sygn. III OSK 1530/23 29 maja 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 1530/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 maja 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1916/22 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych OOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1916/22 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych O
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
ubezpieczenia społeczne ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia 29 maja 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Mariusz Kotulski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1916/22 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr DS.523.1372.2021.WP.AB w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. T. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1916/22 oddalił skargę A. T. (dalej także jako: skarżąca) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także jako: organ, PUODO) z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku.Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Skarżąca wniosła do organu skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w W. przy ul. [...] (dalej także jako: ZUS) polegające na udostępnieniu jej danych osobowych dotyczących zdrowia, w tym o stwierdzonych chorobach oraz informacje dotyczące leczenia, na rzecz UWV BZ International Department PO Box 57002 1040 CC Amsterdam (dalej także jako: UWV).Decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 6 ust. 1 lit. c i art. 9 ust. 2 lit.b i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych); dalej jako: "RODO", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez ZUS, polegające na udostępnieniu jej danych osobowych dotyczących zdrowia na rzecz UWV, odmówił uwzględnienia wniosku.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z wyjaśnień ZUS wynika, że przetwarza on dane osobowe skarżącej w celu realizacji zadań ustawowych, na podstawie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w szczególności na podstawie przepisów rozdziału 4 ww. ustawy. Jak poinformował ZUS skarżąca jest jego klientem jako osoba ubezpieczona.ZUS wyjaśnił także, że w dniu 27 kwietnia 2020 r. skarżąca złożyła poprzez Platformę Usług Elektronicznych ZUS wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy wskazując w jego uzasadnieniu, że jest zatrudniona w Holandii. ZUS poinformował skarżącą, że w takim przypadku wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy jest procedowany z zastosowaniem unijnych przepisów prawa regulujących koordynację systemów zabezpieczenia społecznego.We wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy z dnia 27 kwietnia 2020 r. skarżąca zaznaczyła, że nie posiada okresów ubezpieczenia/zamieszkania za granicą w państwach członkowskich Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii. Jednocześnie w informacji dotyczącej okresów składkowych i nieskładkowych w sprawie właściwego załatwienia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy z dnia 27 kwietnia 2020 r. skarżąca wskazała jako okresy składkowe m.in. od 23 maja 2019 r. do 22 sierpnia 2019 r.: "[...]" – "UMOWA O PRACE", od 1 września 2019 r. do 23 lutego 2020 r.: "[...]" – "TRZY UMOWY O PRACE", od 24 lutego 2020 r. do 27 kwietnia 2020 r. "ZASIŁEK CHOROBOWY Z [...]" – "DECYZJA O WYSOKOŚCI ZASIŁKU DZIENNEGO I ZWOLNIENIE LEKARSKIE Z POLSKI".ZUS wyjaśnił, że w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy, wszczął postępowanie jako instytucja kontaktowa, zgodnie z art. 47 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE z 2009 r. Nr L 284, str. 1, zwane dalej: rozporządzeniem 987/2009). Rozpatrujący wniosek Oddział ZUS w K. sporządził formularz E 204PL (wniosek o rentę) oraz formularz E 205PL (zaświadczenie dotyczące przebiegu ubezpieczenia w Polsce). W kolejnym etapie, akta sprawy zostały przekazane do I Oddziału ZUS w Ł. jako właściwego ze względu na miejsce zamieszkania skarżącej, celem przeprowadzenia postępowania orzeczniczego - wydania orzeczenia lekarskiego, dotyczącego ustalenia niezdolności do pracy dla potrzeb polskiej renty oraz sporządzenia szczegółowego formularza opinii lekarskiej (formularz E 213PL) dla potrzeb holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej UWV BZ International. ZUS wskazał, że był zobowiązany do przekazania UWV wniosku skarżącej o rentę z tytułu niezdolności do pracy, a tym samym udostępnienia na jego rzecz danych osobowych skarżącej, w tym danych dotyczących zdrowia. ZUS I Oddział w Ł. sporządził szczegółowy raport lekarski (formularz E 213PL) zaadresowany do UWV.Odnosząc się do powyższych okoliczności faktycznych sprawy organ podkreślił, że prawo do polskich świadczeń emerytalno-rentowych dla osób zamieszkałych lub posiadających okresy ubezpieczenia w Polsce i w innych państwach należących do Unii Europejskiej ustalane jest w oparciu o obowiązujące w Polsce ustawodawstwo w zakresie zaopatrzenia społecznego oraz rozporządzeń dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego dla osób posiadających okresy ubezpieczenia oraz zamieszkujących na terytorium państwa Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego zgodnie z rozporządzeniem 987/2009. I tak organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 68a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do zakresu działania ZUS należy prowadzenie punktu kontaktowego, o którym mowa w rozporządzeniu 987/2009 służącego do wymiany danych w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego w zakresie: 1) określania ustawodawstwa mającego zastosowanie; 2) świadczeń pieniężnych z tytułu choroby; 3) świadczeń z tytułu macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca; 4) świadczeń z tytułu inwalidztwa; 5) świadczeń z tytułu starości; 6) rent rodzinnych; 7) świadczeń pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; 8) zasiłków na wypadek śmierci; 9) świadczeń przedemerytalnych; 10) specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym; 11) odzyskiwania należności z tytułu składek lub nadpłaconych świadczeń. Z kolei z art. 68a ust. 3 ww. ustawy wynika, że ZUS może przetwarzać dane osobowe, jeżeli jest to niezbędne do prowadzenia punkt kontaktowego, o którym mowa w ust. 1, w tym do realizacji praw lub obowiązków wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE. Z 2004 r. nr L 166. str. 1; dalej także jako: rozporządzenie 883/2004) oraz z rozporządzenia 987/2009.Następnie organ przywołał treść art. 47 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia 987/2009 i wyjaśnił, że z przepisów tych wynika, że krajowe instytucje państw członkowskich są zobowiązane do wzajemnej współpracy w celu realizacji swoich zadań ustawowych, a w tym celu niezbędna jest wymiana danych potrzebna do ustalenia praw i obowiązków ubezpieczeniowych oraz świadczeniobiorców. Wymiana takich danych odbywa się drogą elektroniczną poprzez System Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego.W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych organ uznał, że ZUS działając jako instytucja kontaktowa, był zobowiązany do przekazania ww. wniosku skarżącej o rentę z tytułu niezdolności do pracy innym zainteresowanym instytucjom w państwach członkowskich, wraz ze wszystkimi dokumentami, jakimi dysponował w niniejszej sprawie, do UWV, tj. holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej, wobec podania przez skarżącą okresów składkowych w Holandii, a tym samym stanowiło to podstawę do udostępnienia danych osobowych skarżącej, w tym danych dotyczących zdrowia. Organ wyjaśnił, że podstawą prawną udostępnienia danych osobowych skarżącej przez ZUS na rzecz UWV był zatem art. 6 ust. 1 lit. c oraz art. 9 ust. 2 lit. b RODO w zw. z art. 68a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 47 ust. 4 rozporządzenia 987/2009.W dniu 14 września 2022 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję organu zarzucając jej stronniczość i podnosząc, że organ nie przeanalizował wnikliwie jej sprawy w związku z przepisami RODO, ustawą o zawodzie lekarza i ochronie zdrowia psychicznego oraz ustawy o rentach i emeryturach w zakresie kompetencji ZUS w ustaleniu jej prawa do renty w ustawodawstwie krajowym, co skutkowało odmową uwzględnienia jej wniosku dotyczącego bezprawnego udostępnienia jej danych osobowych o stanie zdrowia za granicę do instytucji, które nie wnioskowały o takie informacje.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1916/22 oddalił skargę skarżącej na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił na wstępie, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowe i zgodne z przepisami prawa krajowego i unijnego, było udostępnienie przez ZUS - jako instytucję krajową właściwą w zakresie zabezpieczenia społecznego - wniosku skarżącej o rentę wraz ze wszystkimi dokumentami, wytworzonymi w związku z prowadzonym w tym zakresie postępowaniem (formularz E 204PL - wniosek o rentę, formularz E 205PL - zaświadczenie dotyczące przebiegu ubezpieczenia w Polsce, formularz E 213PL - szczegółowy formularz opinii lekarskiej/raport lekarski) na rzecz UWV BZ International (holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej).W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że podstawową zasadą przetwarzania danych osobowych jest zasada rzetelności, legalności i zasada przejrzystości, wyrażona w art. 5 ust. 1 lit. a RODO. Zgodnie z treścią tego przepisu, dane osobowe muszą być przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dotyczą. Wymóg przetwarzania danych zgodnie z prawem oznacza zarówno konieczność spełnienia przesłanek legalności przetwarzania danych, jak również zapewnienie zgodności z pozostałymi przepisami o ochronie danych osobowych. Wymóg rzetelności odnosi się natomiast do wartości moralnych oraz do kryterium społecznej akceptacji operacji przetwarzania danych.Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 RODO przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, katalog ww. przesłanek jest zamknięty, są one co do zasady równoprawne, każda ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że spełnienie choćby jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych.Sąd I instancji dodał, że warunkiem określonej w art. 6 ust. 1 lit. c RODO przesłanki niezbędności przetwarzania danych dla wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze jest wynikający z przepisów prawa obowiązek prawny (zobowiązanie prawne). Podstawa prawna, o której mowa, w myśl art. 6 ust. 3, musi być określona w prawie Unii Europejskiej lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Określona w art. 6 ust. 1 lit. c RODO przesłanka przetwarzania danych osobowych legalizuje przetwarzanie danych, które jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego, ciążącego na administratorze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że omawiana podstawa dopuszczalności przetwarzania danych wymaga zatem istnienia obowiązku określonego przepisami prawa.Następnie Sąd I instancji wskazał, że z regulacji art. 9 ust. 1 RODO wynika, że zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązków i wykonywania szczególnych praw przez administratora lub osobę, której dane dotyczą, w dziedzinie prawa pracy, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, o ile jest to dozwolone prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, lub porozumieniem zbiorowym na mocy prawa państwa członkowskiego przewidującymi odpowiednie zabezpieczenia praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą (art. 9 ust. 2 lit. b RODO).Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że ZUS przetwarza dane osobowe skarżącej, jako osoby ubezpieczonej, w celu ustalenia prawa do renty, tj. realizacji zadań ustawowych. Działanie to ma oparcie w art. 68 ust. 1 lit. b i f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którymi do zakresu działania Zakładu należy między innymi: ustalanie uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych oraz wypłacanie tych świadczeń, chyba że na mocy odrębnych przepisów obowiązki te wykonują płatnicy składek oraz orzekanie przez lekarzy orzeczników Zakładu oraz komisje lekarskie Zakładu dla potrzeb ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Sąd I instancji dodał, że z treści art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika także, że do zakresu działania Zakładu należy realizacja umów i porozumień międzynarodowych w dziedzinie ubezpieczeń społecznych. Ponadto, według treści art. 68a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do zakresu działania Zakładu należy prowadzenie punktu kontaktowego, o którym mowa w rozporządzeniu 987/2009, służącego do wymiany danych w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego w zakresie: 1) określania ustawodawstwa mającego zastosowanie; 2) świadczeń pieniężnych z tytułu choroby; 3) świadczeń z tytułu macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca; 4) świadczeń z tytułu inwalidztwa; 5) świadczeń z tytułu starości; 6) rent rodzinnych; 7) świadczeń pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; 8) zasiłków na wypadek śmierci; 9) świadczeń przedemerytalnych; 10) specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym; 11) odzyskiwania należności z tytułu składek lub nadpłaconych świadczeń. W zakresie określonym w ust. 1 ZUS jest instytucją właściwą, instytucją miejsca zamieszkania, instytucją miejsca pobytu, o których mowa w rozporządzeniu 883/2004 oraz instytucją łącznikową, o której mowa w rozporządzeniu 987/2009.Sąd I instancji podkreślił, że ZUS może przetwarzać dane osobowe, jeżeli jest to niezbędne do prowadzenia punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1, w tym do realizacji praw lub obowiązków wynikających z rozporządzenia 883/2004 oraz z rozporządzenia 987/2009.Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że z przepisów prawa unijnego - art. 47 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 (dotyczącego wykonywania rozporządzenia 883/2004) wynika, że instytucja, do której składany lub przekazywany jest wniosek o przyznanie świadczeń zgodnie z art. 45 ust. 1 lub 4 rozporządzenia wykonawczego, jest dalej zwana "instytucją kontaktową". Jeżeli zaś zainteresowany nigdy nie podlegał ustawodawstwu stosowanemu przez instytucję miejsca zamieszkania, nazwa ta nie odnosi się do tej instytucji. Instytucja ta rozpatruje wniosek o przyznanie świadczeń na podstawie stosowanego przez siebie ustawodawstwa, a ponadto, jako instytucja kontaktowa, promuje również wymianę danych, informowanie o decyzjach i działania niezbędne do rozpatrzenia wniosku przez zainteresowane instytucje, oraz dostarcza wnioskodawcy na jego wniosek wszelkich informacji o wspólnotowych aspektach postępowania wyjaśniającego w sprawie wniosku oraz informuje o postępie prac.Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 w przypadku, o którym mowa w art. 44 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenia 883/2004), instytucja kontaktowa przekazuje wszystkie dokumenty, dotyczące zainteresowanego, instytucji, w której osoba ta była poprzednio ubezpieczona, następnie rozpatrującej sprawę. Art. 44. ust. 3 rozporządzenia 883/2004 wskazuje, że osoba, która nie jest uprawniona do świadczeń zgodnie z przepisami ust. 2, otrzymuje świadczenia, do których jest uprawniona na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego z uwzględnieniem, w odpowiednich przypadkach, przepisów art. 45.Wreszcie, według treści art. 47 ust. 4 rozporządzenia 987/2009 w przypadkach innych niż ten, o którym mowa w ust. 2, instytucja kontaktowa niezwłocznie przekazuje wszystkim instytucjom zainteresowanym wnioski o przyznanie świadczeń wraz ze wszystkimi dokumentami, jakimi dysponuje, oraz, w stosownych przypadkach, wraz z istotnymi dokumentami dostarczonymi przez wnioskodawcę tak, aby wszystkie te instytucje mogły jednocześnie rozpocząć rozpatrywanie wniosku. Instytucja kontaktowa powiadamia pozostałe instytucje o okresach ubezpieczenia lub zamieszkania, podlegających obowiązującemu ją ustawodawstwu. Wskazuje także, które dokumenty będą dostarczone w terminie późniejszym, oraz uzupełnia wniosek najszybciej jak to możliwe.Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca w złożonym do ZUS w dniu 27 kwietnia 2020 r. wniosku o rentę zaznaczyła, że nie posiada okresów ubezpieczenia/zamieszkania za granicą w państwach członkowskich Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii. W druku ZUS Rp-6, tj. informacji dotyczącej okresów składkowych i nieskładkowych wskazała jednak, że posiada ubezpieczenie (okres składkowy) z tytułu zatrudnienia w Holandii podając miejsca i okresy zatrudnienia w Holandii.W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że z powołanych wyżej przepisów prawa wyraźnie wynika, że w związku z ujawnieniem przez skarżącą ww. danych we wniosku o rentę, ZUS jako instytucja kontaktowa, miał nie tylko prawo, ale wprost obowiązek, rozpoznać jej wniosek z uwzględnieniem przepisów unijnych, dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie właściwe i konieczne dla wypełnienia obowiązków, ciążących na ZUS zarówno na podstawie przepisów prawa krajowego (ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) jak i prawa unijnego (rozporządzenia 987/2009 i 883/2004), było sporządzenie wymaganych dla wnioskowanego świadczenia dokumentów (formularz E204PL, E205PL oraz E213PL) i przekazanie ich na rzecz UWV. Zdaniem Sądu I instancji powyższe działanie warunkowało prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącej o rentę.W konsekwencji zasadności omówionych wyżej działań ZUS, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że brak było po stronie organu podstaw prawnych do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącej udostępnione zostały na rzez UWV wbrew obowiązującym w tej materii przepisom prawa.Dlatego Sąd I instancji uznał, iż zaskarżona decyzja PUODO jest prawidłowa oraz że wbrew zarzutom skargi, sposób prowadzenia postepowania przez organ był prawidłowy, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ zgromadził pełny materiał dowodowy sprawy, dokonał prawidłowej jego oceny oraz dokonał właściwej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa unijnego i krajowego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1916/22 w całości i wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej wynagrodzenia z tytułu nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało uiszczone przez skarżącą w żadnej części oraz zwrot wydatków w łącznej kwocie 15,20 zł, zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 5 ust. 1 lit. a i c w związku z art. 6 RODO polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że ZUS nie przekroczył uprawnień w zakresie przetwarzania danych osobowych o dane wrażliwe takie, jak m.in. stan zdrowia i udostępnienie ich zagranicznym podmiotom trzecim do czego nie był uprawniony, bowiem nie było to związane z czynnościami związanymi z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej renty;2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB w granicach skargi, nierozpoznanie w pełnym zakresie wszystkich okoliczności sprawy, które zostały błędnie ocenione, tj.: konieczności udostępnienia danych wrażliwych skarżącej o jej stanie zdrowia podmiotowi trzeciemu, co nie było konieczne przy rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie renty, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozpoznania istoty sprawy, zwłaszcza poprzez nieuprawnione i dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji, ze organ nie przekroczył granic działania organu w postępowaniu administracyjnym.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie pominął i nie wziął pod rozwagę faktu, że ZUS nie musiał w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego informować podmiotu zagranicznego w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i w tym przedmiocie przesyłać mu dokumentacji medycznej. W ocenie skarżącej kasacyjnie, ZUS, organ, a następnie Sąd I instancji w swoich stanowiskach skupili się na fakcie możliwości przetwarzania danych skarżącej z uwagi na konieczność rozpoznania jej wniosku o rentę, całkowicie pomijając zbadanie czy skala działań była konieczna, a przez to czy nie przekraczała uprawnień ZUS w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącej. Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę na to, że aby móc określić czy ZUS przekroczył uprawnienia w tym zakresie, organ winien podjąć wszelkie kroki wyjaśniające w tym zakresie. Tymczasem zarówno PUODO, jak i Sąd I instancji - zdaniem skarżącej kasacyjnie - skupili swoją uwagę tylko na uprawnieniu, a nie na jego zakresie w przedmiocie przetwarzania danych osobowych skarżącej.Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że zgromadzone dane mogą być przetwarzane tylko w takim zakresie w jakim jest to potrzebne w celu uzyskania zamierzonego celu, a ze stanowiska ZUS w ocenie skarżącej kasacyjnie nie wynika aby konieczne i uzasadnione było przesyłanie wszelkich informacji do podmiotu zagranicznego w zakresie stanu zdrowia skarżącej.Skarżąca kasacyjnie podniosła także, że w realiach niniejszej sprawy zarówno organ, jak i Sąd I instancji odstąpiły od naczelnej zasady wyrażonej w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. uwzględnienia słusznego interesu strony. Skarżąca kasacyjnie dodała także, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego w niniejszej sprawie nie uczynił.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz "o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym" podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w toku postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.Na podstawie pierwszego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 lit. a i c w związku z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych); dalej jako: "RODO", którego upatruje w przyjęciu przez Sąd I instancji, że ZUS nie przekroczył uprawnień w zakresie przetwarzania danych osobowych o dane wrażliwe takie jak m.in. stan zdrowia i udostępnienia ich zagranicznym podmiotom trzecim, do czego nie był uprawniony, bowiem nie było to związane z czynnościami związanymi z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej renty.Ze względu na sposób skonstruowania powyższego zarzutu skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.Omawiany zarzut skargi kasacyjnej został sporządzony niestarannie, a zwłaszcza nie sprecyzowano w nim podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miało miejsce naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie wskazanych w nich przepisów, czy naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zarzut nie został przyporządkowany do konkretnego punktu art. 174 p.p.s.a. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej.Poza wskazaną wyżej kwestią niewypełnienia przez autora skargi kasacyjnej obowiązku oznaczenia podstaw kasacyjnych poprzez wskazanie konkretnego naruszenia, czy to z podstawy art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jako naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy z podstawy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako naruszenia przepisów procesowych, z uwagi na treść powyższego zarzutu przypomnienia wymaga to, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie oznaczyła w sposób właściwy podstawy kasacyjnej w omawianym zarzucie, ale również na jego podstawie przywołuje przepisy, których naruszenie zarzuca Sądowi I instancji w sposób nieprecyzyjny, bowiem nie dostrzega, że art. 6 RODO dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, tj. cztery ustępy, które dzielą się z kolei na litery. Powyższe uchybienie również wpływa na ocenę omawianego zarzutu.Niezależnie od powyższego, przechodząc do analizy i oceny omawianego zarzutu, w pierwszej kolejności w związku z wytknięciem na jego podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podkreślenia wymaga to, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, , czy art. 149 § 1a, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Niezależnie jednak od tego, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oczywiście nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu.Odnosząc się natomiast do tej części zarzutu, na podstawie której skarżąca kasacyjnie wytyka Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a i c w związku z nieprecyzyjnie przywołanym art. 6 RODO, zarzucając tym samym Sądowi I instancji naruszenie przepisów o charakterze materialnoprawnym, wskazać należy, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku i to niezależnie od tego czy intencją autora skargi kasacyjnej była próba wytknięcie dokonania błędnej wykładni ww. przepisów przez Sąd I instancji, czy też ich niewłaściwego zastosowania. Na podstawie omawianego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie usiłuje bowiem podważyć prawidłowość ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, poprzez zarzucenie Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że ZUS nie przekroczył uprawnień w zakresie przetwarzania danych osobowych będących danymi wrażliwymi, takich jak stan zdrowia, w sytuacji gdy udostępnił on ww. dane podmiotom trzecim, do czego w ocenie skarżącej kasacyjnie nie był uprawniony.Treść omawianego zarzutu ewidentnie zatem wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym podkreślić należy, że tego rodzaju oceny i ustalenia można kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego przede wszystkim z tego powodu omawiany zarzut okazał się niezasadny.Przechodząc zaś do omówienia drugiego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, na podstawie którego skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które jej zdaniem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wskazać należy, że zarzut ten także nie mógł odnieść skutku. W ramach omawianego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB w granicach skargi, nierozpoznanie w pełnym zakresie wszystkich okoliczności sprawy, które zostały błędnie ocenione, tj.: konieczności udostępnienia danych wrażliwych skarżącej o jej stanie zdrowia podmiotowi trzeciemu, co nie było konieczne przy rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie renty, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozpoznania istoty sprawy, zwłaszcza poprzez nieuprawnione i dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji, ze organ nie przekroczył granic działania organu w postępowaniu administracyjnym.W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który również tak jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie był stosowany w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, aktualne pozostają rozważania dotyczące zarzutów naruszenia przepisów o charakterze ogólnym (blankietowym), określających kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, które zostały zaprezentowane w ramach omówienia poprzedniego zarzutu.Natomiast z uwagi na to, że skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 151 i niestosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. dodać należy, że powiązanie to nie mogło okazać się skuteczne z następujących powodów.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a", wyjaśnić należy, że przepis ten określa granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania, czy bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę skarżącej na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DS.523.1372.2021.WP.AB w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, która to decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez ZUS, polegających na udostępnieniu jej danych osobowych dotyczących stanu zdrowia, w tym o stwierdzonych chorobach oraz informacje dotyczące leczenia, na rzecz UWV, niewątpliwie orzekał w granicach sprawy. Sąd I instancji nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dlatego zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie mógł odnieść skutku.Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione, a zgromadzone dowody związane ze skargą skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez ZUS, w tym m.in. wyjaśnienia ZUS, zostały poddane wszechstronnej i odpowiadającej prawu ocenie.Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania decyzji, czy były one uwzględnione przy wydaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku, dokonał poprawnej oceny zaskarżonej decyzji i słusznie przyjął ustalony przez organ stan faktyczny za odpowiadający wymogom prawa. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, powziął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, wskazując podstawy podjętego rozstrzygnięcia, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organ ustosunkował się do wszelkich istotnych okoliczności wskazanych przez skarżącą, jak i ZUS, co znajduje odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonej w sprawie decyzji. Dlatego omawiany zarzut również w tym zakresie okazał się bezzasadny.Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § p.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 – 261 p.p.s.a..), przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 – 261 p.p.s.a.