Wyrok - III OSK 2558/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 maja 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Politechniki G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 119/23 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Rektora PoliteOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Politechniki G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 119/23 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Rektora Polite
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariusz Kotulski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. M. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Rektora Politechniki G. (dalej jako: organ) z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 074.0161.3.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 119/23 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Politechniki G. z dnia 28 października 2022 r. nr 074.0161.3.2022, a w punkcie 2 zasądził od Rektora Politechniki G. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Wnioskiem z dnia 14 września 2022 r. skarżąca, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do organu drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:1) składu ciała oceniającego wnioski założone w ramach konkursu C.;2) protokołu z posiedzenia ciała oceniającego wnioski założone w ramach konkursu C.;3) oceny wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C.;4) uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach konkursu C.;Decyzją z dnia 28 października 2022 r., nr 074.0161.3.2022 organ, na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 381 ust. 1 w związku z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącą.W treści uzasadnienia decyzji organ powołał się na treść art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. h oraz pkt 5, pkt 7, pkt 11 i pkt 12 oraz dotyczące Mapy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jak wyjaśnił organ, zadania, z jakich realizacją związana jest "tajemnica przedsiębiorstwa", ustawodawca powiązał m.in. z zadaniem wymienionym w art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tj. programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra. Organ podkreślił, że tajemnica przedsiębiorcy została więc wprost wskazana jako dobro chronione, stanowiące ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej.Następnie organ wskazał, że program "Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza" (dalej także jako: IDUB), ustanowiony przez Ministerstwo Edukacji i Nauki, stanowi jeden z kluczowych elementów reformy nauki i szkolnictwa wyższego. Jak wyjaśnił organ, priorytetem programu jest wyłonienie i wsparcie uczelni, które będą dążyć do osiągnięcia statusu uniwersytetu badawczego, a także będą w stanie skutecznie konkurować z najlepszymi ośrodkami akademickimi w Europie i na świecie. Organ dodał, że w wyniku I Konkursu w ramach programu "Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza" 10 uczelni, spośród 20 uprawnionych do udziału w konkursie, otrzyma podwyższoną o 10% dotację w latach 2020-2026 na realizację planów rozwojowych zawartych we wnioskach konkursowych. Pozostałe uczelnie, które wzięły udział w konkursie otrzymują dotację zwiększoną o 2%. Organ wskazał że Politechnika G. uplasowała się na II miejscu w Polsce, a więc otrzymuje dotację podwyższoną o 10%.Organ wyjaśnił, że w ramach tych środków organizowany był m.in. Konkurs C., którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 września 2022 r. Organ wskazał, że Program C. stanowi element realizacji zadań programu IDUB w zakresie podniesienia poziomu jakości działalności naukowej uczelni, działania na rzecz rozwoju współpracy z instytucjami naukowymi o wysokiej renomie w skali międzynarodowej. Celem ww. programu jest zwiększenie i wzbogacenie potencjału naukowego Politechniki G. w wyniku powstania nowych zespołów badawczych kierowanych przez naukowców z Politechniki G. prowadzących badania w dyscyplinie architektura i urbanistyka lub w dziedzinach nauk społecznych, z udziałem naukowców zagranicznych. Organ dodał, że w ramach ww. programu możliwe jest uzyskanie grantu uczelnianego przeznaczonego na sfinansowanie kosztów tworzenia na Politechnice G. i funkcjonowania w początkowym okresie działalności nowego zespołu badawczego.Następnie organ wyjaśnił, że skład organu oceniającego, o który m.in. zwraca się skarżąca, tj. Komisji Oceniającej w ww. programie, na podstawie art. 381 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, nie podlega ujawnieniu i nie stanowi informacji publicznej. Jednakże organ zaznaczył jednocześnie, że skład ten jest dostępny na stronie Politechniki G., na którą skarżąca, jako pracownica Politechniki G. posiadająca właściwy login i hasło, mogła się zalogować.Organ wskazał także, że protokoły z posiedzenia Komisji Oceniającej, oceny wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach Konkursu C. oraz uzasadnienie wyboru wniosków, które uzyskały dofinansowanie, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 381 w związku z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W ocenie organu, protokoły z posiedzenia Komisji Oceniającej nie mają charakteru informacji publicznej, która podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i powołał się na art. 5 ww. ustawy, z którego jego zdaniem wynika, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej programów i przedsięwzięć ustanowionych przez ministra, w pierwszej kolejności należy odnosić się do przepisów odrębnych regulujących ograniczenie prawa do informacji publicznej, tj. art. 381 w związku z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W przedmiotowej sprawie z przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jednoznacznie wynika zaś, że wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12 oraz dotyczące Mapy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.Następnie organ wyjaśnił, że protokół z posiedzenia komisji oceniającej nie zawiera danych publicznych ani żadnych komunikatów w sprawach publicznych, lecz informacje dotyczące indywidualnych pomysłów, know-how, osiągnięć naukowych i dydaktycznych poszczególnych wniosków złożonych w konkursie C. Organ dodał, że protokół nie zawiera wystąpień Komisji Oceniającej, bowiem ta, zgodnie z Regulaminem Programu C. z dnia 10 marca 2022 r. dokonuje ocen złożonych wnioskodawców do przyznania nagród, a na podstawie art. 3 pkt 5 i 6 ww. Regulaminy, decyzję w sprawie przyznania środków podejmuje rektor, która to decyzja jest ostateczna. W uzasadnionych przypadkach na prośbę wnioskodawcy rektor może ponownie rozpatrzyć wniosek. Natomiast informację o przyznaniu grantu przekazuje wnioskodawcy zespół ds. realizacji projektu IDUB oraz podaje się ją do publicznej wiadomości na stronie internetowej Uczelni Badawczej.Ponadto, organ zwrócił uwagę na to, że każdy wnioskodawca w programie C., w tym skarżąca, otrzymali indywidualne decyzje rektora wraz z kartą oceny merytorycznej zawierającą przyznaną punktację oraz uzasadnienie dotyczące ich wniosków.Organ wskazał, że istotą tajemnicy przedsiębiorstwa jest uniemożliwienie konkurencji, która również występuje na poziomie szkolnictwa wyższego, nieograniczonego dostępu do informacji, które są niejednokrotnie wynikiem wieloletniej pracy naukowca. Organ zaznaczył, że chronione ma być jego know-how, pomysł, oryginalna idea rozwiązania problemu naukowego, jego metodologia dochodzenia do wyniku etc. W ocenie organu to są elementy stanowiące o istocie tajemnicy przedsiębiorstwa.W ocenie organu informacje o ocenach, wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C., uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie, wchodziły w zakres informacji podlegającej ochronie ustawowej na mocy art. 381 w związku z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Organ zaznaczył, że ocena, w tym także punktowa wniosku, jest istotną częścią opinii formułowanej przez Komisję Oceniającą. Zdaniem organu, ujawnienie wniosków mogłoby narazić wnioskodawców w przedmiotowym konkursie na szkody, polegające na możliwości wykorzystania informacji przez inny podmiot do realizacji własnych zadań, pozwalających na uzyskanie korzyści, a zatem potencjalnie konkurencyjnych w stosunku do wniosków zgłoszonych i ocenionych w konkursie. Ponadto, organ zaznaczył, że poufność powyższych informacji została zagwarantowana ustawowo i nie wymagała podjęcia dodatkowych czynności ze strony Politechniki G.Reasumując organ uznał, że skoro wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę są ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa, to choć stanowią informację publiczną, to nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zaznaczył, że Politechnika G. jako dysponent środków publicznych, jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do transparentnego dysponowania wydatkami oraz jasnych reguł przyznawania dofinansowań i wszelkich form wsparcia. Jednocześnie jednak, jest dysponentem know-how wnioskodawców, którzy składając wnioski o dofinansowanie jednocześnie "powierzają" Politechnice G. wiele szczególnie wrażliwych informacji, a Politechnika G. jest więc zobowiązana do zachowania określonych ustawowo informacji w tajemnicy. Organ zaznaczył, że informacje o wnioskodawcach, ich technologiach, nowych produktach/usługach przesądzających o przewadze konkurencyjnej, są danymi niezwykle wrażliwymi, a wnioskodawca występując z wnioskiem do Rektora Politechniki G. musi być pewny, że informacje w tym zakresie nie będą udostępniane, w szczególności podmiotom konkurencyjnym wobec nich.Wskutek rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 074.0161.3.2022, na podstawie art. 16 oraz art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w związku z art. 381 ust. 1 i art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także art. 104 Kodeksu postepowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu decyzji organ odnosząc się do argumentów skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zauważył, że protokół z posiedzenia Komisji Oceniającej, wnioski złożone w ramach konkursu, oceny wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C. oraz uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach ww. konkursu, zawierają opinie oraz wnioski Komisji Oceniającej. Tym samym organ podkreślił, że zawierają opinie dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych opisanych w art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zaś na podstawie art. 381 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.Organ podkreślił, że kryteria oceny wnioskodawcy aplikujący w konkursie C. otrzymali w karcie oceny merytorycznej, zaś organ nie dysponuje innymi kryteriami oceny. Zdaniem organu punkty przyznawane są zgodnie z ogólnymi zasadami pracy Komisji Oceniających, w ramach oceny wniosków złożonych w programach finansowanych ze środków projektu Inicjatywy Doskonałości - Uczenia Badawcza. Organ wskazał, że w § 2 punkt 5 Regulaminu prac komisji oceniających wnioski złożone w programach finansowanych ze środków projektu Inicjatywy Doskonałości - Uczenia Badawcza, wprowadzonego zarządzeniem Rektora z dnia 13 lipca 2021 r. nr 43/2021 opisane są zasady pracy komisji. Decyzję w sprawie przyznania środków podejmuje rektor, na podstawie rankingu, który wypracowała komisja, a decyzja ta jest ostateczna. W uzasadnionych przypadkach na prośbę wnioskodawcy rektor może ponownie rozpatrzyć złożony wniosek. Organ zaznaczył również, że na podstawie § 3 ust. 1 Regulaminu programu C., opinia dziekana wydziału Politechniki G., którego pracownikiem jest skarżąca, jest niezbędnym elementem oceny, ponieważ dziekan danego wydziału jest osobą zarządzającą finansami danego wydziału i ewentualne koszty niekwalifikowane będą obciążać wydział.Organ podkreślił, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w art. 381 przesądza wprost, iż dokumenty określone w ust. 1 zawsze będą stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. W ocenie organu oznacza to, że ujawienie, wykorzystanie i pozyskanie informacji dotyczącej tych dokumentów oznaczałoby złamanie prawa i stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji. Organ podkreślił, że skarżąca składała wniosek w programie C. i decyzją organu wniosek ten nie został zakwalifikowany do finansowania.W ocenie organu z treści wniosku zasadnie można wywieść, że skarżąca chce pozyskać informacje dla siebie, w celu porównania wniosków złożonych w ramach konkursu C. W związku z powyższym organ zaznaczył, że sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów dotyczą nie dotyczą zaś informacji mającej walor informacji publicznej. Organ podkreślił, że z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny, a prawo dostępu do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do poszukiwania dowodów w sprawie indywidualnej.W piśmie z dnia 17 lutego 2023 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję organu z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 074.0161.3.2022 o odmowie udostępnienia informacji publicznej, i wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu z dnia 28 października 2022 r., nr 074.0161.3.2022, o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej na adres mailowy skarżącej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:- art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,- art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji, naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy.W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ w sposób nieprawidłowy ograniczył jej prawo do informacji publicznej, a to z uwagi na fakt, że błędnie uznano, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 381 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który stanowi w ust. 1, że "Wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12, oraz dotyczące Mapy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji". Tymczasem jak podkreśliła skarżąca, program "Inicjatywa doskonałości — uczelnia badawcza", w ramach którego został przeprowadzony konkurs C., wymieniony został w art. 365 pkt 2 lit. e wskazanej wyżej ustawy, a zatem nie podlega ograniczeniom opisanym w art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżąca podniosła, że przedmiotem jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie były "wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12", a zatem całkowicie niezasadne jest powołanie się w niniejszej sprawie na tajemnicę przedsiębiorstwaPonadto, skarżąca odwołując się do kwestii przywoływanej przez organ jej domniemanej motywacji w złożeniu wniosku o dostęp do informacji publicznej, imputując tym samym, że chce ona "pozyskać informacje dla siebie w celu niejako porównania wniosków złożonych w ramach konkursu", podkreśliła, że przypisywanie jej motywacji, której nigdy nie wyrażała jest nieuprawnionym nadużyciem organu. Skarżąca zaznaczyła, że nie wnioskowała o pozyskanie wniosków złożonych w ramach konkursu C., a złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej w toku postępowania stanowił realizację przysługującego jej konstytucyjnie prawa do informacji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości wobec jej niezasadności i zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w punkcie 1 wyroku z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 119/23 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia 28 października 2022 r. nr 074.0161.3.2022, a w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że spór między stronami dotyczy prawidłowości decyzji w zakresie odmowy udostępnienia wnioskowanych przez skarżącą informacji dotyczących najogólniej rzecz biorąc przebiegu konkursu C.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że Rektor Politechniki G. w świetle art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Jak wyjaśnił Sąd I instancji Politechnika G. jest bowiem uczelnią publiczną i stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki, a organy tej uczelni wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.Sąd I instancji zaznaczył, że organ odmawiając żądaniu skarżącej wskazał w sposób generalny, że protokoły z posiedzenia Komisji Oceniającej, oceny wraz z uzasadnieniem złożonych wniosków oraz uzasadnienie wyboru wniosków, które uzyskały dofinasowanie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i podlegają ochronie na podstawie art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 punkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W dalszej zaś perspektywie organ uznał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi ograniczenie dostępu do tych dokumentów na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że stanowisko organu odwołujące się w realiach sprawy generalnie do tajemnicy przedsiębiorstwa jest błędne, a podnoszone w tym względzie zarzuty skargi ocenił jako trafne. W ocenie Sądu I instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może znaleźć bowiem zastosowania powołany w decyzjach organu przepis art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.Ponadto, Sąd I instancji w opozycji do twierdzeń organ wyjaśnił, że art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie nawiązuje do postępowań związanych z realizowanym konkursem. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ze wskazanej wyżej regulacji wynika literalnie, że wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz w punktach 5, 7, 11 i 12, oraz dotyczące Mapy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (ust. 1). Dane osobowe osób oceniających wnioski o przyznanie środków finansowych, o których mowa w ust. 1, nie podlegają ujawnieniu i nie stanowią informacji publicznej (ust. 3).Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, precyzyjne odwołanie do art. 365 pkt 4 lit. b oraz punktów 5, 7, 11 i 12 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce determinuje uznanie, że ustawodawca wyraźnie kwalifikuje określone dokumenty jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa korelując je z wnioskami, opiniami, umowami i raportami dotyczącymi zadań finansowanych z konkretnych środków finansowych przeznaczonych na inwestycje związane z działalnością naukową, utrzymanie aparatury naukowo-badawczej lub stanowiska badawczego, unikatowych w skali kraju, specjalnej infrastruktury informatycznej - mających istotne znaczenie dla realizacji polityki naukowej państwa; programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra; zadania finansowane przez NCBiR, w tym badania naukowe i prace rozwojowe na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa; zadania finansowane przez NCN.Sąd I instancji uznał zatem, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią wskazane dokumenty i informacje dotyczące wyłącznie precyzyjnie wskazanych przez ustawodawcę zadań, a zakresem tym nie objęto danych dotyczących programu "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza", która została wprost wskazana w art. 365 pkt 2 lit. e ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku argumentacja organu odwołująca się w istocie wyłącznie do treści art. 381 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przedstawiona w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji jest błędna, zaś błędna kwalifikacja dokumentacji związanej z realizacją programu "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza" doprowadziła do przedwczesnego wydania decyzji odmawiających udostępnienia żądanych informacji z lakonicznym odwołaniem się do treści art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ujawnienie protokołów z posiedzeń komisji konkursowej, ocen złożonych wniosków wraz z uzasadnieniem oraz uzasadnienia wyboru wniosków (informacje i dokumenty opisane w punktach 2 – 3 wniosku skarżącej z dnia 14 września 2022 r.), a zatem dokumentów wytworzonych i wygenerowanych na potrzeby przeprowadzenia konkursu realizowanego w ramach programu "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza", którego celem jest uzyskanie środków finansowych pochodzących z majątku publicznego winna być dogłębnie rozważona z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji stwierdził, że organ winien dogłębnie ocenić walor każdego z tych dokumentów i dokonać oceny ich treści kierując się zapisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w sytuacji stwierdzenia, że żądane informacje (dokumenty) podlegają ochronie wynikającej z przepisów prawa, tezę tę wykazać, wskazując na konkretne regulacje prawne ograniczające konstytucyjne uprawnienia skarżącej i wyjaśnić zasadność ich zastosowania w tej sprawie, co musi znaleźć się w treści należycie sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej odmownej, jeśli zaistnieje potrzeba jej wydania. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zgodził się z organem, że w skład dokumentacji tego typu konkursów wchodzą informacje zawierające m.in. tzw. know-how wnioskodawców, którzy składając swoje wnioski o dofinansowanie powierzają uczelni wiele jednostkowych, szczególnych informacji.W ocenie Sądu I instancji niewystarczające dla uzasadnienia odmowy udostępnienia składu oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C. jest nadto ogólnikowe powoływanie się na możliwość zalogowania się przez skarżącą, będącą pracownikiem badawczo-dydaktycznym organu do uczelnianego systemu informatycznego (w odniesieniu do punktu pierwszego wniosku skarżącej z dnia 14 września 2022 r.). Z uwagi na to, że w art. 381 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ustawodawca nie odnosi się do zadań finansowanych ze środków, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. e, tj. środków finansowych przeznaczonych na utrzymanie i rozwój potencjału badawczego, w tym program "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza" – zdaniem Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku w realiach rozpatrywanej sprawy nie było podstaw do tego, by organ odmówił udostępnienia danych osobowych osób oceniających wnioski o przyznanie środków finansowych w ramach konkursu C.Ponadto, Sąd I instancji dodał, że odmowy udostępnienia żądanych informacji i dokumentów nie uzasadnia w żaden sposób fakt, że skarżąca jest pracownikiem badawczo-dydaktycznym Politechniki G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył bowiem, że w tej sprawie skarżąca wnioskując o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej realizowała bowiem wynikające wprost z Konstytucji RP (art. 61 ust. 1) prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.Reasumując powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ przy wydawaniu decyzji naruszył przepisy prawa materialnego, to jest art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz, w konsekwencji art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a przez to zasadnym było uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni (względnie – z ostrożności procesowej - niewłaściwym zastosowaniu) art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec przyjęcia, że informacje (dokumenty) w postaci: składu ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.; protokołu z posiedzenia ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.; oceny wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C.; uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach konkursu C., których nieudostępnienie było przedmiotem postępowania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r. objęte wnioskiem skarżącej z dnia 14 września 2022 r. stanowią informację publiczną i winny zostać udostępnione, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 5 ust.1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na to, że:- skład ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.;- protokół z posiedzenia ciała oceniającego wnioski założone w ramach konkursu C.;- ocena wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C.;- uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach konkursu C.,stanowią informację publiczną, która nie podlega ograniczeniom ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa wspartą w treści art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że te informacje (dokumenty), jako dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b, pkt 5, 7 i 10 -12 oraz dotyczące Mapy, w tym przeznaczonych na programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra, w tym program "Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza", nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, gdyż dane te podlegają ograniczeniom ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa;II. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym niezastosowaniu art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i w konsekwencji błędną wykładnię przepisu art. 1 ust. 1 i ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na pominięciu, iż jawność wniosków, opinii, umów i raportów dotyczących zadań finansowanych środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz punktach 5, 7, i 10-12 oraz dotyczące Mapy, w tym przeznaczonych na programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra, w tym program "Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza" jest wyłączona, gdyż stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i nie mogą zostać uznane za informację publiczną podlegającą udostępnieniu.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że tajemnica przedsiębiorcy i zrównana z nią tajemnica przedsiębiorstwa została wprost wskazana jako dobro chronione, stanowiące przeszkodę w udostępnieniu informacji publicznej. Natomiast przepis art. 381 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przesądza, że wnioski, opinie, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz punkt 5, 7, 11 i 12 oraz dotyczące Mapy, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Organ skarżący kasacyjnie podniósł, że z woli ustawodawcy, w odniesieniu do wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12 oraz dotyczące Mapy, został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia czy przesłanki art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zostały spełnione. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że dokumentom tym ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań.Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, że wymienione dokumenty, ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa, choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.Organ skarżący kasacyjnie dodał, że w jego ocenie zgodnie z art. 381 ust. 1 w związku z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wnioskowana dokumentacja stanowi tajemnice przedsiębiorstwa i brak jest racjonalnego uzasadnienia, które miałoby przeczyć temu twierdzeniu. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie zbędne byłoby odrębne wskazywanie przez ustawodawcę w art. 381 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. e (program "Inicjatywa doskonałości- uczelnia badawcza"), gdyż art. 365 pkt 7 ww. ustawy (programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra) obejmuje swym zakresem program "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza". Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie jeżeli celem ustawodawcy miałoby być wyłączenie programu inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza spod ograniczeń ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, zredagowałby przepis podobnie jak np. art. 53 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, używając sformułowania: "z wyłączeniem" programu inicjatywa doskonałości uczelnia badawcza.Z uwagi na powyższe, organ skarżący kasacyjnie stanął na stanowisku, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przesądza wprost, iż dokumenty określone w art. 381 ust. 1 tejże ustawy zawsze będą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy zachodzą wszystkie przesłanki wynikające z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie organu skarżącego kasacyjne oznacza to, że ujawnienie, wykorzystanie i pozyskanie informacji dotyczącej tych dokumentów oznaczałoby złamanie prawa i stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty wyłącznie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. Rozpoznając jednak skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.W związku z brakiem podniesienia przez autora skargi kasacyjnej zarzutów w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.Przechodząc zatem do omówienia zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych przez organ skarżący kasacyjnie przypomnieć należy przede wszystkim, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).Organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej wytknął natomiast Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni (względnie – z ostrożności procesowej niewłaściwe zastosowanie) art. 61 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 51 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., którego upatruje w przyjęciu, że "informacje (dokumenty) w postaci: składu ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.; protokołu z posiedzenia ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.; oceny wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C.; uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach konkursu C., których nieudostępnienie było przedmiotem postępowania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r. objęte wnioskiem skarżącej z dnia 14 września 2022 r. stanowią informację publiczną i winny zostać udostępnione, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na to, że:- skład ciała oceniającego wnioski złożone w ramach konkursu C.;- protokół z posiedzenia ciała oceniającego wnioski założone w ramach konkursu C.;- ocena wraz z uzasadnieniem każdego wniosku złożonego w ramach konkursu C.;- uzasadnienia wyboru wniosków, które uzyskały finansowanie w ramach konkursu C.,stanowią informację publiczną, która nie podlega ograniczeniom ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa wspartą w treści art. 381 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571), podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że te informacje (dokumenty), jako dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b, pkt 5, 7 i 10-12 oraz dotyczące Mapy, w tym przeznaczonych na programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra, w tym program "Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza", nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, gdyż dane te podlegają ograniczeniom ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa". Tak skonstruowany zarzut nie mógł jednak odnieść skutku.Z uwagi na treść powyższego zarzutu podkreślenia wymaga to, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał na czym polega w jego ocenie błędne rozumienie przywołanych przez niego przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji.Niezależnie od powyższego omawiany zarzut nie mógłby także odnieść skutku jako zarzut niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 51 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza bowiem błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również skutecznie prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionym zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianego zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje natomiast podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez organ skarżący kasacyjnie, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym.Przede wszystkim jednak o nieskuteczności omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że organ skarżący kasacyjnie na podstawie zarzutu dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni (względnie niewłaściwego zastosowania) wskazywanych przez niego przepisów kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Organ skarżący kasacyjnie upatruje wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. ocenie wniosku skarżącej jako dotyczącego udostępnienia informacji publicznej podlegającej takiemu udostępnieniu, w sytuacji gdy w ocenie organu skarżącego kasacyjnie udostępnienie żądanych przez skarżącą danych podlega ograniczeniom ze względu na objęcie ich tajemnicą przedsiębiorstwa. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej zarówno jako zarzut dokonania błędnej wykładni art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak i zarzut niewłaściwego zastosowania ww. przepisów okazał się niezasadny.Nie mógł odnieść skutku także drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowany w skardze kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie wytknął Sądowi I instancji "wadliwe niezastosowanie" art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i w konsekwencji dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust. 1 i ust. 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. polegające w ocenie organu skarżącego kasacyjnie na pominięciu, iż jawność wniosków, opinii, umów i raportów dotyczących zadań finansowanych środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz punktach 5, 7, i 10-12 oraz dotyczące Mapy, w tym przeznaczonych na programy i przedsięwzięcia ustanawiane przez ministra, w tym program "Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza" jest wyłączona, gdyż stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i nie mogą zostać uznane za informację publiczną podlegającą udostępnieniu.Przede wszystkim w związku z wytknięciem przez organ skarżący kasacyjnie "wadliwego niezastosowania" art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez organ skarżący kasacyjnie na niezastosowanie wskazanych w niej przepisów jedynie wtedy, gdyby organ skarżący kasacyjnie jednocześnie przywołał przepis lub przepisy, które w jego przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut "wadliwego niezastosowania" art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nieskutecznym.Organ skarżący kasacyjnie zarzucił ponadto na podstawie omawianego zarzutu, że w konsekwencji "wadliwego niezastosowania" art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w jego ocenie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 1 ust. 1 i ust. 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednak ponownie, jak w przypadku pierwszego zarzutu, organ skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut błędnej wykładni przepisów prawa nie wykazał na czym polega w jego ocenie błędne rozumienie przywołanych przez niego przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia i w ogóle nie odnosił się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji. Co więcej, organ skarżący kasacyjnie ponownie usiłuje podważyć prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji poprzez na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego, zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a co – jak już wyjaśniono – nie mogło odnieść skutku. Organ skarżący kasacyjnie na podstawie omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego raz jeszcze podnosi bowiem zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej oceny wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej i brak uznania, że żądane na jego podstawie informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa i dlatego nie mogą zostać udostępnione. Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść skutku zarówno jako zarzut "wadliwego niezastosowania" art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jak i zarzut dokonania błędnej wykładni art. 1 ust. 1 i ust. 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p.Skoro zaś podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.Na marginesie należy odnotować, że po wydaniu zaskarżonego wyroku art. 381 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym został zmieniony przez art. 13 pkt 26 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1672) zmieniającej nin. ustawę z dniem 6 września 2023 r.Na marginesie należy odnotować, że po wydaniu zaskarżonego wyroku art. 381 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym został zmieniony przez art. 13 pkt 26 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1672) zmieniającej nin. ustawę z dniem 6 września 2023 r.