Wyrok - III SA/Kr 51/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 29 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 października 2025 r. znak: WO-II.621.1.18.2025 w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego D. W. 597 (pięćset dziewiUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 października 2025 r. znak: WO-II.621.1.18.2025 w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego D. W. 597 (pięćset dziewi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
znęcanie / przemoc domowa
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
zmarły emeryt/funkcjonariusz
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewa Michna
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z 23 października 2025 r. Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej uczestniczka) od decyzji Burmistrza S. z 31 stycznia 2025 r., orzekającej o wymeldowaniu uczestniczki z pobytu stałego z budynku mieszkalnego nr [...] znajdującego się w K., uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza S. w całości i orzekł o odmowie wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego pod ww. adresem.W dniu 1 lipca 2024 r. Burmistrz S., działając na wniosek D. W. (dalej skarżący), wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego pod ww. adresem. Skarżący uzasadniając wniosek, wskazał, że uczestniczka od około 10 lat nie koncentruje swoich spraw życiowych w budynku mieszkalnym znajdującym się pod przedmiotowym adresem, nie partycypuje w kosztach utrzymania przedmiotowego budynku, nie spłaca rat kredytu hipotecznego i przebywa pod adresem: [...] K.1, ul. S. [...]. Skarżący wyjaśnił, że 30 kwietniu 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie wydał wyrok, którym orzekł rozwód małżeństwa zawartego pomiędzy nim, a uczestniczką. Do wniosku dołączył odpis księgi wieczystej, z której wynika, że jest jedynym właścicielem budynku mieszkalnego znajdującego się pod przedmiotowym adresem.W toku postępowania administracyjnego uczestniczka złożyła wniosek o jego zawieszenie uzasadniając go faktem, że w Sądzie Okręgowym w Krakowie, Wydział I Cywilny, pod sygn. akt [...], prowadzone jest od 2023 r., z jej powództwa, postępowanie cywilne, w przedmiocie unieważnienia umowy z 27 grudnia 2013 r., Rep. A Nr [...], o podział majątku wspólnego. Rozstrzygnięcie ww. sprawy, w ocenie uczestniczki, ma charakter zagadnienia wstępnego. Do wniosku o zawieszenie postępowania dołączyła min.: umowę darowizny z 23 września 1996 r., Rep. A Nr [...], z której wynika, że uczestniczka daruje skarżącemu nieruchomość w K., składającą się z działki nr [...], postanawiając, że nieruchomość ta stanowić będzie ich majątek wspólny; notatkę urzędową o przemocy w rodzinie sporządzoną przez Komendę Powiatową Policji w Myślenicach z 17 listopada 2003 r., L.dz. [...] oraz notatkę urzędową o przemocy w rodzinie sporządzoną przez Komendę Powiatową Policji w Myślenicach z 16 listopada 2010 r., L.dz. [...]; Kartę Wypisową z Izby Przyjęć, Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Myślenicach z 29 maja 2011 r., z której wynika, że uczestniczka próbowała odebrać sobie życie, zażywając dużą ilość tabletek przeciwbólowych, gdzie jako powód próby samobójczej wskazała pobicie przez męża. Lekarz stwierdził stłuczenie lewej gałęzi żuchwy oraz stłuczenie mięśni szyi po stronie lewej; umowę o podział majątku wspólnego z 27 grudnia 2013 r., Rep. A Nr [...]; z § 4 umowy wynika, że małżonkowie uczestniczka i skarżący dokonują podziału majątku wspólnego w ten sposób, że bez spłat skarżący otrzymuje m.in. całą nieruchomość znajdującą się pod przedmiotowym adresem; zaświadczenie lekarskie z 14 listopada 2017 r. z G., sp. z o.o. w K.1; zaświadczenia lekarskie psychiatry Poradni Zdrowia Psychicznego 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w Krakowie wystawione na przełomie lat 2017 - 2024 r.W dniu 9 sierpnia 2024 r., Burmistrz S. wydał postanowienie, którym odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego pod przedmiotowym adresem.W toku postępowania przed organem I instancji przesłuchano świadka A. W., córkę uczestniczki i skarżącego. Wynikało z nich, że uczestniczka wyprowadziła się z domu nr [...] w K. w 2013 r. dobrowolnie, nie została do tego przymuszona, nie podejmowała prób powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały. Świadek oświadczyła, że nie ma wiedzy czy uczestniczce utrudniano zamieszkiwanie w domu w K. Od czasu, kiedy uczestniczka wyprowadziła się z domu pod przedmiotowym adresem - nie bywała w nim. Ponadto w domu, w K. uczestniczka nie posiada żadnych rzeczy osobistych, codziennego użytku. Nie posiada kluczy i nie łoży na utrzymanie domu. (k. 109 akt sprawy). Druga córka uczestniczki i skarżącego G. W., odmówiła złożenia zeznań.Z kolei uczestniczka wyjaśniła, że od 23 września 2002 r. leczy się psychiatrycznie. Cierpi na neurastenię, zaburzenia nerwicowe, objawiające się ciągłym uczuciem zmęczenia. Od 30 czerwca 2024 r., jak podała, w związku ze zdarzeniami z udziałem skarżącego przyjmuje większą dawkę leków (k. 111-116 akt sprawy).Decyzją z 31 stycznia 2025 r. Burmistrz S. orzekł o wymeldowaniu uczestniczki z pobytu stałego z budynku mieszkalnego znajdującego się pod przedmiotowym adresem. Organ I instancji uznał, że uczestniczka opuściła przedmiotowy budynek w 2013 r. dobrowolnie, w związku z rozpadem małżeństwa ze skarżącym, nie posiada kluczy do domu, nie podejmowała prób powrotu do miejsca stałego pobytu i nigdy nie zgłaszała chęci powrotu do budynku pod ww. adresem. Od czasu opuszczenia spornego budynku mieszkalnego, uczestniczka przebywała w nim jedynie w ramach odwiedzin córek. Burmistrz S. w przedmiotowej decyzji podniósł, że ewidencja ludności polega na rejestracji rzeczywistego stanu faktycznego, a nie prawnego, a okoliczności faktyczne wskazują, że uczestniczka od lat nie mieszka pod przedmiotowym adresem.Uczestniczka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji i wniosła odwołanie do Wojewody Małopolskiego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie z urzędu postępowania, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, które toczy się przed Sądem Okręgowym w Krakowie, a które dotyczy unieważnienia umowy z 27 grudnia 2013 r. o podział majątku wspólnego,2) art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. 6, poprzez nie zawieszenie z urzędu postępowania, do czasu wyznaczenia pełnomocnika w sprawie, pomimo wiedzy organu, że jej samodzielny udział w czynnościach przed organem I instancji jest niemożliwy z uwagi na chorobę uniemożliwiająca skuteczne korzystanie ze swojej zdolności do czynności prawnych,3) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skutecznego udziału w postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza złożenia wyjaśnień oraz uczestniczenia w czynnościach dowodowych, tj. przesłuchaniu świadków, pomimo wiedzy organu o chorobie uczestniczki, uniemożliwiającej jej skuteczny udział w postępowaniu,4) art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a., poprzez uznanie okoliczności świadomego i dobrowolnego opuszczenia przez uczestniczkę dotychczasowego miejsca pobytu stałego jako udowodnionej pomimo braku możności do wypowiedzenia się odnośnie przeprowadzonych dowodów oraz pomimo braku wystąpienia okoliczności, iż sprawa nie cierpi zwłoki ze względu, na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo ze względu na grożąca niepowetowaną szkodę materialną,5) art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że centrum życiowe uczestniczki od ponad 10 lat nie znajduje się w budynku mieszkalnym w K. nr [...], pomimo braku możności do wypowiedzenia się odnośnie przeprowadzonych dowodów oraz pomimo braku wystąpienia okoliczności, że sprawa toczona przed organem nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną,6) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 28 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, przełożenia czynności prowadzonych w sprawie do czasu poprawy jej stanu psychofizycznego pozwalającego na skuteczny udział w postępowaniu, w ostateczności brak wyznaczenia odpowiedniego czasu zgodnie z obowiązkiem organu do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków na wyznaczenie pełnomocnika mogącego ją zastępować w prowadzonych przez organ w czynnościach.W toku postępowania przed organem odwoławczym organ ten dopatrzył się konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. W tym celu zwrócił się do pełnomocnika uczestniczki o przedłożenie uwierzytelnionych kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. [...], prowadzonej w Sądzie Okręgowym w Krakowie, Wydział I Cywilny oraz poinformowanie na jakim etapie znajduje się przedmiotowa sprawa, a także przedłożenie pisemnych wyjaśnień uczestniczki w zakresie sformułowanych do niej pytań.W odpowiedzi na powyższe, uczestniczka złożyła pisemne wyjaśnienia, z których wynikało, że od 6 października 2000 r. zameldowana jest na pobyt stały pod adresem: K. [...], kiedy wraz z całą rodziną – uczestnikiem i trójką małoletnich dzieci wprowadziła się do nowo wybudowanego domu jednorodzinnego pod ww. adresem.Dnia 4 sierpnia 2014 r. wyjechała z domu rodzinnego i udała się do Szpitala Specjalistycznego im. Dr Józefa Babińskiego w Krakowie na oddział 7 F – "Leczenia zaburzeń osobowości i nerwic" na 5,5 – miesięczne stacjonarne leczenie terapeutyczne. Na dowód powyższego faktu dołączyła Kartę informacyjną leczenia szpitalnego, z której wynika, że przebywała w szpitalu od 4 sierpnia 2014 r. do 18 stycznia 2015 r.Uczestniczka do swoich wyjaśnień dołączyła również zaświadczenia z lat 2017 – 2024 r. od lekarza psychiatry, który jako rozpoznanie jej choroby podał – reakcję na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne. Z ww. zaświadczeń wynika, że uczestniczka od 2002 r. jest w leczeniu psychiatrycznym, była kilkakrotnie hospitalizowana na oddziałach psychiatrycznych. Pacjentka zgłaszała osłabienie pamięci, zaburzenia snu, nadmierne napięcie emocjonalne, uporczywe wspomnienia traumatycznych doświadczeń z przeszłości, według jej relacji były mąż stosował wobec niej szykany i przemoc psychiczną, wymaga dalszej systematycznej terapii oraz okresowej kontroli stanu psychicznego.Uczestniczka wskazała, że przez kilka lat - od 4 sierpnia 2014 r., kiedy wyjechała na leczenie, nie przyjeżdżała do K. gdyż emocjonalnie nie była w stanie tam wrócić. Dalej wyjaśniła, że z uwagi na stan zdrowia, zmuszona była brać silne uzależniające leki. Zerwała wszelkie kontakty z byłym mężem, tj. skarżącym. Nie była w stanie podać żadnych informacji czy i co podpisywała, czy otrzymała umowy z 2013 i 2016 r. w dniu podpisania, czy zostały w kancelarii, nie wie co się z nimi stało. W 2021 r. lub 2023 r. poczuła się na tyle silna i zaczęła zbierać dokumentację potrzebną do wniesienia pozwów do sądu. Podała również, że skarżący od września 2014 r. do kwietnia 2023 r. wynajmował budynek pod przedmiotowym adresem osobom trzecim. W maju 2023 r. do budynku tego wprowadziła się jej córka A. W. i rozpoczęła remont domu. W dniu 29 czerwca 2024 r. uczestniczka opiekowała się psem córki A. W. w przedmiotowym domu i zauważyła, że wkładka w drzwiach wejściowych była zmieniona. Podała, że skarżący nie przesłał jej nowego kompletu kluczy zarówno do drzwi głównych do budynku, w którym zameldowana jest na pobyt stały oraz do bramy wjazdowej na posesję. Uczestniczka oświadczyła, że nie koncentruje swoich spraw życiowych pod przedmiotowym adresem, gdyż skarżący nie zgadza się by przebywała w tym domu. Nie była w stanie określić kiedy i czy będzie miała możliwość koncentracji swoich spraw życiowych w miejscu zameldowania na pobyt stały.Z zaświadczenia wystawionego 7 maja 2025 r. przez lekarza psychiatrę wynika, że uczestniczka od 2002 r. korzysta z leczenia psychiatrycznego, aktualnie jej stan uległ pogorszeniu, pozostaje pod opieką 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Krakowie. Wymaga dalszej systematycznej terapii oraz okresowej kontroli stanu psychicznego.Pomimo podejmowanych prób uzyskania materiałów z akt sprawy cywilnej toczącej się przed Sądem Okręgowym w Krakowie, sygn. akt. [...] organ odwoławczy nie zdołał uzyskać tych materiałów ani od pełnomocnika uczestniczki, ani z sądu.Decyzją z 23 października 2025 r. Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza S. w całości i orzekł o odmowie wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego pod ww. adresem.W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że pomiędzy uczestniczką, a skarżącym ujawniono bardzo głęboki konflikt, którego podłożem była przemoc stosowana przez skarżącego wobec pani uczestniczki. Potwierdzają to "Notatki urzędowe o przemocy w rodzinie", sporządzone przez Komendę Powiatową Policji w Myślenicach (17 listopada 2003 i 17 listopada 2010 r.) oraz liczna dokumentacja medyczna (z 29 maja 2011 r. karta wypisowa ze szpitala po próbie samobójczej, z 18 stycznia 2015 r. karta informacyjna leczenia szpitalnego od 4 sierpnia 2014 r. do 18 stycznia 2015 r.; zaświadczenia lekarskie z okresu od 2017 do 2025 r. przedstawiona przez uczestniczkę). Mając powyższe na uwadze, organ II instancji dał wiarę wyjaśnieniom uczestniczki, że opuszczenie budynku nastąpiło wskutek stosowanej wobec niej przemocy. Natomiast 4 sierpnia 2014 r. opuściła dom celem udania się do szpitala psychiatrycznego na kilkumiesięczne leczenie i nie była w stanie do niego wrócić z przyczyn emocjonalnych. Organ podniósł, że uczestniczka od 2002 r. korzysta z leczenia psychiatrycznego, była kilkakrotnie hospitalizowana na oddziałach psychiatrycznych. Nasilenie się wszelkich dolegliwości (obniżonego nastroju, nadmiernego napięcia emocjonalnego, niepokoju, lęku, uporczywego rozpamiętywania traumatycznych przeżyć, trudności w skupieniu uwagi, osłabienia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego) związane jest z toczącym się sporem z byłym małżonkiem. Wymaga dalszej systematycznej terapii oraz okresowej kontroli stanu psychicznego.W tym stanie rzeczy zdaniem organu odwoławczego nie ma żadnych wątpliwości, że przyjęta przez organ I instancji ocena o świadomym, dobrowolnym i trwałym opuszczeniu przez uczestniczkę budynku pod ww. adresem nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach sprawy. Organ II instancji stwierdził, że podjęte działania przez osoby trzecie, zmusiły uczestniczkę do opuszczenia budynku. Wskazano również należy, że skarżący wynajmował sporną nieruchomość osobom trzecim od września 2014 r. do kwietnia 2023 r. Natomiast o braku trwałości opuszczenia wskazuje zdaniem organu świadczy okoliczność, że uczestniczka domaga się na drodze cywilnoprawnej unieważnienia umowy z 27 grudnia 2013 r., o podział majątku wspólnego. Wojewoda Małopolski nie zgodził się ze stanowiskiem Burmistrza S., że wymeldowanie uczestniczki pozostaje bez związku z toczącym się przed Sądem Okręgowym w Krakowie postępowaniem cywilnym o unieważnienie umowy z 27 grudnia 2013 r., o podział majątku wspólnego.Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił:I. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na teść rozstrzygnięcia, polegający na stwierdzeniu, że uczestniczka była ofiarą przemocy domowej, co zdaniem organu II instancji dobrowolności w opuszczeniu nieruchomości, organy administracji nie są uprawione do orzekania konsekwencji skutkuje nieważnością decyzji Wojewody Małopolskiego, o której 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.;II. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ wynik sprawy, a to:a) art. 35 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że fakt wskazania przez uczestniczkę, iż była ona ofiarą przemocy, przemawia za stwierdzeniem braku dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy uczestniczka akceptowała stan niezamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości na stałe i nie podejmowała działań prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania, a brak zamieszkiwania było jej decyzją;b) art. 35 w związku z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wystąpienie przez uczestniczkę do Sądu Okręgowego z powództwem o unieważnienie umowy o podział majątku wspólnego przemawia za brakiem spełniania przesłanki trwałości w opuszczeniu nieruchomości, podczas gdy istota przepisów meldunkowych sprawdza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym stanie faktycznym, a nie do rozstrzygania o sprawach majątkowych;III. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:a) art. 138 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, przy powołaniu nieistniejącej podstawy prawej tj. art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., podczas gdy prawidłowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja organu I instancji czyniła zadość przepisom prawa, wobec czego należało ją utrzymać w mocy na postawie art. 138 § 1 pkt. 1;b) art. 7, art. 77 § 1 1 art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, szczególności poprzez:• stwierdzenie, że uczestniczka nie opuściła dobrowolnie nieruchomości pod adresem K. [...], podczas gdy z zeznań świadka, tj. córki uczestniczki – A. W. oraz zeznań skarżącego wynika, że zrobiła to dobrowolnie w 2013/2014 roku,• stwierdzenie przez organ II instancji, że uczestniczka nie opuściła miejsca pobytu dobrowolnie, gdyż "nie była w stanie emocjonalnie nawet wrócić myślami do domu do K.", podczas gdy ze zgromadzonego oraz z materiału dowodowego w postaci zeznań A. W. i wyjaśnień samej uczestniczki wynika, że odwiedzała córkę A. W. w domu w K. oraz że opiekowała się psem córki w tym domu podczas nieobecności córki,• stwierdzenie przez organ II instancji, że uczestniczka nie opuściła trwale, podczas gdy z zeznań świadka A. W. wynika, że opuściła dom ponad 10 lat temu i nigdy nie podejmowała prób powrotu, nigdy nie zgłaszała chęci powrotu, nie posiada w domu żadnych rzeczy osobistych, nie posiada kluczy, nie łoży na jego utrzymanie,• stwierdzenie, że z dokumentacji medycznej uczestniczki wynika, że była ofiarą przemocy dowodowej, co przesądza o braku dobrowolności opuszczeniu domu, podczas gdy z dokumentacji tej wynika jedynie, że G. K. od lat zmaga się z chorobami psychicznymi,• stwierdzenie na podstawie notatek urzędowych sporządzonych przez Policję, że opuszczenie nieruchomości w K. nie było dobrowolne, lecz wynikło ze stosowanej przemocy domowej, podczas gdy sporządzone notatki pochodzą z 17 listopada 2003 roku oraz z 17 listopada 2010 roku, a zatem powstały na wiele lat przez wyprowadzeniem się uczestniczki, a same notatki nie potwierdzone wyrokami karnymi, mogą być najwyżej dowodem na fakt sporządzenia dokumentu o podanej treści,• stwierdzenie na postawie notatki policyjnej z dnia 17 listopada 2003 roku, że uczestniczka była ofiarą przemocy domowej, co skutkowało stwierdzeniem, że nie zachodzi przesłanka dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy z jej treści wprost wynika, że przemocy psychicznej dopuszczały się obie strony,• stwierdzenie na podstawie wyjaśnień uczestniczki, że była ofiarą przemocy domowej co skutkowało stwierdzeniem, że nie zachodzi przesłanka dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy prokurator odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rzekomego pobicia, a skarżący nie został nawet przesłuchany w charakterze świadka,• stwierdzenie, że uczestniczka była ofiarą przemocy domowej, a przez to nie zachodzi przesłanka dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji medycznej wynika, że 17 listopada 2013 roku uczestniczka zgłosiła się do psychiatry Z. J. w towarzystwie skarżącego, który jak twierdziła dawał jej wsparcie,• stwierdzenie na postawienie notatki policyjnej z dnia 17 listopada 2010 roku, że uczestniczka była ofiarą przemocy domowej, a przez to nie zachodzi przesłanka dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy uczestniczkę łączył wieloletni romans z funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, a sama uczestniczka jest emerytowaną policjantką, wobec czego nie sposób ponad wątpliwość stwierdzić, iż dowód ten jest dowodem obiektywnym,• stwierdzenie, że uczestniczka była ofiarą przemocy domowej, a przez to nie zachodzi przesłanka dobrowolności opuszczenia nieruchomości, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że córki skarżącego i uczestniczki mieszkały ze skarżącym, a zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że gdyby powodem wyprowadzki uczestniczki z domu w K. była przemoc domowa to nie zostawiłaby tam swoich dzieci z rzekomo "przemocowym" ojcem,• danie wiary wyjaśnieniom uczestniczki w zakresie w jakim wskazała, że była ofiarą przemocy domowej, w tym rzekomej przemocy o szczególnym okrucieństwie, mającej mieć miejsce w dniu 30 czerwca 2024 r., podczas gdy za wydarzenia z tego dnia Sąd Rejonowy w Myślenicach prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lipca 2025 r. skazał uczestniczkę, a nie skarżącego,• niepełne zgromadzenie materiału dowodowego skutkujące pomięciem ustaleniach stanu faktycznego, że uczestniczka pierwotnie wyprowadziła się już w czerwcu 2010 roku do mieszkania położonego przy ul. Ż. w K.1, następnie zamieszkała z ówczesnym kochankiem w K.1 po czym, gdy relacje z nowym partnerem uległy pogorszeniu przeprowadzała się do mieszkania przy ul. S. [...] w K.1,• niepełne zgromadzenie materiału dowodowego skutkujące pomięciem ustaleniach stanu faktycznego, że uczestniczka nigdy nie zgłaszała chęci powrotu do domu w K., me podejmowała żadnych kroków mających na celu przywrócenie posiadania, nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych w domu w K., nie wykazywała jakiekolwiek zamiaru powrotu;c) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli szczególności;- niewyjaśnianie, dlaczego organ stwierdził, że okoliczności sprawy pozwalają twierdzić, że podjęcie działania przez osoby trzecie zmusiły uczestniczkę do opuszczenia budynku,- niewyjaśnienie, dlaczego organ II instancji stwierdził, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, że uczestniczka nie może brać czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, pomimo że z zgromadzonego materiału dowodowego bezpośrednio wynika, że organ I instancji kilkukrotnie wzywał uczestniczkę do złożenia wyjaśnień, a nadto wystąpił o udzielnie pomocy prawnej i przesłuchanie uczestniczki urzędzie właściwym dla jej miejsca zamieszkania oraz umożliwił uczestniczce zgodnie z jej wnioskiem złożenie zeznań na piśmie,- stwierdzenie, że brak jest spełnienia przesłanki trwałości wobec okoliczności wystąpienia przez uczestniczkę o unieważnienia umowy o podział majątku wspólnego, pomimo że kwestie własnościowe nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy,- niewyjaśnienie, dlaczego organ II instancji nie zgadza się ze stanowiskiem Burmistrza S., że wymeldowanie uczestniczki pozostaje bez związku z toczący się przez Sądem Okręgowym w Krakowie postępowaniem o podział majątku wspólnego,- pomięcie faktu, że uczestniczka nigdy nie zgłaszała chęci powrotu do domu w K., nie podejmowała żadnych kroków mających na celu przywrócenie posiadania, nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych w domu w K., nie wykazywała jakiekolwiek zamiaru powrotu.Skarżący wniósł min. o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentów:a) opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłą z zakresu psychiatrii dr med. E. S. wydaną w sprawie toczącej się przez Sądem Okręgowym w Krakowie o unieważnienie umowy o podział majątku wspólnego (sygn. akt: [...]) - na fakt jej treści, a w szczególności na fakt wskazanych przez biegłą źródeł problemów psychicznych uczestniczki, jej odporności na stres wynikającej z faktu bycia wieloletnim funkcjonariuszem policji oraz prawnikiem, a zwłaszcza na fakt stwierdzenia przez biegłą, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że uczestniczka znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wrażenie woli,b) zeznań świadka M. W. złożonych podział majątku wspólnego toczącej się przez SO Krakowie (sygn. akt: [...]) - na fakt braku stosowania przemocy wobec uczestniczki przez skarżącego, braku przymuszania i manipulowania uczestniczką, zamieszkania przez uczestniczkę z nowym partnerem.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r., poz. 274), dalej także jako "u.e.l.".Zgodnie z art. 35 u.e.l., organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.Jedyną zatem przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania.Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Natomiast opuszczenie lokalu przejawia się zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem spraw życiowych w innym miejscu.Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09, LEX nr 597910).Opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. II OSK 401/06; z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 389/07).Z kolei zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy oraz zachowania danej osoby zainteresowanej (por. wyroki w sprawie sygn. akt: II OSK 515/17 i II OSK 1419/20 oraz w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1529/19 - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA i powołane tam orzecznictwo).W orzecznictwie wskazuje się, że ocena czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być oparta na dosłownym rozumieniu pojęcia "trwały" i być interpretowana jedynie jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Także bowiem opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2014 r., sygn. II OSK 644/13).W okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji dopatrzył się podstaw do wymeldowania uczestniczki z miejsca zameldowania na pobyt stały, a organ odwoławczy odmiennie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i uznał, że wskazuje on na brak podstaw do wymeldowania uczestniczki z budynku mieszkalnego nr [...] znajdującego się w K.W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest wadliwa tej przyczyny, że organ nie poprzedził jej wydania ustaleniami stanu faktycznego odpowiadającymi zasadzie prawdy obiektywnej oraz oceną dowodów odpowiadającą wymogom art. 80 k.p.a.Zasada prawdy obiektywnej została skonstruowana w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższa zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy" (por. wyroki NSA z 4.06.1982 r., l SA 258/82, ONSA 1982/1, póz. 54, oraz z 28.11.2012 r., l OSK 641/12, LEX nr 1291400; wyrok WSA w Gdańsku z 14.09.2011 r., l SA/Gd 502/11, LEX nr 898927).Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności (por. wyrok z 20.09.2012 r., IV SA/Wa 663/12, LEX nr 1347629, w którym WSA w Warszawie stwierdził, że "organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy", przy czym "aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy" - tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 15.02.2012 r., IV SA/Wr 711/11, LEX nr 1139681); 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z 23.02.2012 r., II GSK 118/12, LEX nr 1125454).Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy z wyżej opisanych obowiązków, związanych z realizacją zasady prawdy obiektywnej, nie wywiązał się prawidłowo. Przede wszystkim organ odwoławczy, uzupełniając materiał dowodowy, nie przesłuchał skarżącego i nie uzasadnił pomięcia dowodu z zeznań świadka A. W. Doprowadziło to zasadniczo do oparcia rozstrzygnięcia organu odwoławczego o: twierdzenia uczestniczki, notatki z "Niebieskiej Karty" sporządzone kilka lat przed wyprowadzką skarżącej z domu oraz przedstawioną przez skarżącą dokumentację medyczną, gdzie kwestia przemocy opierała się o twierdzenia uczestniczki.Zgodnie z treścią art. 86 zd. 1 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W realiach niniejszej sprawy przesłuchanie skarżącego było wysoce zasadne celem skonfrontowania obszernych wyjaśnień uczestniczki, złożonych w toku postępowania przed organem odwoławczym, a dotyczących istnienia przesłanek wymeldowania.I tak skarżący w skardze kwestionuje, że skarżąca opuściła dom w 2014 r. w sposób niedobrowolny, pod wpływem przemocy z jego strony. Na tę okoliczność wskazuje min., że:- notatki z niebieskiej karty zostały sporządzone w 2003 r. i w 2010 r., a skarżąca wyprowadziła się w sierpniu 2014 r., przy czym notatka z 2003 r. wskazuje, że przemocy dopuszczały się obie strony,- notatki nie są potwierdzone wyrokami karnymi, prokurator odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rzekomego pobicia, a skarżący nie został nawet przesłuchany w charakterze świadka,- z dokumentacji medycznej wynika, że 17 listopada 2013 r. uczestniczka zgłosiła się do psychiatry Z. J. w towarzystwie skarżącego, który - jak twierdziła - dawał jej wsparcie,- uczestniczka wyprowadzając się z domu zostawiła ze skarżącym swoje córki, co jego zdaniem przeczy aby stosował przemoc,- wbrew twierdzeniom uczestniczki za zdarzenie jakie miało miejsce między stronami 30 czerwca 2024 r. Sąd Rejonowy w Myślenicach prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lipca 2025 r. skazał uczestniczkę, a nie skarżącego,- pierwotnie uczestniczka wyprowadziła się już w czerwcu 2010 r. do mieszkania położonego przy ul. Ż. [...] w K., następnie zamieszkała z ówczesnym partnerem w mieszkaniu przy ul. O. [...] w K., po czym, gdy relacje z nowym partnerem uległy pogorszeniu przeprowadzała się do mieszkania przy ul. S. [...] w K.Wszystkie te twierdzenia i fakty podniesione przez skarżącego w ocenie Sądu dotyczą istotnych kwestii sprawy i w toku ponownego rozpoznania sprawy powinny być ustalone i rozważone przez organ.Sąd zaznacza też, że działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowody uzupełniające z dokumentów w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłą z zakresu psychiatrii dr med. E. S., wydanej w sprawie toczącej się przez Sądem Okręgowym w Krakowie o unieważnienie umowy o podział majątku wspólnego (sygn. akt: [...]) oraz zeznań świadka M. W., złożonych w sprawie o unieważnienie umowy o podział majątku wspólnego toczącej się przed SO w Krakowie (sygn. akt: [...]).I tak z pierwszego dokumentu wynika min., że:- uczestniczka przebywała w Klinice Psychiatrii Dorosłych od 3 do 17 stycznia 2014 r. W epikryzie karty informacyjnej odnotowano, że z powodu myśli samobójczych przeprowadziła się do domu, w którym mieszkają jej córki i mąż, z którym jest w trakcie rozwodu; dokonywała samouszkodzeń (k. 24 akt sądowych, pkt 5),- zapis dokumentacji medycznej z 17 czerwca 2013 r.: "związek z partnerem M. na razie w zawieszeniu", "Mieszka razem z matką", "Była w towarzystwie męża, który daje jej wsparcie" (k. 26 akt sądowych),- "(...) w obszernej, wieloletniej dokumentacji psychiatrycznej powódki, zarówno ambulatoryjnej, jak i szpitalnej, nigdzie nie odnotowano jakiejkolwiek formy zaburzeń świadomości czy innego rodzaju utrudnienia kontaktu z pacjentką. Przeciwnie, wielokrotnie zapisywano, że opiniowana pozostaje w logicznym kontakcie słownym, jest zorientowana auto i allopsychicznie, czyli w odniesieniu do własnej osoby i sytuacji." (k. 29 akt sądowych).W ocenie Sądu ww. okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy albowiem dotyczą okresu, kiedy skarżąca opuszczała dom, w którym jest na stałe zameldowana. Fakt, że uczestniczka w 2014 r. przeprowadziła się do domu, w którym mieszkają jej córki i mąż, dokonywanie przez uczestniczkę samouszkodzeń i stawianie się do lekarza psychiatry w towarzystwie i przy wsparciu skarżącego (2013 r.) jest okolicznością istotną dla oceny, czy przyczyną opuszczenia domu w sierpniu 2014 r. rzeczywiście była przemoc ze strony skarżącego, czy też opuściła go dobrowolnie. Nie bez znaczenia jest też fakt, że w 2013 r. uczestniczka mieszkała z matką i "w zawieszeniu" był jej związek z ówczesnym partnerem M. Wskazuje to, że już wtedy przez pewien czas nie mieszkała pod przedmiotowym adresem z własnego wyboru.Wszystkie te okoliczności organ będzie zobowiązany wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpoznania sprawy.Natomiast z zeznań córki skarżącego i uczestniczki M. W., złożonych w toku postępowania cywilnego, wynika min., że jedną z przyczyn rozpadu małżeństwa skarżącego i uczestniczki był fakt związania się uczestniczki z innym mężczyzną. Okoliczność ta może mieć znaczenie co do ustalenia rzeczywistej motywacji wyprowadzenia się uczestniczki z domu w K., zwłaszcza, że rozwód został orzeczony w kwietniu 2014 r., a uczestniczka wyprowadziła się w sierpniu 2014 r.Co do trwałości opuszczenia przedmiotowego domu wymaga ustalenia czy skarżąca podjęła kroki prawne jedynie z pobudek majątkowych czy też chęci powrotu do miejsca stałego zameldowania i skoncentrowania tam swojego centrum życiowego. Na rozprawie 29 maja 2026 r. bowiem podała, w nieruchomości w K. chciałaby w przyszłości przebywać w weekendy w celach terapeutycznych, a zimy spędzać nadal w K1.Należy też wziąć pod uwagę, że kroki prawne skarżąca podjęła po wielu latach od opuszczenia nieruchomości, a biegła psychiatra, w przywołanej wyżej opinii sądowo-psychiatrycznej, zanegowała zaburzenia świadomości uczestniczki.Reasumując, konieczne jest w sprawie uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przesłuchanie skarżącego oraz uwzględnienie okoliczności wynikających z ww. dokumentów dopuszczonych jako dowody przez Sąd.Sąd podkreśla, że nie przesądza w niniejszym wyroku o wyniku sprawy. Natomiast przy ponownym jej rozpoznaniu organ będzie zobowiązany wyczerpująco zebrać i rozważyć materiał dowodowy, uwzględniając również wskazania Sądu, a następnie poddać go całościowej ocenie w kontekście zaistnienia przesłanek wymeldowania.W tym miejscu Sąd zaznacza, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania z lojalnego współudziału w realizacji tego obowiązku (por. np. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10). W ramach takiego współdziałania, strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.Wydając rozstrzygnięcie organ uzasadni go w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące i klarowne dla strony, a nadto umożliwiać Sądowi ewentualną weryfikację procesu myślowego organu przy wydaniu rozstrzygnięcia.Do uznania organu odwoławczego Sąd pozostawia czy miarodajne odniesienie się do budzących wątpliwości kwestii będzie możliwe w ramach postępowania dowodowego uzupełniającego na postawie 136 k.p.a., czy konieczny zakres postępowania dowodowego będzie przekraczał te ramy i zasadne będzie zastosowanie art. 132 § 2 k.p.a.Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W konsekwencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na kwotę zasądzonych kosztów złożył się wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 480 zł tytułem opłat za czynności adwokackie.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na kwotę zasądzonych kosztów złożył się wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 480 zł tytułem opłat za czynności adwokackie.