Wyrok - III SA/Kr 1493/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 29 maja 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi U. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. nr SKO.ŚR/4111/216/2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 października 2020 r. oddala skargę. UZAOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi U. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. nr SKO.ŚR/4111/216/2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 października 2020 r. oddala skargę. UZA
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewa Michna
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 3 września 2025 r. znak: SKO.ŚR/4111/216/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 czerwca 2025 r. nr SO-04.8252.396.2019 o:I. przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny: M. L., w okresie od 2019-07-01 do 2019-12-31 w wysokości 1 583,00 zł miesięcznie, w okresie od 2020-01-01 do 2020-09-30 w wysokości 1 830,00 zł miesięcznie;II. odmowie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny: M. L., w okresie od 2020-10-01.Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:W dniu 18 grudnia 2019 r. U. H. (dalej: skarżąca) złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem M. L. Pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. Skarżąca zwróciła się z prośbą o zawieszenie postępowania w ww. sprawie, ponieważ oczekiwała na wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności niezbędnego do wydania decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r. znak: SO-04.8252.396.2019 Prezydent Miasta Krakowa zawiesił z urzędu postępowanie do czasu uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna. Następnie pismem z dnia 24 lutego 2025 r. skarżąca poprosiła o podjęcie postępowania. Do prośby dołączyła orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 22 października 2020r. oraz Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 stycznia 2021 r. Skarżąca dołączyła również nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty z dnia 10 stycznia 2025 r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że jej syn jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, jego niepełnosprawność istnieje od 14 roku życia, a samo orzeczenie jest ważne do 31 października 2026 r. Ww. wyrok z klauzulą prawomocności został dostarczony w dniu 21 marca 2025 r.Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. podjęto postępowanie w sprawie. Organ wyjaśnił, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustalono od dnia 1 lipca 2019 r. do 30 września 2020 r. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 2a jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.Natomiast od 1 października 2020 r. organ odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, ponieważ w okresie od 1 października 2020 r. do 1 maja 2024 r. skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny matką.Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, podnosząc, że decyzja ta w punkcie drugim jest krzywdząca, ponieważ świadczenie pielęgnacyjne na syna nie zostało jej przyznane z powodu zmiany przepisów od dnia 1 stycznia 2024 r. Jednak wniosek o świadczenie został złożony przed datą 1 stycznia 2024 r. (sprawa toczyła się kilka lat w sądzie), a zatem powinna zostać zachowana ciągłość. Ponadto w trakcie rozmowy z pracownikiem socjalnym nie została poinformowana, że zachowałaby ciągłość świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na syna, gdyby zrezygnowała z pobierania świadczenia pielęgnacyjnego na matkę lub wybrała świadczenie wspierające dla matki. Zaznaczyła, że wniosek o przyznanie świadczenie pielęgnacyjnego na syna została złożony wcześniej, niż wniosek o przyznanie takiego świadczenia na matkę. Nadto nie została prawidłowo poinformowana, że przysługiwało jej prawo wyboru świadczenia.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie uwzględniło odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 3 września 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych obowiązujące do dnia 31 grudnia 2023 r. Osoby, którym przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, albo od dnia wejścia w życie tej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego o którym mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu do 31 grudnia 2023 r., zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane (art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym). Osoby, o których mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o świadczeniu wspierającym, zachowują prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności (art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym).Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 grudnia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem. Następnie na prośbę skarżącej postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiesił z urzędu postępowanie do czasu uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna. Następnie po uzyskaniu stosownych orzeczeń postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa podjął zawieszone postępowanie.Kolegium stwierdziło, że organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie słusznie uznał uwzględniając treścią art. 24 ust. 2a ustawy, że skarżąca spełnia warunki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przewidziane przez art. 17 ustawy i prawidłowo ustalił prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2020 r. W ocenie Kolegium również prawidłowo organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem od dnia 1 października 2020 r. ponieważ w okresie od 1 października 2020 r. do 11 maja 2024 r. skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, a świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba starająca się o to świadczenie ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła decyzję Kolegium w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na syna złożyła w dniu 18 grudnia 2019 r. Postępowanie to zostało następnie zawieszone do czasu wydania orzeczenia sądowego. Postępowanie w sądzie toczyło się kilka lat (wyrok zapadł 10 stycznia 2025 r.). Skarżąca pobierała w tym czasie świadczenie pielęgnacyjne na matkę do czasu jej śmierci w dniu 11 maja 2024 r. Przed końcem 2023 r. organ poinformował Skarżącą o nowym świadczeniu wspierającym, nie wyjaśniając jednak, co wiąże się ze zmianą lub brakiem zmiany takiego świadczenia. Gdyby została prawidłowo poinformowana przez organ, złożyłby wniosek o świadczenie wspierające dla matki.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 r. poz.126, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) dalej - p.p.s.a.Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem w okresie łącznie od 1 lipca 2019 do 30 września 2020 r. oraz o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na syna w okresie od dnia 1 października 2020 r.Z uwagi na okoliczność, że skarżąca nie kwestionuje zaskarżonej decyzji w zakresie zasadności przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie w zakresie daty końcowej jego przyznania, domagając się ustalenia tego prawa również od dnia 1 października 2020 r., ocena Sądu dotyczy prawidłowości wydania przedmiotowej decyzji w tej części, w której świadczenie pielęgnacyjne nie zostało przyznane od dnia 1 października 2020 r.Materialnoprawną podstawą wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) – dalej jako ustawa. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.W myśl art. 17 ust. 1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Zgodnie z art. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stosownie natomiast do treści art. 27 ust. 5 ustawy, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.Organy nie kwestionowały, że skarżąca prawidłowo złożyła wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności dla syna, a następnie we wskazanym terminie dołączyła do akt wyrok Sądu Rejonowego IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt [...], w którym Sad uznał syna skarżącej za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym do dnia 31 października 2028 r.Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się (co do zasady) począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Natomiast z art. 24 ust. 2a ustawy wynika, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Rozwiązanie przewidziane w art. 24 ust. 2a ustawy umożliwia zatem nabycie prawa do świadczenia - za okres wsteczny - związany z procedowaniem przez właściwe do tego organy w sprawie orzekania o niepełnosprawności lub o jej stopniu, mającym charakter prejudycjalny dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.Organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 17 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390, dalej: u.ś.r.) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., a to z uwagi na treść art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429, dalej jako u.ś.w.). Jakkolwiek decyzje organów obu instancji zostały wydane już po 1 stycznia 2024 r., to nowe brzmienie art. 17 ust. 1 ustawy nie miało w sprawie zastosowania, ze względu na przepis przejściowy art. 63 ust. 1 u.ś.w. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.Prawidłowo również organy określiły okres czasu, na który zostało przyznane skarżącej świadczenie pielęgnacyjne na syna, tj. od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. oraz od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. Podkreślić należy, że w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 11 maja 2024 r. skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zatem za ten okres czasu organy nie mogły przyznać jej świadczenia pielęgnacyjnego na syna.Reasumując Sąd stwierdza, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Negatywne rozpoznanie żądania skarżącej i przyznanie jej świadczenia jedynie w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. oraz od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. było następstwem pobierania przez skarżąca świadczenia pielęgnacyjnego na matkę od dnia 1 października 2020 r. do dnia 11 maja 2024 r.Jednocześnie stwierdzić należy, że procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż objęta odwołaniem strony decyzja organu I instancji odpowiada prawu, obligowało ten organ do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy w uzasadnieniach decyzji powołały przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej wykładni, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnień podjętych decyzji.Trudno też przyjąć, za skarżąca, że organy nie pouczyły skarżącą odpowiednio o treści obowiązujących przepisów. Nieprzyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na syna okresy od 1 października 2020 r. wynikało jedynie z faktu, że skarżąca w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 11 maja 2024 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, zatem nie mogła pobierać dwóch świadczeń. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.b u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do (...) świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;.Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a..