawy obszar analizy został wyznaczony zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisu, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem (11m x 3 = 33m), jednak nie mniejszej niż ustawowe minimum (50m).Kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy stanowisko organów o braku podstaw do poszerzenia obszaru analizy stanowi o naruszeniu prawa.Przyjmuje się, że ustawodawca pozostawił organom administracji pewną swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego przy zastrzeżeniu obowiązku zachowania minimalnej odległości (obecnie także maksymalnej odległości). Dlatego też obszar przyjęty do analizy może być większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki, jeżeli przy jego wyznaczaniu zostanie wzięta pod uwagę zasada dobrego sąsiedztwa. Uzasadnienie przyjętego przez organ obszaru analizowanego, w tym jego granic, musi znajdować oparcie w zasadzie dobrego sąsiedztwa. Oznacza to, że organ wydający decyzje o warunkach zabudowy nie może dowolnie wyznaczyć granic obszaru analizowanego, czyli bez ograniczenia. Uzasadnienie powiększenia granic obszaru analizowanego powinno wynikać z przeprowadzonej analizy, a następnie z decyzji. Niedopuszczalne jest takie rozszerzanie granic obszaru analizowanego, aby w dowolnym wskazywanym przez inwestora miejscu odnaleźć jakąkolwiek zabudowę o cechach odpowiadających planowanej inwestycji. Przyjęcie granic obszaru analizowanego w wymiarze większym niż normy minimalne wymaga stosownego wyjaśnienia i uzasadnienia potrzeby ich zastosowania okolicznościami architektoniczno-urbanistycznymi danej jednostki terenowej (A. Despot-Mładanowicz [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV, red. T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2024, art. 61 oraz powołane tam orzecznictwo).W okolicznościach kontrolowanej sprawy odmowę poszerzenia obszaru analizy usprawiedliwia ocena o braku podstaw materialnoprawnych dla takiego działania.Z analizy urbanistycznej wynika, że minimalny obszar analizowany jest spójny pod względem urbanistycznym. Na wyznaczonym terenie istniej tylko i wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.Sąd podziela i uznaje za zgodne z prawem stanowisko, że zabudowa istniejąca, która tworzy tzw. dobre sąsiedztwo musi być zgodna z porządkiem prawnym, tj. nie można za nią uznać samowoli budowlanej. Sformułowanie "zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" dotyczy jedynie takiej zabudowy, która powstała i jest użytkowana w zgodzie z obowiązującymi przepisami (por. wyrok WSA w Szczecinie z 25.06.2020 r., II SA/Sz 1063/19, LEX nr 3072025).Do akt sprawy włączone zostały dowody potwierdzające stanowisko organu, że budynek przy ul. [...], otrzymał w 1973 roku decyzję o pozwolenia na budowę oraz w 1974 roku decyzję o pozwoleniu na użytkowanie dla obiektu w postaci jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej. Skarżąca nie podważyła tych ustaleń.W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby odmowa poszerzenia obszaru analizy nosiła cechy dowolności, była oderwana od przesłanek ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazanych w treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.Skoro obszar analizowany służyć ma do wskazania "działek sąsiednich", spełniających warunki tzw. dobrego sąsiedztwa, interpretacja sposobu wyznaczania tych granic nie może abstrahować od pojęcia "sąsiedztwa" w języku potocznym. Teren sąsiedzki to teren przyległy, pobliski. Nie można zatem twierdzić, że za teren sąsiedni czy działkę sąsiednią można potraktować działkę położoną w nieokreślonej odległości od działki przeznaczonej pod nową zabudowę. W konsekwencji przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego ponad minimalne rozmiary organ orzekający winien wykazać, że wielkość tego obszaru służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze, nie zaś jedynie poszukiwaniu takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora (wyrok WSA w Gdańsku z 19.12.2012 r., II SA/Gd 601/12, LEX nr 1379567).Zasadą jest wyznaczenie obszaru analizowanego odpowiadającego wielkością minimum trzykrotnej szerokości frontu działki. Co prawda ustawodawca nie wykluczył prawnej możliwości wyznaczenia obszaru większego aniżeli wskazane minimum, to jednak z części tekstowej, jak i graficznej analizy powinny jasno wynikać przesłanki, którymi organ kierował się wyznaczając granice tego obszaru analizowanego w takiej wielkości. Poszerzenie obszaru analizowanego w celu poszukiwania nieruchomości "podobnych", do których można nawiązać, wyłącznie celem pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora, nie jest dopuszczalne (wyrok NSA z 17.07.2020 r., II OSK 450/20, LEX nr 3052591).Żądanie poszerzenia obszaru analizy do 100m skarżąca uzasadnia tym, że działki zlokalizowane poza obszarem analizy zabudowane są budynkami wielorodzinnymi. Taki stan rzeczy rozpoznaje ona jako "uzasadnioną potrzebę poszerzenia analizowanego obszaru w celu poszukiwania zasady tzw. dobrego sąsiedztwa".Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że oczekiwanie wyznaczenia obszaru analizy w promieniu 100m od terenu inwestycji motywowane jest poszukiwaniem nieruchomości zagospodarowanych w sposób mogący uzasadnić zmianę jednorodnego charakteru terenu objętego zakresem analizy urbanistycznej sporządzonej na potrzeby załatwienia kontrolowanej sprawy.Skarżąca trafnie dostrzega, że instytucja ustalenia warunków zabudowy ogranicza wolność zabudowy nieruchomości wynikającą z prawa własności.Narzędzie w postaci decyzji o warunkach zabudowy jest ustanowioną na mocy ustawy, a więc zgodną z art. 64 ust. 3 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), możnością ingerencji władzy publicznej w prawo własności do nieruchomości.Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.Dostrzegać więc należy, że uwzględnienie złożonej skargi warunkuje stwierdzenie/wykazanie, że odmowa ustalenia warunków zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć lub miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a.Tylko pod ww. warunkami, a więc bezprawne działanie organu administracji publicznej w postaci odmowy ustalenia warunków zabudowy możne zostać rozpoznane jako niedopuszczalna ingerencja w prawo własności do nieruchomości.Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), możnością ingerencji władzy publicznej w prawo własności do nieruchomości.Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.Dostrzegać więc należy, że uwzględnienie złożonej skargi warunkuje stwierdzenie/wykazanie, że odmowa ustalenia warunków zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć lub miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a.Tylko pod ww. warunkami, a więc bezprawne działanie organu administracji publicznej w postaci odmowy ustalenia warunków zabudowy możne zostać rozpoznane jako niedopuszczalna ingerencja w prawo własności do nieruchomości.Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.