Wyrok - I OSK 763/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1335/24 w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1335/24 w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Miernik
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 5 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1335/24 uchylił zaskarżoną przez A.A. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14 sierpnia 2024 r. nr SKO.4111/351/2024 i decyzję Burmistrza B. z 27 lutego 2024 r., nr MGOPS.5221.3556.22.2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:A.A. we wniosku z 21 lipca 2023 r. zwrócił się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką - C.C., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.Burmistrz B. decyzją z 27 lutego 2024 r. nr MGOPS.5221.3556.22.2023 odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania A.A., decyzją z 14 sierpnia 2024 r. nr SKO.4111/351/2024, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323), powoływanej dalej jako "u.ś.r.", w związku z art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniach wspierających (Dz. U. poz. 1429 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, na czas nieokreślony, począwszy od 1 listopada 2023 r. Jednocześnie odmówiło przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia na okres od 1 lipca 2023 r. do 31 października 2023 r. W okresie tym wnioskodawca był uprawniony na podstawie decyzji Burmistrza z 15 grudnia 2022 r. nr MGOPS.5222.3556.8.2022 do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką i zasiłek ten pobierał od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r.Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zawierał oświadczenie o wyborze, na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r., świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce specjalnego zasiłku opiekuńczego, to jednak w dacie wydania zaskarżonej decyzji z 27 lutego 2024 r. okres pobierania specjalnego zasiłku na podstawie wyżej wskazanej decyzji organu z 15 grudnia 2022 r. już upłynął, a decyzja ta nie została wcześniej uchylona. Wobec tego przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego mogło nastąpić dopiero od 1 listopada 2023 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylając powołanym na wstępie wyrokiem zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, uznał, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r., wprowadzającego zasadę ustalania prawa do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca wpływu wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Konflikt między wymienionymi wyżej zasadami wynikającymi z kilku przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych należy rozstrzygnąć zgodnie z regułą proporcjonalności, wypełnioną na etapie wykonania decyzji o przyznaniu uprawnienia do korzystniejszego świadczenia. W tym zakresie Sąd I instancji oparł stanowisko na poglądach sądów administracyjnych wymienionych w uzasadnieniu wyroku. Sąd I instancji wskazał, że skoro w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący wraz z wniesieniem wniosku wyraził wolę rezygnacji z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego – będącego świadczeniem mniej korzystnym, to powinien otrzymać świadczenie począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, a zadaniem organu było takie prowadzenie postępowania by skarżącemu przyznać to świadczenie zgodnie z wnioskiem.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji:I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej: jako "P.p.s.a." naruszenie prawa materialnego:1) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w związku z art. 27 ust. 5 u.ś.r. przez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżącemu mogło zostać przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja administracyjna przyznająca skarżącemu prawo do zasiłku dla opiekuna, na podstawie której skarżący ten zasiłek pobierał;2) art. 24 ust. 2 u.ś.r. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten przewiduje bezwzględny wymóg przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek o jego przyznanie, nawet jeśli w okresie tym zachodzi przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w postaci ustalonego prawa do zasiłku dla opiekuna,3) art. 17 ust 3 u.ś.r. przez błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy zachodzą podstawy do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 lipca 2023 r. r. do 31 października 2023 r. w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą pobranego w tym okresie przez skarżącego zasiłku dla opiekuna a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego określoną w art. 17 ust. 3 u.ś.r., podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw prawnych do przyznania, w ramach kompensacji, świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy pobranym już wcześniej świadczeniem mniej korzystnym (zasiłek dla opiekuna) a wynikającą z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych kwotą świadczenia pielęgnacyjnego;II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., przez uwzględnienie przez Sąd skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. pomimo braku wskazania przez Sąd jakichkolwiek przepisów postępowania, których naruszenia przy wydaniu decyzji dopuściło się Kolegium.Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.A. wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A.A. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza B. znak MGOPS.5222.3556.8.2022 przyznającej mu specjalny zasiłek opiekuńczy, organ I instancji decyzją z 12 czerwca 2024 r. odmówił uchylenia tej decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z 11 października 2024 r. utrzymało w mocy decyzje z 12 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 14 kwietnia 2025 r. uchylił ww. wymienione decyzje o odmowie uchylenia decyzji w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Skarga kasacyjna jest zasadna.Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stosownie natomiast do art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Z kolei, jak wynika z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Ratio legis przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. jest jasne i polega na eliminacji sytuacji, w których jedna osoba mogłaby kumulatywnie pobierać dwa świadczenia, tj. świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, które z istoty swej mają analogiczne przeznaczenie – zrekompensowanie utraconych dochodów z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania.Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany na przykład specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych przepisów nie jest możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest rezygnacja z przysługującego świadczenia i to przez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie.W orzecznictwie sądów administracyjnych zwracano uwagę, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r., wprowadzającego zasadę ustalania prawa do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca wpływu wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Wskazywano, że konflikt między wymienionymi wyżej przepisami należy wykładać w ten sposób, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Dokonanie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie oznacza konieczności definitywnej rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem decyzji organu przyznającej drugie z tych świadczeń (por. wyrok NSA z 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 235/18, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W ostatnich orzeczeniach sądów administracyjnych zwrócono jednak uwagę, że zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, publ. LEX 2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne, Komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane; por. też przykładowo wymienione wyroki NSA: z 6 września 2022 r. sygn. akt I OSK 2186/21, z 29 marca 2023 r. sygn. akt I OSK 1283/22, z 23 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 962/23, z 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 887/23). Jeżeli w momencie wydawania decyzji jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego spełni się po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić tę okoliczność. Oczywiste jest bowiem, że określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś - jak wyżej wskazano - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. W orzecznictwie podkreśla się jeszcze, że interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. przeprowadzona przy wykorzystaniu dyrektyw językowych, jak i celowościowych wykluczała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy. W tym kontekście należy podkreślić, że zasada niedopuszczalności kumulatywnego pobierania świadczeń rodzinnych jest dodatkowo wzmocniona przez art. 27 ust. 5 u.ś.r., który jasno wskazuje, że w razie zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego osobie uprawnionej przysługuje tylko jedno z tych świadczeń.Z tych też powodów linia orzecznicza w zakresie wykładni prawa materialnego prezentowana m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1586/21, z 26 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 1859/21, z 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 211/21, z 25 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 189/22, z 3 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 630/22, z 9 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 656/22 oraz z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 703/22, uległa modyfikacji. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w odniesieniu do wykładni prawa materialnego stosowanego w sprawie, podzielił pogląd prezentowany w ostatnio wydanych orzeczeniach sądów administracyjnych oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu I instancji, należy zaznaczyć, że jest bezsporne, że skarżący na podstawie decyzji Burmistrza z 15 grudnia 2022 r. nr MGOPS.5222.3556.8.2022 był uprawniony w okresie od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką i zasiłek ten pobierał. Przy czym, jak wskazał skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w styczniu 2024 r. wniósł on o uchylenie decyzji Burmistrza z 15 grudnia 2022 r. nr MGOPS.5222.3556.8.2022 przyznającej mu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 października 2023 r. i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 kwietnia 2025 r. zostały uchylone decyzje o odmowie uchylenia decyzji w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z informacji uzupełniających uzyskanych przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu wynika, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 127/25 została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 11 października 2024 r. nr SKO.4111/439/2024 i decyzja Burmistrza B. z dnia 12 czerwca 2024 r. nr MGOPS.5222/3556/8/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji przyznającej A.A. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego ww. decyzją z 15 grudnia 2022 r. Wyrok ten jest nieprawomocny, a skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od tego wyroku oczekuje na rozpoznanie. Oznacza to, że okoliczność uchylenia decyzji odmawiających uchylenia decyzji o specjalnym zasiłku opiekuńczym nie mogła oddziaływać na wydanie wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. WSA w Rzeszowie w niniejszej sprawie orzekał bowiem wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W dacie tej nie funkcjonował natomiast w obrocie prawnym prawomocny wyrok uchylający decyzje o odmowie uchylenia decyzji o specjalnym zasiłku opiekuńczym, nie została też wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Burmistrza z 15 grudnia 2022 r. nr MGOPS.5222.3556.8.2022 w części przyznającej skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r.W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 3 u.ś.r. należy wskazać, że w aktualnym orzecznictwie przyjmuje się już jednolicie, że przepis ten określa wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracyjny w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (wyrok NSA z 6 września 2022 r. sygn. akt I OSK 2186/21, wyrok NSA z 8 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 1029/21, wyrok NSA z 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 887/23 i przywołane w nim orzecznictwo).Na uwzględnienie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż w istocie Sąd I instancji, wskazując ten przepis w podstawie prawnej wyroku, nie wymienił żadnych przepisów postępowania, których naruszenia przy wydaniu decyzji dopuściło się Kolegium. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jedynie, że Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu odwoławczego w odniesieniu do wykładni prawa materialnego. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi tymczasem procesowy aspekt podstawy prawnej orzeczenia sądowego pierwszej instancji, który jest wyznaczony przez wynik uzyskany na skutek przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem procesowym. W tym kontekście konieczne jest też zwrócenie uwagi, że naruszenie tej normy prawnej wynika również ze sposobu sformułowania sentencji zaskarżonego wyroku obejmującej uchylenie w całości zaskarżonej przez A.A. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14 sierpnia 2024 r. nr SKO.4111/351/2024 i decyzji Burmistrza B. z 27 lutego 2024 r., nr MGOPS.5221.3556.22.2023. Tymczasem w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14 sierpnia 2024 r. nr SKO.4111/351/2024 A.A. wskazał, że zaskarża ją w części co do punktu 3, którym odmówiono mu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 lipca 2023 r. do 31 października 2023 r. i w związku z tym zawarty w skardze wniosek o uchylenie decyzji z 14 sierpnia 2024 r. dotyczył wyłącznie "skarżonego zakresu". Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dostrzegł, że "Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO, którą uchylono decyzję organu I instancji o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięto sprawę w sposób merytoryczny – częściowo przyznając prawa do świadczenia pielęgnacyjnego we wskazanym we wniosku okresie (od 1 listopada 2023 r.) i jednocześnie odmawiając przyznania tego prawa w pozostałym zakresie (od 1.07.2023 r. do 31.10.2023 r.)". Jednak sposób sformułowania sentencji w zakresie punktu pierwszego w zaskarżonym wyroku nie pozwala na przyjęcie, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały uchylone jedynie w zaskarżonej części. Skutkiem tego, wyrok Sądu I instancji został wydany na niekorzyść skarżącego, a więc z pominięciem zasady wynikającej z art. 134 § 2 P.p.s.a., a także zasady skargowości (art. 50 § 1 P.p.s.a.), która oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprawa wymagała przekazania do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który oceni spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. W sytuacji gdy, skarżący ubiega się o świadczenie ze środków publicznych dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, to w sprawie należało odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając iż w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi art. 207 § 2 P.p.s.a..