Wyrok - II SA/Ol 165/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 2 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Klimek Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem złożonym 2 grudniaOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Klimek Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem złożonym 2 grudnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
zmarły emeryt/funkcjonariusz
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
2 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Bogusław Jażdżyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wnioskiem złożonym 2 grudnia 2025 r. zatytułowanym "Przedsądowe wezwanie do zapłaty" M. M. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Elblągu o wyrównanie uposażenia należnego za miesiące styczeń i luty 2023 r. w kwocie po 659,84 zł za każdy miesiąc wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty.W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że zgodnie z ustawą budżetową na rok 2023 oraz przepisami wykonawczymi wprowadzającymi waloryzację uposażeń funkcjonariuszy Policji, od 1 marca 2023 r. nastąpił wzrost wynagrodzeń o ok.7,8%. Wprowadzenie rozporządzenia wykonawczego dopiero z dniem 1 marca 2023 r. spowodowało, że część funkcjonariuszy, w tym skarżący, nie otrzymał podwyższonego uposażenia na styczeń i luty 2023 r., pomimo że w tym czasie pozostawał w służbie. Brak wypłaty wyrównania uposażenia stanowi bezpodstawne jego zaniżenie.Pismem z 8 grudnia 2025 r. Komendant Miejski Policji w Elblągu (dalej jako: "organ I instancji") zawiadomił pełnomocnika skarżącego o wszczęciu na żądanie strony, w trybie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnienia do wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. Pouczono o możliwości złożenia wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Zawiadomienie doręczone zostało pełnomocnikowi w dniu 11 grudnia 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.Decyzją nr 5/2025 z dnia 19 grudnia 2025 r. organ I instancji odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r.W uzasadnieniu wskazano, że zwolnionemu ze służby wypłacono należności pieniężne, w tym m.in. uposażenie za styczeń i luty 2023 r., odprawę na podstawie art. 115 ustawy o Policji, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy na podstawie art. 115a ustawy o Policji oraz nagrodę roczną na podstawie art. 110 ustawy o Policji za rok 2023. Wyjaśniono, że prawo do uposażenia za wskazany okres, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby, dany miesiąc kalendarzowy). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Wskazano, że przepisy art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego. Zgodnie z ww. unormowaniem w roku 2023 przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (...), tj. kwotę 1.740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej do 1 marca 2023 r. kwota bazowa ustalana jest zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy okołobudżetowej na rok 2022, to jest w wysokości kwoty bazowej – 1.614,69 zł.Stwierdzono, że argumentacja co do nierównego traktowania funkcjonariuszy nie może mieć wpływu na treść decyzji, gdyż brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania świadczeń. Wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn. akt SK 22/99, w którym uznano, że określony sposób obliczania świadczeń, uwzględniający kwoty obowiązujące na dzień zwolnienia ze służby, nie narusza konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Podkreślono, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP miał obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa.W odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie poprzez przyznanie wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. wraz z należnymi ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty, ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:- art. 99, art. 100, art. 101 ust. 1-2, art. 105 ust. 2 oraz art. 106 ust. 3 ustawy o Policji,- art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r.,- ustawy budżetowej na 2023 r. poprzez pominięcie obowiązującej w 2023 r. kwoty bazowej dla funkcjonariuszy,- błędne przyjęcie, że podwyżka należna od początku roku może być wypłacona dopiero od 1 marca 2023 r.,- uznanie, że późniejsze wejście w życie rozporządzenia MSWIA z 287 lutego 2023 r. może ograniczać uprawnienia wynikające z ustawy budżetowej.Naruszenie rażące przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, braku analizy konstytucyjnych standardów ochrony praw nabytych. Wskazano na naruszenie Konstytucji RP, w szczególności art. 2, art. 32, art. 64, art. 66 ust. 2 oraz art. 92.W uzasadnieniu odwołania podano, że wprowadzenie podwyżek z wyrównaniem od stycznia danego roku stanowi regułę w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji. Wprawdzie wysokość przyznanego uposażenia została ustalona zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wypłaty, jednak regulacja art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. w sposób oczywisty stoi w sprzeczności z art. 32 oraz art. 2 Konstytucji RP, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej. Dlatego, gdyby nie krzywdzący mechanizm wprowadzony przepisami epizodycznymi na 2023 r. skarżący byłby objęty waloryzacją co nie skutkowałoby zaniżeniem uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. o kwotę po 659,84 zł.Zdaniem funkcjonariusza art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. dyskryminuje osoby, które w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. odeszły ze służby podejmując swoją decyzję nie znając obostrzeń ustawy okołobudżetowej na 2023 r. oraz ustawy budżetowej, co doprowadziło do niekorzystnego ukształtowania ich sytuacji majątkowej. Ponadto, podwyższenie kwoty bazowej od 2023 r. skutkowało nie tylko zmniejszeniem uposażenia zasadniczego, ale też zmniejszeniem innych świadczeń wynikających ze stosunku służbowego. Doprowadziło to do niezasadnego podział służb mundurowych na dwie grupy (zależnie od okresu zwolnienia ze służby), co narusza gwarantowaną zasadę równości wobec prawa. Reasumując stwierdzono, że zaniżenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby i pośrednio świadczenia emerytalnego winno być ustalone na podstawie kwoty bazowej przyjętej w ustawie budżetowej na rok 2023.W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 14 stycznia 2026 r., nr 15/2026, Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "organ odwoławczy", "Komendant"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "kpa"), uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył decyzję w tym zakresie, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na 2023 r. zastosowanie miał art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 256), na mocy którego kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy ustalono w wysokości 1740,64 zł. Jednakże, art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. wprost wskazuje, że do obliczenia uposażenia należnego od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022, tj. kwotę 1616, 69 zł. Jednocześnie w myśl art. 41 ust. 4 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustawy. W świetle powyższego Komendant podtrzymał stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi, bowiem organ Policji związany jest istniejącymi i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, że wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Z uwagi na fakt, że funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Policji 24 lutego 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 r. wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie obowiązywało. Wyjaśniono, że art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636, ze zm.) dalej: "ustawa o Policji", wskazują jednoznacznie, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji, a zatem nie można ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Wskazano, że nowa kwota bazowa w wysokości 1740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.Wyjaśniono szeroko, że różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi. Wskazano, że art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wymagania konstytucyjne. Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Strona w tej dacie posiadała już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została znacząco zwaloryzowana. Organ odwoławczy podkreślił, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego. Nie jest to świadczenie okresowe, które może podlegać korektom w czasie, lecz jest to świadczenie zamknięte w czasie i oparte o ściśle określony stan faktyczny i prawny. Organ administracji publicznej jest związany przepisem prawa w jego brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku świadczenia, niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych.Podkreślono, że żądanie wypłaty ustawowych odsetek nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do organu administracji publicznej i nie można dochodzić ich wypłaty w drodze postępowania administracyjnego, gdyż sprawa o zapłatę odsetek od wypłaconych z opóźnieniem świadczeń jest sprawą cywilną.Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji po uprzednim dokonaniu tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu art. 41 ustawy okołobudżetowej i stwierdzeniu jego niekonstytucyjności. Jednocześnie, na podstawie art. 267 TFUE wniesiono o rozważenie skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie standardu skutecznej ochrony sądowej - art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej - TUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych UE-KPP) w sytuacji, w której krajowy organ konstytucyjny nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności, a sąd administracyjny ma rozstrzygnąć spór wymagający kontroli konstytucyjnej normy ustawowej wpływającej na prawa jednostki.Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego:- art. 99 ust. 2-3a, art. 100, art. 101 ust. 1, art. 105 ust. 2 oraz art. 106 ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że uposażenie należne za styczeń i lutry 2023 r. nie może zostać "wyrównane" w oparciu o prawidłową kwotę bazową i mechanizmy waloryzacyjne, skoro skarżący pełnił służbę w tym okresie,- art. 41 ust. 1-5 ustawy okołobudżetowej 2023 r. poprzez wykładnię prowadzącą do wniosku, że ustawodawca doprowadził do sytuacji, w której w obrębie tego samego roku budżetowego funkcjonują dwie kwoty bazowe dla tej samej służby mundurowej, jak też art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który pozbawił równego traktowania, gdyż dotyczy tylko osób pozostających w służbie po 1 marca 2023 r.,- art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 r. w zw. z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że przepis budżetowy nie powinien być punktem odniesienia do ustalenia uposażenia za 2023 r. dla funkcjonariusza pełniącego służbę w 2023 r., mimo że ustawodawca przyznała w budżecie państwa finansowanie wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej,- art. 87 i art. 219 Konstytucji RP w zw. z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji poprzez pominięcie, że konstrukcja normatywna kwoty bazowej jest immanentnie związana z ustawą budżetową i nie może być wykorzystana w sposób instrumentalny i intertemporalnie wyłączający określoną grupę funkcjonariuszy z waloryzacji za rok budżetowy;- art. 2, art. 32 ust. 1-2, art. 60 oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez przyjęcie interpretacji, która sankcjonuje nierówne traktowanie funkcjonariuszy pełniących służbę w tym samym czasie, wprowadza mechanizm zaskoczenia i arbitralności prawodawczej w sferze uposażeń mundurowych, wpływa represyjnie na wolność decyzji o odejściu ze służby.Nadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania:- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa przez niewyczerpujące wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w tym: pominięcie konstytucyjnej relewantności cechy wspólnej porównywanych grup funkcjonariuszy, brak rozważenia skutków art. 41 ustawy okołobudżetowej 2023 w perspektywie zasad konstytucyjnych (równość, zaufanie, ochrona praw majątkowych), brak realnej analizy argumentacji skarżącego co do mechanizmu art. 41 ust. 3 jako instrumentu "odcięcia" części funkcjonariuszy od waloryzacji,- art. 8 i art. 9 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasady udzielania informacji;- art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zakresie, w jakim postępowanie ograniczono do przyjęcia założenia o bezwzględnym związaniu art. 41 ustawy okołobudżetowej 2023 r. bez dopuszczenia i przeprowadzenia szerszych dowodów oraz bez rzeczywistego odniesienia się do materiałów źródłowych powołanych przez skarżącego.W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty podnoszone dotychczas. Wskazano, że w decyzji odmawiającej uwzględnienia żądania skarżącego stwierdzono, że przepisy ustawy o Policji regulujące kwestie przysługującego policjantowi uposażenia odnoszą się wyłącznie do funkcjonariuszy pozostających w służbie czynnej, co wyraża się w treści art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te jednoznacznie określają cezurę czasową, w ramach której istnieje prawna możliwość kształtowania stosunku służbowego policjanta. Jednak argumentacja ta jest chybiona, bowiem w tej sprawie nie chodzi o kreowanie uprawnienia po ustaniu służby lecz o ustalenie prawidłowej wysokości świadczenia za okres pozostawania w służbie. Zarzucono, że organy dokonały wadliwej wykładni art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 w zw. z art. 2 i art. 32 oraz art. 60 i art., 64 Konstytucji RP gdyż w sposób nieuprawniony doszło do ustalenia uposażenia należnych skarżącemu świadczeń z pominięciem waloryzacji obowiązującej z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r., tj. w wysokości 1740,64 zł (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy okołobudżetowej na rok 2023) poprzez ich wadliwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgodne z zasadą zaufania obywatela do państwa, zasadą równości obywateli wobec prawa, zakazu dyskryminacji, legalizmu i równego dostępu do służby publicznej jest zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy odchodzących ze służby do końca lutego 2023 r. wobec funkcjonariuszy tych samych formacji mundurowych pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., mimo że w okresie styczeń-luty 2023 r. znajdowali się oni w tożsamej sytuacji faktyczno-prawnej.W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu, braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy wyjaśniono, że wbrew stanowisku skarżącego organ w skarżonej decyzji obszernie przedstawił argumentację w zakresie interpretacji przepisów stanowiących podstawę jej wydania.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznegoi prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie skarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciuo akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.W pierwszej kolejności wskazać należy, że skład orzekający w pełni podzielai przyjmuje jako własne stanowisko i argumenty wyrażone w wyrokach tutejszego Sądu m.in. z 31 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 119/26 i z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 170/26, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"), wydanych w analogicznych stanach faktycznych spraw.Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione. Przy czym podkreślić trzeba, że art. 61 § 1 k.p.a. musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania stosunku materialnoprawnego danej treści. Jeśli przepisy szczególne wyraźnie określają przypadki wszczęcia postępowania na wniosek bądź z urzędu, organ jest związany tymi regulacjami (z wyjątkiem art. 61 § 2 k.p.a.). Przyjęte w art. 61 § 1 k.p.a. rozwiązanie oznacza, że organ administracji obowiązany jest do przestrzegania przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie, przyjmuje się zgodnie, że naruszenie zasady skargowości stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego w związku z przepisem prawa materialnego, co obwarowane jest sankcją nieważności decyzji (zob. np. wyroki NSA z 28.10.2015 r. II OSK 2465/15 i z 25.03.2026 r. III OSK 2786/24). W rzeczonym przypadku poza sporem pozostaje, że w sprawie wyrównania wnioskowanych świadczeń obowiązywała zasada skargowości. W realiach tej sprawy należało uznać, że skarżący wystąpił z wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne. Wprawdzie pismo z 28 listopada 2025 r. zostało zatytułowane "przedsądowe wezwanie do zapłaty", jednak to nie nazwa pisma decyduje o jego treści i przyjętej procedurze. Poza tym w trakcie całego postępowania przed organami administracji, w tym także w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie kwestionował faktu, że jego pismo nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, co nie dawało podstaw do uznania, aby nie było intencją skarżącego rozstrzygnięcie wniosku w trybie administracyjnoprawnym.Podkreślić trzeba, że o dopuszczalności i właściwości drogi administracyjnej dla dochodzenia określonych roszczeń świadczy ich charakter publicznoprawny, wynikający z przepisów prawa. W rzeczonej sprawie przepisy te to ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej jako: "u.o.P.), ustawa okołobudżetowa na rok 2023 oraz ustawa budżetowa na rok 2022, które regulują wysokość uposażeń i świadczeń m.in. funkcjonariuszy Policji. Nie można zatem nadać charakteru cywilnoprawnego roszczeniu, które w całości opiera się na przepisach publicznoprawnych i wymaga oceny prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ administracji publicznej. Droga administracyjna w tej sprawie jest właściwa, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki z: 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2844/19; 23 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 3266/21; sygn. akt III OSK 3293/21, sygn. akt III OSK 3337/21, sygn. akt III OSK 3346/21, sygn. akt III OSK 3544/21, sygn. akt III OSK 3655/21, sygn. akt III OSK 3496/21 i sygn. akt III OSK 3736/21; z 28 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 2816/21; z 2 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 3885/21; z 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 3379/21, sygn. akt III 3475/21 i sygn. akt III OSK 3486/21; z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4170/21, sygn. akt III OSK 4251/21 i sygn. akt III OSK 4219/21; z 7 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 4132/21 i sygn. akt III OSK 4167/21 czy z 24 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 3221/23, dostępne w CBOSA). W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA 2591/01, dostępne w CBOSA) inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku, do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. Jedynie roszczenie odsetkowe, oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego, należy do drogi przed sądem powszechnym. Zatem żądania odsetkowe, o których nie orzekał organ w niniejszej sprawie, nie należą do drogi administracyjnej (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1467/13, dostępny w CBOSA). Sądowi znane są też poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którymi ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego np. z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta, gdyż tylko policjantowi przysługuje uposażenie. Należy jednak zauważyć, że w tej sprawie nie chodzi o ponowne ustalenie wysokości uposażenia w związku z zaistnieniem nowych okoliczności, a jedynie o prawidłowość sposobu wyliczenia tego uposażenia w związku z zastosowaną kwotą bazową. Nadto należy zauważyć, że skarżący domaga się nie tylko wyrównania kwoty uposażenia, ale także związanego z tym wyrównania innych świadczenia, w tym m.in. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, który zawsze wypłacany jest w związku ze zwolnieniem ze służby, a co do którego możliwość jego dochodzenia jedynie na drodze postępowania administracyjnego została jednoznacznie przesądzona, między innymw powołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego.Uwzględnić pozostaje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne jest stanowisko, zgodnie z którym wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby, tj. pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty takiego świadczenia następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, publ. w OTK-A 2018/65; wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 575/11; z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13; z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4337/21, dostępne w CBOSA). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania uposażenia. W przypadku zgłoszenia przez funkcjonariusza lub byłego funkcjonariusza żądania wypłaty świadczeń, dla którego to żądania właściwa jest droga administracyjna, organ nie może zaniechać rozpoznania tego żądania, narażałby się bowiem na zasadny zarzut bezczynności. Z uwagi na brak cofnięcia żądania, co nie miało miejsca ani po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani na etapie postępowania odwoławczego, organy Policji były zobowiązane do jego merytorycznego rozpoznania.Co do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji (dalej: u.o P.), ustawy okołobudżetowej na rok 2023 oraz przepisy ustawy budżetowej na rok 2022. Zgodnie z art. 100 u.o P. uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 u.o.P.). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a u.o.P.). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 u.o.P.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.o.P. wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W myśl ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie zaś do art. 102 u.o.P., minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie tych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymał brzmienie określone w załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r.W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.740,64 zł. Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270). Stosownie natomiast do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.614,69 zł.Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowaw wysokości 1.740,64 zł obowiązywała przy obliczaniu uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia tych uposażeń obowiązywała kwota bazowaw wysokości 1.614,69 zł, ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Organy obu instancji prawidłowo uznały, że przytoczone wyżej przepisy nie przewidują podstaw prawnych umożliwiających uwzględnienie żądania skarżącego w sytuacji, gdy został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r., a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy dopiero od 1 marca 2023 r. Podkreślić przy tym należy, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r. - była bowiem zdeterminowana dla każdego funkcjonariusza tą samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonych decyzjach prawodawca nie przewidział żadnych regulacji prawnych, na podstawie których możliwe byłoby wypłacenie funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. "wyrównania" wypłaconego uposażenia i innych świadczeń związanych z odejściem ze służby. Brak przepisów prawa w tym zakresie uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie "wyrównanie" uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Wobec treści art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., lecz przyjętą przez ustawodawcę formę zmiany zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy postrzegać w kategorii podwyżki płac od tej daty, a nie jako waloryzacji i "wyrównania" wypłaconych już uposażeń za styczeń i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r., obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 tej ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń. Zwrócić też pozostaje uwagę, że pomiędzy 1 stycznia 2023 r. a 1 marca 2023 r. funkcjonariusze pozostający w służbie po 1 marca 2023 r. mogli zmienić grupę zaszeregowania i choćby dla tej grupy funkcjonariuszy podwyżka wynagrodzenia nie była w żaden sposób powiązana z wynagrodzeniem wypłaconym pomiędzy 1 stycznia a 28 lutego 2023 r. Podwyżka ta nie jest bowiem liczona od różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście wypłaconym za styczeń i luty 2023 r., a wynagrodzeniem hipotetycznym, jakie byłoby funkcjonariuszowi wypłacone za ten okres, gdyby ustawodawca wprowadził waloryzację wynagrodzeń od 1 stycznia 2023 r., a nie od 1 marca 2023 r. Natomiast funkcjonariusze, którzy nie zmienili grupy zaszeregowania w tym okresie, aby uzyskać kwotowe "wyrównanie", musieli pozostawać w służbie do końca 2023 r. Nie jest zatem tak, że funkcjonariusz odchodzący ze służby 1 marca 2023 r. powinien otrzymać wszystkie żądane przez skarżącego świadczenia, w tym waloryzację wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Wprowadzenie mechanizmu podwyżki wynagrodzenia funkcjonariusza Policji zawsze spowoduje różnice w sytuacji osoby zwalnianej ze służby przed dniem wprowadzenia tej podwyżki w porównaniu z sytuacją osoby zwalnianej z dniem wprowadzenia podwyżki. Wolą skarżącego nie jest zatem doprowadzenie do pełnej równości wszystkich funkcjonariuszy Policji w zakresie kwot nominalnych uzyskiwanych w chwili zwolnienia ze służby, ale do przesunięcia momentu zmiany sytuacji funkcjonariuszy z 1 marca 2023 r. na 1 stycznia 2023 r., aby zmiana ta objęła także skarżącego. Niewątpliwie mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 miał zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie obchodzili ze służby. W uzasadnieniu do tej ustawy akcentowano, że celem tego mechanizmu jest skłonienie do pozostania w służbie. W związku z tym, że dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od marca 2023 r., art. 41 ust. 3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie do obliczania uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał bowiem już w służbie w Policji.Z tego względu, nie jest zasadny zarzut niezgodności art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 z Konstytucją RP. Żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od dnia 1 stycznia danego roku,a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty. Zauważyć pozostaje, że np. zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1749), obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., emerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Zdaniem Sądu art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie ma charakteru dyskryminującego i spełnia wymogi konstytucyjne. Zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa, podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK: z 6 marca 2007 r. P 45/06, OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r. K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non, jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego dokonywane jest zróżnicowanie. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach (zob. np. wyroki TK: z 23 listopada 2010 r. sygn. akt K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r. sygn. akt K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17). Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa.Odnosząc się do wniosku o dokonanie rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanych przepisów prawa wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 172/24, z dnia 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1085/24, z dnia 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1341/24, z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1123/24). Z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i sądów administracyjnych, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24).Tylko oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Sytuacja oczywistej niezgodności może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest możliwe odmówienie zastosowania przepisu w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny z Konstytucją RP.Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, taka sytuacja nie zachodzi w tej sprawie.Reasumując, wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał prawo do emerytury, która dodatkowo od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana o 14,8 % i była wyższa niż podwyżka wynagrodzenia, wynosząca7,8 %. Należy zatem zgodzić się z organami obu instancji, że prawo do uposażenia za dany miesiąc i prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda) powstają i są realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawa te są związane, a brak normy prawnej wyklucza możliwość wstecznej waloryzacji wypłaconych prawidłowo świadczeń. Z podanych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić zastosowania omówionych przepisów ustawy okołobudżetowej.W związku z powyższym należy stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżona decyzja wydana zostaław oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Komendant dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..