Wyrok - II SA/Kr 498/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 29 maja 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.5.141.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. UZASADOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.5.141.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. UZASAD
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Agnieszka Nawara-Dubiel
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
II SA/Kr 498/26UZASADNIENIEPrezydent Miasta Krakowa decyzją nr AU-1073/6743/2022 z 8 listopada 2022 r., znak: AU-01-7.6743.2331.2022.ANO, wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: "Pb"), wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez K. sp. z o.o. w K. (dalej: "spółka") zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że "inne urządzenie reklamowe" – o wymiarach 3 m x 4 m z obramowaniem, o powierzchni ekspozycji o eliptycznym zakrzywieniu wykonanej z twardego wygiętego poliwęglanu niezawierającego żadnych elementów elektronicznych – jest oświetlone od tyłu za pomocą instalacji emitującej światło barwy białej umieszczonej od spodu. Co prawda § 9 ust. 2 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r. poz. 1984, dalej: "uchwała krajobrazowa") dopuszcza podświetlenie przy zastosowaniu światła barwy białej, jednakże powinno to być oświetlenie za pomocą zewnętrznego źródła światła skierowanego na powierzchnię ekspozycji od zewnątrz (od przodu) urządzenia. Podświetlenie od tyłu za pomocą instalacji elektrycznej LED umieszczonej od spodu powierzchni ekspozycji stoi w sprzeczności z uchwałą krajobrazową.Wojewoda Małopolski decyzją z 4 stycznia 2023 r., znak: WI-I.7840.5.141.2022.LS, wydaną po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Pb w zw. z § 18 uchwały krajobrazowej) jest kaseton ścienny zasilany własną instalacją oświetleniową wewnętrzną w postaci 108 szt. diod LED (tzw. backlight). Termin ten określa nośnik reklamowy podświetlony od tyłu w taki sposób, że plakat reklamowy ze specjalnego materiału przepuszcza rzucone światło, dając efekt świecenia. To powoduje, że reklama zwraca uwagę, nawet w słabo doświetlonych miejscach. Wydruk na materiale backlight można umieścić np. w podświetlanych gablotach, w pomieszczeniach zamkniętych lub jako zewnętrzna reklama. Urządzenie wyświetlające treści zamieszczone na powierzchni ekspozycji nieprzekraczającej 12 mkw. określane "citylight" kwalifikuje się jako inne urządzenie reklamowe, o czym przesądza jego budowa (przestrzenne, o eliptycznej powierzchni ekspozycji, z wbudowaną tablicą LED oświetlającą wnętrze urządzenia). W zgłaszanym urządzeniu światło z instalacji LED jest emitowane na wypukłą powierzchnię ekspozycji od wewnątrz urządzenia, powodując w ten sposób wyświetlanie powierzchni ekspozycji dalej na zewnątrz w przestrzeń publiczną. Taka funkcjonalność urządzenia daje podstawę do kwalifikacji jako wyświetlacza reklamowego, ponieważ światło oświetlające jego wnętrze nie jest emitowane bezpośrednio na to urządzenie reklamowe, ale wydobywa się z jego wnętrza, emitując treści reklamowe do otoczenia. Taki sposób wyświetlania treści odzwierciedla w istocie wielobarwną projekcję świetlną wywoływaną przez wbudowaną programowalną tablicę z diodami LED, a wypukła powierzchnia ekspozycji zwiększa emitowanie zamieszczonych treści do przestrzeni publicznej ulicy wylotowej w obrębie skrzyżowania. Choć zatem zastosowano podświetlenie przy zastosowaniu światła barwy białej, to nie jest ono emitowane od zewnętrznej strony na ekspozycję nośnika reklamowego. Pojęcie podświetlenie obejmuje szersze znaczenie oświetlenia, czyli skierowanie padającego światła na określony przedmiot. Światło może być skierowane z różnych stron, z przodu, z tyłu, z góry, z boku lub z dołu. W zakresie urządzeń reklamowych zbudowanych z kilku elementów zawierających wewnętrzne źródło światła "podświetlenie" dotyczy oświetlenia tego urządzenia reklamowego z dowolnej strony światłem barwy białej, a nie emitowania wielobarwnych treści reklamowych przez to urządzenie. Zatem światło zainstalowane wewnątrz urządzenia wysyłane od wewnątrz urządzenia przez diody LED, umożliwia projekcję treści zamieszczonych na zewnętrznej stronie tego urządzenia do przestrzeni publicznej. Oświetlenie zostało umieszczone z tyłu, co nie pozwala na jego emisje na zewnątrz nośnika reklamowego. Analizując ustalenia gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane urządzenia reklamowe, należy uwzględnić zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych (§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej). Projekcja świetlna to nic innego jak wyświetlanie obrazów i treści reklamowych, która w tym przypadku odbywa się na powierzchni ekspozycji urządzenia reklamowego – wypukłego poliwęglanu. Nośnik ten stanowi ekran projekcyjny, z którego wyświetlane treści oddziałują w przestrzeń publiczną. Sporne urządzenie składa się z tablicy LED, ramki i wypukłego nośnika. Tablica LED w istocie oświetla wnętrze tego urządzenia, ale ono w wyniku takiej funkcjonalności kwalifikuje się jako urządzenie wykorzystujące projekcję świetlną. Pojęcie podświetlenia nie odnosi się do efektu emisji światła z jakiegoś urządzenia, a z taką sytuacją mamy do czynienia. Urządzenia reklamowego wykorzystującego projekcję świetlną nie można uznać za tożsame z urządzeniem reklamowym podświetlonym. Nadto na terenie inwestycji obowiązuje "zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych, z dopuszczeniem ich lokalizacji jako tymczasowe urządzenia na czas odbywających się imprez oraz służących w wykonywaniu obowiązków związanych z informacją publiczną" (§ 5 ust. 3 pkt 2 uchwały nr LXXXVIII/1306/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Kalwaryjska", Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2013 r. poz. 6826, dalej: "mpzp").W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji;2) art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb przez zastosowanie mimo to, że nie zachodzi niezgodność z postanowieniami uchwały krajobrazowej;3) § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej przez przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe i inna tablica reklamowa może być podświetlona tylko od zewnątrz, a wewnętrzne oświetlenie zastosowane w urządzeniu oznacza, że jest to już projekcja świetlna;4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 kpa przez błędne ustalenie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wydanie decyzji utrzymującej decyzję organu pierwszej instancji w mocy.W uzasadnieniu skargi zarzuciła rozszerzającą wykładnię uchwały krajobrazowej. Wskazała, że nie mamy do czynienia z projekcją świetlną tylko dlatego, że oświetlenie jest od spodu i podświetla reklamę, która jest nadrukowana na poliwęglan, bo aby zrealizować obraz w projekcji świetlnej z wykorzystaniem diod LED konieczne są projektory multimedialne i ekrany do projekcji, których zgłoszone urządzenie nie ma. Uchwała krajobrazowa posługuje się zwrotem "podświetlenia", a nie "oświetlenia", a tymczasem "podświetlić" to "oświetlić coś od dołu, od tyłu lub tylko częściowo".W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 stycznia 2026 r, sygn. akt II OSK 2190/23, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 342/23, oddalającego skargę spółki, orzekł kasatoryjnie ze wskazaniem:"Nawet jeśli przyjąć, jak twierdzi Sąd I instancji, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia "stanowi lub co najmniej zbliża się" do zabronionej uchwałą "projekcji świetlnej" to jednak taką projekcją nie jest. W konsekwencji nie można do tego sposobu oświetlenia stosować ograniczeń związanych z zakazem stosowania projekcji świetlnej [...]. Sąd I instancji powinien w uzasadnieniu wyroku wskazać jakie wymogi wynikają z przepisów miejscowego planu i który z parametrów urządzenia reklamowego, które skarżąca kasacyjnie Spółka zamierza zrealizować nie spełniają tych wymogów".Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny."Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. J.P. Tarno, Prawo..., 2004, s. 268; T. Ereciński [w:] T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, K. Weitz, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 2, Warszawa 2009, s. 338; por. również wyrok NSA z 14.12.2005 r., II OSK 342/05, LEX nr 190953, oraz wyrok SN z 21.01.1999 r., I PKN 474/98, OSNAPiUS 2000/5, poz. 177).Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowo-administracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2015 r. sygn. II OSK 47/14 oraz z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II FSK 730/15). Tym samym Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę i w jakich wydał orzeczenie. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. (Tarno, Jan Paweł. Art. 190. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011.).W przywołanym już wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2026 r, sygn. akt II OSK 2190/23, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 342/23, NSA wskazał, że:" Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia "stanowi lub co najmniej zbliża się" do zabronionej uchwałą "projekcji świetlnej"(§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej), gdyż w efekcie tego podświetlenia obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni publicznej czemu uchwała ma zapobiegać. Podświetlenie, zdaniem Sądu, powoduje emisję obrazu na zewnątrz i stanowi bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej". Twierdzenie, że efekcie tego podświetlenia obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni jest twierdzeniem dowolnym i nie popartym żadnymi dowodami. Uchwała krajobrazowa wprowadza różnego rodzaju ograniczenia w tym ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej określając zasady umieszczania tablic reklamowych, bilbordów i urządzeń reklamowych. Wykładnia przepisów wprowadzających tego rodzaju zakazy powinna być wykładnią ścisłą i zawężającą nie zaś wykładnią rozszerzającą. Nie można w wyniku wykładni formułować zakazów i ograniczeń, które nie wynikają wprost z przepisów uchwały krajobrazowej. Tymczasem Sąd I instancji dokonując wykładni przepisów uchwały i stwierdzając, że planowana przez inwestora przedsięwzięcie "stanowi lub co najmniej zbliża się do zabronionej uchwałą projekcji świetlnej" dokonał wykładni rozszerzającej przepisów uchwały krajobrazowej. Nawet jeśli przyjąć, jak twierdzi Sąd I instancji, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia "stanowi lub co najmniej zbliża się" do zabronionej uchwałą "projekcji świetlnej" to jednak taką projekcją nie jest. W konsekwencji nie można do tego sposobu oświetlenia stosować ograniczeń związanych z zakazem stosowania projekcji świetlnej. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że wskazał on jako argument przemawiający za wniesieniem sprzeciwu okoliczność, że w sprawie ma zastosowanie uchwała nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Kalwaryjska".W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na wymiary tablica reklamowa jest tablicą wielkogabarytową, a montowanie takich reklam jest zabronione na terenie objętym miejscowym planem. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że dokonane zgłoszenie było również sprzeczne z przepisami ww. planu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zgodności planowanej przez Spółkę inwestycji z miejscowym planem uznać należy za bardzo enigmatyczną. Sąd I instancji powinien w uzasadnieniu wyroku wskazać jakie wymogi wynikają z przepisów miejscowego planu i który z parametrów urządzenia reklamowego, które skarżąca kasacyjnie Spółka zamierza zrealizować nie spełniają tych wymogów. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji dokonując oceny zgodności z miejscowym planem objętej zgłoszeniem inwestycji powinien w uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazać ww. okoliczności"Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny wiążąco rozstrzygnął kwestię zgodności zgłaszanych robót budowlanych w postaci zainstalowania innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścinanie ślepej budynku na działce nr [...] obr. [...], ul. [...] w K. z § 9 ust. 8 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", to pozostaje dokonać zbadania zgodności zgłoszenia z obowiązującym w tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Stare Podgórze - Kalwaryjska" ( uchwała Nr LXXXVIII/1306/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Kalwaryjska", dalej mpzp) – zgodnie z wiążącymi wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego.Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 19 mpzp, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o wielkogabarytowych urządzeniach reklamowych - należy przez to rozumieć elementy reklamowe i informacyjne, wolnostojące albo umieszczone na budynkach lub budowlach:a) płaszczyznowe o powierzchni ekspozycji większej niż - 5 m2,b) trójwymiarowe o wymiarach, z których co najmniej jeden przekracza - 1,5 m,c) słupy i maszty o wysokości przekraczającej - 10 m, od poziomu terenu.Zgodnie natomiast z § 5 ust. 3 pkt. 2 mpzp (Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego), w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych, z dopuszczeniem ich lokalizacji jako tymczasowe urządzenia na czas odbywających się imprez oraz służących w wykonywaniu obowiązków związanych z informacją publiczną.Zgodnie z art. 2 pkt. 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538), urządzenie reklamowe to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.Jak wynika z akt sprawy, inwestor – skarżąca spółka zamierza zamontować urządzenie reklamowe na ścianie ślepej budynku przy ul. [...] w K., jako pierwsze i jedyne.Wymiary tego urządzenia (3m x 4m = 12 m2.) przekraczają jednak dopuszczoną planem miejscowym powierzchnię ekspozycji tj. 5m2. Nadto nie jeden, a każdy z dwóch wymiarów przekracza 1,5 metra. Niezależnie zatem, czy przedmiotowe urządzenie zakwalifikuje się jako trójwymiarowe, czy z uwagi na fakt, że każda reklama w jakimś zakresie musi posiadać wymiar grubości, jako płaszczyznowe, to jest ono urządzeniem wielkogabarytowym, gdyż kwalifikuje się do takiego bądź na podstawie przywołanych wyżej przepisów mpzp.Organ zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 z późn. zm.), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy – wskazując na niezgodność zamiaru inwestora z uchwałą reklamową jako aktem prawa miejscowego, natomiast w zaskarżonej decyzji organ II Instancji wskazał również na niezgodność z przytoczonymi wyżej przepisami mpzp – który również stanowi akt prawa miejscowego. Podstawa wniesienia sprzeciwu jest zatem prawidłowa.Z powyższych przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a..