Wyrok - II OSK 1758/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 1 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2414/24 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 31 lipca 2024 r. nr RdU-75-2/S/24 w przOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2414/24 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 31 lipca 2024 r. nr RdU-75-2/S/24 w prz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
1 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Podstawa prawna
art. 265
kk
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 145
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2414/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę L. S. obywatela Afganistanu (dalej: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Rady do Spraw Uchodźców (dalej: "Rada") z 31 lipca 2024 r. nr RdU-75-2/S/24. Decyzją tą, Rada utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu") z 22 grudnia 2023 r. nr DPU.420.2664.2023, którą odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy i odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej.2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając:- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:a. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na skutek błędnej aprobaty sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy obu instancji, sprowadzającego się do oparcia decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej wyłącznie o opinię Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie zaś na podstawie samodzielnego przeprowadzenia i oceny dowodów przez organy prowadzące postępowanie, na skutek czego decyzje zostały wydane w stanie faktycznym ustalonym de facto przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z naruszeniem wymagań dotyczących organu rozstrzygającego wynikających z dyrektywy proceduralnej oraz przepisów postępowania administracyjnego, które nakazują organom samodzielne zbieranie i ocenę materiału dowodowego - zaś prawidłowe stwierdzenie przez sąd I instancji wadliwości zaskarżonej decyzji powinno było doprowadzić do uchylenia decyzji w całości w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.;b. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1504 ze zm.; dalej: "ustawa o ochronie") w zw. z art. 11 ust. 2, art. 23 ust. 1 lit. b, art. 46 ust. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 180, str. 60; dalej: "dyrektywa proceduralna") w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych UE i art. 13 EKPCz, poprzez bezzasadne oddalenie skargi na decyzję wydaną w postępowaniu, w którym strony nie poinformowano nawet o zasadniczych względach faktycznych, stanowiących podstawę odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej, podczas gdy całkowite odstąpienie od uzasadnienia faktycznego decyzji, dokonanie przez organ wyłącznie formalnej kontroli zebranych w sprawie informacji niejawnych i niedoprowadzenie do odtajnienia przez ABW co najmniej zasadniczych względów i istoty powodów odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej, a w konsekwencji naruszenie prawa cudzoziemca do wypowiedzenia się oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego i skutecznego środka zaskarżenia, stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa unijnego mające decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem uniemożliwiło stronie przedstawienie jakichkolwiek dowodów lub wyjaśnień mogących zakwestionować stan faktyczny ustalony przez ABW w oparciu o niezweryfikowane dowody i poza jakąkolwiek sformalizowaną procedurą, w sytuacji gdy skarżący kwalifikował się na udzielenie mu jednej z form ochrony międzynarodowej - co skutkowało błędnym zaakceptowaniem stanowiska organu i oddaleniem skargi wbrew art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;c. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 2 dyrektywy proceduralnej poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, w którym WSA w Warszawie nie zawarł prawnych i faktycznych powodów odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej w zakresie, w jakim powołał się na "zagrożenie dla względów bezpieczeństwa" i tym samym powielił błędną argumentację organów obu instancji, mimo że ugruntowane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz polskich sądów wskazuje, iż organy i sądy, orzekając na podstawie utajnionych dokumentów niedostępnych dla strony, mają obowiązek ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia do zasadniczych względów i istoty powodów odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej; WSA w Warszawie nie poinformował również, jakoby została sporządzona niejawna część uzasadnienia wyroku, która mogłaby zostać skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie stwierdzenia istnienia poważnych podstaw by sądzić, iż skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa - co sprawia, że zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej w zakresie kluczowej przesłanki, która doprowadziła do oddalenia skargi;- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:a. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a-c w zw. z art. 13 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż przesłanki zawarte w tym przepisie zawierają przesłankę odmowy nadania statusu uchodźcy ze względów bezpieczeństwa państwa tożsamą z art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. c, na skutek czego WSA w Warszawie błędnie zaakceptował odmowę nadania statusu uchodźcy skarżącemu, uznając za bezcelowe merytoryczne rozpoznawanie i ocenę grożącego mu zagrożenia w kraju pochodzenia, podczas gdy nie zachodziła przesłanka odmowy udzielenia skarżącemu statusu uchodźcy, a rozważenie obu form ochrony było obowiązkowe - co skutkowało błędnym zaakceptowaniem stanowiska organui oddaleniem skargi wbrew art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;z ostrożności procesowej zarzucono równieżb. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o ochronie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowania opisane w notatce ABW wypełniają znamiona istnienia "poważnych podstaw" by sądzić, że skarżący "stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa", podczas gdy nie jest to możliwe, gdyż, jak utrzymuje skarżący, nie przejawiał zachowań, które godziłyby w bezpieczeństwo państwa lub społeczeństwa, zaś w związku z brakiem wiedzy o jakie zachowania może chodzić, nie jest w stanie jednoznacznie zidentyfikować, czy nie miały one miejsca i wynikają z niezgodności historii przedstawionej przez ABW z rzeczywistym stanem faktycznym, czy też istotnie miały one miejsce, ale nie są wystarczające aby uznać je za wypełniające przesłankę "zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa", bowiem nie świadczą w wystarczającym stopniu o tym, że skarżący stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednegoz podstawowych interesów państwa, w którym przebywa - co skutkowało błędnym zaakceptowaniem stanowiska organu i oddaleniem skargi wbrew art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.Na podstawie przywołanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchyleniew całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Rady o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w postaci nadania statusu uchodźcy, względnie udzielenia ochrony uzupełniającej skarżącemu; z ostrożności procesowej również o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pismem z 22 maja 2025 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianychw art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnowaćz przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).3.4. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów regulujących zasady nadawania statusu uchodźcy, w tym art. 13 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie. Zasadnie Szef Urzędu wskazał tu na zasadnicze rozbieżności w oświadczeniach skarżącego zawarte w pierwszym wniosku z 21 kwietnia 2021 r. oraz w trakcie przesłuchania statusowego związane z rzekomymi zagrożeniami ze strony komendanta policji (s. 3 decyzji Szefa Urzędu, zob. art. 42 pkt 1 ustawy o ochronie). W szczególności, nie można logicznie pogodzić wersji z udziałem syna komendanta, mającego być kolegą wnioskodawcy, w weselu organizowanym przez skarżącego, z wersją o przypadkowym zatrzymaniu skarżącego do kontroli drogowej przez syna komendanta. Ponadto, o niskiej wiarygodności skarżącego świadczy również jego historia migracyjna (zob. art. 42 pkt 4 ustawy o ochronie). Otóż skarżący wjechał nielegalnie do Polski ze Słowacji w dniu 22 marca 2021 r. w naczepie samochodu ciężarowego. Pierwszy wniosek azylowy został złożony przez skarżącego 21 kwietnia 2021 r., po tym, jak w dniu 23 marca 2021 r. zostało wobec skarżącego wszczęte postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu. W trakcie tego postępowania skarżący zeznał, że jego krajem docelowym była Wielka Brytania. Następnie skarżący opuścił terytorium Polski i udał się m.in. do Francji i Niemiec, po czym został przekazany do Polski. Postępowanie azylowe zostało ponownie umorzone w związku z kolejnym dorozumianym cofnięciem wniosku. Skarżącyw dniu 22 grudnia 2023 r. po raz kolejny wystąpił z wnioskiem azylowym po tym, jak 11 października 2022 r. wydano wobec niego decyzję zobowiązującą do powrotu, opartą m.in. na przesłance stwarzania przez skarżącego zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego (art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - Dz. U. z 2025 r. poz. 1079; dalej: "ustawa o cudzoziemcach").3.5. W realiach niniejszej sprawy istota sporu, wyznaczona granicami skargi kasacyjnej, koncentruje się natomiast wobec kwestii, czy zasadnie organy odwołały się do klauzuli wyłączającej z art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o ochronie. Chodzi mianowicie o to, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa. W tym kontekście tylko uzupełniająco należy podnieść, że uzasadnienie decyzji Szefa Urzędu nie wskazuje jednoznacznie, na którą konkretnie przesłankę z art. 15 ustawy o ochronie powołał się organ odnosząc się do przesłanek pozytywnych udzielenia ochrony międzynarodowej. W szczególności,z jednej strony organ wykluczył przesłankę z art. 15 pkt 3 ustawy o ochronie, czyli poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikającez powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Z drugiej jednak strony Szef Urzędu odwołał się do "ogólnej sytuacji bezpieczeństwa w Afganistanie" oraz ryzyka poniżającego lub nieludzkiego traktowania, nie wskazując jednak, dlaczego to akurat skarżący miałby być poddany takiemu traktowaniu w kraju pochodzenia. Tymczasem, przesłanki z art. 15 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie, dla ich zastosowania, wymagają zawsze powiązania z wymogiem ich indywidualizacji (rozumianym jako wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między zagrożeniami realizującymi się w kraju pochodzenia, a indywidualną sytuacją osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową). Natomiast w odniesieniu do zagrożenia ludności cywilnej konfliktem zbrojnym (art. 15 pkt 3 ustawy o ochronie), w związku z naturą tego zagrożenia, wyrazistość wymogu indywidualizacji ulega osłabieniu, ale nie całkowitemu wyłączeniu (por. np. P. Dąbrowski, w: Prawo cudzoziemców, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2020, Nb 4 do art. 15; wyrok TSUE z 9 listopada 2023 r., C-125/22, X i in., UE.C.2024/466, pkt. 37 – 38 oraz 40 – 42). Ostatecznie jednak to poważne uchybienie po stronie Szefa Urzędu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim, zagadnienie ewentualnej potrzeby uprzedniego orzekania o wystąpieniu przesłanek pozytywnych przed orzekaniem o zastosowaniu klauzuli wyłączającej z art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o ochronie budzi poważne kontrowersje w praktyce i doktrynie (zob. np. wyrok SNA z 11 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1299/25, CBOSA; J. Chlebny, Postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, Warszawa, 2011, rozdział XI.1 oraz P. Dąbrowski, w: Prawo cudzoziemców..., Nb 18 do art. 19 oraz Nb 6 do art. 20). W tym kontekście brak rozważań co do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do wniosku, że Rada przychyliła się do poglądu, że zbędne było badanie przesłanek pozytywnych udzielenia ochrony uzupełniającej, skoro wystąpiła przesłanka negatywna udzielenia tej ochrony. Dodać warto, że kwestia istnienia realnego, poważnego zagrożenia m.in. dla życia, zdrowia, wolności i godności skarżącego w kraju pochodzenia będzie badana w ramach postępowania w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu (zob. art. 356 ustawy o cudzoziemcach; por. np. wyrok NSA z 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt II OSK 2513/25, CBOSA oraz wyrok TSUE z 27 lutego 2025 r., C-454/23, K.A.M, EU:C:2025:114, pkt 60).3.6. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 dyrektywy proceduralnej. Okoliczność, że w przepisie tym nie ma mowy o możliwości wyłączenia jawności części uzasadnienia decyzji azylowej z uwagi na potrzebę ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego nie oznacza, że skarżącemu mogą być udostępnione materiały objęte klauzula tajności z uwagi na potrzebę ochrony bezpieczeństwa państwa i społeczeństwa. Otóż w tej samej dyrektywie (zob. art. 23 ust. 1) przewidziano możliwość ograniczenia dostępu do akt zawierających informacje objęte klauzulą tajności. W takim stanie sprawy oczywiste jest, że informacje takie nie mogą być następnie ujawnione cudzoziemcowi w uzasadnieniu decyzji. Zakaz ujawnienia takich informacji w uzasadnieniu decyzji azylowej, w prawie krajowym przewidziany m.in. w art. 5 ustawy o udzieleniu ochrony, stanowi zatem logiczną i konieczną konsekwencję wyłączenia przewidzianego w art. 23 ust. 1 dyrektywy proceduralnej.3.7. Bezzasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia m.in. art. 47 KPP w zw. z art. 46 ust. 3 dyrektywy proceduralnej oraz art. 13 EKPCz. Po pierwsze, ograniczenie takie jest konieczne w demokratycznym państwie prawnym z uwagi na realizację przez władze publiczne ich podstawowych obowiązków, takich jak zapewnienie suwerenności oraz integralności terytorialnej państwa oraz bezpieczeństwa obywateli (art. 1 oraz art. 5 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 13 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2546/23; wyrok NSA z 23 września 2024 r., sygn. akt II OSK 2398/23; wyrok NSA z 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1430/23 – CBOSA). Po drugie, te same wartości przemawiają za ograniczeniem dostępu strony postępowania administracyjnego do akt zawierających informacje niejawne na gruncie art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP oraz art. 6 i 13 EKPCz. Dodać warto, że na potrzebę uwzględniania, przy wykładni i stosowaniu EKPCz, nie tylko indywidualnych praw cudzoziemca, ale również interesu publicznego, w tym bezpieczeństwa obywateli państw stron EKPCz, zwrócono ostatnio uwagę m.in. w deklaracji Komitetu Ministrów Rady Europy CM(2026)99-final, przyjętej jednogłośnie w dniu 15 maja 2026 r. w Kiszyniowie przez przedstawicieli wszystkich państw członkowskich Rady Europy. W świetle orzecznictwa TSUE oraz ETPCz istotne jest, że z materiałami niejawnymi zapoznali się niezależni i niezawiśli sędziowie, a strona została poinformowana o istocie (rodzaju) okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (zamiast wielu zob. np. wyrok TSUE z 4 czerwca 2013 r. w sprawie ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department, C-300/11 oraz wyrok Wielkiej Izby ETPCz z 19 września 2017 r. w sprawie Regner przeciwko Czechom, skarga nr 35289/11). Skarżący uzyskał informację o zasadniczej przyczynie odmowy udzielenia mu dostępu do akt, a mianowicie został poinformowany, że stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i społeczeństwa. Składy orzekającew niniejszej sprawie (łącznie sześciu sędziów, w tym trzech orzekającychw Naczelnym Sądzie Administracyjnym), zapoznały się z materiałami niejawnymi przedstawionymi przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego i nie miały jakichkolwiek wątpliwości co do zasadności zastosowania przez organy klauzuli wyłączającej z art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o ochronie. Ewentualne ujawnienie szczegółów zawartych w tych dokumentach, niezależnie od niedopuszczalności takiego postępowania w świetle relewantnych norm prawa karnego (zob. art. 265 k.k.; por. np. wyrok NSA z 24 marca 2026 r., sygn. akt II OSK 1328/25, CBOSA), podważałoby sens regulacji dotyczących ochrony określonych informacji niejawnych. Dodać należy, że do odmiennych wniosków nie może prowadzić odwołanie się przez skarżącego do wyroku NSA z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1854/22, CBOSA. Otóż z wyroku tego w żaden sposób nie wynika, że cudzoziemcowi należy udostępnić akta objęte klauzulą tajności lub ujawnić informacje niejawnew uzasadnieniu decyzji organu azylowego lub w uzasadnieniu wyroku. Wymóg taki nie został również sformułowany w wyroku ETPCz z 22 czerwca 2023 r. Poklikayew przeciwko Polsce (skarga nr 1103/16). W wyroku tym zwrócono natomiast uwagę na konieczność wprowadzenia szerszego zakresu środków równoważących ograniczenia proceduralne dotykające cudzoziemca w postępowaniu dotyczącym zobowiązania go do powrotu, w którym dostęp do akt postępowania tegoż cudzoziemca jest ograniczony. Co do zasady, ewentualne wykonanie wyroku ETPCz z 22 czerwca 2023 r. należy zatem do ustawodawcy, albowiem wymaga on wprowadzenia określonych rozwiązań legislacyjnych, wyważających prawo strony dostępu do akt z potrzebą ochrony informacji niejawnych (por. np. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1672/24, CBOSA). Sąd administracyjny, poruszając się w granicach kompetencji przyznanych mu w Konstytucji RP (art. 184 w zw. z art. 7 oraz art. 10 ust. 1 Konstytucji RP), rozwiązań takich nie może kreować. Wykonanie tego wyroku przez sąd administracyjny, w kontekście art. 9 w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, może natomiast polegać przede wszystkim na ocenie, czy dane materiały objęte klauzulą tajności rzeczywiście zasługiwały na tak szczególną ochronę (na podstawie art. 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych), a także na rozważeniu, czy w świetle tych materiałów, ocenionych przez pryzmat całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, cudzoziemiec rzeczywiście stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa oraz porządku publicznego (por. np. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1672/24 oraz wyrok NSA z 2 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 3074/24 – CBOSA). Takiej pogłębionej, wszechstronnej oceny na gruncie niniejszej sprawy sądy administracyjne dokonały i doszły do jednoznacznej konkluzji, że istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że skarżący kasacyjnie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa.3.8. Końcowo należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie obejmuje zobowiązania skarżącego do powrotu. W ramach odrębnego postępowania w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu, organy orzekające będą badać zarówno aktualność i stopień zagrożenia stwarzanego dla bezpieczeństwa przez skarżącego, jak i możliwość wykonania ewentualnej decyzji powrotowej w świetle okoliczności, o których mowa w art. 351 ustawy o cudzoziemcach. W ramach niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach sprawy (art. 134 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.), nie może formułować w tej kwestii jakichkolwiek ocen prawnych.3.9. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.., orzeczono jak w sentencji.