Postanowienie - II SA/Łd 390/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 29 maja 2026
Teza
Odrzucono skargę. Dnia 29 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na decyzję Starosty Wieruszowskiego z dnia 17 kwietnia 2026 roku znak: AS.6243.3.2025 w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w zakresie emisji hałasu do środowiska p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. ał UZASADNIENIE F. W. wniósł do WojewódzkiOdrzucono skargę. Dnia 29 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na decyzję Starosty Wieruszowskiego z dnia 17 kwietnia 2026 roku znak: AS.6243.3.2025 w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w zakresie emisji hałasu do środowiska p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. ał UZASADNIENIE F. W. wniósł do Wojewódzki
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Magdalena Sieniuć
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
F. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Starosty Wieruszowskiego z dnia 17 kwietnia 2026 r. zmieniającą ostateczną decyzję Starosty Wieruszowskiego z dnia 3 grudnia 2025 r. zobowiązującą do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w zakresie emisji hałasu do środowiska.W odpowiedzi na skargę Starosta Wieruszowski wniósł o jej odrzucenie. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym pod znakiem: AS.6243.3.2025 skarżący nie posiada przymiotu strony, ponieważ z akt sprawy wynika brak tytułu prawnego do nieruchomości pod adresem: ul. [...], [...] W., oraz brak stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości, zatem dotychczasowy udział skarżącego w postępowaniu miał charakter interwencyjno-informacyjny, nieprocesowy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyty w tym przepisie zwrot "inne przyczyny" oznacza różne okoliczności skutkujące tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być prowadzone. Do wskazanych innych przyczyn niedopuszczalności skargi zalicza się brak legitymacji skargowej.Jak wynika z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis p.p.s.a. nie precyzuje, czym jest wspomniany "interes prawny". Uwzględniając dorobek orzecznictwa i doktryny można przyjąć, że interes ten jest pochodną pewnej zobiektywizowanej, istniejącej potrzeby ochrony prawnej, ale zrelatywizowanej do sfery prawnej określonych podmiotów. Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma więc charakter obiektywny, a jego źródła należy upatrywać zasadniczo w przepisach prawa materialnego, niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego. Oznacza to, że posiadanie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej podstawę do zmiany sfery prawnej (praw lub obowiązków) określonego podmiotu. Jeżeli w postępowaniu sądowoadministrayjnym jest kontrolowana taka norma prawna lub może zostać sformułowana norma indywidualno-konkretna wkraczająca w sferę prawną określonego podmiotu, aktualizuje się potrzeba ochrony jego interesu prawnego (wyrok NSA z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2679/24, LEX nr 3994395).Ponadto zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).Przedmiotem skargi, co w sposób jednoznaczny wynika z jej treści, jest decyzja organu I instancji, tj. Starosty Wieruszowskiego z dnia 17 kwietnia 2026 r. zmieniającą ostateczną decyzję Starosty Wieruszowskiego z dnia 3 grudnia 2025 r. zobowiązującą do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w zakresie emisji hałasu do środowiska. W pouczeniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przysługuje od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Skarżący nie wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Jednak zauważyć należy, że w rozdzielniku powyższej decyzji skarżący został wskazany jako osoba otrzymująca decyzję jedynie do wiadomości. Ponadto z wyjaśnień organu, zawartych w odpowiedzi na skargę, wynika, że skarżącemu nie został przyznany status strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia 17 kwietnia 2026 r., jak również w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 3 grudnia 2025 r.Wychodząc z powyższych ustaleń należy podkreślić, że skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję (lub postanowienie) organu I instancji albo gdy już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2019 r., II SA/Kr 424/19, LEX nr 2689419). Jednakże odwołanie od decyzji przysługuje stronie postępowania. Skarżący nie został uznany za stronę postępowania, ponieważ nie wykazał normy prawa materialnego, z której mógłby wywodzić swój interes prawny w sprawie. Organ podkreślił, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości pod adresem: ul. [...] w W. i tym samym nie posiada przymiotu strony postępowania. W tych okolicznościach sprawy należy podkreślić, że nie tylko niewyczerpanie drogi zaskarżenia przedmiotowej decyzji z dnia 17 kwietnia 2026 r. jest powodem braku dopuszczalności przedmiotowej skargi, ale oczywisty brak legitymacji skargowej po stronie skarżącego. Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.Na marginesie odnosząc się do zawartego w przedmiotowej skardze ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie znak: AS.6243.3.2025, należy wskazać, że zgodnie z art. 37 § 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 169) ponaglenie nie wnosi się do sądu administracyjnego, ale do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.ds., postanowił jak w sentencji postanowienia.ds