Wyrok - VII SA/Wa 1652/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 29 maja 2026
Teza
Stwierdzono nieważność uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Nogal (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Wojciech Białogłowski, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skarg Wojewody Mazowieckiego, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Spółdzielni [...] w W. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrStwierdzono nieważność uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Nogal (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Wojciech Białogłowski, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skarg Wojewody Mazowieckiego, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Spółdzielni [...] w W. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Andrzej Nogal
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 maja 2024 r. W. M. (dalej również: "W."), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] M. – etap I.Zaskarżonej uchwale W. zarzucił istotne naruszenie następujących przepisów:- art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."), w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, dalej: "ustawa o p.z.p.") poprzez określenie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 1U oraz maksymalnej wysokości zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami 1U-MW i 2U-MW, z naruszeniem ustaleń mającego zastosowanie w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L", zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] M." (dalej: "Studium").Z uwagi na powyższe zarzuty, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r., poz. 662, dalej także: "u.s.g."), W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie następujących ustaleń:- § 15 pkt 1 lit. b tiret piąte,- § 15 pkt 6 lit. a tiret drugie,- części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1U-MW i 2U-MW.W. wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W uzasadnieniu skargi W. wskazał, że uchwała Nr [...] Rady Gminy L. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] M. – etap I" (dalej jako: "uchwała", "zaskarżona uchwała", "uchwała z dnia [...] marca 2024 r.") została podjęta w dniu [...] marca 2024 r. Natomiast uchwała Nr [...] "w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L." (dalej: "uchwała z dnia [...] lutego 2024 r.") została podjęta w dniu [...] lutego 2024 r. i została doręczona organowi nadzoru 1 marca 2024 r., a dokumentację prac planistycznych doręczono 13 marca 2024 r.Dokonując analizy prawnej oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, W. stwierdził w całości nieważność uchwały z dnia [...] lutego 2024 r., wydając rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia [...] marca 2024 r., znak: [...], które zostało doręczone Gminie L. w dniu 29 marca 2024 r. W. podkreślił, że wobec braku zaskarżenia wspomnianego rozstrzygnięcia nadzorczego, stało się ono prawomocne po upływie 30 dni od dnia jego doręczenia, na podstawie art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym.W. wskazał, iż stwierdzenie nieważności aktu oznacza jego unieważnienie, czyli pozbawienie go wszelkich skutków prawnych z mocą ex tunc (łac. od wtedy), w sposób deklaratoryjny. Tym samym, stwierdzenie nieważności uchwały powoduje, że od samego początku uchwalenia akt ten nie był zdolny do wywoływania skutku prawnego. W. podniósł więc, że w momencie podejmowania przez Radę Gminy L. zaskarżonej uchwały, nie obowiązywała uchwała z dnia [...] lutego 2024 r.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności W. uznał, że dokonując analizy zaskarżonej uchwały trzeba ją odnosić do uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L.", zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] M.". W związku z tym W. stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza ustalenia Studium, przyjętego wspomnianymi uchwałami.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy L. (dalej też: organ) wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od W. na rzecz organu kosztów postępowania.W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona uchwała była uchwalona zgodnie z obowiązującym w tym dniu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. Ponadto organ wskazał, że rozstrzygnięcie nadzorcze W. zostało wydane w czasie, kiedy dobiegała końca kadencja organów jednostek samorządu terytorialnego, sesje Rad Gmin nie były już zwoływane w ostatnich dniach kadencji, a bez uprzedniej uchwały Rady Gminy nie było możliwe wniesienie skargi na wspomniane rozstrzygnięcie.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz opierając się na zasadzie niedziałania prawa wstecz organ uznał, że zaskarżona uchwała została prawidłowo uchwalona i obowiązuje od dnia 30 maja 2024 r.Pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w W. (dalej: Spółdzielnia) wniosła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] M. – etap I.Zaskarżonej uchwale Spółdzielnia zarzuciła istotne naruszenie następujących przepisów:- art. 1 ust. 2 ppkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały i w związku z § 21 pkt 3 tejże uchwały dotyczącego ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej z zakresu elektrotechniki dopuszczającego korzystanie z indywidualnych źródeł energii elektrycznej w formie paneli fotowoltaicznych, w tym o mocy przekraczającej 500 kW, poprzez ograniczenie instalowania indywidualnych źródeł energii odnawialnej wyłącznie do paneli fotowoltaicznych, podczas gdy art. 15 ust. 4 u.p.z.p. odnosi się także do mikroinstalacji stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii obejmującego nie tylko energię słoneczną, ale i inne odnawialne źródła energii, jak np. wiatr, zaś zgodnie z § 14 ust. 1 lit. b oraz z § 15 ust. 1 lit. b zaskarżonej uchwały dopuszczalne jest realizowanie usług i urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (a więc nie tylko ze słońca), co skutkuje brakiem spójności między treścią mpzp i ogranicza prawa Spółdzielni jako właściciela nieruchomości;- art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 i ust. 10 u.p.z.p. w związku z § 20 pkt 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały dotyczącego ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej z zakresu kanalizacji sanitarnej i gospodarki wodami opadowymi i roztopowymi obligującego do zapewnienia systemu retencjonowania wód rozpadowych oraz wód deszczowych uwzględniających przyjęcie deszczu nawalnego o natężeniu 150 litrów/sekundę/ha terenu w czasie jego trwania nie krótszym niż 15 min i odprowadzania wód deszczowych i roztopowych ze zbiorników retencyjnych i urządzeń kanalizacji deszczowej do rowów melioracyjnych w ilościach nie większych niż 1,5 litra/sekundę/ha terenu, co ogranicza uprawnienia Spółdzielni i uniemożliwia Spółdzielni posadowienie większej ilości zbiorników retencyjnych, lecz o mniejszej objętości.Z uwagi na powyższe zarzuty, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Spółdzielnia wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dot. § 20 pkt 5 zaskarżonej uchwały oraz § 21 pkt 3 zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała zakazuje lokalizacji instalacji, o których mowa w art. 15 ust. 4 u.z.p.z. Dopuszcza natomiast korzystanie z indywidualnych źródeł energii elektrycznej w formie paneli fotowoltaicznych, w tym o mocy przekraczającej 500 kW.Organ także nie zgodził się z zarzutem Spółki o braku spójności miedzy § 21 pkt 3 a § 14 pkt 1 lit b tiret czwarty i § 15 pkt 1 lit b tiret czwarty zaskarżonej uchwały, uznając, że dane paragrafy nawzajem się uzupełniają i należy je czytać łącznie.Organ również uznał, że zapis o retencjonowaniu wód roztopowych oraz wód deszczowych uwzględniający przyjęcie deszczu nawalnego jest niezbędny do zabezpieczenia przedmiotowego terenu przed lokalnymi podtopieniami, łącznie z zapisem § 20 pkt 6, który zabezpiecza pobliskie cieki wodne przed nadmiernym zrzutem wody.Pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. [...]. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) wniosła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] [...]. – etap I.Zaskarżonej uchwale Spółka zarzuciła istotne naruszenie następujących przepisów:- art. 1 ust. 2 ppkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały i w związku z § 21 pkt 3 tejże uchwały dotyczącego ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej z zakresu elektrotechniki dopuszczającego korzystanie z indywidualnych źródeł energii elektrycznej w formie paneli fotowoltaicznych, w tym o mocy przekraczającej 500 kW, poprzez ograniczenie instalowania indywidualnych źródeł energii odnawialnej wyłącznie do paneli fotowoltaicznych, podczas gdy art. 15 ust. 4 u.p.z.p. odnosi się także do mikroinstalacji stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii obejmującego nie tylko energię słoneczną, ale i inne odnawialne źródła energii, jak np. wiatr, zaś zgodnie z § 14 ust. 1 lit. b oraz z § 15 ust. 1 lit. b zaskarżonej uchwały dopuszczalne jest realizowanie usług i urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (a więc nie tylko ze słońca), co skutkuje brakiem spójności między treścią mpzp i ogranicza prawa Spółki jako właściciela nieruchomości;- art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 i ust. 10 u.p.z.p. w związku z § 20 pkt 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały dotyczącego ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej z zakresu kanalizacji sanitarnej i gospodarki wodami opadowymi i roztopowymi obligującego do zapewnienia systemu retencjonowania wód rozpadowych oraz wód deszczowych uwzględniających przyjęcie deszczu nawalnego o natężeniu 150 litrów/sekundę/ha terenu w czasie jego trwania nie krótszym niż 15 min i odprowadzania wód deszczowych i roztopowych ze zbiorników retencyjnych i urządzeń kanalizacji deszczowej do rowów melioracyjnych w ilościach nie większych niż 1,5 litra/sekundę/ha terenu, co ogranicza uprawnienia Spółki i uniemożliwia Spółki posadowienia większej ilości zbiorników retencyjnych, lecz w większej ilości.Z uwagi na powyższe zarzuty, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dot. § 20 pkt 5 zaskarżonej uchwały oraz § 21 pkt 3 zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała zakazuje lokalizacji instalacji, o których mowa w art. 15 ust. 4 u.z.p.z. Dopuszcza natomiast korzystanie z indywidualnych źródeł energii elektrycznej w formie paneli fotowoltaicznych, w tym o mocy przekraczającej 500 kW.Organ także nie zgodził się z zarzutem Spółki o braku spójności między § 21 pkt 3 a § 14 pkt 1 lit b tiret czwarty i § 15 pkt 1 lit b tiret czwarty zaskarżonej uchwały, uznając, że dane paragrafy nawzajem się uzupełniają i należy je czytać łącznie.Organ również uznał, że zapis o retencjonowaniu wód roztopowych oraz wód deszczowych uwzględniający przyjęcie deszczu nawalnego jest niezbędny do zabezpieczenia przedmiotowego terenu przed lokalnymi podtopieniami, łącznie z zapisem § 20 pkt 6, który zabezpiecza pobliskie cieki wodne przed nadmiernym zrzutem wody.W dniu 1 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć o sprawy o sygnaturach VII SA/Wa 1652/24 (skarga W. M.), VII SA/Wa 3181/24 (skarga Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W.) oraz VII SA/Wa 3182/24 (skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. VII SA/Wa 1652/24.Pismem z dnia 13 kwietnia 2026 r. T. K. uzupełnił wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie ze skargi W. na zaskarżoną uchwałę. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2026 r. Sąd odmówił dopuszczenia T. K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Zarządzeniem z dnia 8 maja 2026 r. Sąd poinformował pełnomocnika T. K. o braku możliwości udostępniania akt sprawy do wglądu, jako że T. K. nie ma przymiotu strony. Pismem z dnia 8 maja 2026 r. wspomniany pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2026 r.Pismem z dnia 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik [...]. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odpowiedzi na skargę W. wraz z odpowiedzią na skargę. Pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie w całości wspomnianej skargi. Według Spółki zaskarżona uchwała została uchwalona zgodnie z obowiązującym ówcześnie Studium. Prawidłowość procedury, według Spółki, potwierdził fakt, że W. nie zajął stanowiska w określonym terminie. Stąd też Spółka uznała, że skarga W. jest niezasadna.Pismem z dnia 6 maja 2026 r. pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odpowiedzi na skargę W. wraz z odpowiedzią na skargę. Pełnomocnik Spółdzielni wniósł o oddalenie w całości wspomnianej skargi. W ocenie Spółdzielni proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przebiegał w pełnej zgodności z obowiązującym w tamtym czasie Studium. Spółdzielnia także wskazała na to, że W. zaniechał zajęcia stanowiska w ustawowym terminie. Według Spółdzielni zaskarżona uchwała nie pozostaje w sprzeczności z wytycznymi Studium. Spółdzielnia uznała, że skarga W. ma jedynie na celu opóźnienie oraz utrudnienie realizacji projektu mieszkaniowego Spółdzielni.Pismem z dnia 15 maja 2026 r. [...]. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o połączenie spraw oraz wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Spółka ta poinformowała, że w dniu 4 maja 2026 r. złożyła skargę na zaskarżoną uchwałę (wtedy nie została jej jeszcze nadana sygnatura), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Spółka stwierdziła, że jej skarga, jak i też skarga W. M. dotyczy tej samej uchwały i obie sprawy zmierzają do stwierdzenia nieważności tego samego aktu prawa miejscowego. Stąd też sprawy te, według tej spółki, powinny zostać wspólnie rozpoznane. Ponadto spółka ta wniosła o odroczenie terminu rozprawy w związku z brakiem rozpatrzenia niniejszego wniosku o połączenie spraw.Pismem z dnia 22 maja 2026 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i o odroczenie terminu rozprawy. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie Spółki do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, jako że wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego.Pismem z dnia 27 maja 2026 r. pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i o odroczenie terminu rozprawy. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie Spółdzielni do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, uznając, że wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego.W trakcie rozprawy w dniu 29 maja 2026 r. Sąd oddalił wniosek Spółdzielni o uznanie jej za uczestnika postępowania ze względu na to, że Spółdzielnia jest już skarżącym we wspomnianej skardze. Ponadto Sąd oddalił wniosek o odroczenie terminu rozprawy pełnomocnika Spółki, który to Spółka uzasadniła wniesieniem skargi przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Skargi zasługują na uwzględnienie, a stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa skutkować muszą eliminacją zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego w całości.Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a wręcz obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny być zastosowane w danej sprawie, choćby nie zostały w skardze powołane. W niniejszej sprawie, z uwagi na formalne połączenie spraw ze skarg W. M., Spółdzielni Mieszkaniowej W. oraz [...] sp. z o.o. do wspólnego rozpoznania i wyrokowania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., Sąd dokonał kompleksowej oceny legalności zaskarżonej uchwały. Choć W. M. domagał się stwierdzenia nieważności uchwały jedynie w części (dotyczącej terenów [...], [...] i [...]), Sąd doszedł do przekonania, że charakter ujawnionych wad uniemożliwia pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonego aktu w jakiejkolwiek części.Kluczowym zagadnieniem prawnym poddanym pod rozwagę Sądu była kwestia związania Rady Gminy ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wynikająca z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "u.p.z.p."). Zgodnie z tymi przepisami, rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Rada Gminy L. podnosiła w odpowiedzi na skargę, że w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały (tj. 21 marca 2024 r.) w obrocie prawnym funkcjonowało nowe Studium, uchwalone uchwałą z dnia [...] lutego 2024 r. Stanowisko to jest prawnie wadliwe. Jak wynika z akt sprawy, W. M. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2024 r. (znak: [...]) stwierdził w całości nieważność uchwały z dnia [...] lutego 2024 r. Rozstrzygnięcie to, wobec jego niezaskarżenia przez Gminę, stało się prawomocne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie prawa ustabilizowany jest pogląd, że akt stwierdzający nieważność wywołuje skutki prawne z mocą wsteczną (ex tunc). Oznacza to, że uchwałę z dnia 22 lutego 2024 r. należy traktować tak, jakby nigdy nie została podjęta i nie wywołała żadnych skutków prawnych.W konsekwencji, wzorcem kontroli dla zaskarżonego planu miejscowego mogło być wyłącznie uprzednio obowiązujące Studium, przyjęte uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. (wraz ze zmianami z 2014 r.). Analiza porównawcza tekstu i rysunku zaskarżonego planu ze starym Studium wykazała istotne rozbieżności w zakresie przeznaczenia terenu [...] oraz parametrów wysokościowych dla terenów [...] i [...]. Projektując i uchwalając plan, Rada Gminy opierała się na założeniach z niedoszłego Studium z lutego 2024 r., co doprowadziło do rażącego naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Argument organu, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane u schyłku kadencji rad gmin, co uniemożliwiło zwołanie sesji i wniesienie skargi, nie ma znaczenia prawnego. Ustalone w prawie terminy procesowe i ustrojowe kompetencje organu nadzoru nie mogą być modyfikowane przez kalendarz wyborczy.Podmioty prywatne (Spółdzielnia oraz Spółka) zarzuciły zaskarżonej uchwale naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 15 ust. 4 u.p.z.p. (poprzez bezprawne ograniczenie instalacji OZE wyłącznie do fotowoltaiki) oraz naruszenie zasad władztwa planistycznego przy określaniu parametrów retencji wód opadowych (§ 20 pkt 5 uchwały).Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd uznał, że skarżący wykazali swój interes prawny na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: "u.s.g."), jako właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych planem, których uprawnienia do zagospodarowania terenu zostały bezpośrednio ograniczone. Zarzuty te okazały się uzasadnione. Ograniczenie mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii wyłącznie do paneli fotowoltaicznych, przy jednoczesnym dopuszczeniu innych form OZE w innych paragrafach uchwały (§ 14 i § 15), tworzy wewnętrzną sprzeczność aktu i narusza art. 15 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z zasadą proporcjonalności. Ponadto sformułowane w § 20 pkt 5 i 6 wymogi dotyczące retencjonowania wód w przypadku deszczu nawalnego, choć motywowane ochroną przeciwpowodziową, zostały sformułowane w sposób niejasny, ograniczający uprawnienia właścicieli nieruchomości do wyboru optymalnych rozwiązań technicznych (posadowienie większej ilości mniejszych zbiorników).Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wada aktu ma charakter pierwotny i globalny. Cała procedura planistyczna była prowadzona w odniesieniu do nieistniejącego w obrocie prawnym Studium z lutego 2024 r. Przełożyło się to na wadliwość bilansu terenów, parametrów urbanistycznych i wskaźników zagospodarowania dla całego obszaru objętego planem (etap I obrębu [...] M.). Plan miejscowy stanowi integralną całość urbanistyczną. Wyeliminowanie z niego jedynie terenów zaskarżonych przez W. (1U, 1U-MW, 2U-MW), stanowiących kluczowy element kompozycji planu, doprowadziłoby do powstania aktu "kadłubowego", pozbawionego spójności komunikacyjnej, infrastrukturalnej i ładu przestrzennego. Z tego względu Sąd uznał za konieczne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Skargi wszystkich trzech podmiotów zostały uwzględnione, co obliguje organ do zwrotu poniesionych przez nich kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mimo połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i wyrokowania, każda ze skarg zachowała swoją autonomiczną tożsamość, co wymaga odrębnego zasądzenia kosztów na rzecz każdego ze skarżących. Na rzecz W. M. zasądzono koszty zastępstwa procesowego obejmujące wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalone na podstawie stawek minimalnych. Na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] zasądzono zwrot kosztów, na które złożyły się: wpis od skargi (300 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata wg stawek minimalnych. Na rzecz [...] sp. z o.o. zasądzono zwrot kosztów na analogicznych zasadach, obejmujący wpis od skargi (300 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika. Okoliczność, że podmioty prywatne skarżyły jedynie poszczególne przepisy planu (§ 20 i § 21), nie ogranicza ich prawa do pełnego zwrotu kosztów. Skoro Sąd w wyniku kontroli instancyjnej wyeliminował z obrotu prawnego cały akt (w tym przepisy kwestionowane przez spółki), skarżący ci wygrali sprawę w całości.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.. Skargi wszystkich trzech podmiotów zostały uwzględnione, co obliguje organ do zwrotu poniesionych przez nich kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mimo połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i wyrokowania, każda ze skarg zachowała swoją autonomiczną tożsamość, co wymaga odrębnego zasądzenia kosztów na rzecz każdego ze skarżących. Na rzecz W. M. zasądzono koszty zastępstwa procesowego obejmujące wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalone na podstawie stawek minimalnych. Na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] zasądzono zwrot kosztów, na które złożyły się: wpis od skargi (300 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata wg stawek minimalnych. Na rzecz [...] sp. z o.o. zasądzono zwrot kosztów na analogicznych zasadach, obejmujący wpis od skargi (300 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika. Okoliczność, że podmioty prywatne skarżyły jedynie poszczególne przepisy planu (§ 20 i § 21), nie ogranicza ich prawa do pełnego zwrotu kosztów. Skoro Sąd w wyniku kontroli instancyjnej wyeliminował z obrotu prawnego cały akt (w tym przepisy kwestionowane przez spółki), skarżący ci wygrali sprawę w całości.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.