Wyrok - III SAB/Kr 33/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 29 maja 2026
Teza
Stwierdzono bezczynność organu, bez rażącego naruszenia prawa, zobowiązano organ do zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2026 r. skargi A. F. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 13 sierpnia 2025 r. ponowionego wezwaniem z 13 września 2025 r. w przedmiocie aktualizacji informacji wartych w ewidencji gruntów i budynków 1. zobowiązuje Starostę Tatrzańskiego do wydania aStwierdzono bezczynność organu, bez rażącego naruszenia prawa, zobowiązano organ do zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2026 r. skargi A. F. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 13 sierpnia 2025 r. ponowionego wezwaniem z 13 września 2025 r. w przedmiocie aktualizacji informacji wartych w ewidencji gruntów i budynków 1. zobowiązuje Starostę Tatrzańskiego do wydania a
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewa Michna
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność organu, bez rażącego naruszenia prawa, zobowiązano organ do zakończenia postępowania
UZASADNIENIE
Skarżący A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w związku z rozpoznaniem jego wniosku z 13 września 2025 r., stanowiącego ponowienie wniosku z 13 sierpnia 2025 r., w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w sprawie o znaku GG.RDG.6621.2.640.2025.Skarga na bezczynność organu została wniesiona w następujących okolicznościach sprawy.Pismem datowanym na 13 września 2025 r., zatytułowanym "Wezwanie" wniesionym 14 października 2025 r. skarżący ponowił swój wniosek z 13 sierpnia 2025 r. i zwrócił się do Starosty Tatrzańskiego (cyt.): "wzywam do wydania decyzji (...) w przedmiocie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.06.2013 r., sygn. akt I OSK 83/12 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.09.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1082/11".W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał na szereg okoliczności oraz dokumentów (wymienionych w punktach 1-16 wezwania) wskazujących na nieprawidłowe ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie [...] miasta Z. Skarżący jednoznacznie domagał się od organu ewidencyjnego wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej, polegającej na uchyleniu aktualnie ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków danych w zakresie przebiegu granicy ww. działki ewidencyjnej.W odpowiedzi na ww. wezwanie, Starosta Tatrzański pismem z 13 listopada 2025 r. znak: GG-RDG.6621.2.640.2025 udzielił wnioskodawcy informacji co do przepisów prawa - w szczególności § 30 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 219 ze zmianami), regulującego kwestie prowadzenia oraz aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie wykazywania w tej ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych. Organ wskazał również, iż wskazane we wniosku wyroki, jak również wymienione we wniosku w punktach 1-16 dokumenty, nie mogą samodzielnie – bez dokumentacji geodezyjnej - stanowić podstawy do aktualizacji przebiegu granic w żądanym zakresie. Wobec wyżej wymienionych okoliczności organ wezwał wnioskodawcę, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków podania, poprzez wskazanie numeru identyfikacyjnego dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowiącej podstawę do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Wskazano też, że w przypadku nieusunięcia braków, wniosek pozostanie bez rozpoznania.Pismem z 19 listopada 2025 r. skarżący wystosował za pośrednictwem organu ponaglenie do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.Postanowieniem z 1 grudnia 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, iż Starosta Tatrzański dopuścił się bezczynności w związku z nieprawidłowym rozpoznaniem wniosku skarżącego z 13 września 2025 r. oraz że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wyznaczono dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2026 r. i zarządzono wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaistniałej bezczynności.Pismem datowanym na 13 grudnia 2025 r. skarżący wniósł w dniu 18 grudnia 2025 r., za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w sprawie o znaku GG.RDG.6621.2.640.2025. Podniósł w niej zignorowanie jego wniosków z 13 sierpnia 2025 r. i 13 września 2025 r. Skarżący ponowił skargę na bezczynność organu w tym samym przedmiocie w skardze datowanej na 6 stycznia 2026 r., wniesionej za pośrednictwem organu 7 stycznia 2026 r. Zarządzeniem Przewodniczącego z 7 kwietnia 2026 r. ww. skargi uznano za tożsame.W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że 13 stycznia 2026 r. wystosowano do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dot. Dz. ew. nr [...] obr. [...] Z.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Według art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak stanowi art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.W pierwszej kolejności rozważenia wymagała dopuszczalność wniesionej skargi. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia jest więc warunkiem formalnym dopuszczalności skargi. Skarżący wyczerpał wymagany przez art. 53 § 2b p.p.s.a. tryb do wniesienia skargi, gdyż przed jej wniesieniem złożył ponaglenie z 19 listopada 2025 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który postanowieniem z 1 grudnia 2025 r. uznał je za zasadne.Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż wciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z kolei przepis art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie organ administracji jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.W okolicznościach niniejszej sprawy organ ustosunkował się do żądania skarżącego zawartego w wezwaniu z 13 września 2024 r., stanowiącym ponowienie wniosku z 13 sierpnia 2025 r., jedynie w piśmie informacyjnym z 13 listopada 2025 r., w którym wezwał też skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jako brak formalny wniesionego podania wskazano brak dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, która stanowiłaby podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z wniesionymi żądaniami.Kwestią wymagającą rozważenia w niniejszym stanie faktycznym jest więc okoliczność, czy Starosta Tatrzański pozostawał w bezczynności z uwagi na nierozpoznanie wniosku skarżącego oraz wystosowanie wezwania z art. 64 § 2 K.p.a. wraz z pouczeniem wnioskodawcy, iż w przypadku nieusunięcia braków, wniosek pozostanie bez rozpoznania.W ocenie Sądu Starosta Tatrzański dopuścił się bezczynności w sprawie. Sąd w pełni aprobuje stanowisko wyrażone przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w postanowieniu z 1 grudnia 2025 r. stwierdzającym, że Starosta Tatrzański dopuścił się bezczynności w związku z nieprawidłowym rozpoznaniem wniosku skarżącego z 13 września 2025 r. Stanowisko to jest adekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy albowiem na moment wniesienia do Sądu skargi na bezczynność Staroty Tatrzańskiego (tj. 18 grudnia 2025 r.), sprawa nie została przez ten organ załatwiona.Odnośnie skierowanego do skarżącego w piśmie z 13 listopada 2025 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez przedłożenie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, która stanowiłaby podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, Sąd stwierdza, że ani przepisy ustawy Pgik ani przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie ustanawiają tego rodzaju dokumentów elementami formalnymi podania, zawierającego żądanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Złożenie stosownych dokumentów nie jest konieczne do wszczęcia postępowania, lecz warunkuje załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony.Zatem w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, w zależności od przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, powinien rozstrzygnąć sprawę w odpowiedniej formie, przewidzianej w przepisach K.p.a. oraz ustawie Pgik, która w art. 24 ust. 2b pkt 2 wskazuje jednoznacznie, iż aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje m.in. w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast art. 24 ust 2c ustawy wskazuje, iż odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym, organ co prawda mógł wezwać wnioskodawcę do przedłożenia stosownej dokumentacji, uzasadniającej aktualizację danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...], jednakże takie wezwanie oraz niezastosowanie się do niego przez wnioskodawcę nie może prowadzić do pozostawienia podania bez rozpoznania.W konsekwencji Sąd uznał, że Starosta Tatrzański wadliwie zastosował art. 64 § 2 K.p.a. (z wynikającą z niego klauzulą pozostawienia podania bez rozpoznania) uznając, iż wskazane braki podania uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie sprawy. Organ, który wadliwie stosuje ww. instytucję K.p.a. mimo, że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 K.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezpodstawnie uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II SAB/BK 32/19).Natomiast wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dot. dz. ew. nr [...] obr. [...] Z., o czym zawiadomiono skarżącego zawiadomieniem z 13 stycznia 2026 r., nie może zgodnie z wnioskiem organu doprowadzić do odrzucenia skargi na bezczynność, gdyż nastąpiło po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność organu, a przede wszystkim nie stanowi o załatwieniu wniosku strony.Z przyczyn przedstawionych powyżej, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności.Z kolei na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Za uznaniem takim przemawia przede wszystkim fakt, że organ pismem z 13 listopada 2025 r. ustosunkował się do żądania skarżącego, a jedynie niewłaściwie zastosował przepisy proceduralne, co doprowadziło do powstania stanu bezczynności. Sąd zauważa, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok WSA w Kielcach z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 153/21). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, niezgodny z prawem sposób procedowania wniosku skarżącego wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa przez organ, ile raczej z błędnej ich interpretacji.Zgodnie z cytowanym już wyżej art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności. W konsekwencji orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku.Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej. Przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd może ale nie musi przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W orzecznictwie przyjmuje się, że przyznanie stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi szczególny instrument, który poza funkcją dyscyplinującą ma na celu zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Charakter tego środka - skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale przysporzeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią w związku z bezczynnością lub przewlekłością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 17/21). Jak już wyżej wspominano organ podjął czynności w sprawie, a jedynie nieprawidłowo zinterpretował przepisy proceduralne. Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie, co finalnie doprowadzi do rozpatrzenia wniosku skarżącego. W tych okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu sumy pieniężnej.O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów złożyła się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi.Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.. Na kwotę zasądzonych kosztów złożyła się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi.Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.