Wyrok - III SA/Łd 151/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 29 maja 2026
Teza
Oddalono skargi. Dnia 29 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 roku sprawy ze skarg M. S. i E. Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 stycznia 2026 roku nr SKO.4121.217-218.2025 w przedmiocie odmoOddalono skargi. Dnia 29 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 roku sprawy ze skarg M. S. i E. Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 stycznia 2026 roku nr SKO.4121.217-218.2025 w przedmiocie odmo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Anna Dębowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi
UZASADNIENIE
Decyzją z 7 stycznia 2026 r. nr SKO.4121.217-218.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej również: "organ II instancji", "SKO w Łodzi", "Kolegium"), po rozpatrzeniu wniosku (skargi) E. S.A z siedzibą we W. oraz M. S. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu.W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.6 października 2020 r. pełnomocnik E. S.A. z siedzibą we W. (dalej również: "skarżąca", "E. S.A.", "spółka") złożył do Prezydenta Miasta Łodzi) wniosek o zarejestrowanie pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar nr VIN: [...] załączając m.in. fakturę VAT nr [...] wystawioną 5 października 2020 r. przez B. Sp. z o.o.Decyzją z 7 października 2020 r. nr PJR-.DC/.79265.2020.MS.Prezydent Miasta Łodzi zarejestrował ww. pojazd czasowo pod nr rej. [...] na rzecz E. S.A. wydając pozwolenie czasowe serii PC/AA1 nr [...], tablice rejestracyjne nr [...], nalepkę kontrolną i kartę pojazdu. Organ zamówił w Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych spersonalizowany dowód rejestracyjny, który nie został odebrany przez skarżącą.10 grudnia 2023 r. M. S. (dalej również: "strona", "skarżący") złożył zawiadomienie o nabyciu przedmiotowego pojazdu na podstawie wystawionej przez E. S.A. faktury VAT nr [...] z 12 października 2023 r. przenoszącej własność pojazdu na rzecz leasingobiorcy D., Ż..Pismem z 12 czerwca 2024 r. M. S. wniósł o wydanie decyzji o rejestracji ww. pojazdu oraz wskazanie podstawy prawnej odmowy przerejestrowania przedmiotowego pojazdu, wskazując, że 18 grudnia 2023 r. złożył wniosek o jego przerejestrowanie.Decyzją z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG Prezydent Miasta Łodzi orzekł o odmowie zarejestrowania pod nr rej. [...] pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A.17 grudnia 2024 r. M. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do SKO w Łodzi z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i skierowanej do osoby niebędącej stroną, tj. E. S.A.14 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG, zawiadamiając o tym fakcie strony postępowania – E. S.A oraz M. S. i wzywając je do złożenia na piśmie wyjaśnień bądź dokumentów mogących wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy w oznaczonym terminie.W odpowiedzi na zawiadomienie pełnomocnik M. S. pismem z 23 stycznia 2025 r. wskazał nowy adres uczestnika postępowania, tj. E. S.A. oraz wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta Łodzi do dołączenia do akt sprawy dowodu rejestracyjnego wydanego dla pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) potwierdzającego jego zarejestrowanie pod nr rej. [...] na ww. spółkę.Decyzją z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]).Wnioskiem z 17 marca 2025 r. pełnomocnik M. S. wystąpił o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w Łodzi z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024. zarzucając naruszenie:1. przepisów postępowania, tj.:a. art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja z 2 lipca 2024 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, czego konsekwencją jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji;b. art. 156 § 1 ust. 4 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja z 2 lipca 2024 r. została skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania, podczas gdy wydanie decyzji z 2 lipca 2024 r. było konsekwencją złożenia wniosku o przerejestrowanie złożonego przez M. S., a decyzja o rejestracji pojazdu na rzecz E. S.A. została wydana w sposób dorozumiany przez wydanie - wytworzenie dowodu rejestracyjnego;2. przepisów prawa materialnego:a. art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: "p.r.d.") przez błędną wykładnię i przyjęcie, że rejestracja pojazdu wymagała fizycznego odbioru dowodu rejestracyjnego przez wnioskodawcę, podczas gdy przepis nie stanowi o takim obowiązku, a do zarejestrowania pojazdu dochodzi przez wydanie, tj. wytworzenie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych;b. art. 74 p.r.d. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten stanowi o konsekwencjach nieodebrania czasowego dowodu rejestracyjnego.Decyzja SKO w Łodzi z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024 została zaskarżona również przez E. S.A., który pismem z 27 marca 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ww. decyzję. Kolegium, stosownie do art. 54a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a." rozpoznało powyższą skargę jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.Powołaną decyzją z 7 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy własną decyzję z 18 lutego 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r., którą odmówiono zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium powołało przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 73 p.r.d. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, lecz orzeka jako organ kasacyjny badając wyłącznie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności.Organ stwierdził, że będąca przedmiotem nadzwyczajnego postępowania decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. w sposób prawidłowy rozstrzygnęła o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar na E. S.A., bowiem spółka ta, składając 6 października 2020 r., wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu, była jego właścicielem, niemniej jednak w dniu 12 października 2023 r. straciła przymiot właściciela tego pojazdu. Rozpoznanie wniosku o rejestrację pojazdu jest dwuetapowe, bowiem w pierwszej kolejności organ dokonuje czasowej rejestracji pojazdu po złożeniu wniosku o jego rejestrację (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.), a następnie orzeka o jego rejestracji; przy czym przymiotem właściciela pojazdu wnioskodawca musi legitymować się cały czas, tj. do momentu wydania ostatecznej decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu, bowiem w przeciwnym przypadku –tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – wnioskodawca nie spełnia podstawowej przesłanki niezbędnej do pozytywnego rozpoznania jego wniosku.Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, że decyzja z 2 lipca 2024 r. została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, tj. do E. S.A. Decyzja z 2 lipca 2024 r., którą orzeczono o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar na E. S.A. rozstrzyga wniosek ww. spółki z 6 października 2020 r., a to z kolei oznacza, iż decyzja ta została skierowana do podmiotu będącego stroną w sprawie. SKO nie podzieliło też stanowiska, że do zarejestrowania pojazdu dochodzi w sposób dorozumiany przez wytworzenie dowodu rejestracyjnego, wskazując, że bez znaczenia pozostaje, czy dowód został odebrany czy nie.Odnosząc się do zarzutów E. S.A. organ uznał je za chybione i bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. natomiast fakt wytworzenia dowodu rejestracyjnego bez jego doręczenia spółce, które nie było poprzedzone wydaniem i również doręczeniem decyzji administracyjnej o rejestracji o pojazdu nie oznacza, iż miała miejsce rejestracja pojazdu na E. S.A.SKO podkreśliło, że w postępowaniu nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji postępowanie dowodowe koncentruje się na ocenie zawartości akt sprawy, decyzji administracyjnej i odniesieniu powyższego do określonych w 156 § 1 k.p.a. podstaw stwierdzenia nieważności. Organ nie posiada w nim legitymacji do przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie rejestracji pojazdów, w tym również postępowania odwoławczego.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. S.A. z siedzibą we W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył wskazaną decyzję Kolegium z 7 stycznia 2026 r., zarzucając jej:I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. o odmowie zarejestrowania pod nr rej: [...] pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A., podczas gdy organ II instancji, na podstawie prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, powinien dojść do wniosku, iż istnieje już decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu, a zatem powinien stwierdzić nieważność wydanej później decyzji o odmowie zarejestrowania ww. pojazdu;2) art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego w sprawie i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ II instancji nie uwzględnił faktów znanych z urzędu w postaci wydania przez organ I instancji dowodu rejestracyjnego na rzecz E. S.A. oraz decyzji o rejestracji pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) nr rej: [...], a także nieskutecznego doręczenia skarżącej – tj. E. S.A. – decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. o odmowie zarejestrowania pod nr rej: [...] pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) – na adres, który nie jest i nigdy nie był adresem siedziby skarżącej;3) art. 7, art. 77 § 1 i § 4 w zw. art. 220 § 1 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ II instancji całości materiału dowodowego, podczas gdy potwierdzenie faktów i stanu prawnego, tj. wcześniejszej rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej było możliwe na podstawie posiadanych przez organ I instancji ewidencji oraz dokumentu w postaci nieodebranego dowodu rejestracyjnego wydanego na rzecz skarżącej, będącego w posiadaniu organu I instancji;4) art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników do organów władzy publicznej, przez interpretację przepisów w sposób zawężający, a jednocześnie sprzeczny z interesem skarżącej i rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść stron;5) art. 136 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie dokonania uprzedniej rejestracji przedmiotowego pojazdu (nr VIN: [...]) nr rej: [...], w tym wydania przez organ I instancji dowodu rejestracyjnego na rzecz skarżącej, a także nieskutecznego doręczenia skarżącej przez organ I instancji decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. o odmowie zarejestrowania nr rej: [...] pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]), tj. na adres, który nie jest i nigdy nie był adresem siedziby skarżącej.W konkluzji strona wniosła o uchylenie decyzji SKO w Łodzi z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024 i z 7 stycznia 2026 r. nr SKO.4121.217-218.2025 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG, ewentualnie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIIL5410.634.2024.DG. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu administracyjnego na swą rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.Skargę na decyzję SKO z 7 stycznia 2026 r. nr SKO.4121.217-218.2025 złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi również reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika M. S., podnosząc zarzuty naruszenia:1. przepisów postępowania, tj.:a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu skarżącego, rozstrzygnięcie wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść strony i przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej;b) art. 30 § 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie;c) art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja z 2 lipca 2024 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, czego konsekwencją jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji i utrzymanie orzeczenia SKO w mocy;d) art. 156 § 1 ust. 4 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja z 2 lipca 2024 r. została skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania, podczas gdy wydanie decyzji z 2 lipca 2024 r. było konsekwencją złożenia przez niego wniosku o przerejestrowanie przedmiotowego pojazdu, a decyzja o rejestracji na rzecz E. S.A. została już uprzednio wydana w sposób dorozumiany przez wytworzenie dowodu rejestracyjnego;2. naruszenie przepisów prawa materialnego:a) art. 73 p.r.d. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że rejestracja pojazdu wymagała fizycznego odbioru dowodu rejestracyjnego przez wnioskodawcę, podczas gdy przepis nie stanowi o takim obowiązku, a do zarejestrowania pojazdu dochodzi przez wydanie i wytworzenie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych;b) art. 74 p.r.d. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten w dacie złożenia wniosku o rejestrację stanowił o konsekwencjach nieodebrania dokumentów od organu.W oparciu o wskazane zarzuty skarżący M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG, ewentualnie o uchylenie decyzji SKO w Łodzi z 7 stycznia 2026 r. nr SKO.4121.217-218.2025 oraz poprzedzającej jej decyzji SKO w Łodzi z 18 lutego 2025 r. nr SKO. 4121.156.2024, a także decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.Na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawę o sygn. akt III SA/Łd 151/26 ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 152/26 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. III SA/Łd 151/26.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Skargi są niezasadne.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 1 § 2 p.u.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (w całości lub w części), jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszenie prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (lit b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Nadto, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Sąd administracyjnym bada więc legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 7 stycznia 2026 r. według powyższego kryterium wykazała, że obie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy organ miał podstawę do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Z uwagi na – zasadniczo – tożsamość argumentacji skarżących, zarzucających błędne przyjęcie przez organ, że w sprawie nie zachodziły warunki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A. do zarzutów skarg w tym zakresie Sąd ustosunkuje się łącznie.Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stronami skarżącymi są nie tylko E. S.A., co do którego Prezydent Miasta Łodzi odmówił zarejestrowania pojazdu jako uprzedniemu jego właścicielowi lecz również kolejny właściciel pojazdu, który złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 2 lipca 2024 r.Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.W ocenie Sądu rozpoznając sprawę po raz kolejny SKO w Łodzi prawidłowo oceniło brak wystąpienie w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi kwalifikowanej wady prawnej.Sąd zwraca uwagę, że zaskarżona decyzja nie zapadła w postępowaniu zwykłym a postępowaniu toczącym się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Orzekający w tym trybie organ administracji publicznej nie rozstrzyga co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania ale posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tj. ustala, czy decyzja poddana kontroli jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wykluczające możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a.Tym samym w postępowaniu nadzwyczajnym kontroluje się ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat ewentualnie tkwiących w niej od samego początku wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Tylko wady doniosłe mogą zostać uznane za istotne, tj. takie które uzasadniają wyeliminowanie decyzji administracyjnej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (tj. od początku).Ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie, to w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. Weryfikacja prawidłowości decyzji administracyjnej następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Znajduje to odzwierciedlenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję wydaną w postępowaniu nadzorczym ocenia jedynie, czy organ zasadnie stwierdził wystąpienie (lub nie) przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniającej (lub nie) wyeliminowanie ostatecznej decyzji z obrotu prawnego.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa (tj. "rzucająca się w oczy" sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną); charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia – tzn. przepis jest jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa (przepis mający zastosowanie w bezpośrednim rozumieniu) oraz decyzja wadliwa wywołuje skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze, których nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Nie zawsze więc oczywiste naruszenie przepisu prawa (wyraźnego w interpretacji) będzie miało charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki jakie owo naruszenie powoduje w obrocie prawnym, czyniąc dalsze trwanie kontrolowanej decyzji w obrocie prawnym niemożliwym do zaakceptowania. Tym samym Sąd podziela podgląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić dopiero wtedy, gdy decyzja wywołuje stan istotnie niezgodny z prawem, tj. taki, w którym jej funkcjonowanie w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć zatem znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09; wyroki WSA: w Olsztynie z 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, w Łodzi z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt III Sa/Łd 249/25, w Szczecinie z 6 listopada 2025 r., sygn. akt II Sa/Sz 584/25). "Rażące" naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2004 r., sygn. akt III SA 2293/03, wyroki NSA: z 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2167/23, z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 365/15, z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności: gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Ustalone jest ponadto w doktrynie i orzecznictwie, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O oczywistym naruszeniu prawa można mówić tylko w odniesieniu do przepisu, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową. Tak więc rażące naruszenie prawa nie zachodzi wówczas, gdy nie istnieje oczywista sprzeczność między treścią przepisu a rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2475/04).Dodać należy, że na mocy art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, które zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą należy rozpatrywać ściśle – wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługują się w swej działalności organy administracji publicznej (por. wyroki NSA: z 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1671/20, z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1536/20 oraz z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1364/20). Wówczas organ ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 k.p.a.).W wyniku tak zawężonej kontroli, Sąd w niniejszym składzie stwierdził, że zaskarżona decyzja SKO w Łodzi z 7 stycznia 2026 r. utrzymująca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 18 lutego 2025 r. nr SKO.4121.156.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar nr VIN: [...] odpowiada prawu.W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny i prawny w jakim wydano kontrolowaną decyzję słusznie konkludując, że na gruncie art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 pkt 3 p.r.d. organ nie mógł zarejestrować pojazdu na podmiot, który w dacie decyzji nie był już jej właścicielem.Rozpoznając skargi Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 czy art. 136 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonano prawidłowej wykładni prawa materialnego. Mimo że Sądowi z urzędu znana jest treść stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w nieprawomocnym wyroku z 14 listopada 2025 r., sygn. akt III Sa/Łd 487/25, w uzasadnieniu, którego Sąd wskazał, że nieprawidłowe jest rozumienie pojęcia "rejestracji pojazdu" utożsamiające je wyłącznie z rejestracją stałą, podczas gdy zdaniem Sądu pojęcie to obejmuje również rejestrację czasową – jedna i druga jest rejestracją pojazdu, z którą związane są, stosownie do tego rozróżnienia, zróżnicowane wymagania i odmienne skutki, to przedstawiona tam argumentacja nie mogła prowadzić do uznania, że zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar nr VIN: [...].Oceniając prawidłowość procedowania organów z punktu widzenia zasad ogólnych wspólnych dla całości postępowania administracyjnego należało zwrócić uwagę na specyfikę, cel i skutki postępowania nieważnościowego. Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. zasadniczo mają charakter materialnoprawny powodując, że z jej mocy stosunek prawny nie nawiązuje się albo jest ułomny. Wady te są w samej decyzji, nawet jeśli postępowanie, w którym została wydana jest prawidłowe pod względem prawnym. Organ nie prowadził tu zatem odrębnego czy dodatkowego postępowania dowodowego lub wyjaśniającego a na podstawie pierwotnie zebranego materiału dowodowego miał obowiązek skonfrontować podstawę prawną uprzednio wydanej a kwestionowanej przez strony decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. SKO orzekając w kwestii wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie miało uprawnień do przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdów, a faktycznie również – jak wydają się oczekiwać skarżący – postępowania odwoławczego a ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w tej konkretnej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. Dokonując kontroli w trybie nadzorczym Kolegium zasadnie miało na względzie przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania kontrolowanej decyzji a więc przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu ustalonym t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047. Art. 72 ust. 1 p.r.d. stanowił wówczas, że rejestracji dokonuje się na podstawie: 1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane; 4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a/ dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. W oparciu o delegację z art. 76 ust. 1 p.r.d. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1038 ze zm.). W § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1/ dowód własności pojazdu; 2/ kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4/ tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie – oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację; 5/ dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w § 7a, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza stosowne oświadczenie o jej utracie – oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację.Z powołanego wyżej przepisu ustawy, a także przepisów rozporządzenia jednoznacznie wynika, że podstawę kolejnej rejestracji pojazdu stanowi wykazanie przejścia własności pojazdu, a także przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego na podstawie decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela. Z kolei wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu (art. 73 ust. 1 p.r.d.). W konsekwencji oznacza to, że decyzja o kolejnym zarejestrowaniu pojazdu jest bezspornie wydawana "w oparciu" o decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela.Zgodnie z art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.W kontekście powyższego będąca przedmiotem oceny w ramach nadzwyczajnego postępowania decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 lipca 2024 r., znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG, mimo że wydana po ponad 3 latach od złożenia wniosku jako orzekająca o odmowie zarejestrowania pod nr rej. [...] pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A. była prawidłowa bowiem spółka ta w dniu złożenia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu 6 października 2020 r. była właścicielem przedmiotowego pojazdu, a w dniu 12 października 2023 r. przymiot ten straciła w oparciu o fakturę sprzedaży VAT Nr [...]. Sąd w całości podziela stanowisko SKO, że w sprawie nie mogło dojść do wydania decyzji na rzecz M. S. bowiem to konkretne postępowanie zakończone decyzją z dnia 2 lipca 2024 r., zainicjowane zostało wnioskiem innego podmiotu, tj. E. (nawet jeśli w istocie do wydania ww. decyzji doprowadziły czynności kolejnego właściciela pojazdu dążącego do jego przerejestrowania).Sądowi znane jest przy tym z urzędu, że prawomocnym wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 19/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekając, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Prezydenta Miasta Łodzi do rozpoznania wniosku M. S. z 18 grudnia 2023 r. o rejestrację (przerejestrowanie) pojazdu marki Land Rover RR Velar w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Tym samym Sąd przesądził, że skarżący M. S. 18 grudnia 2023 r. złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki Land Rover Range Rover Velar nr VIN: [...], uzyskując jedynie ustną informację o tym, że rejestracja nie jest możliwa, ponieważ poprzedni właściciel samochodu (E. S.A.) nie odebrał dowodu rejestracyjnego pojazdu.W ocenie Sądu chybiona jest argumentacja obu skarżących, że w dacie wydania decyzji z dnia 2 lipca 2024 r., w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz E. S.A., (według skarżącego M. S. wydana w sposób dorozumiany). Rejestracji pojazdów dokonuje się w trybie art. 71 i nast. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 71 ust. 1 p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Czasowa rejestracja pojazdu dokonywana jest na okres nieprzekraczający 30 dni w przypadkach określonych w art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d. z urzędu – po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu (art. 74 ust. 3 p.r.d.). Czasowa rejestracja, dokonywana z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu, stanowi jedynie część procesu rejestracji pojazdu, której celem jest trwałe dopuszczenie tego pojazdu do ruchu na terytorium kraju (por. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1608/15, wyrok WSA w Warszawie z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 306/15). Rozpoznanie wniosku o rejestrację pojazdu ma zatem charakter dwuetapowy, bowiem w pierwszej kolejności organ – z urzędu – dokonuje obligatoryjnej czasowej rejestracji pojazdu po złożeniu wniosku o jego rejestrację na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d., a następnie orzeka o jego rejestracji stałej; przy czym w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż przymiotem właściciela pojazdu wnioskodawca musi legitymować się przez cały czas do momentu wydania ostatecznej decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu, bowiem w przeciwnym przypadku – tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – wnioskodawca nie spełnia podstawowej przesłanki niezbędnej do pozytywnego rozpoznania jego wniosku.Również fakt wytworzenia dowodu rejestracyjnego przez PWPW bez jego doręczenia wnioskującemu o rejestrację pojazdu, niepoprzedzony wydaniem i również doręczeniem decyzji administracyjnej o rejestracji przedmiotowego pojazdu nie oznacza, iż rejestracja pojazdu marki Range Rover Velar (nr VIN: [...]) na E. S.A miała miejsce bowiem czasowa rejestracja, nie może być utożsamiana z rejestracją wynikającą z art. 72 p.r.d.; tym samym pojazdu co do którego wydano pozwolenie czasowe nie można uznać za pojazd zarejestrowany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pozwolenia czasowego nie można utożsamiać z dowodem rejestracyjnym, chociaż oba są dokumentami dopuszczającymi pojazd do ruchu. Pozwolenie czasowe z urzędu wydaje organ po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu i jest ono ważne nie dłużej niż 30 dni. Natomiast dowód rejestracyjny spełnia dwojakiego rodzaju funkcję. Potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu (por. wyrok NSA z 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1461/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się również pogląd, który orzekający Sąd w pełni podziela, że rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji, natomiast wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic jest jedynie czynnością materialno-techniczną o charakterze następczym w stosunku do rejestracji (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 6/01). Art. 73 ust. 1 p.r.d. stanowi bowiem o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego, tj. o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynność bowiem nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Takie działania organu autorytatywnie konkretyzują sytuację prawną podmiotu i noszą wszelkie znamiona procesu wydawania decyzji. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje na tyle jednocześnie, aby decyzja o zarejestrowaniu poprzedziła materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 p.r.d. Co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem to stwierdzającym jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracyjnego, rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Nie jest on jednak decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 1379/240).Za chybiony należało uznać zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji z dnia 2 lipca 2024 r. E. S.A. na błędny adres, który nie jest i nigdy nie był adresem siedziby skarżącej. Kwestionowany przez spółkę obecnie adres ul. [...] w Ł., wynikał nie tylko z wniosku o zarejestrowanie pojazdu, ale widniał również na dołączonych do niego dokumentach tj. fakturze z 5 października 2020 r. oraz karcie informacyjnej pojazdu a także na fakturze sprzedaży wystawionej przez E. S.A. 12 października 2023 r.Za nieuzasadnione należało uznać również zarzuty pełnomocnika M. S. w szczególności, że decyzja z 2 lipca 2024 r. o odmowie zarejestrowania na E. została skierowana do niewłaściwego podmiotu, tj. zamiast do M. S., do E. SA. Powyższe wprost wynika z treści samej decyzji, w której wskazano, że to ww. spółka wnioskiem z 6 października 2020 r. zainicjowała postępowanie, którego przedmiotem było zarejestrowanie pojazdu, stronami postępowania w przedmiocie zarejestrowania pojazdu są nadto wszyscy poprzedni jak i aktualni jego właściciele.Jedynie końcowo wskazać należy, że analizując skargę M. S. od decyzji SKO z 18 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK-VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu Sąd rozważał istnienie po stronie ww. interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.W tym zakresie Sąd miał na uwadze, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92) stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego – a więc w przypadku postępowania zakończonego wydaniem decyzji w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu – podmiot, na którego wniosek się ono toczyło tj. E. S.A., lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności.W kontekście tego, że w dniu 12 października 2023 r. M. S. zakupił od E. SA. samochód, co do którego organ odmówił zarejestrowania na rzecz E. Sąd uznał, że ww. jako jego kolejny właściciel ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a.Reasumując, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2024 r. znak: DOM-SOK- VIII.5410.634.2024.DG o odmowie zarejestrowania pojazdu Land Rover Range Rover Velar nr VIN: [...] nie wystąpiła zarówno przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również żadna z przesłanek określonych w pkt 1, 3-7 powołanego przepisu.W tym stanie rzeczy skargi podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.dsds